Εις την γραμματική ιδιαιτέρα ομάδα αποτελούν τα λεγόμενα αριθμητικά. Ως αριθμητικά ονομάζονται οι λέξεις που φανερώνουν ορισμένη αριθμητική ποσότητα ή οι λέξεις που εκφράζουν αριθμητικές έννοιες. Έχουν βρεθεί αριθμητικά συστήματα και στις γραμμικές γραφές Α και Β τα οποία με άθροισμα γραμμών και συμβόλων απεικόνιζαν την ζητούμενη αριθμητική αξία. Ακόμη και κλάσματα (κλασματικοί αριθμοί) έχουν βρεθεί στις πλάκες των γραμμικών γραφών. Μια εκτενή αναφορά για την αριθμολογία των γραμμικών γραφών μπορείτε να δείτε πατώντας εδώ.

Κάποιες από τις ιδέες των αρχαίων Ελλήνων για τα αριθμητικά:

• 
  
• Οι Έλληνες φιλόσοφοι, Ηράκλειτος και Αναξίμανδρος, όπως και οι Ελεάτες φιλόσοφοι υποστήριζαν ότι το σημείο το οποίο δημιουργεί τον κόσμο είναι το 1, το οποίο είναι αιώνιο και αναλλοίωτο.
  
• Δεν είχαν, δεν έχει βρεθεί τουλάχιστον το αριθμητικό σημείο μηδέν.
  
• Ο Αναξίμανδρος υποστήριξε ότι το άπειρο δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος.
  
• Οι Ελληνικές λέξεις, σαν αριθμητικά αθροίσματα αποδίδονται και με αριθμούς. π.χ. ΑΠΟΛΛΩΝ = 1061, ΑΡΤΕΜΙΣ = 656 κτλ.

Είναι ιδιαίτερα άξιο προσοχής το παρακάτω φαινόμενο της Ελληνικής γλώσσας σε σχέση με τα αριθμητικά σημεία που αποδίδουν τα γράμματα της Ελληνικής.

Δηλαδή:

Στην αρχαία γλώσσα μαζί με το κόππα και το σαμπί έχουμε 27 γράμματα. Η άθροιση των αριθμητικών αξιών όλων των γραμμάτων της αρχαίας Ελληνικής αλφαβήτου δηλαδή ( Α=1 + Β=2 + Γ=3 + ... + Q=90 + ... + Σαμπι=900) μας δίνει τον αριθμό 4995. Ο οποίος είναι πολύ περίεργος αριθμός και εαν αθροίσουμε ή πολλαπλασιάσουμε τους αριθμούς που τον αποτελούν παίρνουμε πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Δηλαδή εαν αθροίσω (4 + 9 +9 +5) = μας δίνει 27, όσα είναι δηλαδή τα γράμματα της Ελληνικής αλφαβήτου!!! Εαν πάρω το γινόμενο των αριθμών 4 * 9 * 9 * 5 = μας δίνει 1620 ή τον αριθμό φ επί 1000 (1000φ). Ο αριθμός Φ είναι ο εκφραστής της χρυσής ακολουθίας ή ο αριθμός του Φειδία και ισούτε με 1,618 ή περίπου 1,620. Τρίτο και τελευταίο (μέχρι τώρα) στοιχείο του 4995 προκύπτει εαν διαιρέσουμε το άθροισμα των αριθμητικών αξιών των γραμμάτων της αρχαίας Ελληνικής δηλαδή το 4995 με τον αριθμό 27 που είναι το σύνολο των γραμμάτων. Μας δίνει τον αριθμό 185 = 4995/27, ο οποίος σύμφωνα με την αρχαία αριθμητική γραφή συμβολίζεται και ως γ’ρ’α’μ’μ’α’ = γράμμα = ΓΡΑΜΜΑ!!! (από την ιστοσελίδα http://www.asxetos.gr/ και το βιβλίο του κ. Θ. Μανιά "Τα άγνωστα μεγαλουργήματα των αρχαίων Ελλήνων")

Πραγματικά χρειάζεται πολύ μελέτη το θέμα την Ελληνικής γλώσσας και οι δεσμοί της με τα μαθηματικά, το μέλλον θα δείξει πολλά...

