ΥΒΡΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ!!!
31/03/10 15:59
Το σύντομο εισαγωγικό σημείωμα έκρινα ότι είναι
απαραίτητο, ώστε να μην διαστρεβλωθεί αλλά ούτε να
παρεξηγηθεί το παρόν κείμενο. Είτε το εγκρίνουμε είτε
όχι, κατά την διάρκεια των τελευταίων 2.000 ετών,
πολλά από τα σωζόμενα εκκλησιαστικά βιβλία και
έγγραφα, αναφέρουν πλήθος υβριστικών εννοιών και
συκοφαντιών προς τον Ελληνισμό. Αυτό είναι γεγονός
αδιαμφισβήτητο σε όποιον έχει ερευνήσει και διατηρεί
ελεύθερο πνεύμα. Ορμώμενοι από την πίστη προς
ανεύρεση της αλήθειας και της αντικειμενικότητας που
μας διακρίνει θα παραθέσουμε αρκετά εξ αυτών. Ο
καθένας μπορεί να τα σχολιάσει όπως αυτός επιθυμεί.
Όσοι όμως αρέσκονται στην τυφλή πίστη δίχως να
δείχνουν ενδιαφέρον προς την γνώση, ας μείνουν στην
άγνοια. Σκοπός της έρευνας δεν είναι η συκοφάντηση
κανενός θεσμού, πόσο μάλλον της παρούσας θρησκείας,
αλλά η εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων από σημαντικές
λεπτομέρειες που παραμένουν σκοπίμως ή εν αγνοία μας
στο σκοτάδι και μας εμποδίζουν να αντιληφθούμε την
πραγματική διάσταση της ιστορίας. Εμείς συλλέξαμε
αποσπασματικά ορισμένα στοιχεία που αφορούν όλη την
περίοδο του χριστιανισμού έως τις μέρες μας και τα
παραθέτουμε στην κρίση σας...
ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΙ
Θα ξεκινήσουμε την παράθεση και ανάλυση των στοιχείων από μια ομάδα ατόμων που αποκαλέστηκαν απολογητές. Ασπάστηκαν τον χριστιανισμό και έδρασαν από τον 2ο αιώνα και μετά, με σκοπό την υπεράσπιση και διάδοση της νέας θρησκείας. Ο υπερασπιστικός λόγος κρίθηκε απαραίτητος μπροστά στα επιχειρήματα Ελλήνων φιλοσόφων της εποχής, που μέσω της λογικής ακύρωναν την ύπαρξη του χριστιανισμού. Ορισμένοι εξ αυτών ήταν ο Ιουστίνος, ο Τατιανός, ο Θεόφιλος Αντιόχειας, ο Αθηναγόρας, ο Αριστείδης, ο Κοδράτος, ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, ο Ευσέβιος Καισαρείας, ο (Μέγας) Αθανάσιος, ο Τερτυλλιανός κ.α. Πολλοί απολογητές όπως και πλήθος άλλων πιστών μετέπειτα, πήραν τον τίτλο του “αγίου”, λόγω της “προσφοράς” τους στην νέα θρησκεία... Ας τους γνωρίσουμε λοιπόν.
ΤΑΤΙΑΝΟΣ:
Ο συγκεκριμένος θεωρείται εκκλησιαστικός συγγραφεύς και όχι ιστορικός, γεγονός που μας δίνει την δυνατότητα να δούμε με ποιον τρόπο αντιμετώπιζαν οι πιστοί της τότε διαδιδόμενης θρησκείας από πολύ νωρίς τους Έλληνες (2ος αιώνας). Ασσύριος στην καταγωγή γεννήθηκε το 120 και έζησε έως το 180 περίπου. Πήγε στην Ρώμη και έγινε μαθητής του Ιουστίνου, ενώ αργότερα ίδρυσε χριστιανική σχολή εκεί. Έζησε έως τον θάνατο του διδασκάλου του, ενώ μετά έχει γραφεί ότι ξαναγύρισε στην Μεσσοποταμία όπου και ίδρυσε μια αίρεση, τους “Υδροπαραστάται”. Διεσώθει το έργον του “Προς Έλληνας”, ενώ στην αραβική γλώσσα βρέθηκε το έργο του “Διατεσσάρων” το οποίο είναι μια σύνθεση των 4 επίσημων ευαγγελίων σε ένα, απαλοίφοντας όμως ότι αναφέρεται στην ανθρώπινη καταγωγή και γέννηση του Χριστού... Στο έργο του “Προς Έλληνας” βρίσκονται πλήθος χωρίων που “κοσμούν” τους προγόνους μας... Από την αρχή του βιβλίου του δείχνει το ύφος και την γραμμή που θα ακολουθήσει στην συνέχεια.
Στίχοι 1.1.1 - 1.1.3: “Μη πανυ φιλεχθρως διατιθεσθε προς βαρβαρους, ... μηδε να φθονησετε των τουτων δογμασιν, ποιον γαρ επιτηδευμα παρ υμιν την συστασιν ουκ απο βαρβαρων εκτήσατο;” Με λίγα λόγια διδάσκει στον κόσμο, ότι οι (Έλληνες) οι οποίοι εχθρεύονται τους βαρβάρους, δεν θα έπρεπε να το κάνουν, αλλά ούτε να μισούν τις δοξασίες αυτών, διότι ερωτά, υπάρχει κάποια συνήθεια ή ασχολία των (Ελλήνων) που να μην έχει δημιουργηθεί και να μην έχει έρθει από τους βαρβάρους;
Στους παρακάτω στίχους δίδεται η δικιά του ερμηνεία όσον αφορά την σύσταση της αρχαιοελληνικής γλώσσας, λόγω των διαφορετικών διαλέκτων της.
Στίχοι 1.2.10 - 1.3.4: ... “βαρβαρικες τε φωναις εσθ οτε καταχρωμενοι συμφυρδην υμων πεποιηκατε την διαλεκτον.” Δηλαδή υπονοεί ότι οι πρόγονοί μας ανακάτεψαν καταχρηστικά τις βαρβαρικές φωνές (γλώσσα) και δημιούργησαν την διάλεκτό τους.
Πόσο αμόρφωτος ή συκοφάντης δύναται να είναι κάποιος ώστε να μην βλέπει ή εκούσια να αποκρύπτει, ότι οι 20 περίπου διάλεκτοι της αρχαίας κοινωνίας μας, είχαν κοινή ρίζα και οι πολίτες καταλάβαιναν απόλυτα ο ένας τον άλλο; Εξάλλου που είναι οι απτές αποδείξεις της κλοπής της γλώσσας από τους βαρβάρους...;
Αφού εξάντλησε με “πειστικό τρόπο” τις γενικές του απόψεις για τον Ελληνισμό, συνεχίζει την κριτική του, ατομικά πλέον προς τους περισσότερους φιλοσόφους.
Στίχοι 2.1.6 - 2.1.9: “ Πλατων φιλοδοφων υπο Διονυσιου δια γαστριμαργιαν επιπρασκετο. και Αριστοτελης αμαθως ορον την προνοια θεις και την ευδαιμονια εν οις ηρεσκετο περιγραψας, λιαν απαιδευτως Αλεξανδρον το μεμηνος μειρακιον εκολακευε...”
Τον Πλάτων τον χαρακτηρίζει κοιλιόδουλο, ενώ τον Αριστοτέλη τον χαρακτηρίζει ούτε λίγο ούτε πολύ αμαθή και συμφεροντολόγο, από τον τρόπο που τα περί πρόνοιας και ευδαιμονίας περιέγραψε και ότι κολάκευε τον Αλέξανδρο παρότι ήταν ένα μανιώδες κακομαθημένο παιδί (ψευτοπαλληκαράκι)!!!
Και συνεχίζει
Στίχοι 3.1.7, 3.2.9 - 3.3.2: “ ... το Ηρακλειτιον σκοτος τοις σπουδαίοις παραδεδώκεναι... “ Χαρακτηρίζει Ηράκλειτιο σκότος την κοσμοθεωρία του Ηράκλειτου, που ακόμα και σήμερα ο επιστημονικός κόσμος αναγνωρίζει και παραδέχεται την θεωρία του, “... Εμπεδοκλεους γαρ το αλαζονικον αι κατα την Σικελια του πυρος αναφυσησεις απεδειξαν, οτι μη θεος ων τουθ οπερ ελεγεν ειναι κατεψεύδετο.” τον Εμπεδοκλή εκ της ηφαιστιογενής Σικελίας, τον περιγράφει αλαζόνα και ψευδείς λέει τις θεωρίες του περί θεού και όχι μόνο, δίχως αποδείξεις φυσικά. “ γελω και την Φερεκυδους γραολογιαν και του Πυθαγορου την περι το δογμα κληρονομιαν...” Τέλος ειρωνεύεται τις θεωρίες του Φερεκύδη και του Πυθαγόρα...
Αφήνοντας ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου του, που ειρωνεύεται πρόσωπα και πράγματα της μυθολογίας - πανάρχαιας ιστορίας μας, μη μπορώντας φυσικά να κατανοήσει την ουσία των γραμμένων, καταφέρεται ενάντια και των ποιητών...
Στίχοι 22.3.1 - 22.3.3, 33.2.8 - 33.2.10: “... ακροατας αισχρων λογων εκφωνημασιν. καλοι δε ισιν και οι ποιηται, ψευδολογοι και δια σχηματων εξαπατωντας τους ακροωμενους.” και “ ... η μεν Σαπφω γυναιον πορνικον ερωτομανες, και την εαυτης ασελγειαν αδει πασα... “ . Ψεύτες και απατεώνες τους λέει γιατί δήθεν εξαπατούν τους ακροατές τους, ενώ ως γνήσιος μισογύνης, αναφέρει την Σαπφώ ως πόρνη και ερωτομανές θηλυκό, που τις ασέλγειες της διαδίδει άφοβα...
Σε πολλά σημεία της απολογίας του βρίσκει την ευκαιρία και δηλώνει στους εκολαπτόμενους πιστούς, αναληθείς και μεροληπτικές τοποθετήσεις, ώστε να πιστούν, ότι οι Έλληνες δεν είναι λαός άξιος και δεν πρέπει να εισακούγονται...
Στίχοι 29.1.10 - 29.1.12 και 40.1.1 - 40.1.10: “... γραφαις τισιν εντυχειν βαρβαρικαις, πρεσβυτεραις μεν ως προς τα Ελληνων δογματα, θειοτεραις δε ως προς την εκεινων πλανην... “ και “ Ουκουν πεφηνε Μωυσης απο γε των προειρημενων πρεσβυτερος ηρωων πολεων δαιμονων. και χρη τω πρεσβευοντι κατα την ηλικιαν πιστευειν ηπερ τοις απο πηγης αρυσαμενοις Ελλησιν ου κατ επιγνωσιν τα εκεινου δογματα. πολλη γαρ οι κατ αυτους σοφισται κεχρημενοι περιεργια τα οσα παρα των κατα Μωυσεα και των ομοιως αυτω φιλοσοφουντων εγνωσαν, παραχαραττειν επειραθησαν, πρωτον μεν ινα τι λεγειν ιδιον νιμισθωσι, δευτερον δε οπως τα οσα μη συνιεσαν δια τινος επιπλαστου ρητολογιας παρακαλυπτοντες, ως μυθολογιαν την αληθειαν παραβραβευωσι.”
Αναφέρει λοιπόν ότι οι λεγόμενες βαρβαρικές γραφές είναι παλαιότερες των Ελλήνων δογμάτων και θεϊκότερες από εκείνων (Ελλήνων) την απάτη(πλάνη)... ενώ καταλήγει ότι από τα προλεγόμενα ο Μωυσής είναι παλαιότερος των (Ελλήνων - ικων) ηρώων, πόλεων, δαιμόνων. Και πρέπει να πιστεύουμε στον αρχαιότερο κατα ηλικίαν παρά στους Έλληνες οι οποίοι έλαβαν τα δόγματα εκείνου ως πηγή και όχι ως επίγνωση.
Διότι οι σοφιστές αυτών χρησιμοποιώντας πολλή περιέργεια, όσα έμαθαν εκ του Μωυσέως και των ομοίως με αυτόν φιλοσοφούντων, επιχείρησαν να παραχαράξουν, πρώτον για να νομισθούν ότι λένε κάτι δικό τους, δεύτερον για να επικαλύψουν όσα δεν κατανόησαν με κάποια επίπλαστη ρητολογία, και να διαστρεβλώσουν την αλήθεια σε μυθολογία!!!
Τα σχόλια περιττεύουν.
Έκρινα σκόπιμο να συνεχίσω την ανάλυση με τον Ιουστίνο τον μάρτυρα (έζησε το 100 - 165 περίπου). Ρωμαίος στην καταγωγή, ασπάστηκε σύντομα τον χριστιανισμό και λόγω της πλούσιας μόρφωσης που είχε λάβει, άρχισε να κηρύττει το δόγμα. Από τους πρώτους χρονολογικά απολογητές, πολλοί τον αναφέρουν ως μια ήρεμη και καλοκάγαθη προσωπικότητα. Όμως πως από ένα τέτοιο διδάσκαλο δημιουργήθηκε ο τόσο φανατικός μισέλληνας Τατιανός; Αυτό που σίγουρα τους ενώνει είναι ότι και ο Ιουστίνος έγραψε βιβλία που τα “αφιέρωνε” στους Έλληνες. Το “Λόγος παραινετικός προς Έλληνας” και το “Προς Έλληνας”. Ας δούμε μερικά σημεία των λόγων του.
Στίχοι 1.Α.1 - 1.Α.4: “Αρχόμενος της προς υμας παραινεσεως, ω ανδρες Ελληνες, ευχομαι τω θεω εμοι μεν υπαρξαι τα δεοντα προς υμας ειπειν, υμας δε, της προτερας αφεμενους φιλονικειας και της των προγονων πλανης απαλλαγεντας...” Ξεκινώντας τις παραινέσεις του προς τους Έλληνες, κάνει μια ευχή προς τον θεό του. Αναφέρει ότι αφού για αυτούς θα πράξει τα δέοντα (ο θεός του), να απαλλάξει και αυτούς που έχουν αφεθεί στις διαμάχες και την απάτη (πλάνη) των προγόνων τους... Για ποιον χτυπάει άραγε η καμπάνα;
Στίχοι 5.D.5 - 5.E.1: “Αλλ’ ισως οι της αρχαιας και παλαιας πλανης ου φασι παρα των ειρημενων, αλλα παρα των ενδοξοτατων και τελειοτατων εν αρετη νομισθεντων ειναι παρ αυτοις φιλοσοφων, τον περι της θεοσεβειας παρειληφεναι λογον, Πλατωνος τε και ο Αριστοτελης.” Συνεχίζοντας γράφει ότι αυτοί οι οποίοι ασπάζονται την αρχαία και πολύ παλαιά πλάνη, να μην κατηγορήσουν τα προλεγόμενα, δηλαδή αυτά που αναφέρει υπέρ του χριστιανισμού, αλλά (να κατηγορήσουν) αυτά των φιλοσόφων, τους οποίους νόμιζαν ότι ήταν ένδοξοι και τέλειοι στην αρετή, όπως ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, που είχαν παραλείψει τον λόγο περί θεοσεβείας.
Όπως βλέπουμε ο λόγος του είναι αρκετά πιο κομψός από τον Τατιανό, όμως η ουσία παραμένει η ίδια. Να παρατήσουν, με το έτσι θέλω, την πλάνη των προγόνων τους οι Έλληνες!!!
Βέβαια επειδή με τους παρεναιτικούς λόγους υποθέτω ότι δεν θα κατάφερε πολλά, συνέχισε τις “αφιερώσεις” του με ύφος που ταιριάζει περισσότερο στον Τατιανό!
Στίχοι 2.B.5: “Τινας τοινυν, ω ανδρες Ελληνες, της θεοσεβιας υμων διδασκαλους ειναι φατε: Τους ποιητας: Αλλ’ ου συνοισει υμιν προς ανδρας τα των ποιητων ειδοτας λεγειν. Ισασι γαρ την υπ αυτων γελοιοτατην περι θεων θεογονιαν λεγομενην”. Έλληνες ποιους διδασκάλους σας μπορείτε να ονομάσετε θεοσεβούμενους; τους ποιητές; Αλλά δεν συμφέρει στους άνδρες σας να λέτε αυτά που οι ποιητές γνωρίζουν. Δείτε την γελοιότατη περί των θεών τους, θεογονία όπως την ονομάζουν.
Στίχοι 37.D.1: “Μη υπολαβητε, ω ανδρες Έλληνες, αλογον ή ανεπικριτον ειναι μου τον εκ των υμετερων εθων χωρισμον ουδεν γαρ εν αυτοις ευρον οσιον ή θεοφιλες. Αυτα γαρ τα των ποιητων υμων συνθεματα λυσσης και ακρασιας εστι μνημεια”. Μην παρεξηγηθήτε Έλληνες, είναι ανόητο ή χωρίς λογική κρίση να υπάρχουν χωριστές συνήθειες ή έθιμα. Κανείς από αυτούς (που το συνεχίζουν) δεν βρήκε το δίκαιο ή το αγαπητό στον θεό τους. Τα μνημεία αποτελούν για τους ποιητές χώρος συναθροίσεων μανιακών με ασυγκράτητα πάθη.” </ι>
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ:
Ο Θεόφιλος ήταν περίπου της ίδιας γενιάς με τους προαναφερόμενους απολογητές. Πολλές λεπτομέρειες της ζωής του είναι άγνωστες, με βεβαιότητα όμως δύναται να πούμε ότι γεννήθηκε στις ανατολικές επαρχίες της Συρίας, περί των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη και διετέλεσε επίσκοπος Αντιοχείας. Είχε πολύ καλή εκπαίδευση αφού γνωρίζει άπταιστα τα Ελληνικά. Πολλές βέβαια χριστιανικές - δογματικές ιστοσελίδες θεωρούν ότι ήταν Έλληνας, αλλά αυτό είναι μια εικασία που δεν μπορεί να διασταυρωθεί.
Αντιθέτως μάλιστα αν κρίνουμε από το ύφος των γραπτών του και τον τόπο γέννησης του, μάλλον πρέπει να ήταν άλλης εθνικότητας, πιθανότατα εβραίος! Πέθανε ανάμεσα στο 182 και 188. Ασπάστηκε τον χριστιανισμό και διεσώθει ένα έργο του το “Προς Αυτόλυκον” που αποτελείται από 3 βιβλία. Σε αυτά προσπαθεί να πείσει με εκπληκτικά - ανθελληνικά επιχειρήματα τον φίλο του Αυτόλυκο να ασπαστεί τον χριστιανισμό! Ο Αυτόλυκος, είναι ένας εθνικός και αρκετά δυσαρεστημένος από την διαδιδόμενη θρησκεία, δεν την ασπάζεται τελικά. Το ύφος του έργου του όπως θα διαπιστώσεται είναι αρκετά φιλοεβραϊκό και μας αποκαλύπει τρομερά στοιχεία για το ποιόν της καινούριας θρησκείας!
Στίχοι 1.1.1 - 1.1.8: <ι>“ Στωμυλον μεν ουν στομα και φρασις ευεπης τερψιν παρεχει και επαινον προς κενην δοξαν αθλιοις ανθρωποις εχουσι τον νουν κατεφθαρμενον, ο δε της αληθειας εραστης ου προσεχει λογοις μεμιασμενοις, αλλα εξεταζει το εργον του λογου τι και οποιον εστιν. επειδη ουν, ω εταιρε, κατεπληξας με λογοις κενοις καυχησαμενος εν τοις θεοις σου τοις λιθινοις και ξυλινοις, ελατοις τε και χωνευτοις και πλαστοις και γραπτοις, <οι ουτε βλεπουσιν ουτε ακουσιν> (εισι γαρ ειδωλα και εργα χειρων ανθρωπων),”
Ο εύστομος (εύγλωτος άνθρωπος) δεν πρέπει να παρέχει μελωδικές φράσεις και έπαινο προς την κενή δόξα των αθλίων ανθρώπων που ο νους τους έχει διεφθαρή. Ο εραστής της αλήθειας δεν προσέχει μολυσμένους λόγους, αλλά εξετάζει την ουσία του λόγου. Επειδή καλέ μου φίλε με κατέπληξες με τους κενούς λόγους με τους οποίους καυχιόσουν τους λίθινους και ξύλινους θεού σου, διώξε λοιπόν, θάψε και κατηγόρησε αυτούς που δεν βλέπουν ούτε ακούνε (διότι είναι είδωλα φτιαγμένα από ανθρώπινα χέρια).
Αρκετά κατατοπιστική η αρχή του βιβλίου του, στο οποίο και αυτός δηλώνει, την γνωστή και αβάσιμη της τότε εποχής κατηγορία, περί των ειδώλων. Συνεχίζοντας γίνεται ακόμα πιο ειδικός αφού ξεχωρίζει το έθνος των Ελλήνων με τα υπόλοιπα αναφέροντας...
Στίχοι 1.10.4 - 1.10.5: “Ελληνας ειποις και τα λοιπα εθνη, σεβονται λιθους και ξυλα και την λοιπην υλην, ως εφθημεν ειρηκεναι, απεικονισματα νεκρων ανθρωπων.” Οι Έλληνες όπως και τα λοιπά έθνη, σέβονται λίθους και ξύλα και την ύλη γενικώς, διαστρεβλωμένα όπως είπαμε, που απεικονίζουν νεκρούς ανθρώπους.
Σχολιάζοντας την γραμματεία των προγόνων μας σε εκτεταμένο μέρος του έργου του, όπως και οι λοιποί απολογητές, δράπτεται της ευκαιρίας να “στολίσει” τους φιλοσόφους, τους ιστορικούς και τους ποιητές μας, δυσφημώντας τις ανακαλύψεις τους, τις φιλοσοφικές τους αναζητήσεις με ποταπό, αντιεπιστημονικό και δογματικό τρόπο...
Στίχοι 2.8.1 - 2.8.6: “Και τι μοι το λοιπον το πληθος των τοιουτων ονομασιων και γενεολογιων καταλεγειν; ωστε κατα παντα τροπον εμπαιζονται οι συγγραφεις παντες και ποιηται και φιλοσοφοι λεγομενοι, ετι μην και οι προσεχοντες αυτοις. μυθους γαρ μαλλον και μωριας συνεταξαν περι των κατ’ αυτους θεων, ου γαρ απεδειξαν αυτους θεους αλλα ανθρωπους , ους ουν μεθυσους, ετερους δε πορνους και φονεις. Για ποιο λόγο να υπάρχει τόσος μεγάλος αριθμός ονομάτων και γενεαλογιών; Με αυτό τον τρόπο εμπαίζονται όλοι οι συγγραφείς, ποιητές και φιλόσοφοι, όπως και οι πλησίον αυτών. Μύθους και ανοησίες έχουν συντάξει για τους δικούς τους θεούς, τους οποίους τους αποδεικνύουν ως ανθρώπους και μάλιστα μέθυσους, πόρνους, φονιάδες και όχι ως θεούς.
Στίχοι 2.8.51 - 2.8.55: “ Και μη θελοντες ομολογουσιν το αληθες μη επιστασθαι. υπο δαιμονων δε εμπνευσθεντες και υπ αυτων φυσιωθεντες α ειπον δι’ αυτων ειπον. ητοι γαρ οι ποιηται, Ομηρος δη και Ησιοδος ως φασιν υπο των Μουσων εμπνευσθεντες, φαντασια και πλανη ελαλησαν, και ου καθαρω πνευματι αλλα πλανω.” Και χωρίς να θέλουν ομολόγησαν την αλήθεια, ότι από τους δαίμονες εμπνεύστηκαν τους οποίους είχαν στην φύση τους. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος που από τις Μούσες εμπνεύστηκαν όπως λέγεται, την φαντασία (ψέμα) και απάτη τραγούδησαν, χωρίς καθαρό (αγνό) πνεύμα αλλά παραπλανώντας.
