Ένα ιδιαιτέρως ευαίσθητο θέμα... παρ όλα αυτά ενστερνιζόμενοι τους φιλοσοφικούς προγόνους μας δεν πρέπει να δειλιάσουμε στο να μελετήσουμε και στο να εξάγουμε ασφαλή συμπεράσματα ασχέτως των κατεστημένων... Η δημοκρατία έχει ως αρχή την μη δογματική γνώση, την άσκηση της κριτικής ικανότητας, αλλά και της ελευθερίας της άποψης στο μέτρο πάντα που δεν υβρίζεται ή δεν συκοφαντήται ο οποιοσδήποτε...

Μελετώντας λοιπόν την βάση των θρησκειών διαπιστώνουμε κατ’ αρχάς την εξ’ ανατολών καταγωγή τους... Έχοντας έστω μια ελάχιστη γνώση των κοινωνικών δομών που κυριαρχούσαν εκ της αρχαιότητας εις τα ανατολικά κράτη, (π.χ Σουμέριους, Σημίτες, Ασσύριους, Ινδούς κ.α) διαπιστώνουμε το θεοκρατικό τους χαρακτήρα. Φυσικό επακόλουθο ήσαν, μεγάλη θεοφοβία να κατείχε τους κατοίκους... Την εξουσία σφετερίζονταν οι βασιλείς σε συνεργασία με τους ιεράρχες, οι οποίοι διεμήνυαν – επιβεβαίωναν, ως αντιπρόσωποι του «θεού» την «θεική» καταγωγή ή αποδοχή του εκάστοτε άρχοντα, ώστε να υπάρχει υπακοή του άβουλου – απαίδευτου πλυθησμού... Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήσαν του γνωστού από την Π.Δ. Εβραίου αρχιερέα των Περσών Έσδρα, ο οποίος διετέλεσε αρχιερεύς και επί βασιλείας Αρταξέρξη και επί Κύρου, έχοντας μεγάλη επιρροή έπεισε τον Κύρο να στείλει μεγάλη ποσότητα χρυσού και όχι μόνο, εις την Ιερουσαλήμ δια την ενίσχυση των Εβραίων. Οι ιερείς λοιπόν μαζί με τους βασιλείς φαίνονταν «θεϊκοί» απεσταλμένοι του «θεού» τους. Ως εκ τούτου οι κάτοικοι όφειλαν με καταναγκαστικές μεθόδους να υπακούν, να δουλεύουν δια αυτούς, δίνοντας τους το μεγαλύτερο μέρος από τις σοδιές τους. Δεν υπήρχε μόρφωση (προνόμιο αποκλειστικά των ιεραρχών), ούτε ελευθερία σκέψεως, ούτε έκφρασης και συμμετοχής στα κοινά... Τραγικό αλλά αληθινό... Επίσης μην ξεχάσουμε τα παραδείγματα των γνωστών μας Μωυσή και Αβραάμ οι οποίοι διέπραξαν ωμές σφαγές με την πρόφαση ότι ο «θεός» τους έδινε τις εντολές, και δια αυτής της δικαιολογίας είχαν την αρχηγία χιλλιάδων ανθρώπων που θα πέθαιναν εξ’ ονόματών τους... Όντως τα παραδείγματα είναι άπειρα αλλά όλα έχουν κοινό παρονομαστή... Την εξουσία που ήθελαν να έχουν κάποιοι ολίγοι, να ζούνε πλουσιοπάροχα εις βάρος των άλλων και για να το πετύχουν αυτό έπρεπε να βρεθεί τρόπος να καθοδηγούνε το πλήθος - πρόβατα γεμίζοντας τους δεισιδαιμονίες, αφήνοντας τους αμόρφωτους (πίστευε και μη ερεύνα), και έχοντας εμφυσήσει σε αυτούς το φόβο προς το θείο, ώστε το κεφάλι τους να είναι μονίμως σκυμμένο προς το έδαφος... να μην εναντιώνονται στον οποιοδήποτε κακό, ανήθικο, συμφεροντολογικό νόμο του εκάστοτε δυνάστη...

Όμως το θείο – αρμονία που συνυπάρχει στο σύμπαν δεν έχει πρόσωπο... είναι άυλο, χωρίς ανθρώπινα πάθη, χωρίς εντολοδόχους, δεν έχει κακία... δεν σπέρνει φοβία αλλά μόνο δημιουργεί και φροντίζει την αρμονική συμβίωση όλων των όντων και μή, στο απέραντο σύμπαν, δεν είναι άδικο... δεν θέλει πολέμους, μήτε την παραπλάνηση, μονάχα την τήρηση των φυσικών νόμων που το διέπουν...

Επανέρχομαι στις θρησκείες για να αναφέρω επιγραμματικά μερικά ακόμη από τα πολλά κοινά τους στοιχεία, όπως οι παρθενογεννέσεις, ο συγκεκριμένος τρόπος που επιτελούσαν το έργο τους, οι αναστάσεις κ.α στοιχεία τα οποία εκλάπησαν πιθανότατα εκ της πιο παλιάς παραδόσεως που θα υπήρχε και θα τα προσάρμοζαν οι εκάστοτε λαοί ανάλογα με τις ανάγκες τους.