Ας συνεχίσουμε όμως με ανάλυση των αριθμητικών:

Μερικά από τα αριθμητικά είναι κλιτά και μερικά άκλιτα, σχηματίζουν δε κανονικά και επίθετα και αφηρημένα ουσιαστικά, διαιρούμενα εις τις εξής τάξεις:

α) τα απόλυτα, όταν εκφέρονται και νοούνται απολύτως, εντελώς άσχετα μεταξύ τους δηλαδή δύο, τρία, τέσσαρα, πέντε, επτά, είκοσι, εκατόν, χίλια, χίλια επτακόσια τριάντα πέντε κτλ.

β) τα τακτικά, αυτά δηλαδή που βρίσκονται εις σχέση σειράς και τάξεως αναμεταξύ τους, παραγόμενα εκ των απολύτων, αυτά δε είναι επίθετα τριγενή και τρικατάληκτα. π.χ. πρώτος, δεύτερος, τρίτος, τέταρτος, εκατοστός, χιλιοστός κτλ.

γ) τα αναλογικά, αυτά δηλαδή που εκφράζουν αναλογία και μέγεθος κατά μονάδα εν συγκρίσει αναλογικώς προς τα άλλα, και αυτά είναι τριγενή και τρικατάληκτα π.χ. διπλάσιος, τριπλάσιος, τετραπλάσιος, εκατονταπλάσιος κτλ.

δ) τα πολλαπλασιαστικά, π.χ. τριπλούς, επταπλούς, δεκαπλούς, εκατονταπλούς κτλ.

ε) τα αφηρημένα, τα οποία εκφράζουν την αφηρημένη έννοια του αριθμού ενιαίως π.χ. μονάς, δυάς, δεκάς, εικοσάς, εκατοντάς (ή εκατοστύς), χιλιάς κτλ.

ς) τα διανεμητικά, τα οποία διανέμονται και απαρτίζουν ομάδες η κάθε μια χωριστή (εκτός από το ένα - εις το οποίο δεν απαρτίζει ομάδα) π.χ. συνδύο, συντρείς, συνδώδεκα, συνχίλιοι, συνεκατόν κτλ.

ζ) τα χρονικά, τα οποία δηλώνουν ορισμένο χρόνο, δηλαδή κατά ποια ημέρα συνέβη ή θα συμβεί κάτι, δηλαδή π.χ. τεταρταίος, δεκαταίος και αυτά πέραν του δεκαταίος δεν σχηματίζονται άλλα επειδή οι ημέρες δηλώνονται μέχρι του αριθμού δέκα.

η) τα επιρρηματικά, τα οποία δηλώνουν πόσες φορές έγινε κάτι. π.χ. τετράκις, πεντάκις, δεκάκις, εικοσάκις, εκατοντάκις κτλ.

Από αυτούς του αριθμητικούς σχηματισμούς της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας στην νεοελληνική έχουν επιζήσει μόνο τα απόλυτα αριθμητικά (ένα, δύο, τρία κτλ), πέντε τακτικά (πρώτος, δεύτερος, τρίτος, τέταρτος) και από τα αφηρημένα τα τριάδα, τετράδα, εβδομάδα, χιλιάδα, δωδεκάδα, δεκάδα και εκατοστή από το αρχαίο εκατοστύς, το οποίο έμεινε στην γλώσσα του λαού για τρεις χιλιάδες χρόνια.

Από τα αριθμητικά κλιτά είναι στην αρχαία γλώσσα τα απόλυτα μέχρι του τέσσερα (εις - ενός ενί, τρείς - τριών - τρισί κτλ) και μετά από το διακόσια και πάνω. Κατά την αρίθμηση πάντα λέγεται πρώτος ο μικρότερος αριθμός και ακολουθεί ο μεγαλύτερος συνδεόμενοι μεταξύ τους με το σύνδεσμο και ή προτάσσεται ο μεγαλύτερος και μετά ο μικρότερος με τον σύνδεσμο και μεταξύ τους ή προτάσσεται πρώτα ο μεγαλύτερος και μετά ο μικρότερος χωρίς τον σύνδεσμο και μεταξύ τους, όπως γίνεται δηλαδή και στην νέα Ελληνική!