Στίχοι 3.2.5 - 3.2.11: “ Τι γαρ ωφελησεν Ομηρον συγγραψαι τον Ιλιακον πολεμον και πολλους εξαπατησαι, ή Ησιοδον ο καταλογος της θεογονιας των παρ’ αυτων θεων ονομαζομενων, Ορφεα οι τριακοσιοι εξηκοντα πεντε θεοι, ους αυτος επι τελει του βιου αθετει, εν ταις Διαθηκαις αυτου λεγων ενα ειναι θεον; τι δε ωφελησεν Αρατον η σφαιρογραφια του κοσμικου κυκλου, ή τους τα ομοια αυτω ειποντας, πλην της κατ’ ανθρωπων δοξης, ης ουδε αυτης κατ’ αξιαν ετυχον;”
Σε τι ωφέλησε, το σύγγραμμα του Ομήρου για τον Ιλιακό πόλεμο με τον οποίο εξαπάτησε πολλούς, ή του Ησιόδου με τον κατάλογο της Θεογονίας, ή του Ορφέα με τους 365 θεούς του, που αθετεί τα πιστεύω και τις γραφές του για τον ένα θεό; Ακόμη σε τι ωφέλησε, η σφαιρογραφία του κοσμικού κύκλου του Αράτου, ή τα όμοια που έχουν ειπωθεί, εκτός της (απόκτησης) ανθρώπινης δόξας, την οποία πέτυχαν χωρίς να την αξίζουν;
Για 20 ακόμη στίχους συνεχίζετε η δυσφήμηση εναντίον του Θουκυδίδη, Εμπεδοκλή, Αριστοφάνη, Επίκουρου, Ασκληπιού, Πλάτωνα και άλλους. Για τον Θεόφιλο, όλοι οι προαναφερόμενοι επέδειξαν την ανώφελη και άθεη διάνοιά τους!!! Δηλαδή ερωτώ, η μόρφωση και η εξερεύνηση είναι τόσο κακό που δεν οφελεί τον άνθρωπο, ενώ η φανατική πίστη σε κάτι που δεν αποδεικνύεται είναι ορθό και θεϊκό; Τα συμπεράσματα δικά σας...
Ένα άλλο μεγάλο θέμα που σχολιάζει ο Θεόφιλος αφορά την θεογονία - κοσμογονία, τους πατέρες των γραμμάτων, όπως πιστεύει ο ίδιος με τους λοιπούς χριστιανούς της εποχής και τα αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία που επικαλείται για να τα αποδείξει!!!
Στίχοι 2.20.1 - 2.20.3: “ Τα δε ρητα της ιστοριας της ιερας η γραφη ουτως περιεχει. < Και εφυτευσεν ο Θεος τον παραδεισον εν Εδεμ κατα ανατολας και εθετο εκει τον ανθρωπο ον επλασεν>.” Τα ιστορικά στοιχεία η ιερά γραφή τα περιέχει. < Και φύτεψε ο Θεός τον παράδεισο στην εδέμ, ο οποίος είναι στην ανατολή και τοποθέτησε εκεί τον άνθρωπο μόλις τον έπλασε.
Στίχοι 2.20.8 - 2.20.13: “ ονομα τω ενι φεισων, ουτως ο κυκλων πασαν την γην Ευιλατ, εκει ουν εστιν το χρυσιον, το δε χρυσιον της γης εκεινης καλον κακει εστιν ο ανθραξ και ο λιθος ο πρασινος. και ονομα τω ποταμο τω δευτερω Γεων, ουτως κυκλοι πασαν την γην Αιθιοπιας, και ο ποταμος ο τριτος ο Τιγρης, ουτος ο πορευομενος κατεναντι Ασσυριων. ο δε ποταμος τεταρτος Ευφρατης.”
Και το όνομα του ποταμού αυτού Φεισών, ο οποίος κυκλώνει όλη την γη της Ευιλατ. Εκεί υπήρχε αρκετός χρυσός, που καλό κάνει, άνθρακας και λίθος πράσινος. Ο δεύτερος ποταμός λέγεται Γεών ο οποίος κυκλώνει όλη την Αιθιοπία και ο τρίτος ποταμός ο Τίγρης, που περνάει απέναντι των Ασσυρίων. Ο τέταρτος ποταμός είναι ο Ευφράτης.
Στίχοι 2.30.25 - 2.30.27: “ Ταυτα δε παντα ημας διδασκει το πνευμα το αγιον, το δια Μωυσεωςκαι των λοιπων προφητων, ωστε τα καθ’ ημας τους θεοσεβεις αρχαιοτερα γραμματα τυγχανει...” Αυτά μας διδάσκει το πνεύμα το άγιο, που (κηρύσσεται) μέσω του Μωυσέως και των λοιπών προφητών, καθώς για όλους εμάς τους θεοσεβείς τα θεωρούμαι αρχαιότερα γράμματα.
Στίχοι 3.9.24 - 3.9.28: “ Τουτου μεν του θειου νομου διακονος γεγενηται Μωσης, ο και θεραπων του θεου, παντι μεν τω κοσμω, παντελως δε τοις Εβραιοις τοις και Ιουδαιοις καλουμενοις, ους κατεδουλωσατο αρχηθεν βασιλευς Αιγυπτου, τυγχανοντας σπερμα δικαιον ανδρων θεοσεβων και οσιων, Αβρααμ και Ισαακ και Ιακωβ...”
Σε αυτόν τον θείο νόμο προσέφερε τις υπηρεσίες του ο μωυσής, αυτός που θεράπευε (λύτρωνε) για χάρη του θεού, σε όλο τον κόσμο όλους τους εβραίους, ιουδαίους ονομαζόμενους, όταν στην αρχή ήταν υπόδουλοι του βασιλέα της Αιγύπτου. Είχαν τύχει από σπέρμα δίκαιο των θεοσεβών αντρών Αβρααμ, Ισαακ και Ιακώβ...”
Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε ένας ακόμη χριστιανός απολογητής θεωρεί την Π. Διαθήκη σαν την γνήσια προϊστορία της θρησκείας του, τους εβραίους ως προγόνους του και εμπνευστές των γραμμάτων, την δημιουργία της θρησκείας εξ ανατολών, ενώ τις Ελληνικές γραφές αλλά και τους Έλληνες γενικά, ψεύτες και μη άξιους αναφοράς!!!
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο (ΜΕΓΑΣ):
Γεννήθηκε πιθανότατα στην Αλεξάνδρεια το 298 και έζησε έως το 373. Αν θυμηθούμε την χωροταξία της πόλης, θα δούμε ότι οι Έλληνες με τους Χριστιανούς και τους Εβραίους έμεναν σε διαφορετικές συνοικίες. (γιατί άραγε να μην μπορούσαν να συμβιώσουν μαζί αφού ο χριστιανισμός λέγεται ότι είναι η συνέχεια του Ελληνισμού;;;) Από αυτό συμπεραίνουμε ότι επειδή από πολύ μικρό παιδί είχε λάβει την χριστιανική διδασκαλία, από τους ευσεβείς γονείς του, θα ζούσε στην ανάλογη συνοικία. Ενώ νομιζόταν ο “άγιος” πολυμαθής βλέπουμε ότι δεν διδάχθηκε φιλοσοφία και επιστήμες αλλά μόνο την Παλαιά και Καινή Διαθήκη!!! Δηλαδή δεν απέκτησε σφαιρική μόρφωση, αλλά γαλουχήθηκε δογματικά ώστε να γίνει πιστός στρατιώτης της διαδιδόμενης θρησκείας! Και αυτό έγινε. Υπήρξε από τους λίγους αγωνιστές της χριστιανικής πίστεως και ανακυρήχθηκε “άγιος” και πατέρας της Ανατολικής και της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας! Από τα πρώτα του συγγράματα ήταν φυσικά ο “Λόγος κατά Ελλήνων”!!! Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση από την βιογραφία του, ήταν στην περίοδο που έγινε η εναλλαγή εξουσίας του Κωστάντιου με τον Ιουλιανό. Γράφουν ότι ο “άγιος” ενώ ήταν φυλακή επί Κωστάντιου αποφυλακίστηκε μαζί με άλλους πολλούς χριστιανούς επί Ιουλιανού. Όμως πάλι, χωρίς να γράφουν τον λόγο, δόθηκε εντολή από τον Ιουλιανό να τον συλλάβουν. Και ερωτώ, είναι τυχαίο για ένα άνθρωπο να εκδίδεται εις βάρος του διπλή εντολή φυλάκισης; Μήπως τελικά προκαλούσε με τις ενέργειες του ο ίδιος; Ανατρέχοντας στο κείμενο της σελίδας μας περί του Ιουλιανού βλέπουμε ότι ο αυτοκράτορας είχε δηλώσει ότι θα διωχθεί μόνο όποιος δεν συμμορφώνεται με τους νόμους της αυτοκρατορίας, που τότε απαιτούσε την ανεξιθρησκεία, ή όποιος δημιουργούσε επεισόδια διαταράσσοντας την κοινωνική γαλήνη! Ας δούμε όμως τους λόγους του κατά των Ελλήνων.
Στην αρχή του έργου του ξεκινάει με μια προτροπή προς τους ομοϊδεάτες του, κάνοντας συνάμα αναφορά στην γνώμη που είχε η πλειοψηφία των Ελλήνων για τον Χριστιανισμό...
Στίχοι 1.16 - 1.20: “ ινα μητε ευτελητις την του καθ΄ ημας λογου διδασκαλιαν ηγησατε, μητε αλογον την εις Χριστον πιστιν υπολαβη, οποια διαβαλλοντες Ελληνες χλευαζουσι, και πλατυ γελουσι καθ΄ ημων, ουδεν ετερον ή το σταυρο του Χριστου προφεροντες εφ΄ ω μαλιστα και την αναισθησιαν αυτων οικτειρησειεν.”
Έτσι δεν θα ξεφτιλίζεται ο λόγος που έχετε ηγηθεί να διδάσκετε, ούτε θα λαμβάνεται χωρίς λογική (ως ανόητη) η πίστη του Χριστού, την οποία διαβάλλουν και κοροϊδεύουν οι Έλληνες και γελάνε μαζί μας, ούτε οι άλλοι τον σταυρό του Χριστού θα κακίζουν και μάλιστα την αναισθησία αυτών να λυπάστε.
Ακόμη μια φορά όπως διαπιστώνετε φανερώνεται η “αγάπη” που υπάρχει ανάμεσα σε Έλληνες και χριστιανούς!!!
Συνεχίζει την σύντομη διδασκαλία προς αυτούς λέγοντας τους τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ρητορεύουν ώστε να ακούγονται ανώτεροι των απίστων.
Στίχοι 1.42 - 1.43: “ Λέγομεν ους ων εφικτον ημιν, προτερον διελεγξαντες την των απιστων αμαθειαν ινα, των ψευδων διελεχθεντων... Σας λέω ότι όποτε είναι εφικτό να ελέγχετε εκ των προτέρων την αμάθειαν των απίστων, μέσα από τα ψέματα που λένε...
Στίχοι 6.12 - 6.15: “ Οι δε απο τον αιρεσεων, εκπεσοντες της εκκλησιαστικης διδασκαλιας και περι την πιστιν ναυαγησαντες, και ουτοι μεν υποστασιν του κακου παραφρονουσιν ειναι, αναπλατονται δε εαυτοις παρα τον αληθινον του Χριστου πατερα θεον ετερον...” Όσοι εκ των αιρέσεων, που έχουν εκπέσει (φύγει) από την εκκλησιαστική διδασκαλία και έχουν χάσει την πίστη τους και αυτοί που βρήκαν υπόσταση (αλήθειες) στο κακό είναι τρελοί (παραφρονούντες)...
Πραγματικά αποκαλυπτικός και δημοκρατικός στους λόγους του ο Αθανάσιος, ο οποίος με την “μετριοφροσύνη” που τον διακατέχει, λέει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι όποιος δεν πιστεύει στον Χριστιανισμό ή όποιος έφυγε και πίστεψε σε κάτι άλλο, είναι τρελός!!! Και φυσικά δίχως να εξετάσει εαν έχει βάση η πίστη του πλέον απίστου!
Στίχοι 9.45 - 9.48: “ ελεγχον δε ομως καθ’ αυτου, και γνωρισμα κατα πασης ειδωλολατρειας παρεχων, οτι ουκ αλλως εφευρεθη παρα τοις ανθρωποις αυτη η δι επιθυμιαν των πλασαμενων, καθως και η σοφια του Θεου προμαρτυρεται λεγουσα <Αρχη πορνειας επινοια ειδωλων>”.
Κάνοντας ένα έλεγχο και δίνοντάς μας τα γνωρίσματα της κάθε μορφής ειδωλολατρείας, ότι δηλαδή εφευρέθει από τους ανθρώπους για να (υλοποιήσουν) τις ψεύτικες επιθυμίες τους, καθώς και η σοφία του Θεού μαρτυρεί από παλιά (Π.Διαθήκη) λέγοντας ότι <η αρχή της πορνείας(!) έγινε με την επινόηση των ειδώλων>.
Στίχοι 10.35 - 11.3: “ και ο πανυ παρ’ Ελλησι σοφος και πολλα καυχησαμενος ως περι Θεου διανοηθεις, ο Πλατων, εις τον Πειραια μετα Σωκρατους κατερχεται, την ανθρωπου τεχνην πλασθεισαν Αρτεμιν προσκυνησεων. Ταυτας δε και τας τοιαυτας της ειδωλομανειας ευρεσεις ανωθεν και προ πολλου προεδιδασκεν η γραφη λεγουσα <Αρχη πορνειας επινοια ειδωλων ευρεσις δε αυτων φθορα ζωης>”.
Και το αξιοθαύμαστο είναι ότι ο μεγαλύτερος Έλληνας φιλόσοφος, ο οποίος καυχήθηκε ότι φιλοσόφησε πολλά για τον Θεό, ο Πλάτωνας, μαζί με τον Σωκράτη στον Πειραιά πήγε και προσκύνησε την Άρτεμη, που ήταν έργο ανθρώπινης τέχνης. Όλα αυτά περί της λατρείας των ειδώλων, δίδασκε από παλιά η (αγία) γραφή λέγοντας <Η αρχή της πορνείας(!) έγινε με την επινόηση των ειδώλων και ότι η εύρεση αυτών καταστρέφει την ζωή>.
Στίχοι 29.41 - 29.44: “ Οτε τοινυν ταυθ’ ουτως ελεγχεται δεδεικται η παρα τοις Ελλησιν ειδωλολατρεια πασης αθεοτητος ουσα μεστη, και ουκ επ ωφελεια, αλλ’ επ’ απωλεια τω βιω των ανθρωπων εισαχθεισα, φερε λοιπον, ως εξ’ αρχης ο λογος επηγγειλατο, της πλανης διελεχθεισης. Οταν όλα αυτά ανακαλύπτονται και φαίνεται ότι των Ελλήνων η ειδωλολατρεία είναι γεμάτη από αθεϊα, η οποία δεν ωφελεί αλλά κάνει κακό στην ζωή των ανθρώπων, έλα λοιπόν, από την αρχή να απαγγελθεί ο λόγος, που θα ελέγχει την πλάνη (απάτη).
Στίχοι 30.7 - 30.13: “ καθως και ο Μωυσης εδιδασκεν λεγων <Το ρημα της πιστεως εντος της καρδια σου εστιν>. οπερ και ο Σωτηρ σημαινων και βεβαιων ελεγεν. Η < βασιλεια του Θεου εντος ημων εστιν>. ενδον γαρ εν εαυτοις εχοντες την πιστην και την βασιλειαν του Θεου, δυναμεθα ταχεως θεωρησαι και νοησαι τον του παντος βασιλεα, του Πατρος σωτηριον λογον και μη προφασιζεσθωσαν Ελληνες οι τοις ειδωλοις θρησκευοντες, μηδε αλλος...” Καθώς και ο Μωυσής δίδασκε και έλεγε < Η ουσία της πίστης είναι μέσα στην καρδιά σου> το ίδιο λέει και ο Σωτήρας μας ότι < η βασιλεία του θεού μέσα μας είναι> ...
Όσοι δηλαδή στο εσωτερικό τους (πνευματισμό) έχουν (μέσα τους) την πίστη και την βασιλεία του Θεού, δύνανται γρήγορα να καταλάβουν και να νοήσουν τον νου του βασιλέα των πάντων, και του πατέρα τον σωτήριο λόγο και να μην βρίσκουν δικαιολογίες οι Έλληνες οι οποίοι πιστεύουν στα είδωλα και κανείς άλλος ο οποίος...
Στους παραπάνω στίχους βλέπουμε ότι μας δίνει κατ’ αρχάς την ερμηνεία του για το πόσο κακιά είναι η λεγόμενη ειδωλολατρεία και συνεχίζοντας ταυτοποιεί κυριολεκτικά τους Έλληνες ως κακούς ειδωλολάτρες και ότι αυτά που έχουν επινοήσει καταστρέφουν την ζωή!!! Βέβαια δεν παραλείπει να εκθειάσει τον προπάτορά του Μωυσή, όπως και στους παρακάτω στίχους εκθειάζει ότι στην φυλή των Ιουδαίων ήξεραν την αληθινή διδασκαλία, σε αντιθέση με τους Έλληνες ειδωλολάτρες!!! Και ερωτώ τελικά από τα συμφραζόμενα, ο χριστιανισμός είναι συνέχεια του Ελληνισμού ή του Εβραϊσμού;
Στίχοι 45.36 - 45.40: “ο γαρ ιουδαιον παλαι λαος κατα πλειον ειχε την διδασκαλιαν, οτι μη μονον εκ της κτισεως εργον, αλλα και εκ των Θειων γραφων ειχον την περι Θεου γνωσην. και καθολου δε τους ανθρωπους απο της περι το ειδωλα πλανης και αλογου φαντασιας αφελκων, φησιν”. Ο ιουδαϊκός λαός είχε υιοθετήσει ως επι το πλείστον την αληθινή διδασκαλία, όχι μόνο από τα κτίσματα αλλά και από τις Θεόπνευστες γραφές είχε λάβει την Θεία γνώση. Και καθόλου δεν αποσπάστηκε από τους ανθρώπους που πίστευαν στην ειδωλολατρεία, και που δεν είχαν λογική...
Που να το ήξερε ο Αθανάσιος ότι 1.700 περίπου χρόνια μετά, οι απόγονοι αυτών που έβριζε, θα τον γιόρταζαν ως “άγιο”...
ΜΑΡΚΟΣ:
Επίσκοπος στα χρόνια του Μ. Κων/νου. Όπως γράφει το δευτερονόμιον λα΄ 6, λόγω του θείου ζήλου του, γκρέμισε ναό των ειδώλων και τον έκανε εκκλησία (εντελώς δημοκρατικά πάντα). Όταν αργότερα επί Ιουλιανού τιμωρήθηκε για τούτη την ενέργεια του (και ποιος ξέρει για πόσες άλλες), ονομάσθηκε “άγιος”... Όμως τριβελίζει στο μυαλό μου μια απορία. Πως γίνεται να τιμωρηθεί για μια ενέργειά του 25 έτη περίπου μετά; Λογικά σκεπτόμενοι, μήπως έκανε μια τόσο εγκληματική ενέργεια που θα είχε μείνει στην ιστορία, ή μήπως επί τόσα συναπτά έτη κατεδάφιζε ναούς των Ελλήνων και έχτιζε εκκλησίες; Καλό θα ήταν να μας διαφωτίσουν τα θεόπνευστα κείμενα περί αυτού!
ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ:
Γεννήθηκε περίπου το 345 - 347 στην Αντιόχεια της Συρίας. Την θρησκευτική του ανατροφή επιμελήθηκε από πολύ νωρίς η θεία του, διακόνισα Σοβιανή. Έχοντας λοιπόν πλάσει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις από μικρός, συνέχισε τις σπουδές στην φιλοσοφία και την ρητορική, έχοντας δασκάλους τον Λιβάνιο και τον Ανδραγάθιο. Δούλεψε για κάποιο διάστημα ως δικηγόρος και μετά φοίτησε στην θεολογική σχολή της Αντιόχειας. Από το 370 έως το 380 έζησε βίον ασκητικό, όμως λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας που δημιουργήθηκαν, κατά την περίοδο ταύτη, γύρισε στην Αντιόχεια και χειροτονήθηκε διάκονος, ενώ το 386 πρεσβύτερος. Η φήμη του μεγάλωνε συνεχώς και το 398 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Κωσταντινούπολης.
Έκτοτε δημιούργησε πολλούς φίλους αλλά και εχθρούς, δίοτι όπως λέγεται τα έβαλε και με διεφθαρμένους κληρικούς. Μάλιστα χαρακτηριστική ήταν η κόντρα του με τον Θεόφιλο Αλεξανδρείας. Ο Ιωάννης ονομάσθηκε “Χρυσόστομος” και έγινε γνωστός λόγω της ευγλωττίας που διέθετε. Αυτή του την ικανότητα την ανέδειξε σε μέγιστο βαθμό ο εθνικός Λιβάνιος. Βέβαια ενώ θα περιμέναμε αυτό του το χάρισμα να τον συνοδεύει πάντοτε, βρήκαμε πολλά στοιχεία, που παραμένουν σκοπίμως ή όχι εκτός της επίσημης βιογραφίας του, που δείχνουν το αντίθετο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ασέβειας και αθυροστομίας είναι κάποιοι λόγοι του προς τον γεροντότερο διδάσκαλό του Λιβάνιο. Τον “στολίζει” ως ληρόσοφο, άθλιο και μιαρό επειδή:
α) υποστήριζε ότι ο εμπρησμός του ναού του Απόλλωνα στην Δάφνη της Αντιοχείας προήλθε από τους χριστιανούς! και
β) δεν υιοθέτησε την γνώμη του “Χρυσοστόμου” που έλεγε ότι τον ναό τον έκαψε ο Θεός!!!
Βέβαια η εκκλησία τον ονομάσε “Πατέρα” της, λόγω της πολιτικής που εφάρμοσε και λόγω του πλήθους των βιβλίων που έγραψε. Μάλιστα επέβαλε να τον εορτάζουμε και ως ενός εκ των τριών ιεραρχών! Το να τον δώσει κάποιο τιμητικό τίτλο η εκκλησία εντός των κόλπων της, βεβαίως και δεν υπάρχει αντίρρηση.
Όμως αναρωτήθηκε κανείς το γιατί τον εορτάζει ένα ολόκληρο έθνος ως προστάτη της παιδείας; Η επίσημη ιστορία αναφέρει ότι διέδωσε τα γράμματα και προστάτευσε την παιδεία γενικά. Υπάρχει όμως και μια άλλη λεπτομέρεια. Αυτή που λέει ότι την εν λόγω εορτή καθιέρωσε ο Αλέξιος ο Κομνηνός το 1.100 για να σταματήσουν οι διαμάχες μεταξύ των πιστών, για το ποιός ήταν ο σημαντικότερος “άγιος”!!!
Όμως μας δημιουργείται στο νου η ακόλουθη ερώτηση: Ποιά παιδεία προστάτευσε, την χριστιανική ή την Ελληνική; Οι περισσότεροι θα απαντήσουν ότι μιλάμε για το ίδιο πράγμα. Είναι όμως έτσι; Ας δούμε λοιπόν μερικούς από τους πολλούς στίχους των κειμένων του, που καταδεικνύουν την γνώμη του για τους Έλληνες και θα καταλάβουμε γιατί δεν προστάτευε την Ελληνική παιδεία...
Αναφέρει λοιπόν ο γλυκομίλητος Ιωάννης στις επιστολές του προς τους Αντιοχείς.
Στίχοι 49.24.37 - 49.24.39: “ αλλα ανθρωπους τους υπηρετουμενους τω διαβολω, τους απιστους, τους τυραννους, τους Ελληνας, οι συνεχως αυτον εθλιβον, και συνεχως ηλαυνον.” Αλλά ανθρώπους που υπηρετούν τον διάβολο, τους απίστους (αλλόθρησκους), τους τυράννους, τους Έλληνες, που συνεχώς αυτόν (Θεό) στεναχωρούσαν και συνεχώς κινούνταν εναντίον του...”