Βλέπουμε κοινώς ότι:

Όλα αυτά δεν θα μας προκαλούσαν άλλα συναισθήματα πλην του οίκτου, εφόσον δεν έρχοταν σε σύγκρουση με τους προγόνους μας εις την αρχαιότητα, και με την τάση να επιβάλλουν τα δικά τους πιστεύω...
Φθάνοντας στις μέρες μας και ρίχνοντας μια ματιά στις εκσυχρονισμένες θρησκείες, και ειδικότερα στην πατρίδα μας, δεν βλέπουμε και τεράστιες διαφορές. Έχοντας θάψει τις αξίες και τα ιδανικά της Αρχαίας Ελλάδας αλλά και την προσπάθεια τους για μια πιο εύρυθμη λειτουργία του κράτους, πάλι διοικούν σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις, έχοντας το γνωστό αθέατο ρόλο στα τεκτενόμενα της πολιτείας. Βλέπουμε και τώρα οι κυβερνήσεις να ορκίζονται ενώπιον των αντιπροσώπων του «θεού», παίρνουν δηλαδή την εγκρισή τους και ο λαός πρέπει να πιστεύει αυτά που του λένε, να διαβάζει τα εγκεκριμένα από αυτούς βιβλία, να τους προσκυνά, αλλιώς είναι άπιστος, δαιμονικός – σατανικός... Αλήθεια ποιός τους έδωσε αυτό το δικαίωμα; Ποιά είναι τα ανθρώπινα κριτήρια (εάν τελικά υπάρχουν) ώστε να πάρει κάποιος τέτοιο αξίωμα; Είναι απαραίτητο; Ενώ ο άνθρωπος πλέον παγκοσμίως γίνετε ολοένα και πιο φτωχός, και ζεί γεμάτος άγχος, χωρίς ποιότητα ζωής, ένας σύγχρονος οικονομικός δούλος θα έλεγα, στον αντίποδα φαίνεται ο άκρατος πλουτισμός τους που ξεκινά από τα αρχηγεία τους (βλέπε Βατικανό, Αγ. Όρος, Φανάρι) και καταλήγει στις τοπικές ενορίες τους... Μεγάλες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες (όχι όλες νομότυπες), άπλετα ακίνητα, χρύσο και ρευστό, τα οποία έχουν κλαπεί εκ της γεννήσεως τους, από τον απλό λαό και από προηγούμενες και δολοφονημένες λατρείες (π.χ την καταστροφή και σφαγή των ναών της Αρτέμιδος το +324 εις το Άθως*, και όχι μόνο, και την κατακράτηση του πλούτου τους και από την αρπαγή τον ακινήτων του απλού λαού εις την περίοδο της Τουρκοκρατίας). Έτσι τα λεφτά των πιστών μετατρέπονται σε αστακούς και συναγρίδες, και σε πλουσιοπάροχα ενδύματα και ταξίδια... Και μην ξεγελιόμαστε όποιος διαβάσει βιβλία και στα πρώτα βήματα της λειτουργίας τους την ίδια νοοτροπία και οργάνωση είχαν. Εντελώς ενημερωτικά και στην περίοδο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας δεν πλήρωναν φόρους, χρησιμοποιούσαν δωρεάν την δημόσια συγκοινωνία κ.α ενώ όποιος προσπαθούσε να λάβει μέτρα που πίστευαν ότι τους έθιγαν τον έβγαζαν από την μέση*.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι θρησκείες δημιουργήθηκαν αυθαίρετα από ανθρώπους δια την ομαδοποίηση του κόσμου και την πιο εύκολη χειραγώγησή του. Δια ποιόν λόγο άλλωστε να χρειαζόμαστε αντιπροσώπους ώστε η ψυχή μας να πλησιάσει στο θείο; Δεν αρκεί το να ζούμε σωστά και να φιλοσοφούμε...; (δηλαδή σεβόμενοι την φύση, και η ελευθερία που μας δίνεται να μην υπερβαίνει τα όρια της ατομικής ελευθερίας κάνοντας κακό στους συνανθρώπους μας;) Η ψευδής άφεση αμαρτιών μέσω των θρησκευτικών λειτουργιών καταφέρνει την πρόσκαιρη ψυχική ανάταση του ατόμου άσχετα με το τι εγκλήματα πιθανός έχει διαπράξει είτε προς την φύση είτε προς τον συνάνθρωπό μας. Καλύπτει παροδικά μόνο τις ανθρώπινες αδυναμίες της συνείδησής μας, χωρίς όμως να παραγράφονται οι συνέπειες των πράξεων μας... Μέσω αυτών (των πράξεων) σε όποια ζωή και εάν έχουν υλοποιηθεί, κρινόμαστε εκ των αγνώστων λειτουργιών του συμπαντικού οργανισμού του οποίου είμαστε απλά μέλη...

---

Υποσημειώσεις :

*Σημερινό Αγ. Όρος

*Βλέπε Ιουλιανό, και τους άλλους «αμαρτωλούς» φιλοσόφους της εποχής.



- ΙΑΣΩΝ (iason@mousaios.gr)



ΠΗΓΕΣ:

Ορφεύς (Χρήστος Μπλέτας) εκδόσεις Ερωδιός
Βαρδίκος – Εμείς οι Έλληνες (ΡωμαιοΒυζαντινοκρατία) εκδοτική «Άττικα»
Καλόπουλος – Το μεγάλο ψέμα
Ιουλιανός – Κατά Χριστιανών.