Για την απόδοση των κλασματικών αριθμών οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν τα απόλυτα αριθμητικά και για τον αριθμητή και για τον παρονομαστή, και συνόδευαν ή τον παρονομαστή με την λέξη “μέρος” ή τον αριθμητή με τη λέξη “μοίρα”, π.χ. ο κλασματικός αριθμός 2/7 λεγόταν: των επτά μερών τα δύο, ή των επτά αι δύο μοίραι.

Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν για την αναπαράσταση των αριθμών τα γράμματα της αλφαβήτου με τόνο μέχρι το χίλια και με υπότονο από εκεί και στο εξής.

Στις Ελληνικές επιγραφές των κλασσικών χρόνων υπάρχουν και αριθμητικά σημεία τελείως διαφορετικά όπου οι αριθμοί ένα, δύο, τρία κτλ συμβολίζονταν με τις ανάλογες ευθείες γραμμές π.χ. Ι, ΙΙ, ΙΙΙ κτλ. η πεντάδες με ένα Π (εκ του πέντε - πεντάς), ενώ οι Δεκάδες εκ του Δ (δεκάς). Επίσης τις εκατοντάδες τις συμβόλιζαν με το Η (hεκατόν), τις χιλιάδες με το Χ (χιλιάς) και το Δέκα χιλιάδες με το Μ (μύριοι - μυριάς). Παρατηρούνται επίσης και διάφοροι σχηματισμοί αυτών των σημείων παραδείγματος χάριν το 50 (δέκα φορές το πέντε) το σημβόλιζαν με ένα Π με εγγεγραμμένο το Δ, για το 500 (εκατό φορές το πέντε) το σημβόλιζαν με ένα Π με εγγεγραμμένο το Η κτλ. Αυτό το αριθμητικό σύστημα συναντάται και στο Πάριο Χρονικό.



- ΝΕΑΣ (neas@mousaios.gr)



Πηγές:

http://omilias.blogspot.com/2007/03/blog-post_10.html
Εγκυκλοπαίδεια του Ήλιου, Αριθμητικά
http://www.asxetos.gr/article.aspx?i=79
http://www.kairatos.com.gr/arsistimata.htm
http://www.coinsmania.gr/cm/guide/noumeral/noumeral.htm
http://www.in.gr/books/arxaia/ari8moi.htm#ari8moi
http://www.mathsforyou.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=
622:2009-04-30-15-46-22&catid=35:-a-&Itemid=74
http://www.hellenicpantheon.gr/Pario-chroniko.htm

---

Ακολουθεί πίνακας με τα αριθμητικά σημεία:

Στην νησίδα Γιούρα, η οποία βρίσκεται στις βόρειες Σποράδες, κοντά στην Αλόννησο και συγκεκριμένα εις το σπήλαιο του Κύκλωπος ανακαλύφθηκαν κεραμικά θραύσματα (όστρακα) στην επιφάνεια των οποίων έχουν χαραχθεί σύμβολα Ελληνικής γραφής, σύμβολα του κλασσικού Ελληνικού Αλφαβήτου όπως αναφέρει ο κ Παν. Κουβαλάκης στο Ελληνοπρεπές και αξιόλογο περιοδικό “Δαυλός”.
     