Πραγματικά δεν ξέρω εαν θα πρέπει θεωρήσω προσβλητικό το ότι ο Χρυσόστομος μας αποκαλεί υπηρέτες του διαβόλου, ή όχι. Αν λάβουμε υπ’ όψιν την χριστιανική εξήγηση σίγουρα είναι προσβλητικά τα λόγια του. Όμως εαν ανατρέξουμε στο άρθρο της σελίδας μας για τον εωσφόρο, θα διαπιστώσουμε ότι οι χριστιανοί είχαν δώσει ως συνώνυμη λέξη του διαβόλου, το εωσφόρος! Οπότε εφόσον ο διάβολος είναι και εωσφόρος, τότε όλοι οι Έλληνες κατηγορούνται από τον Ιωάννη ως υπηρέτες αυτού που φέρνει το Φως (εωσφόρος). Διότι στην Ελληνική γλώσσα αυτή την έννοια έχει. Δηλαδή από την βιασύνη του να καταραστεί τους Έλληνες (η χριστιανική έννοια δηλώνει το διάβολος - εωσφόρος κάτι κακό) πέφτει στην παγίδα του και βάζει αντιμέτωπους του Φωτός τον εαυτό του και τον Θεό του!!! Ιδού η μεγαλύτερη απόδειξη για να κατανοήσουμε κάποιες από τις διαφορές της Ελληνικής παιδείας με την χριστιανική!!!
Συνεχίζοντας γράφει:
Στίχοι 49.190.39 - 49.190.41: “ Αισχυνεσθωσαν τοινυν οι Ελληνες, εγκαλυπτεσθωσαν και καταδυεσθωσαν επι τοις αυτων φιλοσοφοις, και τη πασης μωριας αθλιωτερα αυτων σοφια.” Ντροπή στους Έλληνες, που κάλυπταν και διέσωσαν τα έργα των φιλοσόφων και την μεγαλύτερη ανοησία, που είναι η αθλιοτάτη σοφία τους!!!”
Στίχοι 49.173.57 - 49.174.1: “ Που νυν εισιν οι τους τριβωνους αναβεβλημενοι, και βαθυ γενειον δεικνυντες, και ροπαλα τη δεξια φεροντες, οι των εξωθεν φιλοσοφοι, τα κυνικα καθαρματα, οι των επιτραπεζιων κυνων αθλιοτερων διακειμενοι, και γαστρος ενεκεν παντα ποιουντες.” Που είναι τώρα αυτοί ... και με τα βαθιά γένια επιδεικνύονται, και ρόπαλα που στο δεξί χέρι κρατούν, οι έξω από δω φιλόσοφοι, τα κυνικά καθάρματα, αυτοί που είναι χειρότεροι από σκυλιά και κοιλιόδουλοι.
Στίχοι 49.175.31 - 49.175.33: “ ώστε τον των Ελληνων δειξαι ληρον και την των παρ’ αυτοις φιλοσόφων μικροψυχιαν,” ώστε να αναδειχθεί των Ελλήνων η ανοησία και των φιλοσόφων η μικροψυχία...
Άκρως επιμορφωτικός και “μελωδικός” ο λόγος του, βγάζει όλη του την αγάπη προς τον “αδελφικό” του λαό, τον Ελληνικό. Βέβαια στο ίδιο ύφος συνεχίζει την ομιλία του προς τον Βαβύλα, αλλά και σε άλλες σημειώσεις του!
Στίχοι 21.1: “ Λήρος ταυτα και γελως και μωριας Ελληνικης ρηματα.” Η ουσία του ελληνισμού είναι η φλυαρία, ο κομπασμός και η ανοησία.
Στίχοι 4.14 - 4.22: “ ωσπερ γαρ οι ανδριαντες ψευδεις ανθρωποι εισιν, ουτω και ουτοι ψευδεις ανθρωποι εισιν. ει γαρ τουτο πας ανθρωπος, το φοβεισθαι τον Θεον, ο μη φοβουμενος τον Θεον ουκ ανθρωπος, αλλα ψευδης ανθρωπος...” Όπως και οι ανδριάντες είναι ψεύτικοι άνθρωποι έτσι ψεύτικοι ειναι και αυτοί (οι Έλληνες), πρέπει δηλαδή ο κάθε άνθρωπος να φοβάται τον θεό, αυτός που δεν φοβάται τον θεό δεν είναι άνθρωπος. Δηλαδή οι πρόγονοι μας που δεν φοβόντουσαν τον Θεό τους δεν ήταν άνθρωποι (σωστοί);
Στίχοι 127.11 - 127.13: “ διηλεγξε την των Ελληνων απατην, απεκαλυψε της μαντειας τον ληρον, συνέτριψε το προσωπειον αυτης και πασαν αυτης την υποκρισιν.“ να ελεγθεί η απάτη των Ελλήνων, να αποκαλύψει την ανεύ ουσίας ανοησία των μαντείων, και να συντρίψει το προσωπείο αυτής και την κάθε υποκρισία ...
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ:
Ο Θεόφιλος και ο Κύριλλος διετέλεσαν πατριάρχες Αλεξανδρείας. Το ξεχωριστό για αυτούς είναι ότι η φήμη των πράξεων τους έχει μείνει αναλλοίωτη έως σήμερα!!!
Ο Θεόφιλος ανέλαβε μετά τον Τιμόθεο τον πατριαρχικό θρόνο περί του 385. Μας αναφέρεται ότι είχε χαρακτηριστεί ως ο δεύτερος, μετά τον μέγα Αθανάσιο, σε φήμη πατριάρχης Αλεξανδρείας. Είχε έντονη ηγετική φυσιογνωμία και έχει τονισθεί ότι χρησιμοποιούσε κάθε μέσο, σωστό ή λάθος, ώστε να επιτύχει τους σκοπούς του! Έτσι λοιπόν δεν μας φαίνεται περίεργος ο τρόπος με τον οποίο σχεδίασε την επίθεσή του στους Έλληνες και τους λοιπούς “ειδωλολάτρες” της Αλεξάνδρειας. Μαζί πιθανόν με τα τάγματα μοναχών, είτε επό την Νιτρία είτε από αλλού, έβρισκε ανυπεράσπιστους ή μη ναούς και τους οικιοποιούσε, κοινώς τους λήστευε και τους διέλυε, για το καλό της χριστιανικής Εκκλησίας. Αυτό συνάμα με την προκλητική έκθεση των λαφύρων, έκανε τους “ειδωλολάτρες” να επιτεθούν στους χριστιανούς. Η αντεπίθεση των χριστιανών, τους ανάγκασε να κλειστούν στο Σεράπειο. Με αρχηγό τον Ολύμπιο και άλλους πολλούς διαννοούμενους, όπως ο Αμμώνιος, ο Παλλαδάς, ο Ελλάδιος αμυνόταν ώστε να διατηρηθεί ο υπέρλαμπρος ναός του Σεραπίου. Από κει και μετά ήρθε η διαταγή του Θεοδοσίου και το κατεδάφισμα του ναού και της βιβλιοθήκης το 391 από τον χριστιανικό όχλο, συντάραξε και βύθισε σε θλίψη όχι μόνο τους Έλληνες αλλά όλους τους διαννοούμενους της εποχής!
Πληροφοριακά θα αναφέρω, απλώς για να καταλάβουμε έστω και λίγο το κλίμα της εποχής, ότι το 393 ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος έβγαλε νόμο που έλεγε ότι ως νόμιμες θρησκείες της αυτοκρατορίας θεωρούνται μόνο η χριστιανική και η ιουδαϊκή!!!
Ο Κύριλλος ανέλαβε τον θρόνο μετά το θάνατο του θείου του Θεοφίλου, το 412. Κυριολεκτικά συνέχισε με μεγάλη σπουδή το έργο των προηγουμένων πατριαρχών, που δεν ήταν άλλο από τον αφανισμό οποιουδήποτε αλλοθρήσκου!!! Πρωτοστάτησε λοιπόν:
Όλα αυτά έγιναν φυσικά με την βοήθεια των 500 ροπαλοφόρων μοναχών, των επονομαζόμενων Παραβαλανέων!
Τούτος λοιπόν ο άνθρωπος, ο οποίος θα έπρεπε το λιγότερο να είχε σταλθεί στην φυλακή, αναφέρεται σε ιστοσελίδες ότι η θεολογία του είχε “ουράνιο κύρος”, ονομάστηκε “άγιος” από την χριστιανική εκκλησία και εορτάζεται στις 9 Ιουνίου!!! Βοήθειά μας...
Κλείνοντας αυτό τον κύκλο πρέπει να αναφέρουμε ότι ανάμεσα στους απολογητές διαπιστώνουμε ότι δεν βρίσκονται πολλοί Έλληνες!!! Μάλιστα οι τρεις κυρίως που έχουν αναφερθεί, είναι ο Αθηναγόρας, ο Αριστείδης και ο Κοδράτος. Σε αντίθεση με τους άλλους μη Έλληνες απολογητές, γι αυτούς τους τρεις δεν φέρεται να έχει σωθεί κάτι αξιόπιστο!!! Άλλωστε είναι γραμμένο σε πολλές εγκυκλοπαίδειες ότι τα στοιχεία του βίου τους είναι άκρως αμφισβητήσιμα! Μήπως τελικά δεν υπήρχαν Έλληνες απολογητές, αλλά προστέθησαν μετέπειτα για να στηρίξουν την θεωρία της οικιοθελούς και της μη βίαιης αποδοχής του χριστιανισμού από τους Έλληνες;
Οι Επτά Αναθεματισμοί:
Κατ’ αρχάς πρέπει να τονίσουμε ότι η λέξη ανάθεμα, σύμφωνα με το λεξικό Liddel & Scott σημαίνει κατάρα. Οι πασίγνωστοι αναθεματισμοί εμπεριέχονται στο “Συνοδικόν της Αγίας Ζ΄ Οικουμενικής συνόδου” και συγκεκριμένα στο “Τριώδιον”. Έτσι λοιπόν εδώ και χίλια διακόσια είκοσι ένα χρόνια απαγγέλονταν την Κυριακή της Ορθοδοξίας δηλαδή την Α΄ Κυριακή της Σαρακοστής. Σύσσωμη η πολιτικοστρατιωτική ηγεσία έδινε το παρόν με συναισθήματα κατάνυξης και ευλάβιας!!! Αυτό οφείλουμε να πούμε ότι συνέβαινε έως και το 2008, αφού στις 8 Μαρτίου του 2009 ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αποσιώπησε το εν λόγω κείμενο... Ας δούμε λοιπόν ποιούς καταριόντουσαν ...
1ος Αναθεματισμός:
Ἐπί τοις φρόνουσι καὶ λέγουσι κτιστὴν εἶναι πᾶσαν φυσικὴν δύναμιν καὶ ἐνάργειαν τῆς τρισυποστάτου θεότητος, ὡς κτιστὴν ἐκτούτου πάντως καὶ αὐτὴν τὴν θείαν οὐσίαν ναγκαζομένοις δοξάζειν. Κτιστὴ γὰρ κατὰ τοὺς Ἁγίους ἐνέργεια, κτιστὴν δηλώσει καὶ φύσιν ἄκτιστον δέ, ἄκτιστον χαρακτηρίζει οὐσίαν. Κ ντεῦθεν ἤδη κινδυνεύουσι εἰςαθεΐαν παντελῆ περιπίπτειν, καὶ τὴν ἑλληνικὴν μυθολογίαν καὶ τὴν τῶν κτισμάτων λατρείαν, τῇ καθαρᾷ καὶ μώμω τῶν χριστιανῶν πίστει προστριβομένοις. Μὴ ὁμολογοῦσι δὲ κατὰ τὰς ἁγίας θεοπνεύστους θεολογίας καὶ τὸ τῆς Ἐκκλησίας εὐσεβὲς φρόνημα, ἄκτιστον εἶναι πᾶσαν φυσικὴν δύναμιν καὶ ἐνέργειαν τῆς τρισυποστάτου θεότητος ανάθεμα τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους φρονούν και λένε ότι είναι φτιαχτή κάθε φυσική δύναμη και ενέργεια της τρισυπόστατης Θεότητας, ως εκ τούτου αναγκάζονται να δεχτούν ότι και η θεία ουσία είναι χωρίς άλλο φτιαχτή...
Κι από κει και πέρα, πλέον, κινδυνεύουν να πέσουν σε ολοκληρωτική αθεΐα, εφόσον δεχθούν την ελληνική μυθολογία και την λατρεία των κτισμάτων και έρθουν σε προστριβή με την καθαρή και αμόλυντη χριστιανική πίστη. Σε όσους, άρα, δεν ομολογούν, σύμφωνα με τις θεόπνευστες θεολογικές ερμηνείες των Αγίων και το ευσεβές φρόνημα της Εκκλησίας, ότι είναι άκτιστη κάθε φυσική δύναμη και ενέργεια της τρισυπόστατης Θεότητας, τρεις φορές ανάθεμα.
2ος Αναθεματισμός:
Τοις τα ελληνικά διεξιοῦσι μαθήματα, καὶ μὴ διὰ παίδευσιν μόνον ταῦτα
παιδευομένοις, αλλὰ καὶ ταῖς δόξαις αὐτῶν ταῖς ματαίαις ἑπομένοις, καὶ ὡς ληθέσι πιστεύουσι καὶ οὕτως αὐταῖς ὡς τὸ βέβαιον ἐχούσαις ἐγκειμένοις, ὥστε ἑτέρους ποτὲ μὲν λάθρα, ποτὲ δὲ φανερῶς ἐνάγειν αὐταῖς καὶ διδάσκειν ανενδοιάστως ανάθεμα τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους ασπάζονται τις διδασκαλίες των Ελλήνων και δεν τις σπουδάζουν μόνο για μόρφωση, αλλά ακολουθούν και τις μάταιες θεωρίες τους και τις πιστεύουν ως αληθινές, και ότι αυτές περιέχουν τη βεβαιότητα, και παρασύρουν (τον λοιπό κόσμο) σ’ αυτές, άλλοτε κρυφά και άλλοτε φανερά και τις διδάσκουν χωρίς κανέναν ενδοιασμό, τρεις φορές ανάθεμα.
3ος Αναθεματισμός:
Τοῖς μετὰ τῶν ἄλλων μυθικῶν πλασμάτων, ἐφ᾿ ἑαυτῶν καὶ τὴν καθ᾿ ἡμᾶς κλίσιν μεταπλάττουσι, καὶ τὰς πλατωνικὰς ἰδέας ὡς ληθεῖς δεχομένοις καὶ ὡς αὐθυπόστατον τὴν ὕλην παρὰ τῶν ἰδίων μορφοῦσθαι λέγουσι, καὶ προφανῶς διαβάλλουσι τὸ αὐτεξούσιον τοῦ Δημιουργοῦ, τοῦ πὸ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παραγαγόντος τὰ πάντα, καὶ ὡς ποιητοῦ πᾶσιν αρχὴν καὶ τέλος ἐπιτιθέντος ἐξουσιαστικῶς καὶ δεσποτικῶς ανάθεμα
τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους μαζί με τα άλλα μυθικά πλάσματα, με δική τους πρωτοβουλία,
διαστρεβλώνουν τις δικές μας πεποιθήσεις και δέχονται ως αληθινές τις πλατωνικές ιδέες και λέγουν ότι η ύλη είναι αυθύπαρκτη - ενυπόστατη και μορφοποιείται από τους ιδίους, και προφανώς αμφισβητούν το αυτεξούσιο του Δημιουργού, ο οποίος από την ανυπαρξία έφερε στην ύπαρξη τα πάντα και ως ποιητής έθεσε σε όλα αρχή και τέλος με τη δύναμη του εξουσιαστή και δεσπότη, τρεις φορές ανάθεμα.
4ος Αναθεματισμός:
Τοῖς δεχομένοις καὶ παραδίδουσι τὰ μάταιακαὶ ἑλληνικὰ ῥήματα, ὅτι τε προΰπαρξίς ἐστι τῶν ψυχῶν, καὶ οὐκ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος τὰ πάντα ἐγένετο, καὶ παρήχθησαν, ὅτι τέλος ἐστὶ τῆς κολάσεως ἡ αποκατάστασις αὔθις τῆς κτίσεως, καὶ τῶν ανθρωπίνων πραγμάτων, καὶ διὰ τῶν τοιούτων λόγων τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν λυομένην πάντως, καὶ παράγουσαν εἰσάγουσιν, ἣν αἰωνίαν καὶ ακατάλυτον αὐτός τε ὁ
Χριστὸς καὶ Θεὸς ἡμῶν ἐδίδαξε, καὶ παρέδοτο καὶ διὰ πάσης τῆς Παλαιᾶς καὶ Νέας Γραφῆς ἡμεῖς παρελάβομεν ὅτι καὶ ἡ κόλασις τελεύτητος καὶ ἡ βασιλεία ΐδιος, διὰ δὲ τῶν τοιούτων λόγων ἑαυτούς τε πολλύουσι, καὶ ἑτέροις αἰωνίας καταδίκης προξένους γενομένοις ανάθεμα τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους δέχονται και διαδίδουν τις μάταιες Eλληνικές αντιλήψεις, ότι οι ψυχές προϋπήρχαν και ότι τα πάντα δεν προήλθαν ούτε προέκυψαν από την ανυπαρξία, και ότι ήρθε το τέλος της κολάσεως από τη στιγμή που δημιουργήθηκε και η κτίση και το ανθρώπινο είδος, και με αυτά τα λόγια την Βασιλεία των Ουρανών καταλύουν, την οποία και ο ίδιος ο Χριστός και Θεός ως αιώνια και ακατάλυτη μας δίδαξε, και παραδόθηκε από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη (Γραφή), παραλάβαμε ότι και η Κόλαση είναι ατέλειωτη και η Βασιλεία παντοτινή, και καταστρέφουν με τέτοια λόγια και τους εαυτούς τους και προξενούν σε άλλους αιώνια καταδίκη, τρεις φορές ανάθεμα.
5ος Αναθεματισμός:
Τοις ευσεβεῖν μὲν ἐπαγγελλομένοις τὰ τῶν Ἑλλήνων δὲ δυσσεβῆ δόγματα τῇ ὀρθοδόξῳ καὶ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ περί τε ψυχῶν ανθρωπίνων, καὶ οὐρανοῦ καὶ γῆς, καὶ τῶν ἄλλων κτισμάτων αναιδῶς ἢ μᾶλλον ασεβῶς ἐπεισάγουσιν ανάθεμα τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους παριστάνουν τους ευσεβείς, ενώ, την ίδια στιγμή, εισάγουν τις ασεβείς δοξασίες των Ελλήνων στην Ορθόδοξη και Καθολική Εκκλησία για τις ανθρώπινες ψυχές και για τον ουρανό και τη γη και για τα άλλα κτίσματα με αναίδεια ή πολύ περισσότερο με ασέβεια, τρεις φορές ανάθεμα.
6ος Αναθεματισμός:
Τοῖς τὴν μωρὰν τῶν ἔξωθεν φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμοῦσι, καὶ τοῖς καθηγηταῖς αὐτῶν ἑπομένοις, καὶ τάς τε μετεμψυχώσεις τῶν ανθρωπίνων ψυχῶν, ἢ καὶ ὁμοίως τοῖς αλόγοις ζῴοις ταύτας απόλλυσθαι, καὶ εἰς τὸ μηδὲν χωρεῖν δεχομένοις καὶ διὰ τοῦτο ανάστασιν, καὶ κρίσιν, καὶ τὴν τελευταίαν τῶν βεβιωμένων ανταπόδοσιν αθετοῦσιν ανάθεμα τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους προτιμούν την ανόητη λεγόμενη σοφία των εκτός (χριστιανισμού) φιλοσόφων και ακολουθούν τους δασκάλους τους και δέχονται τις μετεμψυχώσεις των ανθρώπινων ψυχών, ή ότι αυτές (οι ψυχές) χάνονται ομοίως με των άλογων ζώων και ξεπέφτουν στην ανυπαρξία και για αυτό αθετούν την ανάσταση, την κρίση και την ανταπόδοση σύμφωνα με όσα βίωσαν, τρεις φορές ανάθεμα.
7ος Αναθεματισμός:
Τοῖς λέγουσιν ὅτι οἱ τῶν Ἑλλήνων σοφοὶ καὶ πρῶτοι τῶν αἱρεσιαρχῶν, οἱ παρὰ τῶν ἑπτὰ ἁγίων καὶ καθολικῶν συνόδων, καὶ παρὰ πάντων τῶν ἐν Ὀρθοδοξίᾳ λαμψάντων πατέρων αναθέματι καθυποβληθέντας, ὡς αλλότριοι τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας διὰ τὴν ἐν λόγοις αὐτῶν κίβδηλον καὶ ῥυπαρὰν περιουσίαν κρείττονες εἰσι κατὰ πολύ, καὶ ἐνταῦθα καὶ ἐν τῇ μελλούσῃ κρίσει, καὶ τῶν εὐσεβῶν μὲν καὶ ὀρθοδόξων ανδρῶν, ἄλλως δὲ κατὰ πάθος ανθρώπινον ἣ αγνόημα πλημμελησάντων ανάθεμα τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους λένε, ότι οι σοφοί των Ελλήνων και πρώτοι στις αιρέσεις – στους οποίους οι επτά άγιες και Καθολικές Σύνοδοι και όλοι οι Πατέρες που έλαμψαν μέσα στην Ορθοδοξία τούς αναθεμάτισαν, ως ξένους στην Καθολική Εκκλησία, λόγω του ψεύτικου και βρώμικου περιεχομένου των λόγων τους – είναι πολύ καλύτεροι κατά την μέλλουσα κρίση από τους ευσεβείς και ορθόδοξους ανθρώπους που αμάρτησαν από ανθρώπινο πάθος ή από άγνοια, τρεις φορές ανάθεμα.
Απλά και καθαρά φαίνεται η πολέμια τακτική των αντιπροσώπων της Εκκλησίας εναντίον του Ελληνισμού, από την εποχή των απολογητών ακόμη. Έπειτα ήρθε σιγά σιγά η φθορά στο πολυπολιτισμικό θρησκευτικό κράτος της νέας Ρώμης μέσω των θρησκευτικών πολέμων και η μετέπειτα υποδούλωσή του στην οθωμανική αυτοκρατορία. Τα 400 χρόνια σκλαβιάς για τους Έλληνες κατοίκους ήταν πολλά. Όλοι μάθαμε από τα σχολικά ιστορικά βιβλία ότι εκείνη την περίοδο όλος ο πληθυσμός υπέφερε. Όμως οι πράξεις μεγάλης μερίδας ατόμων φανερώνουν μια άλλη αλήθεια.
Η επίσημη εκκλησία αλλά και πολλοί μεμονωμένοι ιεράρχες όχι μόνο ήταν δύσπιστοι ως προς την συμμετοχή τους στην επανάσταση του ’21, αλλά κράτησαν εχθρική στάση προς τους επαναστάτες και προς τον Ελληνισμό γενικά! Αυτά μαρτυρούν οι επιστολές - αφορισμοί του Πατριαρχείου εναντίον των επαναστατών το 1821, αλλά και εναντίον των λοιπών Ελλήνων πρωτοεπαναστατών τις περιόδους 1805, 1806 και το 1820. Οι αφορισμοί ήταν σαφείς.
Έπρεπε όλοι οι ιεράρχες ανά την επικράτεια να μοχθήσουν ώστε να σταματηθούν οι επαναστάτες. Να επιδείξουν όλοι την δουλική τους κλίση και να αποτρέψουν κάθε κίνημα που εναντιώνεται στις Βασιλικές προσταγές!!! Αυτοί οι “αχρείοι, οι κακοποιοί και οι κακόβουλοι” επαναστάτες έκαναν κακό στην γαλήνη των ιεραρχών με τις απελευθερωτικές ιδεολογίες τους! Γι αυτό τον λόγο είχαμε πολλές προδοσίες από επισκόπους και άλλων διαφόρων βαθμών ιερωμένων, όπως η προδοσία του Υψηλάντη, του αδελφού του Κολοκοτρώνη, του Κατσαντώνη και άλλων!