Την ανασκαφή την διετέλεσε ο αρχαιολόγος Αδαμάντιος Σαμψών από το 1992. Τα όστρακα αυτά χρονολογήθηκαν από το -6000 έως το -5500, πολύ πιο πριν εμφανιστούν στην Μεσόγειο τα κατακάθια οι σημιτοφοίνικες. Στο όστρακο αυτό διακρίνονται καθαρά τα Ελληνικά γράμματα Α Υ Δ, που συνθέτουν την λέξη ΑΥΔΗ η οποία σημαίνει ομιλία – φωνή. Κατά τον Αδ. Σαμψών τα “σύμβολα” - γράμματα που βρέθηκαν στο όστρακο αυτό αλλά και σε παρόμοιο μοιάζουν πολύ με αυτά που ήταν χαραγμένα και στην ξύλινη πινακίδα του Δισπληλιού, όπως επίσης και σε ευρήματα που έχουν βρεθεί σε άλλες βαλκανικές χώρες όπως Βουλγαρία και Ρουμανία (εγχάρακτα γράμματα πάνω σε πύλινα αγγεία). Το λεξικό του Σουίδα στα λήμμα αυδ αναφέρει: αύδα σημαίνει λέγε, και αυδήσας σημαίνει βοήσας – φωνήσας, αυδή σημαίνει φωνή – ομιλία, αυδήεσσα ονομαστή – ένδοξος, αυδωμένη η εις ομιλίαν και φωνήν ανθρώπων αφικνουμένη και αυδηείς ο φωνητικός. Το λεξικό του JB Hofmann αναφέρει ως αυδή: ήχος, φθόγγος, φωνή, λαλιά, ομιλία. Το ηλεκτρονικό αρχαιο - ελληνικό λεξικό της Ματζέντα αναφέρει στο λήμα αυδή: α-υδ-, (υδ-έω = τραγουδώ), δωρικό αυδά = ανθρώπινη φωνή, ομιλία, ο ήχος του τόξου ή της σάλπιγγας, λόγος, φήμη και παράγωγό της το αυδάω, που σημαίνει εκφωνώ, λέγω, βοώ, φωνάζω, μιλώ και διακηρύττω.

Ο αρχαιολόγος Αδαμάντιος Σαμψών στην μελέτη που εξέδωσε δεν δημοσίευσε φωτογραφικό υλικό από το εγχάρακτο όστρακο, οι φωτογραφίες προήλθαν από την εφημερίδα Αδέσμευτος Τύπος στις 13 Φεβρουαρίου του 1997 σε μία παρουσίαση του Ν. Νικητίδη, με τίτλο «Ελληνική η αρχαιότερη γραφή». Η ανακάλυψη του όστρακου αυτού όπως και η ξύλινη πινακίδα του Δισπηλίου με πανηγυρικό τρόπο καταρρίπτει την εξευτελιστική, ανιστόριτη και ανόητη θεωρία της καταγωγής του Ελληνικού Αλφαβήτου από το εβραιοφοινικικό μιας και οι Φοίνικες εμφανίστηκαν στο προσκήνιο το -1150, αρκετές χιλιάδες χρόνια μετά από την κατασκευή του όστρακου των Γιουρών, όπως και της ξύλινης πινακίδας του Δισπηλιού.

Το υπουργείο εξωτερικών στην ηλεκτρονική του σελίδα εξέδωσε δημοσίευμα για την Ελληνική γλώσσα, ισχυριζόμενο ότι το Ελληνικό αλφάβητο αναπτύχθηκε στις αρχές της πρώτης χιλιετίας πΧ, και προέρχεται από το φοινικικό «βορειοσημιτικό» όπως συγκεκριμένα αναφέρεται. Εγώ αναρωτιέμαι;;; Το υπουργείο εξωτερικών δεν γνωρίζει τα αποτελέσματα της ανασκαφής στην νήσο Γιούρα που ξεκίνησε το 1992;;; δεν γνωρίζει την μελέτη που εξέδωσε ο αρχαιολόγος Αδαμάντιος Σαμψών, ο οποίος χαρακτηριστικά δήλωσε ότι πρόκειται για σύμβολα γραφής και ότι αποτελούν μια συνειδητή ενέργεια του κεραμέα;;;;; διότι έχει αποκλειστεί ασφαλώς το ενδεχόμενο να είναι κάποιο είδος διακόσμησης.

Η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φώς όλες τις αποδείξεις που χρειάζονται, για να γίνει αναπροσαρμογή των βιβλίων ιστορίας της Ελλάδος, παρ’ όλα αυτά όμως, 16 έτη αργότερα, στα σχολεία εξακολουθούν τα παιδιά να διδάσκονται ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητο τους από τους Εβραίους – Φοίνικες. Σε αρχαιολογικούς χώρους και αρχαιολογικά μουσεία, η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση καλά κρατεί, με αναρτημένες ταμπέλες και εύγλωττους υπαλλήλους που δεν σηκώνουν κουβέντα περί μη φοινικικής προέλευσης του Ελληνικού αλφαβήτου! Τα περιοδικά και οι εφημερίδες (πλην ορισμένων αιξερέσεων), ουδέν σχόλιον περί του θέματος, και η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά και ξανά!!!

Μέχρι πότε θα κρατήσει αυτή η κατάσταση;;;
Το σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα αναγκαστούν και οι ίδιοι να το παραδεχθούν λόγω του βάρους των αρχαιολογικών ευρυμάτων που ήρθαν, έρχονται και θα συνεχίσουν να έρχονται στο φώς! Η Ελλάς θα νικήσει και πάλι, ο Ελληνισμός θα ορθοποδήσει , και οι αντίπαλοί του έντρομοι θα κλειστούν ταπεινωμένοι στις “στοές” τους…
 
Τα συμπεράσματα δικά σας.
 

 
- ΝΕΑΣ (neas@mousaios.gr)
 


ΠΗΓΕΣ:

Περιοδικό Δαυλός. Τ 185, Μάϊος του 1997
http://www.metopo.gr/article.php?id=5
http://www.kairatos.com.gr/afieromata/grafi.htm
http://abnet.agrino.org/htmls/H/H001.html - Δημήτρης Ι. Λάμπρου - εκδότης του περιοδικού "Δαυλός".
http://abnet.agrino.org/htmls/H/H007.html

Η περιοχή του Δισπηλιού Καστοριάς έχει αποτελέσει πεδίο ανασκαφών και γενικότερων ερευνών για την αρχαιολογική υπηρεσία από το έτος 1938. Aσχολήθηκε με τον χώρο ο αρχαιολόγος Αντ. Κεραμόπουλος ο οποίος οδηγήθηκε εκεί στην έρευνα του για την αρχική κοιτίδα των αρχαίων Μακεδόνων. Οι έρευνες του απέδωσαν καρπούς αφού βρήκε λιμναίες κατοικίες στηριζόμενες επί πασσάλων προϊστορικών, οι πάσσαλοι προεξήχαν από το έδαφος, το οποίο ήταν ο πυθμένας της λίμνης πριν καταβιβασθεί η στάθμη της. Στους πασσάλους αυτούς εστηρίζοντο δάπεδα και καλύβες ξύλινες. Επίσης βρέθηκε μεγάλο πλήθος λίθινων εργαλείων (350). Το έτος 1940 ο Αντ. Κεραμόπουλος επέστρεψε στην περιοχή για να κάνει ανασκαφή σε δύο περιοχές. Η μία απο αυτές ήταν η θέση “Νησί”, η οποία ήταν γνωστή στην βιβλιογραφία λόγω του τείχους που είχε καταγράψει εκεί ο Ν. Γ. Παπαδάκις το έτος 1913 κατά την διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων (<<εβρέθη τείχος πολυγωνικόν, μεγάλων πελεκητών λίθων, το οποίο σώζεται εν μέρει έως δύο μέτρα ύψος ενιαχού, με ίχνη πύλης και δύο πύργων ασφαλώς Ελληνικόν>>). Ο Κεραμόπουλος είχε την άποψη ότι το έδαφος της περιοχής Νησί είναι έργο ανθρώπινης παρέμβασης και συγκεκριμένα δημιουργήθηκε από προσχώσεις εδάφους. Η αρχαιολογική σκαπάνη έδειξε ότι ρίπτονταν συστηματικά ογκόλιθοι και χώμα ως υποδομή για το χτίσιμο του τείχους. Επίσης ο καθηγητής απέδιδε την όλη κατασκευή εις τον ηγεμόνα της Μακεδονίας Αρχέλαο (-412 - -399) καθώς πίστευε ότι στην περιοχή βρισκόταν και η πόλη Άργος Ορεστικόν.