Ο αφορισμός του 1805 έγινε από τον πατριάρχη Καλλίνικο Ε΄ τον Οκτώβριο κε΄(25). Ο λόγος ήταν η δράση των κλεφτών και των αμαρτολών που κατέκλεβαν τους Τούρκους και τους δημιουργούσαν οικονομικές και εφοδιαστικές απώλειες. Έτσι ο Καλλίνικος κλήθηκε να κατευνάσει τον δικαιότατον θυμό του φιλόπτωχου και φιλοδίκαιου υψηλού δοβλετίου... Άλλες τρείς αφοριστικές επιστολές στάλθηκαν από τον Γρηγόριο τον Ε΄. Η μια στάλθηκε σε όλες τις εκκλησίες της αυτοκρατορίας, η άλλη ήταν ανοικτή επιστολή προς τους κληρικούς και η τρίτη ήταν προσωπική εμπιστευτική προς τους μητροπολίτες.
Σε αυτές έχει το θράσος να γράφει ότι καταπατήθηκαν εξ αρχής τα θρησκευτικά χρέη με θρασύτητα και αλαζονία από τον Υψηλάντη και τον ηγεμόνα της Μολδαβίας, ότι ήταν ραδιούργοι και μισελεύθεροι, επιχειρώντας έργο μιαρό και θεοστυγές... θέλοντας να διαταράξουν την ησυχία των πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας!!! Εκτός όλων αυτών των “καλών” πραγμάτων που λέει ο “σεβάσμιος” πατριάρχης, τους θεωρεί μισόθρησκους και αντίθεους... επειδή ήθελαν να είναι ελεύθεροι!
Βέβαια οι άνωθεν αφορισμοί δεν ήταν οι μόνοι τρόποι καταπολέμησης της επανάστασης. Αργότερα τα έτη 1828 και 1833 οι “παναγίοτατοι” αρχιεπίσκοπος Αγαθάγγελος και πατριάρχης Γρηγόριος ΣΤ΄, προσπάθησαν μέσω θρησκευτικών παραινέσεων να φέρουν τον εμφύλιο όλεθρο στους επαναστατημένους Έλληνες ώστε να διαλυθούν!!!
Τα πλήρη κείμενα των αφορισμών μπορείτε να τα διαβάσετε στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του Δαυλού.
Κάποιους ακόμα ιεράρχες που έδρασαν τον 18ο αιώνα και την διδασκαλία τους, θα γνωρίσουμε από μια άλλη οπτική γωνία που διαφεύγει της επίσημης ιστορίας. Ομιλώ για τον Αθανάσιο τον Πάριο και τον Κοσμά τον Αιτωλό, που άφησαν θεάρεστο έργο, όπως λέγεται, στην νεώτερη ιστορία και ονομάσθηκαν “άγιοι”.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ:
Έζησε το 1723 - 1813. Γνωστός και ως Τούλιος, είχε εικοσαετή θητεία ως σχόλαρχος στην σχολή της Χίου. Διαβάζοντας παρακάτω τα ανδραγαθήματά του θα καταλάβουμε το πόσο σωστός διδάσκαλος ήταν. Την ίδια περίπου εποχή στην διπλανή πόλη Κυδωνιές δίδασκε ο Βενιαμίν ο Λέσβιος. Λόγω του ότι πολλοί πλέον σπουδαστές προτιμούσαν να μάθουν την επιστημονική αλήθεια που δίδασκε ο Λέσβιος, τον κυνήγησε ανηλεώς. Ως “καλός συνάδελφος” σχεδίασε επιθέσεις εναντίον του και έστελνε καλόγερους τραμπούκους (όπως καλή ώρα έκανε και ο Κύριλλος στην Υπατία). Αυτό συνεχιζόταν εως ότου πείσει το Πατριαρχείο να εκτοπίσει τον Βενιαμίν από την θέση του, το 1803! Στη συνέχεια έγραψε διάφορα βιβλία όπως το “αντιφώνησις”. Το εν λόγω σύγγραμα “εκθειάζει” τους προγόνους και την φυλή μας αφού αναφέρει: “Το γένος των Ελλήνων είναι άξιον περιφρονήσεως και ταλανισμού, όχι διότι του έλλειψαν οι Ηράκλειτοι, οι Πυθαγόριοι, οι Πλάτωνες και οι Αριστοτέλειδες και οι τοιούτοι άλλοι μετεωρολέσχαι, αλλά διότι έλλειψαν οι Αθανάσιοι, οι Βασίλειοι και οι Κύριλλοι!!!”
Σε άλλο έργο του, το “ανεξίκακον φάρμακον”, συμβουλεύει τους χριστιανούς πως να μισούν τους “αντιλέγοντες” και επιτίθεται εναντίον των Ελλήνων χαρακτηρίζοντάς τους μανιακούς και παράφρονες!
Το 1798 εκδόθηκε από τον πατριάρχη ιεροσολύμων Άνθιμο, το βιβλίο του Πάριου, “Νέος Ραψάκης”. Μέσα από τις σελίδες του συνεχίζει να διατρανώνει την ουσία του χριστιανικού δόγματος της εποχής, γράφοντας ότι η πολιτική ελευθερία είναι μια ανυπόστατη κατάσταση και θεωρούσε ότι κάθε εθνική εξέγερση ενάντια των Τούρκων αποτελεί ανταρσία που αντίκειται στο χριστιανικό ιδεώδες.
Γι αυτά και άλλα πολλά στο τέλος του 18ου αιώνα η χριστιανική εκκλησία τον αναγνώρισε ως ικανότερο πολέμιο του Διαφωτισμού και τον έχρισε “άγιο”!!!
ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ:
Ο λεγόμενος “Πατροκοσμάς” και “πατέρας” του νεώτερου Ελληνισμού. Γεννήθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα και όπως έχει ειπωθεί ήταν πολύ μορφωμένος και κήρυττε την αγάπη. Εδώ όμως αξίζει να εξετάσουμε τις πληροφορίες που μας δίνουν μη δογματικοί μελετητές όσον αφορά την μόρφωσή του αλλά και την μετέπειτα διδασκαλία του! Η απαρχή αλλά και η συνέχιση της εκπαίδευσής του έγινε αποκλειστικά από μοναχούς και γενικά θρησκευτικούς κύκλους!!! Χαρακτηριστικά αναφέρονται ως δάσκαλοί του οι ιεροδιάκονοι Γεράσιμος Λίτσικας και ο Ανανίας Δερβισάνος, ενώ μετέπειτα πήγε στην Αθωνιάδα σχολή του αγίου Όρους όπου και έγινε μοναχός! Στα δεκαεπτά συναπτά έτη που έζησε εκεί, μας αναφέρει σε χειρόγραφο του (χειρόγραφο 29 φιλοσοφικής Θεσ/νικης), ότι έμαθε τα 24 γράμματα, ότι έμαθε και 5-6 Ελληνικά και πολλών λογιών ακόμη όπως Εβραϊκά, Τούρκικα, Φράγκικα κ.α... Αφού λοιπόν έμαθε λίγο από όλες τις γλώσσες για να καταφέρει να συννενοήται με όλους τους κατοίκους της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ξεκίνησε τα ταξίδια του ώστε να διδάξει, με υπόδειξη των οικουμενικών πατριαρχών Σεραφείμ Β΄και Σωφρονίου Β΄.
Ας δούμε μερικές από τις “Ελληνικές” διδαχές του, όπου με βάση και αυτών ανακηρύχθηκε “άγιος” και “πατέρας” του Ελληνισμού!
Φυσικά δεν ήταν οι μοναδικές διδαχές του. Για να είμαστε αντικειμενικοί σε άλλες μιλάει για αγάπη, όμως δεν γίνεται να αποσιωπήσουμε τις ανθελληνικές. Τα συμπεράσματα έστω και από αυτές τις λίγες γραμμές βγαίνουν αβίαστα. Κατ’ αρχάς φαίνεται πεντακάθαρα η θεολογική και όχι Ελληνική-επιστημονική μόρφωσή του, και το αποδεικνύει περίτρανα το γεγονός ότι θεωρεί ότι έμαθε μόνο 5-6 Ελληνικά γράμματα! Στην συνέχεια κηρύττει την εβραϊκή Παλαία Διαθήκη, ενώ δεν λείπουν τα κοσμητικά επίθετα που αφορούν τους Έλληνες και φυσικά δηλώνει την πιστή υποταγή προς τους ευεργέτες μας, Τούρκους!!!
Και ερωτώ: Αφού είναι διδάσκαλος του Γένους και όχι μόνον του δόγματος του Χριστιανισμού, που βρίσκονται στις διδαχές του, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης; Που βρίσκονται τα ιδανικά των προγόνων μας, όπως η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ; Που βρίσκονται οι επιστήμες και οι τέχνες όταν θέλει τα σχολεία, να μαθαίνουν στα παιδιά ότι μάλλον θα είχε αφουγκραστεί και ο ίδιος, δηλαδή να παρέχουν μόνο θεολογική μόρφωση;
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ: Εκτός των παραπάνω “Μαρτύρων, αγίων και των θεόπνευστων αναθεματισμών” δια να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη άποψη της επίσημης Εκκλησίας, για το εαν αποδέχθηκε και συνέχισε τους παραπάνω χαρακτηρισμούς, ας διαβάσουμε ορισμένες ακολουθίες από τα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας. Κατ’ αρχάς πρέπει να διευκρινήσουμε ότι τα λειτουργικά βιβλία είναι διάφορα βιβλία που περιέχουν ακολουθίες για εσπερινούς, όρθρους κτλ. Οι ακολουθίες των εσπερινών ψάλονται μετά την δύση του ηλίου και των όρθρον με την ανατολή της επομένης. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι για ακόμη μια φορά η ορθόδοξη Εκκλησία ακολουθεί τους κανόνες της Εβραϊκής Εκκλησίας!!! Σε ποιό θέμα; Μα στο ότι εορτάζει κάποιον, από την προηγουμένη νύκτα, δηλαδή τον προηγούμενο εσπερινό. Δηλαδή εορτάζει νυχθημερόν. Ένα απλοϊκό παράδειγμα για να γίνει κατανοητό. Όταν εορτάζει ο Αγ. Γρηγόριος στις 25 Ιαν, δεν ξεκινάνε τις ψαλμωδίες τον όρθρο, δηλαδή το πρωί, όπως θα θεωρούνταν ορθόδοξο, αλλά από τον εσπερινό της 24ης Ιανουαρίου! Έχουμε λοιπόν:
α) Στις 25 Ιαν. του Αγ. Γρηγορίου στον μικρό εσπερινό - “Θεολόγω σου στόματι, θεολόγε γρηγόριε ... εξήρανας την μωρίαν Ελλήνων και το ψεύδος.”
β) Κανόνας, ωδή α΄, σελ. 91 - “Εξέστησαν δαίμονες και Έλληνες οι άθεοι.”
γ) Εσπερινός, Ωδή δ΄, σελ. 84 22 Μαρτίου - “Μάρτυρες Χριστού πανεύφημοι κατακρατούσης ποτέ της Ελλήνων σκαιότητας και ωθούσης άπαντας προς αθέμιτα βάραθρα.”
δ) Όρθρος, σελ. 42, της 10 Μαϊου - “Θείου πνεύματος τη φωταυγία, σκότος έλυσας πολυθεϊας και κατηργήσας Ελλήνων μυθεύματα.”
ε) Κανόνας, Ωδή ζ΄, σελ. 8, 1 Ιουνίου - “Σταθηράν επιδυκνείμενος την ένστασιν, μάρτυς Ευτύχιε, τους των Ελλήνων σοφούς ανδρείως κατήσχυνας.”
στ) Κανόνας σελ. 126, 23 Αυγούστου - “ ... και θεούς εξαφανήσας των Ελλήνων δυνάμει του πνεύματος.”
ζ) Δοξαστικό εσπερινού, σελ. 16, 3 Οκτ - “ καταπτύσας των στωϊκών φιλοσόφων, των απορρήτων μυστηρίων γνώστης εγένετο.”
η) Οίκος, σελ. 82, 14 Οκτ, μαρτύρων Ναζαρίου και Γεβρασίου - “ ... ότι πάσαν Ελλήνων απετέφρωσεν μανίαν.”
θ) Εσπερινός, σελ 106, 15 Νοεμβρίου - “ Μονάδα τρισάριθμον ομολογήσαντες, άγιοι, των Ελλήνων ελύσατε πολύθεον φρόνημα και μωράν σοφίαν.”
ι) Δοξαστικό εσπερινού, σελ. 122, 18 Νοεμ. - “ ... των γαρ αλιέων ζηλώσας την παρρησίαν και την σκηνορράφων θεολογίαν, την Πλάτωνος μυθολογίαν και την στωϊκήν φλυαρίαν λόγοις και έργοις κατέρραξε.”
κ) Αίνοι, σελ. 98, 13 Δεκ. - “ Ευστράτιος, ο της Ελλήνων μυθοπλασίας στηλιτευτής και της χριστιανών θεοσοφίας κήρυξ.”
Δεν νομίζω να χρειάζεται να παραθέσω μετάφραση ώστε να γίνει κατανοητό το νόημα. Δίχως να θέλω να κουράσω κατέγραψα και ολίγα από την Παρακλητική και το Τριώδιον, μιας και είναι οι μέρες του, προς ενημέρωσήν μας:
α) Παρακλητική - “ Ο διά ξύλου Σταυρού την των ειδώλων λύσας πλάνην, ευλογητός ο θεός, ο των πατέρων ημών.”
β) Παρακλητική, Απόστολοι του Σωτήρος - “ Ως φως σταλέντες επί γης εφωτίσατε πάντας σοφοίς διδάγμασιν υμών, και εν δόγμασι θείοις διώξαντες πολυθεϊας σκοτισμόν και λάμψαντες τον της τριάδος φωτισμόν και σώσαντες λαούς πολλούς εκπλανής αφεγγούς.”
γ) Τριώδιον - “ Χαίρε, της απάτης την πλάνην πατήσασα, χαίρε, των ειδώλων τον δόλον ελέγξασα.”
δ) Τριώδιον - “ Χαίρε, φιλοσόφους άσοφους δεικνύουσα, χαίρε, τεχνολόγους άλογους ελέγχουσα.”
ε) Τριώδιον - “ Χαίρε των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα, χαίρε, των αλιέων τας σαγήνας πληρούσα...”
Ενώ έχουν περάσει πλέον 1900 χρόνια, δεν βλέπουμε ουσιαστικές διαφορές στην πολιτική της εκκλησίας. Πάντα εάν βρεθεί κάποιο μαύρο πρόβατο που ξεστρατίσει από το ποίμνιο, βάζει τα δυνατά της να το αποδυναμώσει ή να το αποστομώσει. Κάτι ανάλογο πήγε να συμβεί με τον συγγραφικό θρύλο, τον αείμνηστο Καζαντζάκη. Η ζωή και το έργο του παρότι αποτελούν μοναδική πολιτιστική κληρονομιά στον παγκόσμιο χώρο, εντούτοις υπέστη αναθεματισμούς, παρόλιγον αφορισμό από την Εκκλησία της Ελλάδος και απαξίωση από το Ελληνικό κράτος. Η αιτία δεν ήταν άλλη, από τον απελευθερωμένο λόγο του, που μετουσιωνόταν σε καυστικά για την εποχή κείμενα, τα οποία έπεφταν ως κεραυνός εν αιθρία στους εκκλησιαστικούς κύκλους. Ανέκαθεν η αλήθεια πονούσε, αλλά όπως λέει και η παροιμία μας, όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται.
Το 1930 ο Καζαντζάκης θα δικαζόταν με την κατηγορία του αθεϊσμού, λόγω του έργου του “Ασκητική”. Η δίκη του τελικά δεν έγινε. Η προσπάθεια δίωξής του από την ορθόδοξη εκκλησία συνεχίστηκε το 1954, όπου και κατηγορήθηκε ως ιερόσυλος, για αποσπάσματα των βιβλίων του Καπετάν Μιχάλης και Τελευταίος Πειρασμός. Μάλιστα η Ιερά σύνοδος με έγγραφο ζητούσε την απαγόρευση των βιβλίων του στην Ελλάδα, ως υβριστικά για την εκκλησία. Συμπεριλαμβανομένου και του “ο χριστός ξανασταυρώνεται”, τονίζει ότι το αντιχριστιανικό τους περιεχόμενο και η ελεύθερη διακίνησή τους, θα αποβούν επιζήμια εις το αναγνωστικό κοινό της χώρας!!! Δηλαδή υπήρχε κίνδυνος αφύπνισης του ραγιάδικου ποιμνίου!!! Ο “τελευταίος πειρασμός” καταγράφηκε στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, ενώ ακόμα και σήμερα φαίνεται ότι δεν έχει καταργηθεί ο αναθεματισμός του συγγραφέα από την ιεραρχία της εκκλησίας της Ελλάδος...
Τα στοιχεία αυτά και πολλά άλλα που δεν έκρινα σκόπιμο να παρουσιάσω ωστέ να μην γίνει κουραστικό το κειμένο, είναι κυρίως αφιερωμένα σε όλους όσους αναζητούν την γνώση, αλλά και στους φανατικούς πιστούς των θρησκειών που δεν θέλουν να δουν πέρα από το δάχτυλο τους. Δεν θα εξετάσω το γιατί κάποιος θέλει να πιστεύει κάπου, άλλωστε η πίστη είναι υποκειμενική οπότε ο καθένας μπορεί να πιστεύει σε όποια θρησκεία θέλει, αρκεί (αποψή μου) να μην την τοποθετεί πάνω από την φυλή του. Αλλά θα εξετάσω το γιατί δεν θέλουν κάποιοι να παραδεχτούν ότι πολλοί αντιπρόσωποι των πιστεύων τους ήταν, είναι και θα είναι ενάντια της φυλής τους, δηλαδή ανθέλληνες!!! Αυτό δύναται να εξηγηθεί σχετικά εύκολα, δηλαδή είτε πρόκειται λόγω της αμάθειας που έχουν γαλουχηθεί και της μη όρεξης τους να ερευνήσουν κάποια πράγματα λόγω της πολυάσχολης καθημερινότητάς τους, είτε πρόκειται για ημιμάθεια και συνάμα αδυναμία - έλλειψη ψυχικής δύναμης, το να συγκρουστούν με αυτό που ήδη πιστεύουν και τους δίνει φαινομενικά κουράγιο. Και τούτο διότι δεν έχουν μάθει να πιστεύουν στους εαυτούς τους, θέλουν κάτι ανώτερο της ανθρώπινης ύπαρξης, και καταστρέφοντας αυτό θα έχαναν την γη κάτω από τα πόδια τους. Έτσι αυθορμήτως καταφεύγουν σε επιθέσεις και προσπαθούν να πλάσουν στοιχεία ώστε να καταφέρουν να αγκιστρωθούν.
Όμως ξεχνάμε ότι η αυτογνωσία μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Τα αμυντικά οχυρά λοιπόν που κυρίως είχαν πλάσει δια ενίσχυση της πίστεως τους ήταν τα εξής:
Όλα αυτά βέβαια καταρίπτονται σαν χάρτινος πύργος εκ των παραπάνω στοιχείων που αποδεικνύουν περίτρανα ότι:
ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΙ
Θα ξεκινήσουμε την παράθεση και ανάλυση των στοιχείων από μια ομάδα ατόμων που αποκαλέστηκαν απολογητές. Ασπάστηκαν τον χριστιανισμό και έδρασαν από τον 2ο αιώνα και μετά, με σκοπό την υπεράσπιση και διάδοση της νέας θρησκείας. Ο υπερασπιστικός λόγος κρίθηκε απαραίτητος μπροστά στα επιχειρήματα Ελλήνων φιλοσόφων της εποχής, που μέσω της λογικής ακύρωναν την ύπαρξη του χριστιανισμού. Ορισμένοι εξ αυτών ήταν ο Ιουστίνος, ο Τατιανός, ο Θεόφιλος Αντιόχειας, ο Αθηναγόρας, ο Αριστείδης, ο Κοδράτος, ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, ο Ευσέβιος Καισαρείας, ο (Μέγας) Αθανάσιος, ο Τερτυλλιανός κ.α. Πολλοί απολογητές όπως και πλήθος άλλων πιστών μετέπειτα, πήραν τον τίτλο του “αγίου”, λόγω της “προσφοράς” τους στην νέα θρησκεία... Ας τους γνωρίσουμε λοιπόν.
ΤΑΤΙΑΝΟΣ:
Ο συγκεκριμένος θεωρείται εκκλησιαστικός συγγραφεύς και όχι ιστορικός, γεγονός που μας δίνει την δυνατότητα να δούμε με ποιον τρόπο αντιμετώπιζαν οι πιστοί της τότε διαδιδόμενης θρησκείας από πολύ νωρίς τους Έλληνες (2ος αιώνας). Ασσύριος στην καταγωγή γεννήθηκε το 120 και έζησε έως το 180 περίπου. Πήγε στην Ρώμη και έγινε μαθητής του Ιουστίνου, ενώ αργότερα ίδρυσε χριστιανική σχολή εκεί. Έζησε έως τον θάνατο του διδασκάλου του, ενώ μετά έχει γραφεί ότι ξαναγύρισε στην Μεσσοποταμία όπου και ίδρυσε μια αίρεση, τους “Υδροπαραστάται”. Διεσώθει το έργον του “Προς Έλληνας”, ενώ στην αραβική γλώσσα βρέθηκε το έργο του “Διατεσσάρων” το οποίο είναι μια σύνθεση των 4 επίσημων ευαγγελίων σε ένα, απαλοίφοντας όμως ότι αναφέρεται στην ανθρώπινη καταγωγή και γέννηση του Χριστού... Στο έργο του “Προς Έλληνας” βρίσκονται πλήθος χωρίων που “κοσμούν” τους προγόνους μας... Από την αρχή του βιβλίου του δείχνει το ύφος και την γραμμή που θα ακολουθήσει στην συνέχεια.
Στίχοι 1.1.1 - 1.1.3: “Μη πανυ φιλεχθρως διατιθεσθε προς βαρβαρους, ... μηδε να φθονησετε των τουτων δογμασιν, ποιον γαρ επιτηδευμα παρ υμιν την συστασιν ουκ απο βαρβαρων εκτήσατο;” Με λίγα λόγια διδάσκει στον κόσμο, ότι οι (Έλληνες) οι οποίοι εχθρεύονται τους βαρβάρους, δεν θα έπρεπε να το κάνουν, αλλά ούτε να μισούν τις δοξασίες αυτών, διότι ερωτά, υπάρχει κάποια συνήθεια ή ασχολία των (Ελλήνων) που να μην έχει δημιουργηθεί και να μην έχει έρθει από τους βαρβάρους;
Στους παρακάτω στίχους δίδεται η δικιά του ερμηνεία όσον αφορά την σύσταση της αρχαιοελληνικής γλώσσας, λόγω των διαφορετικών διαλέκτων της.
Στίχοι 1.2.10 - 1.3.4: ... “βαρβαρικες τε φωναις εσθ οτε καταχρωμενοι συμφυρδην υμων πεποιηκατε την διαλεκτον.” Δηλαδή υπονοεί ότι οι πρόγονοί μας ανακάτεψαν καταχρηστικά τις βαρβαρικές φωνές (γλώσσα) και δημιούργησαν την διάλεκτό τους.
Πόσο αμόρφωτος ή συκοφάντης δύναται να είναι κάποιος ώστε να μην βλέπει ή εκούσια να αποκρύπτει, ότι οι 20 περίπου διάλεκτοι της αρχαίας κοινωνίας μας, είχαν κοινή ρίζα και οι πολίτες καταλάβαιναν απόλυτα ο ένας τον άλλο; Εξάλλου που είναι οι απτές αποδείξεις της κλοπής της γλώσσας από τους βαρβάρους...;
Αφού εξάντλησε με “πειστικό τρόπο” τις γενικές του απόψεις για τον Ελληνισμό, συνεχίζει την κριτική του, ατομικά πλέον προς τους περισσότερους φιλοσόφους.
Στίχοι 2.1.6 - 2.1.9: “ Πλατων φιλοδοφων υπο Διονυσιου δια γαστριμαργιαν επιπρασκετο. και Αριστοτελης αμαθως ορον την προνοια θεις και την ευδαιμονια εν οις ηρεσκετο περιγραψας, λιαν απαιδευτως Αλεξανδρον το μεμηνος μειρακιον εκολακευε...”
Τον Πλάτων τον χαρακτηρίζει κοιλιόδουλο, ενώ τον Αριστοτέλη τον χαρακτηρίζει ούτε λίγο ούτε πολύ αμαθή και συμφεροντολόγο, από τον τρόπο που τα περί πρόνοιας και ευδαιμονίας περιέγραψε και ότι κολάκευε τον Αλέξανδρο παρότι ήταν ένα μανιώδες κακομαθημένο παιδί (ψευτοπαλληκαράκι)!!!
Και συνεχίζει
Στίχοι 3.1.7, 3.2.9 - 3.3.2: “ ... το Ηρακλειτιον σκοτος τοις σπουδαίοις παραδεδώκεναι... “ Χαρακτηρίζει Ηράκλειτιο σκότος την κοσμοθεωρία του Ηράκλειτου, που ακόμα και σήμερα ο επιστημονικός κόσμος αναγνωρίζει και παραδέχεται την θεωρία του, “... Εμπεδοκλεους γαρ το αλαζονικον αι κατα την Σικελια του πυρος αναφυσησεις απεδειξαν, οτι μη θεος ων τουθ οπερ ελεγεν ειναι κατεψεύδετο.” τον Εμπεδοκλή εκ της ηφαιστιογενής Σικελίας, τον περιγράφει αλαζόνα και ψευδείς λέει τις θεωρίες του περί θεού και όχι μόνο, δίχως αποδείξεις φυσικά. “ γελω και την Φερεκυδους γραολογιαν και του Πυθαγορου την περι το δογμα κληρονομιαν...” Τέλος ειρωνεύεται τις θεωρίες του Φερεκύδη και του Πυθαγόρα...
Αφήνοντας ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου του, που ειρωνεύεται πρόσωπα και πράγματα της μυθολογίας - πανάρχαιας ιστορίας μας, μη μπορώντας φυσικά να κατανοήσει την ουσία των γραμμένων, καταφέρεται ενάντια και των ποιητών...
Στίχοι 22.3.1 - 22.3.3, 33.2.8 - 33.2.10: “... ακροατας αισχρων λογων εκφωνημασιν. καλοι δε ισιν και οι ποιηται, ψευδολογοι και δια σχηματων εξαπατωντας τους ακροωμενους.” και “ ... η μεν Σαπφω γυναιον πορνικον ερωτομανες, και την εαυτης ασελγειαν αδει πασα... “ . Ψεύτες και απατεώνες τους λέει γιατί δήθεν εξαπατούν τους ακροατές τους, ενώ ως γνήσιος μισογύνης, αναφέρει την Σαπφώ ως πόρνη και ερωτομανές θηλυκό, που τις ασέλγειες της διαδίδει άφοβα...
Σε πολλά σημεία της απολογίας του βρίσκει την ευκαιρία και δηλώνει στους εκολαπτόμενους πιστούς, αναληθείς και μεροληπτικές τοποθετήσεις, ώστε να πιστούν, ότι οι Έλληνες δεν είναι λαός άξιος και δεν πρέπει να εισακούγονται...
Στίχοι 29.1.10 - 29.1.12 και 40.1.1 - 40.1.10: “... γραφαις τισιν εντυχειν βαρβαρικαις, πρεσβυτεραις μεν ως προς τα Ελληνων δογματα, θειοτεραις δε ως προς την εκεινων πλανην... “ και “ Ουκουν πεφηνε Μωυσης απο γε των προειρημενων πρεσβυτερος ηρωων πολεων δαιμονων. και χρη τω πρεσβευοντι κατα την ηλικιαν πιστευειν ηπερ τοις απο πηγης αρυσαμενοις Ελλησιν ου κατ επιγνωσιν τα εκεινου δογματα. πολλη γαρ οι κατ αυτους σοφισται κεχρημενοι περιεργια τα οσα παρα των κατα Μωυσεα και των ομοιως αυτω φιλοσοφουντων εγνωσαν, παραχαραττειν επειραθησαν, πρωτον μεν ινα τι λεγειν ιδιον νιμισθωσι, δευτερον δε οπως τα οσα μη συνιεσαν δια τινος επιπλαστου ρητολογιας παρακαλυπτοντες, ως μυθολογιαν την αληθειαν παραβραβευωσι.”
Αναφέρει λοιπόν ότι οι λεγόμενες βαρβαρικές γραφές είναι παλαιότερες των Ελλήνων δογμάτων και θεϊκότερες από εκείνων (Ελλήνων) την απάτη(πλάνη)... ενώ καταλήγει ότι από τα προλεγόμενα ο Μωυσής είναι παλαιότερος των (Ελλήνων - ικων) ηρώων, πόλεων, δαιμόνων. Και πρέπει να πιστεύουμε στον αρχαιότερο κατα ηλικίαν παρά στους Έλληνες οι οποίοι έλαβαν τα δόγματα εκείνου ως πηγή και όχι ως επίγνωση.
Διότι οι σοφιστές αυτών χρησιμοποιώντας πολλή περιέργεια, όσα έμαθαν εκ του Μωυσέως και των ομοίως με αυτόν φιλοσοφούντων, επιχείρησαν να παραχαράξουν, πρώτον για να νομισθούν ότι λένε κάτι δικό τους, δεύτερον για να επικαλύψουν όσα δεν κατανόησαν με κάποια επίπλαστη ρητολογία, και να διαστρεβλώσουν την αλήθεια σε μυθολογία!!!
Τα σχόλια περιττεύουν.
Έκρινα σκόπιμο να συνεχίσω την ανάλυση με τον Ιουστίνο τον μάρτυρα (έζησε το 100 - 165 περίπου). Ρωμαίος στην καταγωγή, ασπάστηκε σύντομα τον χριστιανισμό και λόγω της πλούσιας μόρφωσης που είχε λάβει, άρχισε να κηρύττει το δόγμα. Από τους πρώτους χρονολογικά απολογητές, πολλοί τον αναφέρουν ως μια ήρεμη και καλοκάγαθη προσωπικότητα. Όμως πως από ένα τέτοιο διδάσκαλο δημιουργήθηκε ο τόσο φανατικός μισέλληνας Τατιανός; Αυτό που σίγουρα τους ενώνει είναι ότι και ο Ιουστίνος έγραψε βιβλία που τα “αφιέρωνε” στους Έλληνες. Το “Λόγος παραινετικός προς Έλληνας” και το “Προς Έλληνας”. Ας δούμε μερικά σημεία των λόγων του.
Στίχοι 1.Α.1 - 1.Α.4: “Αρχόμενος της προς υμας παραινεσεως, ω ανδρες Ελληνες, ευχομαι τω θεω εμοι μεν υπαρξαι τα δεοντα προς υμας ειπειν, υμας δε, της προτερας αφεμενους φιλονικειας και της των προγονων πλανης απαλλαγεντας...” Ξεκινώντας τις παραινέσεις του προς τους Έλληνες, κάνει μια ευχή προς τον θεό του. Αναφέρει ότι αφού για αυτούς θα πράξει τα δέοντα (ο θεός του), να απαλλάξει και αυτούς που έχουν αφεθεί στις διαμάχες και την απάτη (πλάνη) των προγόνων τους... Για ποιον χτυπάει άραγε η καμπάνα;
Στίχοι 5.D.5 - 5.E.1: “Αλλ’ ισως οι της αρχαιας και παλαιας πλανης ου φασι παρα των ειρημενων, αλλα παρα των ενδοξοτατων και τελειοτατων εν αρετη νομισθεντων ειναι παρ αυτοις φιλοσοφων, τον περι της θεοσεβειας παρειληφεναι λογον, Πλατωνος τε και ο Αριστοτελης.” Συνεχίζοντας γράφει ότι αυτοί οι οποίοι ασπάζονται την αρχαία και πολύ παλαιά πλάνη, να μην κατηγορήσουν τα προλεγόμενα, δηλαδή αυτά που αναφέρει υπέρ του χριστιανισμού, αλλά (να κατηγορήσουν) αυτά των φιλοσόφων, τους οποίους νόμιζαν ότι ήταν ένδοξοι και τέλειοι στην αρετή, όπως ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, που είχαν παραλείψει τον λόγο περί θεοσεβείας.
Όπως βλέπουμε ο λόγος του είναι αρκετά πιο κομψός από τον Τατιανό, όμως η ουσία παραμένει η ίδια. Να παρατήσουν, με το έτσι θέλω, την πλάνη των προγόνων τους οι Έλληνες!!!
Βέβαια επειδή με τους παρεναιτικούς λόγους υποθέτω ότι δεν θα κατάφερε πολλά, συνέχισε τις “αφιερώσεις” του με ύφος που ταιριάζει περισσότερο στον Τατιανό!
Στίχοι 2.B.5: “Τινας τοινυν, ω ανδρες Ελληνες, της θεοσεβιας υμων διδασκαλους ειναι φατε: Τους ποιητας: Αλλ’ ου συνοισει υμιν προς ανδρας τα των ποιητων ειδοτας λεγειν. Ισασι γαρ την υπ αυτων γελοιοτατην περι θεων θεογονιαν λεγομενην”. Έλληνες ποιους διδασκάλους σας μπορείτε να ονομάσετε θεοσεβούμενους; τους ποιητές; Αλλά δεν συμφέρει στους άνδρες σας να λέτε αυτά που οι ποιητές γνωρίζουν. Δείτε την γελοιότατη περί των θεών τους, θεογονία όπως την ονομάζουν.
Στίχοι 37.D.1: “Μη υπολαβητε, ω ανδρες Έλληνες, αλογον ή ανεπικριτον ειναι μου τον εκ των υμετερων εθων χωρισμον ουδεν γαρ εν αυτοις ευρον οσιον ή θεοφιλες. Αυτα γαρ τα των ποιητων υμων συνθεματα λυσσης και ακρασιας εστι μνημεια”. Μην παρεξηγηθήτε Έλληνες, είναι ανόητο ή χωρίς λογική κρίση να υπάρχουν χωριστές συνήθειες ή έθιμα. Κανείς από αυτούς (που το συνεχίζουν) δεν βρήκε το δίκαιο ή το αγαπητό στον θεό τους. Τα μνημεία αποτελούν για τους ποιητές χώρος συναθροίσεων μανιακών με ασυγκράτητα πάθη.” </ι>
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ:
Ο Θεόφιλος ήταν περίπου της ίδιας γενιάς με τους προαναφερόμενους απολογητές. Πολλές λεπτομέρειες της ζωής του είναι άγνωστες, με βεβαιότητα όμως δύναται να πούμε ότι γεννήθηκε στις ανατολικές επαρχίες της Συρίας, περί των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη και διετέλεσε επίσκοπος Αντιοχείας. Είχε πολύ καλή εκπαίδευση αφού γνωρίζει άπταιστα τα Ελληνικά. Πολλές βέβαια χριστιανικές - δογματικές ιστοσελίδες θεωρούν ότι ήταν Έλληνας, αλλά αυτό είναι μια εικασία που δεν μπορεί να διασταυρωθεί.
Αντιθέτως μάλιστα αν κρίνουμε από το ύφος των γραπτών του και τον τόπο γέννησης του, μάλλον πρέπει να ήταν άλλης εθνικότητας, πιθανότατα εβραίος! Πέθανε ανάμεσα στο 182 και 188. Ασπάστηκε τον χριστιανισμό και διεσώθει ένα έργο του το “Προς Αυτόλυκον” που αποτελείται από 3 βιβλία. Σε αυτά προσπαθεί να πείσει με εκπληκτικά - ανθελληνικά επιχειρήματα τον φίλο του Αυτόλυκο να ασπαστεί τον χριστιανισμό! Ο Αυτόλυκος, είναι ένας εθνικός και αρκετά δυσαρεστημένος από την διαδιδόμενη θρησκεία, δεν την ασπάζεται τελικά. Το ύφος του έργου του όπως θα διαπιστώσεται είναι αρκετά φιλοεβραϊκό και μας αποκαλύπει τρομερά στοιχεία για το ποιόν της καινούριας θρησκείας!
Στίχοι 1.1.1 - 1.1.8: <ι>“ Στωμυλον μεν ουν στομα και φρασις ευεπης τερψιν παρεχει και επαινον προς κενην δοξαν αθλιοις ανθρωποις εχουσι τον νουν κατεφθαρμενον, ο δε της αληθειας εραστης ου προσεχει λογοις μεμιασμενοις, αλλα εξεταζει το εργον του λογου τι και οποιον εστιν. επειδη ουν, ω εταιρε, κατεπληξας με λογοις κενοις καυχησαμενος εν τοις θεοις σου τοις λιθινοις και ξυλινοις, ελατοις τε και χωνευτοις και πλαστοις και γραπτοις, <οι ουτε βλεπουσιν ουτε ακουσιν> (εισι γαρ ειδωλα και εργα χειρων ανθρωπων),”
Ο εύστομος (εύγλωτος άνθρωπος) δεν πρέπει να παρέχει μελωδικές φράσεις και έπαινο προς την κενή δόξα των αθλίων ανθρώπων που ο νους τους έχει διεφθαρή. Ο εραστής της αλήθειας δεν προσέχει μολυσμένους λόγους, αλλά εξετάζει την ουσία του λόγου. Επειδή καλέ μου φίλε με κατέπληξες με τους κενούς λόγους με τους οποίους καυχιόσουν τους λίθινους και ξύλινους θεού σου, διώξε λοιπόν, θάψε και κατηγόρησε αυτούς που δεν βλέπουν ούτε ακούνε (διότι είναι είδωλα φτιαγμένα από ανθρώπινα χέρια).
Αρκετά κατατοπιστική η αρχή του βιβλίου του, στο οποίο και αυτός δηλώνει, την γνωστή και αβάσιμη της τότε εποχής κατηγορία, περί των ειδώλων. Συνεχίζοντας γίνεται ακόμα πιο ειδικός αφού ξεχωρίζει το έθνος των Ελλήνων με τα υπόλοιπα αναφέροντας...
Στίχοι 1.10.4 - 1.10.5: “Ελληνας ειποις και τα λοιπα εθνη, σεβονται λιθους και ξυλα και την λοιπην υλην, ως εφθημεν ειρηκεναι, απεικονισματα νεκρων ανθρωπων.” Οι Έλληνες όπως και τα λοιπά έθνη, σέβονται λίθους και ξύλα και την ύλη γενικώς, διαστρεβλωμένα όπως είπαμε, που απεικονίζουν νεκρούς ανθρώπους.
Σχολιάζοντας την γραμματεία των προγόνων μας σε εκτεταμένο μέρος του έργου του, όπως και οι λοιποί απολογητές, δράπτεται της ευκαιρίας να “στολίσει” τους φιλοσόφους, τους ιστορικούς και τους ποιητές μας, δυσφημώντας τις ανακαλύψεις τους, τις φιλοσοφικές τους αναζητήσεις με ποταπό, αντιεπιστημονικό και δογματικό τρόπο...
Στίχοι 2.8.1 - 2.8.6: “Και τι μοι το λοιπον το πληθος των τοιουτων ονομασιων και γενεολογιων καταλεγειν; ωστε κατα παντα τροπον εμπαιζονται οι συγγραφεις παντες και ποιηται και φιλοσοφοι λεγομενοι, ετι μην και οι προσεχοντες αυτοις. μυθους γαρ μαλλον και μωριας συνεταξαν περι των κατ’ αυτους θεων, ου γαρ απεδειξαν αυτους θεους αλλα ανθρωπους , ους ουν μεθυσους, ετερους δε πορνους και φονεις. Για ποιο λόγο να υπάρχει τόσος μεγάλος αριθμός ονομάτων και γενεαλογιών; Με αυτό τον τρόπο εμπαίζονται όλοι οι συγγραφείς, ποιητές και φιλόσοφοι, όπως και οι πλησίον αυτών. Μύθους και ανοησίες έχουν συντάξει για τους δικούς τους θεούς, τους οποίους τους αποδεικνύουν ως ανθρώπους και μάλιστα μέθυσους, πόρνους, φονιάδες και όχι ως θεούς.
Στίχοι 2.8.51 - 2.8.55: “ Και μη θελοντες ομολογουσιν το αληθες μη επιστασθαι. υπο δαιμονων δε εμπνευσθεντες και υπ αυτων φυσιωθεντες α ειπον δι’ αυτων ειπον. ητοι γαρ οι ποιηται, Ομηρος δη και Ησιοδος ως φασιν υπο των Μουσων εμπνευσθεντες, φαντασια και πλανη ελαλησαν, και ου καθαρω πνευματι αλλα πλανω.” Και χωρίς να θέλουν ομολόγησαν την αλήθεια, ότι από τους δαίμονες εμπνεύστηκαν τους οποίους είχαν στην φύση τους. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος που από τις Μούσες εμπνεύστηκαν όπως λέγεται, την φαντασία (ψέμα) και απάτη τραγούδησαν, χωρίς καθαρό (αγνό) πνεύμα αλλά παραπλανώντας.
Στίχοι 3.2.5 - 3.2.11: “ Τι γαρ ωφελησεν Ομηρον συγγραψαι τον Ιλιακον πολεμον και πολλους εξαπατησαι, ή Ησιοδον ο καταλογος της θεογονιας των παρ’ αυτων θεων ονομαζομενων, Ορφεα οι τριακοσιοι εξηκοντα πεντε θεοι, ους αυτος επι τελει του βιου αθετει, εν ταις Διαθηκαις αυτου λεγων ενα ειναι θεον; τι δε ωφελησεν Αρατον η σφαιρογραφια του κοσμικου κυκλου, ή τους τα ομοια αυτω ειποντας, πλην της κατ’ ανθρωπων δοξης, ης ουδε αυτης κατ’ αξιαν ετυχον;”
Σε τι ωφέλησε, το σύγγραμμα του Ομήρου για τον Ιλιακό πόλεμο με τον οποίο εξαπάτησε πολλούς, ή του Ησιόδου με τον κατάλογο της Θεογονίας, ή του Ορφέα με τους 365 θεούς του, που αθετεί τα πιστεύω και τις γραφές του για τον ένα θεό; Ακόμη σε τι ωφέλησε, η σφαιρογραφία του κοσμικού κύκλου του Αράτου, ή τα όμοια που έχουν ειπωθεί, εκτός της (απόκτησης) ανθρώπινης δόξας, την οποία πέτυχαν χωρίς να την αξίζουν;
Για 20 ακόμη στίχους συνεχίζετε η δυσφήμηση εναντίον του Θουκυδίδη, Εμπεδοκλή, Αριστοφάνη, Επίκουρου, Ασκληπιού, Πλάτωνα και άλλους. Για τον Θεόφιλο, όλοι οι προαναφερόμενοι επέδειξαν την ανώφελη και άθεη διάνοιά τους!!! Δηλαδή ερωτώ, η μόρφωση και η εξερεύνηση είναι τόσο κακό που δεν οφελεί τον άνθρωπο, ενώ η φανατική πίστη σε κάτι που δεν αποδεικνύεται είναι ορθό και θεϊκό; Τα συμπεράσματα δικά σας...
Ένα άλλο μεγάλο θέμα που σχολιάζει ο Θεόφιλος αφορά την θεογονία - κοσμογονία, τους πατέρες των γραμμάτων, όπως πιστεύει ο ίδιος με τους λοιπούς χριστιανούς της εποχής και τα αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία που επικαλείται για να τα αποδείξει!!!
Στίχοι 2.20.1 - 2.20.3: “ Τα δε ρητα της ιστοριας της ιερας η γραφη ουτως περιεχει. < Και εφυτευσεν ο Θεος τον παραδεισον εν Εδεμ κατα ανατολας και εθετο εκει τον ανθρωπο ον επλασεν>.” Τα ιστορικά στοιχεία η ιερά γραφή τα περιέχει. < Και φύτεψε ο Θεός τον παράδεισο στην εδέμ, ο οποίος είναι στην ανατολή και τοποθέτησε εκεί τον άνθρωπο μόλις τον έπλασε.
Στίχοι 2.20.8 - 2.20.13: “ ονομα τω ενι φεισων, ουτως ο κυκλων πασαν την γην Ευιλατ, εκει ουν εστιν το χρυσιον, το δε χρυσιον της γης εκεινης καλον κακει εστιν ο ανθραξ και ο λιθος ο πρασινος. και ονομα τω ποταμο τω δευτερω Γεων, ουτως κυκλοι πασαν την γην Αιθιοπιας, και ο ποταμος ο τριτος ο Τιγρης, ουτος ο πορευομενος κατεναντι Ασσυριων. ο δε ποταμος τεταρτος Ευφρατης.”
Και το όνομα του ποταμού αυτού Φεισών, ο οποίος κυκλώνει όλη την γη της Ευιλατ. Εκεί υπήρχε αρκετός χρυσός, που καλό κάνει, άνθρακας και λίθος πράσινος. Ο δεύτερος ποταμός λέγεται Γεών ο οποίος κυκλώνει όλη την Αιθιοπία και ο τρίτος ποταμός ο Τίγρης, που περνάει απέναντι των Ασσυρίων. Ο τέταρτος ποταμός είναι ο Ευφράτης.
Στίχοι 2.30.25 - 2.30.27: “ Ταυτα δε παντα ημας διδασκει το πνευμα το αγιον, το δια Μωυσεωςκαι των λοιπων προφητων, ωστε τα καθ’ ημας τους θεοσεβεις αρχαιοτερα γραμματα τυγχανει...” Αυτά μας διδάσκει το πνεύμα το άγιο, που (κηρύσσεται) μέσω του Μωυσέως και των λοιπών προφητών, καθώς για όλους εμάς τους θεοσεβείς τα θεωρούμαι αρχαιότερα γράμματα.
Στίχοι 3.9.24 - 3.9.28: “ Τουτου μεν του θειου νομου διακονος γεγενηται Μωσης, ο και θεραπων του θεου, παντι μεν τω κοσμω, παντελως δε τοις Εβραιοις τοις και Ιουδαιοις καλουμενοις, ους κατεδουλωσατο αρχηθεν βασιλευς Αιγυπτου, τυγχανοντας σπερμα δικαιον ανδρων θεοσεβων και οσιων, Αβρααμ και Ισαακ και Ιακωβ...”
Σε αυτόν τον θείο νόμο προσέφερε τις υπηρεσίες του ο μωυσής, αυτός που θεράπευε (λύτρωνε) για χάρη του θεού, σε όλο τον κόσμο όλους τους εβραίους, ιουδαίους ονομαζόμενους, όταν στην αρχή ήταν υπόδουλοι του βασιλέα της Αιγύπτου. Είχαν τύχει από σπέρμα δίκαιο των θεοσεβών αντρών Αβρααμ, Ισαακ και Ιακώβ...”
Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε ένας ακόμη χριστιανός απολογητής θεωρεί την Π. Διαθήκη σαν την γνήσια προϊστορία της θρησκείας του, τους εβραίους ως προγόνους του και εμπνευστές των γραμμάτων, την δημιουργία της θρησκείας εξ ανατολών, ενώ τις Ελληνικές γραφές αλλά και τους Έλληνες γενικά, ψεύτες και μη άξιους αναφοράς!!!