Το ενδιαφέρον για την περιοχή αναθερμάνθηκε κατά την δεκαετία του 1960 και συγκεκριμένα το έτος 1966, όπου ο καθηγητής Μουτσόπουλος στα πλαίσια προσωπικών του ερευνών στην ευρύτερη περιοχή παρατήρησε την εμφάνιση εκατοντάδων πασσάλων μετά από μια φάση ανομβρίας που έπληττε την περιοχή.

Η σύγχρονη έρευνα ξεκίνησε το 1992 στην ανατολική πλευρά της θέσης “Νησί” υπό του αρχαιολόγου κ. Χουρμουζιάδη. Διαπιστώθηκε με βάση την σχετική χρονολόγηση ότι ο οικισμός χρονολογείται στο τέλος της μέσης νεολιθικής και στην νεότερη νεολιθική εποχή (-4600 - -4500).

Το 1993 βρέθηκε στο βυθό της λίμνης μία ξύλινη πινακίδα με σκαλισμένα επάνω της σύμβολα - γράμματα η οποία χρονολογήθηκε με την μέθοδο του άνθρακα 14 (C14) στα -5260. Η συγκεκριμένη πινακίδα δεν έχει μελετηθεί τελείως ακόμα, εξακολουθεί ο κ Χουρμουζιάδης την έρευνά της καθώς είναι πολύ δύσκολη η αποκρυπτογράφηση της γραφής της επειδή δεν υπάρχει κάποιο άλλο αντικείμενο ώστε να υπάρχει σύγκριση (όπως στην περίπτωση της Rosseta stone). Βρέθηκαν επίσης εκατοντάδες εργαλεία κατασκευασμένα από πέτρα, κόκκαλα, κέρατα και πηλό με προέλευση τοπική. Βρέθηκε μεγάλο πλήθος κεραμεικών αγγείων, μαγειρικών σκευών, αλιευτικών εργαλείων όπως και πλήθος ανθρωπίνων οστών και κρανίων. Αξίζει να σημειωθεί ότι λόγω της μορφολογίας του εδάφους και της θέσης του λιμναίου οικισμού, οι γεωργοκτηνοτρόφοι της περιοχής του Δισπηλιού εξειδικεύτηκαν στην παρασκευή πιθαριών ως μέσο αποθήκευσης τροφής, εξού και το μεγάλο πλήθος πιθαριών και κεραμεικών σκευών που έχουν βρεθεί.

Η ανασκαφή ακόμα δεν έχει τελειώσει, όπως και η μελέτη των ανασκαφικών ευρημάτων, οι τελευταίες κινήσεις της αρχαιολογικής υπηρεσίας ήταν η μελέτη για την ίδρυση εξειδικευμένου Κέντρου Έρευνας και Τεκμηρίωσης Προϊστορικού Λιμναίου Οικισμού Δισπηλιού Καστοριάς.



- ΝΕΑΣ (neas@mousaios.gr)



ΠΗΓΕΣ:

http://web.auth.gr/dispilio/ - Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
http://en.wikipedia.org/wiki/Neolithic_Europe
http://www.dpgr.gr/forum/index.php?topic=33442.0 - Φωτογραφικό Υλικό
http://abnet.agrino.org/htmls/H/H004.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Dispilio_Tablet
http://www.hri.org/E/1997/97-08-31.dir/keimena/art/art1.htm
Ο προϊστορικός λιμναίος οικισμός του Δισπηλιού μία πρώτη εισαγωγή - Μαρίνα Σωφρονίδου

Τα πρώτα δείγματα της Ελληνικής γλώσσας και γραφής πρέπει να τα αναζητούμε εις του προγόνους μας Πελασγούς, αυτούς που ήταν οι πρώτοι εκπολιτιστές της Αιγηίδος και της ευρύτερης Μεσογείου (Προ του κατακλυσμού). Οι Ελληνικές παραδόσεις ομιλούν πέρι δύο κατακλυσμών, ο πρώτος του Δευκαλίωνος, ο οποίος φέρεται να έγινε επί βασιλείας Κραναού στην Αθήνα και ο δέυτερος ο κατακλυσμός του Ωγύγου, επίσης βασιλιάς της Αθήνας.