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο (ΜΕΓΑΣ):
Γεννήθηκε πιθανότατα στην Αλεξάνδρεια το 298 και έζησε έως το 373. Αν θυμηθούμε την χωροταξία της πόλης, θα δούμε ότι οι Έλληνες με τους Χριστιανούς και τους Εβραίους έμεναν σε διαφορετικές συνοικίες. (γιατί άραγε να μην μπορούσαν να συμβιώσουν μαζί αφού ο χριστιανισμός λέγεται ότι είναι η συνέχεια του Ελληνισμού;;;) Από αυτό συμπεραίνουμε ότι επειδή από πολύ μικρό παιδί είχε λάβει την χριστιανική διδασκαλία, από τους ευσεβείς γονείς του, θα ζούσε στην ανάλογη συνοικία. Ενώ νομιζόταν ο “άγιος” πολυμαθής βλέπουμε ότι δεν διδάχθηκε φιλοσοφία και επιστήμες αλλά μόνο την Παλαιά και Καινή Διαθήκη!!! Δηλαδή δεν απέκτησε σφαιρική μόρφωση, αλλά γαλουχήθηκε δογματικά ώστε να γίνει πιστός στρατιώτης της διαδιδόμενης θρησκείας! Και αυτό έγινε. Υπήρξε από τους λίγους αγωνιστές της χριστιανικής πίστεως και ανακυρήχθηκε “άγιος” και πατέρας της Ανατολικής και της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας! Από τα πρώτα του συγγράματα ήταν φυσικά ο “Λόγος κατά Ελλήνων”!!! Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση από την βιογραφία του, ήταν στην περίοδο που έγινε η εναλλαγή εξουσίας του Κωστάντιου με τον Ιουλιανό. Γράφουν ότι ο “άγιος” ενώ ήταν φυλακή επί Κωστάντιου αποφυλακίστηκε μαζί με άλλους πολλούς χριστιανούς επί Ιουλιανού. Όμως πάλι, χωρίς να γράφουν τον λόγο, δόθηκε εντολή από τον Ιουλιανό να τον συλλάβουν. Και ερωτώ, είναι τυχαίο για ένα άνθρωπο να εκδίδεται εις βάρος του διπλή εντολή φυλάκισης; Μήπως τελικά προκαλούσε με τις ενέργειες του ο ίδιος; Ανατρέχοντας στο κείμενο της σελίδας μας περί του Ιουλιανού βλέπουμε ότι ο αυτοκράτορας είχε δηλώσει ότι θα διωχθεί μόνο όποιος δεν συμμορφώνεται με τους νόμους της αυτοκρατορίας, που τότε απαιτούσε την ανεξιθρησκεία, ή όποιος δημιουργούσε επεισόδια διαταράσσοντας την κοινωνική γαλήνη! Ας δούμε όμως τους λόγους του κατά των Ελλήνων.
Στην αρχή του έργου του ξεκινάει με μια προτροπή προς τους ομοϊδεάτες του, κάνοντας συνάμα αναφορά στην γνώμη που είχε η πλειοψηφία των Ελλήνων για τον Χριστιανισμό...
Στίχοι 1.16 - 1.20: “ ινα μητε ευτελητις την του καθ΄ ημας λογου διδασκαλιαν ηγησατε, μητε αλογον την εις Χριστον πιστιν υπολαβη, οποια διαβαλλοντες Ελληνες χλευαζουσι, και πλατυ γελουσι καθ΄ ημων, ουδεν ετερον ή το σταυρο του Χριστου προφεροντες εφ΄ ω μαλιστα και την αναισθησιαν αυτων οικτειρησειεν.”
Έτσι δεν θα ξεφτιλίζεται ο λόγος που έχετε ηγηθεί να διδάσκετε, ούτε θα λαμβάνεται χωρίς λογική (ως ανόητη) η πίστη του Χριστού, την οποία διαβάλλουν και κοροϊδεύουν οι Έλληνες και γελάνε μαζί μας, ούτε οι άλλοι τον σταυρό του Χριστού θα κακίζουν και μάλιστα την αναισθησία αυτών να λυπάστε.
Ακόμη μια φορά όπως διαπιστώνετε φανερώνεται η “αγάπη” που υπάρχει ανάμεσα σε Έλληνες και χριστιανούς!!!
Συνεχίζει την σύντομη διδασκαλία προς αυτούς λέγοντας τους τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ρητορεύουν ώστε να ακούγονται ανώτεροι των απίστων.
Στίχοι 1.42 - 1.43: “ Λέγομεν ους ων εφικτον ημιν, προτερον διελεγξαντες την των απιστων αμαθειαν ινα, των ψευδων διελεχθεντων... Σας λέω ότι όποτε είναι εφικτό να ελέγχετε εκ των προτέρων την αμάθειαν των απίστων, μέσα από τα ψέματα που λένε...
Στίχοι 6.12 - 6.15: “ Οι δε απο τον αιρεσεων, εκπεσοντες της εκκλησιαστικης διδασκαλιας και περι την πιστιν ναυαγησαντες, και ουτοι μεν υποστασιν του κακου παραφρονουσιν ειναι, αναπλατονται δε εαυτοις παρα τον αληθινον του Χριστου πατερα θεον ετερον...” Όσοι εκ των αιρέσεων, που έχουν εκπέσει (φύγει) από την εκκλησιαστική διδασκαλία και έχουν χάσει την πίστη τους και αυτοί που βρήκαν υπόσταση (αλήθειες) στο κακό είναι τρελοί (παραφρονούντες)...
Πραγματικά αποκαλυπτικός και δημοκρατικός στους λόγους του ο Αθανάσιος, ο οποίος με την “μετριοφροσύνη” που τον διακατέχει, λέει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι όποιος δεν πιστεύει στον Χριστιανισμό ή όποιος έφυγε και πίστεψε σε κάτι άλλο, είναι τρελός!!! Και φυσικά δίχως να εξετάσει εαν έχει βάση η πίστη του πλέον απίστου!
Στίχοι 9.45 - 9.48: “ ελεγχον δε ομως καθ’ αυτου, και γνωρισμα κατα πασης ειδωλολατρειας παρεχων, οτι ουκ αλλως εφευρεθη παρα τοις ανθρωποις αυτη η δι επιθυμιαν των πλασαμενων, καθως και η σοφια του Θεου προμαρτυρεται λεγουσα <Αρχη πορνειας επινοια ειδωλων>”.
Κάνοντας ένα έλεγχο και δίνοντάς μας τα γνωρίσματα της κάθε μορφής ειδωλολατρείας, ότι δηλαδή εφευρέθει από τους ανθρώπους για να (υλοποιήσουν) τις ψεύτικες επιθυμίες τους, καθώς και η σοφία του Θεού μαρτυρεί από παλιά (Π.Διαθήκη) λέγοντας ότι <η αρχή της πορνείας(!) έγινε με την επινόηση των ειδώλων>.
Στίχοι 10.35 - 11.3: “ και ο πανυ παρ’ Ελλησι σοφος και πολλα καυχησαμενος ως περι Θεου διανοηθεις, ο Πλατων, εις τον Πειραια μετα Σωκρατους κατερχεται, την ανθρωπου τεχνην πλασθεισαν Αρτεμιν προσκυνησεων. Ταυτας δε και τας τοιαυτας της ειδωλομανειας ευρεσεις ανωθεν και προ πολλου προεδιδασκεν η γραφη λεγουσα <Αρχη πορνειας επινοια ειδωλων ευρεσις δε αυτων φθορα ζωης>”.
Και το αξιοθαύμαστο είναι ότι ο μεγαλύτερος Έλληνας φιλόσοφος, ο οποίος καυχήθηκε ότι φιλοσόφησε πολλά για τον Θεό, ο Πλάτωνας, μαζί με τον Σωκράτη στον Πειραιά πήγε και προσκύνησε την Άρτεμη, που ήταν έργο ανθρώπινης τέχνης. Όλα αυτά περί της λατρείας των ειδώλων, δίδασκε από παλιά η (αγία) γραφή λέγοντας <Η αρχή της πορνείας(!) έγινε με την επινόηση των ειδώλων και ότι η εύρεση αυτών καταστρέφει την ζωή>.
Στίχοι 29.41 - 29.44: “ Οτε τοινυν ταυθ’ ουτως ελεγχεται δεδεικται η παρα τοις Ελλησιν ειδωλολατρεια πασης αθεοτητος ουσα μεστη, και ουκ επ ωφελεια, αλλ’ επ’ απωλεια τω βιω των ανθρωπων εισαχθεισα, φερε λοιπον, ως εξ’ αρχης ο λογος επηγγειλατο, της πλανης διελεχθεισης. Οταν όλα αυτά ανακαλύπτονται και φαίνεται ότι των Ελλήνων η ειδωλολατρεία είναι γεμάτη από αθεϊα, η οποία δεν ωφελεί αλλά κάνει κακό στην ζωή των ανθρώπων, έλα λοιπόν, από την αρχή να απαγγελθεί ο λόγος, που θα ελέγχει την πλάνη (απάτη).
Στίχοι 30.7 - 30.13: “ καθως και ο Μωυσης εδιδασκεν λεγων <Το ρημα της πιστεως εντος της καρδια σου εστιν>. οπερ και ο Σωτηρ σημαινων και βεβαιων ελεγεν. Η < βασιλεια του Θεου εντος ημων εστιν>. ενδον γαρ εν εαυτοις εχοντες την πιστην και την βασιλειαν του Θεου, δυναμεθα ταχεως θεωρησαι και νοησαι τον του παντος βασιλεα, του Πατρος σωτηριον λογον και μη προφασιζεσθωσαν Ελληνες οι τοις ειδωλοις θρησκευοντες, μηδε αλλος...” Καθώς και ο Μωυσής δίδασκε και έλεγε < Η ουσία της πίστης είναι μέσα στην καρδιά σου> το ίδιο λέει και ο Σωτήρας μας ότι < η βασιλεία του θεού μέσα μας είναι> ...
Όσοι δηλαδή στο εσωτερικό τους (πνευματισμό) έχουν (μέσα τους) την πίστη και την βασιλεία του Θεού, δύνανται γρήγορα να καταλάβουν και να νοήσουν τον νου του βασιλέα των πάντων, και του πατέρα τον σωτήριο λόγο και να μην βρίσκουν δικαιολογίες οι Έλληνες οι οποίοι πιστεύουν στα είδωλα και κανείς άλλος ο οποίος...
Στους παραπάνω στίχους βλέπουμε ότι μας δίνει κατ’ αρχάς την ερμηνεία του για το πόσο κακιά είναι η λεγόμενη ειδωλολατρεία και συνεχίζοντας ταυτοποιεί κυριολεκτικά τους Έλληνες ως κακούς ειδωλολάτρες και ότι αυτά που έχουν επινοήσει καταστρέφουν την ζωή!!! Βέβαια δεν παραλείπει να εκθειάσει τον προπάτορά του Μωυσή, όπως και στους παρακάτω στίχους εκθειάζει ότι στην φυλή των Ιουδαίων ήξεραν την αληθινή διδασκαλία, σε αντιθέση με τους Έλληνες ειδωλολάτρες!!! Και ερωτώ τελικά από τα συμφραζόμενα, ο χριστιανισμός είναι συνέχεια του Ελληνισμού ή του Εβραϊσμού;
Στίχοι 45.36 - 45.40: “ο γαρ ιουδαιον παλαι λαος κατα πλειον ειχε την διδασκαλιαν, οτι μη μονον εκ της κτισεως εργον, αλλα και εκ των Θειων γραφων ειχον την περι Θεου γνωσην. και καθολου δε τους ανθρωπους απο της περι το ειδωλα πλανης και αλογου φαντασιας αφελκων, φησιν”. Ο ιουδαϊκός λαός είχε υιοθετήσει ως επι το πλείστον την αληθινή διδασκαλία, όχι μόνο από τα κτίσματα αλλά και από τις Θεόπνευστες γραφές είχε λάβει την Θεία γνώση. Και καθόλου δεν αποσπάστηκε από τους ανθρώπους που πίστευαν στην ειδωλολατρεία, και που δεν είχαν λογική...
Που να το ήξερε ο Αθανάσιος ότι 1.700 περίπου χρόνια μετά, οι απόγονοι αυτών που έβριζε, θα τον γιόρταζαν ως “άγιο”...
ΜΑΡΚΟΣ:
Επίσκοπος στα χρόνια του Μ. Κων/νου. Όπως γράφει το δευτερονόμιον λα΄ 6, λόγω του θείου ζήλου του, γκρέμισε ναό των ειδώλων και τον έκανε εκκλησία (εντελώς δημοκρατικά πάντα). Όταν αργότερα επί Ιουλιανού τιμωρήθηκε για τούτη την ενέργεια του (και ποιος ξέρει για πόσες άλλες), ονομάσθηκε “άγιος”... Όμως τριβελίζει στο μυαλό μου μια απορία. Πως γίνεται να τιμωρηθεί για μια ενέργειά του 25 έτη περίπου μετά; Λογικά σκεπτόμενοι, μήπως έκανε μια τόσο εγκληματική ενέργεια που θα είχε μείνει στην ιστορία, ή μήπως επί τόσα συναπτά έτη κατεδάφιζε ναούς των Ελλήνων και έχτιζε εκκλησίες; Καλό θα ήταν να μας διαφωτίσουν τα θεόπνευστα κείμενα περί αυτού!
ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ:
Γεννήθηκε περίπου το 345 - 347 στην Αντιόχεια της Συρίας. Την θρησκευτική του ανατροφή επιμελήθηκε από πολύ νωρίς η θεία του, διακόνισα Σοβιανή. Έχοντας λοιπόν πλάσει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις από μικρός, συνέχισε τις σπουδές στην φιλοσοφία και την ρητορική, έχοντας δασκάλους τον Λιβάνιο και τον Ανδραγάθιο. Δούλεψε για κάποιο διάστημα ως δικηγόρος και μετά φοίτησε στην θεολογική σχολή της Αντιόχειας. Από το 370 έως το 380 έζησε βίον ασκητικό, όμως λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας που δημιουργήθηκαν, κατά την περίοδο ταύτη, γύρισε στην Αντιόχεια και χειροτονήθηκε διάκονος, ενώ το 386 πρεσβύτερος. Η φήμη του μεγάλωνε συνεχώς και το 398 χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Κωσταντινούπολης.
Έκτοτε δημιούργησε πολλούς φίλους αλλά και εχθρούς, δίοτι όπως λέγεται τα έβαλε και με διεφθαρμένους κληρικούς. Μάλιστα χαρακτηριστική ήταν η κόντρα του με τον Θεόφιλο Αλεξανδρείας. Ο Ιωάννης ονομάσθηκε “Χρυσόστομος” και έγινε γνωστός λόγω της ευγλωττίας που διέθετε. Αυτή του την ικανότητα την ανέδειξε σε μέγιστο βαθμό ο εθνικός Λιβάνιος. Βέβαια ενώ θα περιμέναμε αυτό του το χάρισμα να τον συνοδεύει πάντοτε, βρήκαμε πολλά στοιχεία, που παραμένουν σκοπίμως ή όχι εκτός της επίσημης βιογραφίας του, που δείχνουν το αντίθετο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ασέβειας και αθυροστομίας είναι κάποιοι λόγοι του προς τον γεροντότερο διδάσκαλό του Λιβάνιο. Τον “στολίζει” ως ληρόσοφο, άθλιο και μιαρό επειδή:
α) υποστήριζε ότι ο εμπρησμός του ναού του Απόλλωνα στην Δάφνη της Αντιοχείας προήλθε από τους χριστιανούς! και
β) δεν υιοθέτησε την γνώμη του “Χρυσοστόμου” που έλεγε ότι τον ναό τον έκαψε ο Θεός!!!
Βέβαια η εκκλησία τον ονομάσε “Πατέρα” της, λόγω της πολιτικής που εφάρμοσε και λόγω του πλήθους των βιβλίων που έγραψε. Μάλιστα επέβαλε να τον εορτάζουμε και ως ενός εκ των τριών ιεραρχών! Το να τον δώσει κάποιο τιμητικό τίτλο η εκκλησία εντός των κόλπων της, βεβαίως και δεν υπάρχει αντίρρηση.
Όμως αναρωτήθηκε κανείς το γιατί τον εορτάζει ένα ολόκληρο έθνος ως προστάτη της παιδείας; Η επίσημη ιστορία αναφέρει ότι διέδωσε τα γράμματα και προστάτευσε την παιδεία γενικά. Υπάρχει όμως και μια άλλη λεπτομέρεια. Αυτή που λέει ότι την εν λόγω εορτή καθιέρωσε ο Αλέξιος ο Κομνηνός το 1.100 για να σταματήσουν οι διαμάχες μεταξύ των πιστών, για το ποιός ήταν ο σημαντικότερος “άγιος”!!!
Όμως μας δημιουργείται στο νου η ακόλουθη ερώτηση: Ποιά παιδεία προστάτευσε, την χριστιανική ή την Ελληνική; Οι περισσότεροι θα απαντήσουν ότι μιλάμε για το ίδιο πράγμα. Είναι όμως έτσι; Ας δούμε λοιπόν μερικούς από τους πολλούς στίχους των κειμένων του, που καταδεικνύουν την γνώμη του για τους Έλληνες και θα καταλάβουμε γιατί δεν προστάτευε την Ελληνική παιδεία...
Αναφέρει λοιπόν ο γλυκομίλητος Ιωάννης στις επιστολές του προς τους Αντιοχείς.
Στίχοι 49.24.37 - 49.24.39: “ αλλα ανθρωπους τους υπηρετουμενους τω διαβολω, τους απιστους, τους τυραννους, τους Ελληνας, οι συνεχως αυτον εθλιβον, και συνεχως ηλαυνον.” Αλλά ανθρώπους που υπηρετούν τον διάβολο, τους απίστους (αλλόθρησκους), τους τυράννους, τους Έλληνες, που συνεχώς αυτόν (Θεό) στεναχωρούσαν και συνεχώς κινούνταν εναντίον του...”
Πραγματικά δεν ξέρω εαν θα πρέπει θεωρήσω προσβλητικό το ότι ο Χρυσόστομος μας αποκαλεί υπηρέτες του διαβόλου, ή όχι. Αν λάβουμε υπ’ όψιν την χριστιανική εξήγηση σίγουρα είναι προσβλητικά τα λόγια του. Όμως εαν ανατρέξουμε στο άρθρο της σελίδας μας για τον εωσφόρο, θα διαπιστώσουμε ότι οι χριστιανοί είχαν δώσει ως συνώνυμη λέξη του διαβόλου, το εωσφόρος! Οπότε εφόσον ο διάβολος είναι και εωσφόρος, τότε όλοι οι Έλληνες κατηγορούνται από τον Ιωάννη ως υπηρέτες αυτού που φέρνει το Φως (εωσφόρος). Διότι στην Ελληνική γλώσσα αυτή την έννοια έχει. Δηλαδή από την βιασύνη του να καταραστεί τους Έλληνες (η χριστιανική έννοια δηλώνει το διάβολος - εωσφόρος κάτι κακό) πέφτει στην παγίδα του και βάζει αντιμέτωπους του Φωτός τον εαυτό του και τον Θεό του!!! Ιδού η μεγαλύτερη απόδειξη για να κατανοήσουμε κάποιες από τις διαφορές της Ελληνικής παιδείας με την χριστιανική!!!
Συνεχίζοντας γράφει:
Στίχοι 49.190.39 - 49.190.41: “ Αισχυνεσθωσαν τοινυν οι Ελληνες, εγκαλυπτεσθωσαν και καταδυεσθωσαν επι τοις αυτων φιλοσοφοις, και τη πασης μωριας αθλιωτερα αυτων σοφια.” Ντροπή στους Έλληνες, που κάλυπταν και διέσωσαν τα έργα των φιλοσόφων και την μεγαλύτερη ανοησία, που είναι η αθλιοτάτη σοφία τους!!!”
Στίχοι 49.173.57 - 49.174.1: “ Που νυν εισιν οι τους τριβωνους αναβεβλημενοι, και βαθυ γενειον δεικνυντες, και ροπαλα τη δεξια φεροντες, οι των εξωθεν φιλοσοφοι, τα κυνικα καθαρματα, οι των επιτραπεζιων κυνων αθλιοτερων διακειμενοι, και γαστρος ενεκεν παντα ποιουντες.” Που είναι τώρα αυτοί ... και με τα βαθιά γένια επιδεικνύονται, και ρόπαλα που στο δεξί χέρι κρατούν, οι έξω από δω φιλόσοφοι, τα κυνικά καθάρματα, αυτοί που είναι χειρότεροι από σκυλιά και κοιλιόδουλοι.
Στίχοι 49.175.31 - 49.175.33: “ ώστε τον των Ελληνων δειξαι ληρον και την των παρ’ αυτοις φιλοσόφων μικροψυχιαν,” ώστε να αναδειχθεί των Ελλήνων η ανοησία και των φιλοσόφων η μικροψυχία...
Άκρως επιμορφωτικός και “μελωδικός” ο λόγος του, βγάζει όλη του την αγάπη προς τον “αδελφικό” του λαό, τον Ελληνικό. Βέβαια στο ίδιο ύφος συνεχίζει την ομιλία του προς τον Βαβύλα, αλλά και σε άλλες σημειώσεις του!
Στίχοι 21.1: “ Λήρος ταυτα και γελως και μωριας Ελληνικης ρηματα.” Η ουσία του ελληνισμού είναι η φλυαρία, ο κομπασμός και η ανοησία.
Στίχοι 4.14 - 4.22: “ ωσπερ γαρ οι ανδριαντες ψευδεις ανθρωποι εισιν, ουτω και ουτοι ψευδεις ανθρωποι εισιν. ει γαρ τουτο πας ανθρωπος, το φοβεισθαι τον Θεον, ο μη φοβουμενος τον Θεον ουκ ανθρωπος, αλλα ψευδης ανθρωπος...” Όπως και οι ανδριάντες είναι ψεύτικοι άνθρωποι έτσι ψεύτικοι ειναι και αυτοί (οι Έλληνες), πρέπει δηλαδή ο κάθε άνθρωπος να φοβάται τον θεό, αυτός που δεν φοβάται τον θεό δεν είναι άνθρωπος. Δηλαδή οι πρόγονοι μας που δεν φοβόντουσαν τον Θεό τους δεν ήταν άνθρωποι (σωστοί);
Στίχοι 127.11 - 127.13: “ διηλεγξε την των Ελληνων απατην, απεκαλυψε της μαντειας τον ληρον, συνέτριψε το προσωπειον αυτης και πασαν αυτης την υποκρισιν.“ να ελεγθεί η απάτη των Ελλήνων, να αποκαλύψει την ανεύ ουσίας ανοησία των μαντείων, και να συντρίψει το προσωπείο αυτής και την κάθε υποκρισία ...
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ:
Ο Θεόφιλος και ο Κύριλλος διετέλεσαν πατριάρχες Αλεξανδρείας. Το ξεχωριστό για αυτούς είναι ότι η φήμη των πράξεων τους έχει μείνει αναλλοίωτη έως σήμερα!!!
Ο Θεόφιλος ανέλαβε μετά τον Τιμόθεο τον πατριαρχικό θρόνο περί του 385. Μας αναφέρεται ότι είχε χαρακτηριστεί ως ο δεύτερος, μετά τον μέγα Αθανάσιο, σε φήμη πατριάρχης Αλεξανδρείας. Είχε έντονη ηγετική φυσιογνωμία και έχει τονισθεί ότι χρησιμοποιούσε κάθε μέσο, σωστό ή λάθος, ώστε να επιτύχει τους σκοπούς του! Έτσι λοιπόν δεν μας φαίνεται περίεργος ο τρόπος με τον οποίο σχεδίασε την επίθεσή του στους Έλληνες και τους λοιπούς “ειδωλολάτρες” της Αλεξάνδρειας. Μαζί πιθανόν με τα τάγματα μοναχών, είτε επό την Νιτρία είτε από αλλού, έβρισκε ανυπεράσπιστους ή μη ναούς και τους οικιοποιούσε, κοινώς τους λήστευε και τους διέλυε, για το καλό της χριστιανικής Εκκλησίας. Αυτό συνάμα με την προκλητική έκθεση των λαφύρων, έκανε τους “ειδωλολάτρες” να επιτεθούν στους χριστιανούς. Η αντεπίθεση των χριστιανών, τους ανάγκασε να κλειστούν στο Σεράπειο. Με αρχηγό τον Ολύμπιο και άλλους πολλούς διαννοούμενους, όπως ο Αμμώνιος, ο Παλλαδάς, ο Ελλάδιος αμυνόταν ώστε να διατηρηθεί ο υπέρλαμπρος ναός του Σεραπίου. Από κει και μετά ήρθε η διαταγή του Θεοδοσίου και το κατεδάφισμα του ναού και της βιβλιοθήκης το 391 από τον χριστιανικό όχλο, συντάραξε και βύθισε σε θλίψη όχι μόνο τους Έλληνες αλλά όλους τους διαννοούμενους της εποχής!
Πληροφοριακά θα αναφέρω, απλώς για να καταλάβουμε έστω και λίγο το κλίμα της εποχής, ότι το 393 ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος έβγαλε νόμο που έλεγε ότι ως νόμιμες θρησκείες της αυτοκρατορίας θεωρούνται μόνο η χριστιανική και η ιουδαϊκή!!!
Ο Κύριλλος ανέλαβε τον θρόνο μετά το θάνατο του θείου του Θεοφίλου, το 412. Κυριολεκτικά συνέχισε με μεγάλη σπουδή το έργο των προηγουμένων πατριαρχών, που δεν ήταν άλλο από τον αφανισμό οποιουδήποτε αλλοθρήσκου!!! Πρωτοστάτησε λοιπόν:
- Στον βίαιο ξυλοδαρμό ιουδαίων εντός και εκτός
συναγωγών, με αρπαγή των περιουσιών τους.
- Στον ανηλεή διωγμό τον σχισματικών Νοβατιανών,
από τους οποίους όχι μόνο έκλεισε τους ναούς τους,
αλλά αφαίρεσε και τα κειμήλια αυτών.
- Στην δριμύτατη επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον
των Μονοφυσιτών και του αρχηγού τους Νεστορίου.
Μάλιστα εξέδωσε 12 αναθεματισμούς κατά της
διδασκαλίας του. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό είναι το
γεγονός ότι στην Γ΄Οικουμενική Σύνοδο το 431 που
είχε συγκαλέσει ο αυτοκράτορας, δεν περίμενε να
έρθουν όλοι οι αντιπρόσωποι (όπως ο πάπας), αλλά
ανέλαβε παράτυπα την προεδρία της Συνόδου, ώστε να
στρέψει τους αντιπροσώπους εναντίον του Νεστορίου!
- Στην τρομοκράτηση και τον τραυματισμό του
έπαρχου Αλεξανδρείας Ορέστη.
- Έδωσε εντολή στον αναγνώστη Πέτρο να σχεδιάσει και να υλοποιήσει την δολοφονία της φιλοσόφου Υπατίας το 415!!!
Όλα αυτά έγιναν φυσικά με την βοήθεια των 500 ροπαλοφόρων μοναχών, των επονομαζόμενων Παραβαλανέων!
Τούτος λοιπόν ο άνθρωπος, ο οποίος θα έπρεπε το λιγότερο να είχε σταλθεί στην φυλακή, αναφέρεται σε ιστοσελίδες ότι η θεολογία του είχε “ουράνιο κύρος”, ονομάστηκε “άγιος” από την χριστιανική εκκλησία και εορτάζεται στις 9 Ιουνίου!!! Βοήθειά μας...
Κλείνοντας αυτό τον κύκλο πρέπει να αναφέρουμε ότι ανάμεσα στους απολογητές διαπιστώνουμε ότι δεν βρίσκονται πολλοί Έλληνες!!! Μάλιστα οι τρεις κυρίως που έχουν αναφερθεί, είναι ο Αθηναγόρας, ο Αριστείδης και ο Κοδράτος. Σε αντίθεση με τους άλλους μη Έλληνες απολογητές, γι αυτούς τους τρεις δεν φέρεται να έχει σωθεί κάτι αξιόπιστο!!! Άλλωστε είναι γραμμένο σε πολλές εγκυκλοπαίδειες ότι τα στοιχεία του βίου τους είναι άκρως αμφισβητήσιμα! Μήπως τελικά δεν υπήρχαν Έλληνες απολογητές, αλλά προστέθησαν μετέπειτα για να στηρίξουν την θεωρία της οικιοθελούς και της μη βίαιης αποδοχής του χριστιανισμού από τους Έλληνες;
Οι Επτά Αναθεματισμοί:
Κατ’ αρχάς πρέπει να τονίσουμε ότι η λέξη ανάθεμα, σύμφωνα με το λεξικό Liddel & Scott σημαίνει κατάρα. Οι πασίγνωστοι αναθεματισμοί εμπεριέχονται στο “Συνοδικόν της Αγίας Ζ΄ Οικουμενικής συνόδου” και συγκεκριμένα στο “Τριώδιον”. Έτσι λοιπόν εδώ και χίλια διακόσια είκοσι ένα χρόνια απαγγέλονταν την Κυριακή της Ορθοδοξίας δηλαδή την Α΄ Κυριακή της Σαρακοστής. Σύσσωμη η πολιτικοστρατιωτική ηγεσία έδινε το παρόν με συναισθήματα κατάνυξης και ευλάβιας!!! Αυτό οφείλουμε να πούμε ότι συνέβαινε έως και το 2008, αφού στις 8 Μαρτίου του 2009 ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αποσιώπησε το εν λόγω κείμενο... Ας δούμε λοιπόν ποιούς καταριόντουσαν ...
1ος Αναθεματισμός:
Ἐπί τοις φρόνουσι καὶ λέγουσι κτιστὴν εἶναι πᾶσαν φυσικὴν δύναμιν καὶ ἐνάργειαν τῆς τρισυποστάτου θεότητος, ὡς κτιστὴν ἐκτούτου πάντως καὶ αὐτὴν τὴν θείαν οὐσίαν ναγκαζομένοις δοξάζειν. Κτιστὴ γὰρ κατὰ τοὺς Ἁγίους ἐνέργεια, κτιστὴν δηλώσει καὶ φύσιν ἄκτιστον δέ, ἄκτιστον χαρακτηρίζει οὐσίαν. Κ ντεῦθεν ἤδη κινδυνεύουσι εἰςαθεΐαν παντελῆ περιπίπτειν, καὶ τὴν ἑλληνικὴν μυθολογίαν καὶ τὴν τῶν κτισμάτων λατρείαν, τῇ καθαρᾷ καὶ μώμω τῶν χριστιανῶν πίστει προστριβομένοις. Μὴ ὁμολογοῦσι δὲ κατὰ τὰς ἁγίας θεοπνεύστους θεολογίας καὶ τὸ τῆς Ἐκκλησίας εὐσεβὲς φρόνημα, ἄκτιστον εἶναι πᾶσαν φυσικὴν δύναμιν καὶ ἐνέργειαν τῆς τρισυποστάτου θεότητος ανάθεμα τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους φρονούν και λένε ότι είναι φτιαχτή κάθε φυσική δύναμη και ενέργεια της τρισυπόστατης Θεότητας, ως εκ τούτου αναγκάζονται να δεχτούν ότι και η θεία ουσία είναι χωρίς άλλο φτιαχτή...
Κι από κει και πέρα, πλέον, κινδυνεύουν να πέσουν σε ολοκληρωτική αθεΐα, εφόσον δεχθούν την ελληνική μυθολογία και την λατρεία των κτισμάτων και έρθουν σε προστριβή με την καθαρή και αμόλυντη χριστιανική πίστη. Σε όσους, άρα, δεν ομολογούν, σύμφωνα με τις θεόπνευστες θεολογικές ερμηνείες των Αγίων και το ευσεβές φρόνημα της Εκκλησίας, ότι είναι άκτιστη κάθε φυσική δύναμη και ενέργεια της τρισυπόστατης Θεότητας, τρεις φορές ανάθεμα.
2ος Αναθεματισμός:
Τοις τα ελληνικά διεξιοῦσι μαθήματα, καὶ μὴ διὰ παίδευσιν μόνον ταῦτα
παιδευομένοις, αλλὰ καὶ ταῖς δόξαις αὐτῶν ταῖς ματαίαις ἑπομένοις, καὶ ὡς ληθέσι πιστεύουσι καὶ οὕτως αὐταῖς ὡς τὸ βέβαιον ἐχούσαις ἐγκειμένοις, ὥστε ἑτέρους ποτὲ μὲν λάθρα, ποτὲ δὲ φανερῶς ἐνάγειν αὐταῖς καὶ διδάσκειν ανενδοιάστως ανάθεμα τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους ασπάζονται τις διδασκαλίες των Ελλήνων και δεν τις σπουδάζουν μόνο για μόρφωση, αλλά ακολουθούν και τις μάταιες θεωρίες τους και τις πιστεύουν ως αληθινές, και ότι αυτές περιέχουν τη βεβαιότητα, και παρασύρουν (τον λοιπό κόσμο) σ’ αυτές, άλλοτε κρυφά και άλλοτε φανερά και τις διδάσκουν χωρίς κανέναν ενδοιασμό, τρεις φορές ανάθεμα.
3ος Αναθεματισμός:
Τοῖς μετὰ τῶν ἄλλων μυθικῶν πλασμάτων, ἐφ᾿ ἑαυτῶν καὶ τὴν καθ᾿ ἡμᾶς κλίσιν μεταπλάττουσι, καὶ τὰς πλατωνικὰς ἰδέας ὡς ληθεῖς δεχομένοις καὶ ὡς αὐθυπόστατον τὴν ὕλην παρὰ τῶν ἰδίων μορφοῦσθαι λέγουσι, καὶ προφανῶς διαβάλλουσι τὸ αὐτεξούσιον τοῦ Δημιουργοῦ, τοῦ πὸ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παραγαγόντος τὰ πάντα, καὶ ὡς ποιητοῦ πᾶσιν αρχὴν καὶ τέλος ἐπιτιθέντος ἐξουσιαστικῶς καὶ δεσποτικῶς ανάθεμα
τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους μαζί με τα άλλα μυθικά πλάσματα, με δική τους πρωτοβουλία,
διαστρεβλώνουν τις δικές μας πεποιθήσεις και δέχονται ως αληθινές τις πλατωνικές ιδέες και λέγουν ότι η ύλη είναι αυθύπαρκτη - ενυπόστατη και μορφοποιείται από τους ιδίους, και προφανώς αμφισβητούν το αυτεξούσιο του Δημιουργού, ο οποίος από την ανυπαρξία έφερε στην ύπαρξη τα πάντα και ως ποιητής έθεσε σε όλα αρχή και τέλος με τη δύναμη του εξουσιαστή και δεσπότη, τρεις φορές ανάθεμα.
4ος Αναθεματισμός:
Τοῖς δεχομένοις καὶ παραδίδουσι τὰ μάταιακαὶ ἑλληνικὰ ῥήματα, ὅτι τε προΰπαρξίς ἐστι τῶν ψυχῶν, καὶ οὐκ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος τὰ πάντα ἐγένετο, καὶ παρήχθησαν, ὅτι τέλος ἐστὶ τῆς κολάσεως ἡ αποκατάστασις αὔθις τῆς κτίσεως, καὶ τῶν ανθρωπίνων πραγμάτων, καὶ διὰ τῶν τοιούτων λόγων τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν λυομένην πάντως, καὶ παράγουσαν εἰσάγουσιν, ἣν αἰωνίαν καὶ ακατάλυτον αὐτός τε ὁ
Χριστὸς καὶ Θεὸς ἡμῶν ἐδίδαξε, καὶ παρέδοτο καὶ διὰ πάσης τῆς Παλαιᾶς καὶ Νέας Γραφῆς ἡμεῖς παρελάβομεν ὅτι καὶ ἡ κόλασις τελεύτητος καὶ ἡ βασιλεία ΐδιος, διὰ δὲ τῶν τοιούτων λόγων ἑαυτούς τε πολλύουσι, καὶ ἑτέροις αἰωνίας καταδίκης προξένους γενομένοις ανάθεμα τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους δέχονται και διαδίδουν τις μάταιες Eλληνικές αντιλήψεις, ότι οι ψυχές προϋπήρχαν και ότι τα πάντα δεν προήλθαν ούτε προέκυψαν από την ανυπαρξία, και ότι ήρθε το τέλος της κολάσεως από τη στιγμή που δημιουργήθηκε και η κτίση και το ανθρώπινο είδος, και με αυτά τα λόγια την Βασιλεία των Ουρανών καταλύουν, την οποία και ο ίδιος ο Χριστός και Θεός ως αιώνια και ακατάλυτη μας δίδαξε, και παραδόθηκε από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη (Γραφή), παραλάβαμε ότι και η Κόλαση είναι ατέλειωτη και η Βασιλεία παντοτινή, και καταστρέφουν με τέτοια λόγια και τους εαυτούς τους και προξενούν σε άλλους αιώνια καταδίκη, τρεις φορές ανάθεμα.
5ος Αναθεματισμός:
Τοις ευσεβεῖν μὲν ἐπαγγελλομένοις τὰ τῶν Ἑλλήνων δὲ δυσσεβῆ δόγματα τῇ ὀρθοδόξῳ καὶ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ περί τε ψυχῶν ανθρωπίνων, καὶ οὐρανοῦ καὶ γῆς, καὶ τῶν ἄλλων κτισμάτων αναιδῶς ἢ μᾶλλον ασεβῶς ἐπεισάγουσιν ανάθεμα τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους παριστάνουν τους ευσεβείς, ενώ, την ίδια στιγμή, εισάγουν τις ασεβείς δοξασίες των Ελλήνων στην Ορθόδοξη και Καθολική Εκκλησία για τις ανθρώπινες ψυχές και για τον ουρανό και τη γη και για τα άλλα κτίσματα με αναίδεια ή πολύ περισσότερο με ασέβεια, τρεις φορές ανάθεμα.
6ος Αναθεματισμός:
Τοῖς τὴν μωρὰν τῶν ἔξωθεν φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμοῦσι, καὶ τοῖς καθηγηταῖς αὐτῶν ἑπομένοις, καὶ τάς τε μετεμψυχώσεις τῶν ανθρωπίνων ψυχῶν, ἢ καὶ ὁμοίως τοῖς αλόγοις ζῴοις ταύτας απόλλυσθαι, καὶ εἰς τὸ μηδὲν χωρεῖν δεχομένοις καὶ διὰ τοῦτο ανάστασιν, καὶ κρίσιν, καὶ τὴν τελευταίαν τῶν βεβιωμένων ανταπόδοσιν αθετοῦσιν ανάθεμα τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους προτιμούν την ανόητη λεγόμενη σοφία των εκτός (χριστιανισμού) φιλοσόφων και ακολουθούν τους δασκάλους τους και δέχονται τις μετεμψυχώσεις των ανθρώπινων ψυχών, ή ότι αυτές (οι ψυχές) χάνονται ομοίως με των άλογων ζώων και ξεπέφτουν στην ανυπαρξία και για αυτό αθετούν την ανάσταση, την κρίση και την ανταπόδοση σύμφωνα με όσα βίωσαν, τρεις φορές ανάθεμα.
7ος Αναθεματισμός:
Τοῖς λέγουσιν ὅτι οἱ τῶν Ἑλλήνων σοφοὶ καὶ πρῶτοι τῶν αἱρεσιαρχῶν, οἱ παρὰ τῶν ἑπτὰ ἁγίων καὶ καθολικῶν συνόδων, καὶ παρὰ πάντων τῶν ἐν Ὀρθοδοξίᾳ λαμψάντων πατέρων αναθέματι καθυποβληθέντας, ὡς αλλότριοι τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας διὰ τὴν ἐν λόγοις αὐτῶν κίβδηλον καὶ ῥυπαρὰν περιουσίαν κρείττονες εἰσι κατὰ πολύ, καὶ ἐνταῦθα καὶ ἐν τῇ μελλούσῃ κρίσει, καὶ τῶν εὐσεβῶν μὲν καὶ ὀρθοδόξων ανδρῶν, ἄλλως δὲ κατὰ πάθος ανθρώπινον ἣ αγνόημα πλημμελησάντων ανάθεμα τρίς.
Μετάφραση:
Σε όσους λένε, ότι οι σοφοί των Ελλήνων και πρώτοι στις αιρέσεις – στους οποίους οι επτά άγιες και Καθολικές Σύνοδοι και όλοι οι Πατέρες που έλαμψαν μέσα στην Ορθοδοξία τούς αναθεμάτισαν, ως ξένους στην Καθολική Εκκλησία, λόγω του ψεύτικου και βρώμικου περιεχομένου των λόγων τους – είναι πολύ καλύτεροι κατά την μέλλουσα κρίση από τους ευσεβείς και ορθόδοξους ανθρώπους που αμάρτησαν από ανθρώπινο πάθος ή από άγνοια, τρεις φορές ανάθεμα.
Απλά και καθαρά φαίνεται η πολέμια τακτική των αντιπροσώπων της Εκκλησίας εναντίον του Ελληνισμού, από την εποχή των απολογητών ακόμη. Έπειτα ήρθε σιγά σιγά η φθορά στο πολυπολιτισμικό θρησκευτικό κράτος της νέας Ρώμης μέσω των θρησκευτικών πολέμων και η μετέπειτα υποδούλωσή του στην οθωμανική αυτοκρατορία. Τα 400 χρόνια σκλαβιάς για τους Έλληνες κατοίκους ήταν πολλά. Όλοι μάθαμε από τα σχολικά ιστορικά βιβλία ότι εκείνη την περίοδο όλος ο πληθυσμός υπέφερε. Όμως οι πράξεις μεγάλης μερίδας ατόμων φανερώνουν μια άλλη αλήθεια.
Η επίσημη εκκλησία αλλά και πολλοί μεμονωμένοι ιεράρχες όχι μόνο ήταν δύσπιστοι ως προς την συμμετοχή τους στην επανάσταση του ’21, αλλά κράτησαν εχθρική στάση προς τους επαναστάτες και προς τον Ελληνισμό γενικά! Αυτά μαρτυρούν οι επιστολές - αφορισμοί του Πατριαρχείου εναντίον των επαναστατών το 1821, αλλά και εναντίον των λοιπών Ελλήνων πρωτοεπαναστατών τις περιόδους 1805, 1806 και το 1820. Οι αφορισμοί ήταν σαφείς.
Έπρεπε όλοι οι ιεράρχες ανά την επικράτεια να μοχθήσουν ώστε να σταματηθούν οι επαναστάτες. Να επιδείξουν όλοι την δουλική τους κλίση και να αποτρέψουν κάθε κίνημα που εναντιώνεται στις Βασιλικές προσταγές!!! Αυτοί οι “αχρείοι, οι κακοποιοί και οι κακόβουλοι” επαναστάτες έκαναν κακό στην γαλήνη των ιεραρχών με τις απελευθερωτικές ιδεολογίες τους! Γι αυτό τον λόγο είχαμε πολλές προδοσίες από επισκόπους και άλλων διαφόρων βαθμών ιερωμένων, όπως η προδοσία του Υψηλάντη, του αδελφού του Κολοκοτρώνη, του Κατσαντώνη και άλλων!
Ο αφορισμός του 1805 έγινε από τον πατριάρχη Καλλίνικο Ε΄ τον Οκτώβριο κε΄(25). Ο λόγος ήταν η δράση των κλεφτών και των αμαρτολών που κατέκλεβαν τους Τούρκους και τους δημιουργούσαν οικονομικές και εφοδιαστικές απώλειες. Έτσι ο Καλλίνικος κλήθηκε να κατευνάσει τον δικαιότατον θυμό του φιλόπτωχου και φιλοδίκαιου υψηλού δοβλετίου... Άλλες τρείς αφοριστικές επιστολές στάλθηκαν από τον Γρηγόριο τον Ε΄. Η μια στάλθηκε σε όλες τις εκκλησίες της αυτοκρατορίας, η άλλη ήταν ανοικτή επιστολή προς τους κληρικούς και η τρίτη ήταν προσωπική εμπιστευτική προς τους μητροπολίτες.
Σε αυτές έχει το θράσος να γράφει ότι καταπατήθηκαν εξ αρχής τα θρησκευτικά χρέη με θρασύτητα και αλαζονία από τον Υψηλάντη και τον ηγεμόνα της Μολδαβίας, ότι ήταν ραδιούργοι και μισελεύθεροι, επιχειρώντας έργο μιαρό και θεοστυγές... θέλοντας να διαταράξουν την ησυχία των πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας!!! Εκτός όλων αυτών των “καλών” πραγμάτων που λέει ο “σεβάσμιος” πατριάρχης, τους θεωρεί μισόθρησκους και αντίθεους... επειδή ήθελαν να είναι ελεύθεροι!
Βέβαια οι άνωθεν αφορισμοί δεν ήταν οι μόνοι τρόποι καταπολέμησης της επανάστασης. Αργότερα τα έτη 1828 και 1833 οι “παναγίοτατοι” αρχιεπίσκοπος Αγαθάγγελος και πατριάρχης Γρηγόριος ΣΤ΄, προσπάθησαν μέσω θρησκευτικών παραινέσεων να φέρουν τον εμφύλιο όλεθρο στους επαναστατημένους Έλληνες ώστε να διαλυθούν!!!
Τα πλήρη κείμενα των αφορισμών μπορείτε να τα διαβάσετε στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του Δαυλού.
Κάποιους ακόμα ιεράρχες που έδρασαν τον 18ο αιώνα και την διδασκαλία τους, θα γνωρίσουμε από μια άλλη οπτική γωνία που διαφεύγει της επίσημης ιστορίας. Ομιλώ για τον Αθανάσιο τον Πάριο και τον Κοσμά τον Αιτωλό, που άφησαν θεάρεστο έργο, όπως λέγεται, στην νεώτερη ιστορία και ονομάσθηκαν “άγιοι”.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ:
Έζησε το 1723 - 1813. Γνωστός και ως Τούλιος, είχε εικοσαετή θητεία ως σχόλαρχος στην σχολή της Χίου. Διαβάζοντας παρακάτω τα ανδραγαθήματά του θα καταλάβουμε το πόσο σωστός διδάσκαλος ήταν. Την ίδια περίπου εποχή στην διπλανή πόλη Κυδωνιές δίδασκε ο Βενιαμίν ο Λέσβιος. Λόγω του ότι πολλοί πλέον σπουδαστές προτιμούσαν να μάθουν την επιστημονική αλήθεια που δίδασκε ο Λέσβιος, τον κυνήγησε ανηλεώς. Ως “καλός συνάδελφος” σχεδίασε επιθέσεις εναντίον του και έστελνε καλόγερους τραμπούκους (όπως καλή ώρα έκανε και ο Κύριλλος στην Υπατία). Αυτό συνεχιζόταν εως ότου πείσει το Πατριαρχείο να εκτοπίσει τον Βενιαμίν από την θέση του, το 1803! Στη συνέχεια έγραψε διάφορα βιβλία όπως το “αντιφώνησις”. Το εν λόγω σύγγραμα “εκθειάζει” τους προγόνους και την φυλή μας αφού αναφέρει: “Το γένος των Ελλήνων είναι άξιον περιφρονήσεως και ταλανισμού, όχι διότι του έλλειψαν οι Ηράκλειτοι, οι Πυθαγόριοι, οι Πλάτωνες και οι Αριστοτέλειδες και οι τοιούτοι άλλοι μετεωρολέσχαι, αλλά διότι έλλειψαν οι Αθανάσιοι, οι Βασίλειοι και οι Κύριλλοι!!!”
Σε άλλο έργο του, το “ανεξίκακον φάρμακον”, συμβουλεύει τους χριστιανούς πως να μισούν τους “αντιλέγοντες” και επιτίθεται εναντίον των Ελλήνων χαρακτηρίζοντάς τους μανιακούς και παράφρονες!
Το 1798 εκδόθηκε από τον πατριάρχη ιεροσολύμων Άνθιμο, το βιβλίο του Πάριου, “Νέος Ραψάκης”. Μέσα από τις σελίδες του συνεχίζει να διατρανώνει την ουσία του χριστιανικού δόγματος της εποχής, γράφοντας ότι η πολιτική ελευθερία είναι μια ανυπόστατη κατάσταση και θεωρούσε ότι κάθε εθνική εξέγερση ενάντια των Τούρκων αποτελεί ανταρσία που αντίκειται στο χριστιανικό ιδεώδες.
Γι αυτά και άλλα πολλά στο τέλος του 18ου αιώνα η χριστιανική εκκλησία τον αναγνώρισε ως ικανότερο πολέμιο του Διαφωτισμού και τον έχρισε “άγιο”!!!
ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ:
Ο λεγόμενος “Πατροκοσμάς” και “πατέρας” του νεώτερου Ελληνισμού. Γεννήθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα και όπως έχει ειπωθεί ήταν πολύ μορφωμένος και κήρυττε την αγάπη. Εδώ όμως αξίζει να εξετάσουμε τις πληροφορίες που μας δίνουν μη δογματικοί μελετητές όσον αφορά την μόρφωσή του αλλά και την μετέπειτα διδασκαλία του! Η απαρχή αλλά και η συνέχιση της εκπαίδευσής του έγινε αποκλειστικά από μοναχούς και γενικά θρησκευτικούς κύκλους!!! Χαρακτηριστικά αναφέρονται ως δάσκαλοί του οι ιεροδιάκονοι Γεράσιμος Λίτσικας και ο Ανανίας Δερβισάνος, ενώ μετέπειτα πήγε στην Αθωνιάδα σχολή του αγίου Όρους όπου και έγινε μοναχός! Στα δεκαεπτά συναπτά έτη που έζησε εκεί, μας αναφέρει σε χειρόγραφο του (χειρόγραφο 29 φιλοσοφικής Θεσ/νικης), ότι έμαθε τα 24 γράμματα, ότι έμαθε και 5-6 Ελληνικά και πολλών λογιών ακόμη όπως Εβραϊκά, Τούρκικα, Φράγκικα κ.α... Αφού λοιπόν έμαθε λίγο από όλες τις γλώσσες για να καταφέρει να συννενοήται με όλους τους κατοίκους της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ξεκίνησε τα ταξίδια του ώστε να διδάξει, με υπόδειξη των οικουμενικών πατριαρχών Σεραφείμ Β΄και Σωφρονίου Β΄.
Ας δούμε μερικές από τις “Ελληνικές” διδαχές του, όπου με βάση και αυτών ανακηρύχθηκε “άγιος” και “πατέρας” του Ελληνισμού!
- “Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και
την γη και πάντα τα εν αυτοίς, λέγει ο προφήτης
Μωυσής πεφωτισμένος εκ πνεύματος αγίου...”
- “Εμαθα πως με τη χάρη του Κυρίου μας
Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθενε Έλληνες, δεν
είσθενε ασεβείς αιρετικοί, άθεοι, αλλ’ είσθενε
βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός...”
- “Είναι προτιμώτερο να έχει κανείς σχολείο
στον τόπο του, παρά βρύσες και ποτάμια...” Και
συνεχίζει“Σκοπός του σχολείου είναι να διδάξη τι
είναι Θεός, τι είναι άγγελοι, δαίμονες, κόλαση και
παράδεισος...”
- “Και διατί δεν έφερε ο Θεός άλλον
βασιλέα, που ήταν τόσα ρηγάτα εδώ κοντά να τους το
δώση, μόνον έφερε τον Τούρκον, μέσαθεν από την
κόκκινην Μηλιάν και του το χάρισε; Ήξερεν ο Θεός,
πως τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την πίστιν, ο
Τούρκος δεν μας βλάπτει...”
- “Να ρίψετε τα άρματα και να ελπίζετε εις τον Θεόν.”
Φυσικά δεν ήταν οι μοναδικές διδαχές του. Για να είμαστε αντικειμενικοί σε άλλες μιλάει για αγάπη, όμως δεν γίνεται να αποσιωπήσουμε τις ανθελληνικές. Τα συμπεράσματα έστω και από αυτές τις λίγες γραμμές βγαίνουν αβίαστα. Κατ’ αρχάς φαίνεται πεντακάθαρα η θεολογική και όχι Ελληνική-επιστημονική μόρφωσή του, και το αποδεικνύει περίτρανα το γεγονός ότι θεωρεί ότι έμαθε μόνο 5-6 Ελληνικά γράμματα! Στην συνέχεια κηρύττει την εβραϊκή Παλαία Διαθήκη, ενώ δεν λείπουν τα κοσμητικά επίθετα που αφορούν τους Έλληνες και φυσικά δηλώνει την πιστή υποταγή προς τους ευεργέτες μας, Τούρκους!!!
Και ερωτώ: Αφού είναι διδάσκαλος του Γένους και όχι μόνον του δόγματος του Χριστιανισμού, που βρίσκονται στις διδαχές του, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης; Που βρίσκονται τα ιδανικά των προγόνων μας, όπως η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ; Που βρίσκονται οι επιστήμες και οι τέχνες όταν θέλει τα σχολεία, να μαθαίνουν στα παιδιά ότι μάλλον θα είχε αφουγκραστεί και ο ίδιος, δηλαδή να παρέχουν μόνο θεολογική μόρφωση;
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ: Εκτός των παραπάνω “Μαρτύρων, αγίων και των θεόπνευστων αναθεματισμών” δια να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη άποψη της επίσημης Εκκλησίας, για το εαν αποδέχθηκε και συνέχισε τους παραπάνω χαρακτηρισμούς, ας διαβάσουμε ορισμένες ακολουθίες από τα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας. Κατ’ αρχάς πρέπει να διευκρινήσουμε ότι τα λειτουργικά βιβλία είναι διάφορα βιβλία που περιέχουν ακολουθίες για εσπερινούς, όρθρους κτλ. Οι ακολουθίες των εσπερινών ψάλονται μετά την δύση του ηλίου και των όρθρον με την ανατολή της επομένης. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι για ακόμη μια φορά η ορθόδοξη Εκκλησία ακολουθεί τους κανόνες της Εβραϊκής Εκκλησίας!!! Σε ποιό θέμα; Μα στο ότι εορτάζει κάποιον, από την προηγουμένη νύκτα, δηλαδή τον προηγούμενο εσπερινό. Δηλαδή εορτάζει νυχθημερόν. Ένα απλοϊκό παράδειγμα για να γίνει κατανοητό. Όταν εορτάζει ο Αγ. Γρηγόριος στις 25 Ιαν, δεν ξεκινάνε τις ψαλμωδίες τον όρθρο, δηλαδή το πρωί, όπως θα θεωρούνταν ορθόδοξο, αλλά από τον εσπερινό της 24ης Ιανουαρίου! Έχουμε λοιπόν:
α) Στις 25 Ιαν. του Αγ. Γρηγορίου στον μικρό εσπερινό - “Θεολόγω σου στόματι, θεολόγε γρηγόριε ... εξήρανας την μωρίαν Ελλήνων και το ψεύδος.”
β) Κανόνας, ωδή α΄, σελ. 91 - “Εξέστησαν δαίμονες και Έλληνες οι άθεοι.”
γ) Εσπερινός, Ωδή δ΄, σελ. 84 22 Μαρτίου - “Μάρτυρες Χριστού πανεύφημοι κατακρατούσης ποτέ της Ελλήνων σκαιότητας και ωθούσης άπαντας προς αθέμιτα βάραθρα.”
δ) Όρθρος, σελ. 42, της 10 Μαϊου - “Θείου πνεύματος τη φωταυγία, σκότος έλυσας πολυθεϊας και κατηργήσας Ελλήνων μυθεύματα.”
ε) Κανόνας, Ωδή ζ΄, σελ. 8, 1 Ιουνίου - “Σταθηράν επιδυκνείμενος την ένστασιν, μάρτυς Ευτύχιε, τους των Ελλήνων σοφούς ανδρείως κατήσχυνας.”
στ) Κανόνας σελ. 126, 23 Αυγούστου - “ ... και θεούς εξαφανήσας των Ελλήνων δυνάμει του πνεύματος.”
ζ) Δοξαστικό εσπερινού, σελ. 16, 3 Οκτ - “ καταπτύσας των στωϊκών φιλοσόφων, των απορρήτων μυστηρίων γνώστης εγένετο.”
η) Οίκος, σελ. 82, 14 Οκτ, μαρτύρων Ναζαρίου και Γεβρασίου - “ ... ότι πάσαν Ελλήνων απετέφρωσεν μανίαν.”
θ) Εσπερινός, σελ 106, 15 Νοεμβρίου - “ Μονάδα τρισάριθμον ομολογήσαντες, άγιοι, των Ελλήνων ελύσατε πολύθεον φρόνημα και μωράν σοφίαν.”
ι) Δοξαστικό εσπερινού, σελ. 122, 18 Νοεμ. - “ ... των γαρ αλιέων ζηλώσας την παρρησίαν και την σκηνορράφων θεολογίαν, την Πλάτωνος μυθολογίαν και την στωϊκήν φλυαρίαν λόγοις και έργοις κατέρραξε.”
κ) Αίνοι, σελ. 98, 13 Δεκ. - “ Ευστράτιος, ο της Ελλήνων μυθοπλασίας στηλιτευτής και της χριστιανών θεοσοφίας κήρυξ.”
Δεν νομίζω να χρειάζεται να παραθέσω μετάφραση ώστε να γίνει κατανοητό το νόημα. Δίχως να θέλω να κουράσω κατέγραψα και ολίγα από την Παρακλητική και το Τριώδιον, μιας και είναι οι μέρες του, προς ενημέρωσήν μας:
α) Παρακλητική - “ Ο διά ξύλου Σταυρού την των ειδώλων λύσας πλάνην, ευλογητός ο θεός, ο των πατέρων ημών.”
β) Παρακλητική, Απόστολοι του Σωτήρος - “ Ως φως σταλέντες επί γης εφωτίσατε πάντας σοφοίς διδάγμασιν υμών, και εν δόγμασι θείοις διώξαντες πολυθεϊας σκοτισμόν και λάμψαντες τον της τριάδος φωτισμόν και σώσαντες λαούς πολλούς εκπλανής αφεγγούς.”
γ) Τριώδιον - “ Χαίρε, της απάτης την πλάνην πατήσασα, χαίρε, των ειδώλων τον δόλον ελέγξασα.”
δ) Τριώδιον - “ Χαίρε, φιλοσόφους άσοφους δεικνύουσα, χαίρε, τεχνολόγους άλογους ελέγχουσα.”
ε) Τριώδιον - “ Χαίρε των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα, χαίρε, των αλιέων τας σαγήνας πληρούσα...”
Ενώ έχουν περάσει πλέον 1900 χρόνια, δεν βλέπουμε ουσιαστικές διαφορές στην πολιτική της εκκλησίας. Πάντα εάν βρεθεί κάποιο μαύρο πρόβατο που ξεστρατίσει από το ποίμνιο, βάζει τα δυνατά της να το αποδυναμώσει ή να το αποστομώσει. Κάτι ανάλογο πήγε να συμβεί με τον συγγραφικό θρύλο, τον αείμνηστο Καζαντζάκη. Η ζωή και το έργο του παρότι αποτελούν μοναδική πολιτιστική κληρονομιά στον παγκόσμιο χώρο, εντούτοις υπέστη αναθεματισμούς, παρόλιγον αφορισμό από την Εκκλησία της Ελλάδος και απαξίωση από το Ελληνικό κράτος. Η αιτία δεν ήταν άλλη, από τον απελευθερωμένο λόγο του, που μετουσιωνόταν σε καυστικά για την εποχή κείμενα, τα οποία έπεφταν ως κεραυνός εν αιθρία στους εκκλησιαστικούς κύκλους. Ανέκαθεν η αλήθεια πονούσε, αλλά όπως λέει και η παροιμία μας, όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται.
Το 1930 ο Καζαντζάκης θα δικαζόταν με την κατηγορία του αθεϊσμού, λόγω του έργου του “Ασκητική”. Η δίκη του τελικά δεν έγινε. Η προσπάθεια δίωξής του από την ορθόδοξη εκκλησία συνεχίστηκε το 1954, όπου και κατηγορήθηκε ως ιερόσυλος, για αποσπάσματα των βιβλίων του Καπετάν Μιχάλης και Τελευταίος Πειρασμός. Μάλιστα η Ιερά σύνοδος με έγγραφο ζητούσε την απαγόρευση των βιβλίων του στην Ελλάδα, ως υβριστικά για την εκκλησία. Συμπεριλαμβανομένου και του “ο χριστός ξανασταυρώνεται”, τονίζει ότι το αντιχριστιανικό τους περιεχόμενο και η ελεύθερη διακίνησή τους, θα αποβούν επιζήμια εις το αναγνωστικό κοινό της χώρας!!! Δηλαδή υπήρχε κίνδυνος αφύπνισης του ραγιάδικου ποιμνίου!!! Ο “τελευταίος πειρασμός” καταγράφηκε στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, ενώ ακόμα και σήμερα φαίνεται ότι δεν έχει καταργηθεί ο αναθεματισμός του συγγραφέα από την ιεραρχία της εκκλησίας της Ελλάδος...
Τα στοιχεία αυτά και πολλά άλλα που δεν έκρινα σκόπιμο να παρουσιάσω ωστέ να μην γίνει κουραστικό το κειμένο, είναι κυρίως αφιερωμένα σε όλους όσους αναζητούν την γνώση, αλλά και στους φανατικούς πιστούς των θρησκειών που δεν θέλουν να δουν πέρα από το δάχτυλο τους. Δεν θα εξετάσω το γιατί κάποιος θέλει να πιστεύει κάπου, άλλωστε η πίστη είναι υποκειμενική οπότε ο καθένας μπορεί να πιστεύει σε όποια θρησκεία θέλει, αρκεί (αποψή μου) να μην την τοποθετεί πάνω από την φυλή του. Αλλά θα εξετάσω το γιατί δεν θέλουν κάποιοι να παραδεχτούν ότι πολλοί αντιπρόσωποι των πιστεύων τους ήταν, είναι και θα είναι ενάντια της φυλής τους, δηλαδή ανθέλληνες!!! Αυτό δύναται να εξηγηθεί σχετικά εύκολα, δηλαδή είτε πρόκειται λόγω της αμάθειας που έχουν γαλουχηθεί και της μη όρεξης τους να ερευνήσουν κάποια πράγματα λόγω της πολυάσχολης καθημερινότητάς τους, είτε πρόκειται για ημιμάθεια και συνάμα αδυναμία - έλλειψη ψυχικής δύναμης, το να συγκρουστούν με αυτό που ήδη πιστεύουν και τους δίνει φαινομενικά κουράγιο. Και τούτο διότι δεν έχουν μάθει να πιστεύουν στους εαυτούς τους, θέλουν κάτι ανώτερο της ανθρώπινης ύπαρξης, και καταστρέφοντας αυτό θα έχαναν την γη κάτω από τα πόδια τους. Έτσι αυθορμήτως καταφεύγουν σε επιθέσεις και προσπαθούν να πλάσουν στοιχεία ώστε να καταφέρουν να αγκιστρωθούν.
Όμως ξεχνάμε ότι η αυτογνωσία μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Τα αμυντικά οχυρά λοιπόν που κυρίως είχαν πλάσει δια ενίσχυση της πίστεως τους ήταν τα εξής:
- Για την αναφορά που γίνεται στα κείμενα περί
“ειδωλολατρείας”, λένε ότι είτε αφορούσε τους
άλλους ειδωλολατρικούς πληθυσμούς πλην των Ελλήνων,
είτε αφορούσε και μια μικρή μερίδα “κακών” Ελλήνων.
- Στους λόγους των συγγραφέων που λένε την φράση
“Κατά Ελλήνων”, ότι αναφέρονται γενικά στους
ειδωλολάτρες.
- Σε μια ψευδή πολιτισμική και ηθική κατάπτωση
στην οποία είχαν περιέλθει οι Έλληνες της
Αλεξανδρινής εποχής.
- Συνεχώς κάνουν λόγο ότι βρίσκουμε μικρά
διάσπαρτα κείμενα τα οποία όταν αποσπώνται,
αλλοιώνουν την γενική ουσία των χριστιανικών
κειμένων.
- Το ψευδές δημιούργημα της συνέχειας του
Ελληνισμού από τον χριστιανισμό, βασισμένο σε δήθεν
ομοιότητες των ορφικών και πλατωνικών κειμένων με
τα χριστιανικά.
- Λένε ότι ο χριστιανισμός δεν έχει καμία σχέση με τον εβραϊσμό, ενώ κόπτονται για την μεταξύ τους έχθρα.
Όλα αυτά βέβαια καταρίπτονται σαν χάρτινος πύργος εκ των παραπάνω στοιχείων που αποδεικνύουν περίτρανα ότι:
- Όταν αναφερόταν προς τους “ειδωλολάτρες”
εννοούσαν, ναι μεν γενικά όλους τους πληθυσμούς που
πίστευαν στα λεγόμενα “είδωλα”, όταν όμως
“εκθείαζαν” ειδικά τους Έλληνες σε παρακάτω
στίχους, ή στα κείμενα δεν ξεχώριζαν τους Έλληνες
από τους υπολοίπους “ειδωλολάτρες”, τι νόημα
βγαίνει...;
- Οι Έλληνες της εποχής είναι ξεχωριστή κοινωνική
ομάδα, διότι πρέσβευαν στην θεωρία και στην
καθημερινότητά τους κάτι το διαφορετικό. Ακόμη
φαίνεται πεντακάθαρα από τα βιβλία των χριστιανών,
η προσπάθεια τους να εισέλθουν στους κόλπους των
Ελλήνων και να τους μεταπείσουν, αφού μόνο αυτοί
αντιδρούσαν σθεναρά με λογικά επιχειρήματα.
Διαβάζοντας τους στίχους των έργων τους
αντιλαμβανόμαστε ότι αναφέρονται καθαρά κατά των
Έλληνων ειδωλολάτρων, οπότε νομίζω ότι
διαλύεται και το δεύτερο επιχείρημα. Άλλωστε είναι
σύμπτωση πως σχεδόν όλοι οι χριστιανοί λόγιοι
έγραψαν βιβλίο ενάντια των Ελλήνων και της
κοσμοθεωρίας τους;
- Όσον αφορά την τρίτη επιχειρηματολογία, εφόσον
κάποιος αθροίσει τους φιλοσόφους και τους λοιπούς
Έλληνες διαννοούμενους της Ελληνιστικής περιόδου,
αλλά και τις θαυμαστές ανακαλύψεις τους, τότε
διαπιστώνουμε την βαρύτητα της!!!
- Για το 4ο επιχείρημα έχω να τονίσω ότι, σε όλα
τα κείμενα, είτε πριν είτε μετά τα αποσπάσματα που
παρέθεσα, γινόταν προσβολή και συκοφάντηση της
μυθολογίας μας!!! Στους υπολοίπους στίχους είτε
έλεγαν ολίγα περί των Αιγυπτίων, είτε μιλούσαν
γενικόλογα και ρητορικά περί του Χριστιανισμού. Η
μεγαλύτερη όμως απόδειξη είναι να κάνετε τον κόπο
και τα διαβάσετε οι ίδιοι, ώστε να
συνειδητοποιήσετε του λόγου το αληθές!
- Σε όσους πλέον νομίζουν ότι ο χριστιανισμός
είναι συνέχεια των ιδεών του Ορφέως και του
Πλάτωνος, έχω να ρωτήσω: Εκτός της κακής αντιγραφής
των ιδεών των προαναφερόμενων από τους ιδρυτές του
δόγματος, για ποιό λόγο οι επίσημοι λόγιοι του
χριστιανισμού υβρίζουν και καταριούνται και τους 2
στα πρωΪμα χρόνια της θρησκείας; Μήπως τελικά η
ιστορία αυτή δημιουργήθηκε έντεχνα και για
σκοτεινούς λόγους πολύ μεταγενέστερα;
- Εφόσον έχει εγκριθεί από όλους τους Χριστιανούς
η Π. Διαθήκη, η οποία είναι ένα εβραϊκό
τερατούργημα που απλά επιδεικνύει την σφαγή
Ελληνικών πληθυσμών από την κάθοδο των εβραίων, πως
τολμάνε να λένε ότι δεν έχουν σχέση με τον
εβραϊσμό; Αν υιοθετήσουμε την λογική αυτή, μήπως θα
πρέπει να πούμε ότι και οι καθολικοί δεν είναι
Χριστιανοί, επειδή έγινε η διάσπαση του δόγματος
κάποια στιγμή για πολιτικούς λόγους; Αφού λοιπόν η
Π. Διαθήκη αποτελεί την βάση του Εβραϊσμού, του
Χριστιανισμού και του Μωαμεθανισμού, (την
ασπάζονται όλοι) πως μπορούμε να μην πούμε ότι
είναι αιρέσεις μεταγενέστερες των εβραίων; Οι
όποιες διαμάχες τους ήταν καθαρά για λόγους
πολιτικούς αφού και τα δυο δόγματα ήθελαν να
ηγηθούν της Ρωμαϊκης Αυτοκρατορίας. Ο
υπερασπιστικός λόγος όλων των χριστιανών στα
κηρύγματα του Μωυσή, θεωρώ ότι δεν αφήνουν
περιθώρια αμφιβολίας...
Ως Επίλογος...
Το κείμενο δεν καταδεικνύει μονάχα την εξώφθαλμη γνώμη που είχαν για τους Έλληνες, οι επίσημοι θρησκευτικοί άρχοντες της παρούσας θρησκείας. Δείχνει, ως ενός σημείου, την τεράστια διαφορά που έχει ο δογματικός τρόπος σκέψης, από τον Ελληνικό και τα αποτελέσματά του. Δυστυχώς αυτός κυριάρχησε έως σήμερα σε όλους τους τομείς της παγκόσμιας κοινωνίας, παρακμάζοντας τον άνθρωπο ατομικά και τον πολιτισμό γενικότερα. Ο τρόπος ζωής μας είναι αντανάκλαση του τρόπου σκέψεως μας. Οπότε για την πολιτισμική παρακμή δεν είμαστε άμοιροι των ευθυνών μας. Λίγα παραδείγματα για του λόγου του αληθές. Π.χ δεν είναι δογματικό το να πιστεύεις κάπου και να μην “πρέπει” να ψάχνεις περαιτέρω γι αυτό; Ή το να ψηφίζουμε κάποιους μονάχα διότι έτσι “πρέπει” για να μην εκλεγεί “ο άλλος”; Ή το να “πρέπει” να δίνουμε ονόματα στα παιδιά μας που να είναι “χριστιανικά”; Ή το να μπεις στο δημόσιο δεν “πρέπει” να είσαι χριστιανός ορθόδοξος; Και πολλά άλλα.
Τελειώνοντας θέλω να τονίσω ότι αυτό το έργο, λόγω του μεγάλου εύρους του θέματός του, δεν κλείνει εδώ. Θα υπάρξουν και άλλες αποκαλύψεις πολλών ακόμη συγγραφέων, ώστε να αποδειχθεί μια και καλή το πόσο καταστροφική ήταν η διάδοση και επικράτηση των δογματικών αντιλήψεων εις βάρος του Ελληνισμού, αλλά και του παγκόσμιου πολιτισμού. Το χρωστάμε άλλωστε στους θανόντες προγόνους μας...
Πηγές:
TLG και βιβλιοθήκη Περσέας
Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ηλίου
Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας Liddel & Scott
Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας Σουϊδά
Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας Δημητράκου
“Εμείς οι Έλληνες” τόμος Γ΄ εκδόσεις Άττικα
“Τα υβριστικά κατά των Ελλήνων επίσημα κείμενα της ορθοδοξίας” εκδ. Δαυλός.
Ηλεκτρονική βιβλιοθήκη Δαυλού. Τεύχη 186, 207, 219, 224-225, 264, 301
“Υπατία η Αλεξανδρινή” εκδόσεις Ενάλιος
“Υπέρ των Ελληνικών Ιερών” εκδόσεις Θύραθεν
http://www.impantokratoros.gr/93B58196.el.aspx
http://el.wikipedia.org/wiki/Χριστιανοί_απολογητές
http://en.wikipedia.org/wiki/Pope_Theophilus_of_Alexandria
http://el.orthodoxwiki.org/Θεόφιλος_Αντιοχείας
http://en.wikipedia.org/wiki/Cyril_of_Alexandria
http://www.parembasis.gr/2007/07_06_06.htm
http://www.pigizois.net/sinaxaristis/03/29_03.htm
http://www.pare-dose.net/blog/?p=3167
http://en.wikipedia.org/wiki/Tatianus
http://www.matia.gr/7/72/7202/7202_1_7.html
http://www.lib.uoa.gr/hellinomnimon/authors//Lesvios.htm
- ΙΑΣΩΝ (iason@mousaios.gr)