Ως πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδος εμφανίζονται οι Πελασγοί, και αρχαιότερο γένος αυτών οι Αρκάδες. Ήταν αυτόχθονες και ο Πελασγός φέρεται ως υιός του Διός. Οι απόγονοι αυτού (του Πελασγού) αποκαλούντο και Προσέληνοι, δηλαδή ως γεννηθέντες πριν από τη Σελήνη(;).

Δεν θα προχωρήσω περαιτέρω στην ανάπτυξη του Πελασγικού θέματος διότι αυτό θα αναλυθεί εις το τμήμα της Αρχαιολογίας της υπάρχουσας ιστοσελίδας.

Εν πάσει περιπτώσει οι αρχαίες παραδόσεις που ομιλούν για τους Πελασγούς τους παρουσιάζουν να κινούνται, και να δρούν σε όλον τον Αιγαιακό χώρο, στην Ιταλία, στην Μικρά Ασία, στην Φοινίκη, στην Λιβύη (βόρεια Αφρική), στην Κυρηναϊκή και γενικά σε όλη την Μεσόγειο. Ο Αριστοφάνης λέει ότι το όνομά τους πιθανώς να προήλθε από τους πελαργούς, οι οποίοι είναι και αυτοί δραστήριοι και αλλάζουν συνεχώς τόπους. Οι Πελασγοί λοιπόν πρέπει να είναι οι πρώτοι (προκατακλυσμικά) που εισήγαγαν τα πρώτα στοιχεία της Ελληνικής Γλώσσας και γραφής εις την Κρήτη (Ετεοκρήτες), την Κύπρο και μέσω αυτών εξαπλώθηκαν ως ιδεογραμματική - ιερογλυφική γραφή αρχικά στους Xετταίους - ετταίους, στους Αιγυπτίους και στους Φοίνικες. Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη τα γράμματα που έφερε ο Κάδμος στην Ελλάδα τα ονόμαζαν <<Πελασγικά>> (Γ,67). Το φοινικικό συλλαβάριο (δεν πληρεί τις προϋποθέσεις για να ονομαστεί αλφάβητο) -1000 με -1100 προέρχεται από την συλλαβική γραφή των Κυπρίων που ήταν γείτονές τους, ή από την Κρητική γραφή. Άλλωστε και οι επιγραφές που βρέθηκαν στην Κύπρο, με φοινικική γραφή δεν είναι παλαιότερες του -9ου αιώνος. Προ του 1150 της ημερομηνίας δηλαδή όπου περίπου εμφανίστηκαν οι λεγόμενοι Φοίνικες (Ελληνικό όνομα από το φοινός που σημαίνει κόκκινος σαν αίμα, αιμοχαρής - αιμοβόρος), οι κάτοικοι της Φοινίκης όπως και της Παλαιστίνης (Παλαιά Εστία;;;) ήταν άποικοι εκ Κρήτης που μετέφεραν μαζί τους όλα τους τα πολιτισμικά στοιχεία και ασφαλώς και την Ελληνική γλώσσα και γραφή τους. Οι νεώτερες έρευνες Ελλήνων και Εβραίων αρχαιολόγων στην ερύτερη περιοχή της Ιορδανίας και της Παλαιστίνης φέρνουν στο φως όλο και περισσότερα ευρήματα της Κρητομυκηναϊκής κληρονομιάς στην περιοχή αυτή. Εν μέρη είναι γνωστό τι επακολούθησε με την κάθοδο γύρω στο -1200 - -1000 των σημιτικών φυλών οι οποίες εξόντωσαν τους Έλληνες αποίκους (βλέπε σφαγές και πολέμους εις την “Αγία” Γραφή). Πριν από το -1000 με -1200 τα σημιτικά φύλα εχειρίζοντο την σουμεριακή σφηνοειδή γραφή αλλά και πάλι όχι αρχαιότερα του -2200.

Μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος άκμασε η θαλασσοκράτειρα Μινωϊκή Κρήτη, που με την δύναμη των καραβιών της και της μακραίωνης θαλασσινής εμπειρίας της δώρισε στοιχεία της πρώτης Ελληνικής γραφής, αυτής της ιερογλυφικής και μετέπειτα της γραμμικής στους γύρω λαούς θέτοντας τις βάσεις δια την ακμή και άνθηση του Ελληνικού πολιτισμού.

Ο Μινωϊκός πολιτισμός χωρίζεται σε τρεις περιόδους α) Πρωτομινωϊκή περίοδος από το -3400 έως το -2100, β) Μεσομινωϊκή περίοδος από το -2100 έως το -1580, γ) Υστερομινωϊκή περίοδος από το -1580 έως το -1200. Κυριώτερα αστικά κέντρα θεωρούνται η Κνωσός, η Φαιστός, τα Μάλια, η Ζάκρος και η Κυδωνία (Χανιά). Συνολικά έχουν καταγραφεί 147 αρχαίες κρητικές πόλεις.

Το αρχαιότερο δείγμα Κρητικής γραφής που έχουμε βρει μέχρι σήμερα είναι αυτό της Μινωϊκής ιερογλυφικής πέρι του -2000 και ομοιάζει πάρα πολύ ως προς το σχήμα των γραμμάτων με την Αιγυπτιακή ιερογλυφική και ακόμα περισσότερο με την ιερογλυφική γραφή των Χετταίων. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε η Γραμμική Α’ (πέρι του -1800) και τέλος μετά το -1450 και την επικράτηση του Μυκηναϊκού πολιτισμού η Γραμμική Β’. Οι γραμμικές γραφές προήλθαν από τα Ελληνικά ιερογλυφικά, όχι σαν νέες γραφές αλλά σαν πιο ταχυγραφικού ιερογλυφικού τύπου γραφές. Η γραμμική γραφή Α’ και στην συνέχεια η Β’ είναι συλλαβικές γραφές δηλαδή το κάθε σημείο τους, αντιστοιχεί με μία συλλαβή. Τα γράμματα της γραμμικής γραφής χαραζόταν με αιχμηρό αντικείμενο επάνω σε πήλινες πλάκες, οι οποίες μετά ξεραίνονταν σε φούρνους. Ορισμένες από τις πλάκες που έχουν βρεθεί διατηρούνται έως σήμερα διότι η φωτιά που είχε πιάσει στην Κνωσό έψησε τον πηλό τους ο οποίος σε άλλη περίπτωση θα είχε καταστραφεί. Διάφορες Μινωϊκές επιγραφές έχουνε βρεθεί στην Πελλοπόνησο, στην Θήρα, στην Μήλο, στην Κέα, στα Κύθηρα, στη Σαμοθράκη, στη Τροία, στη Μίλητο της Μικράς Ασίας καθώς και στην Παλαιστίνη. Το περιεχόμενο των πύλινων πλακών θα λέγαμε ότι είναι “λογιστικό” ή αφιερωμάτων και αποτυπώνει ταχυγραφικά τις πληροφορίες αυτές.

Η Γραμμική γραφή Α’ δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί απλώς ο Evans που ανέσκαψε την Κνωσό κατέγραψε 135 ιερογλυφικά σύμβολα - συλλαβογράμματα. Χρονολογείται από το -1800 έως το -1500.

Η Γραμμική γραφή Β’ αποκρυπτογραφήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1950 από τον ασυρματιστή - και αποκρυπτογράφο του αγγλικού στρατού M. Ventris και απέδειξε ότι την γλώσσα που μιλούσαν στην Κνωσό, την μιλούσαν και οι Αχαιοί. Επειδή με την αποκρυπτογράφηση του Ventris δεν μπορούν να διαβαστούν επιγραφές με την ίδια γραφή που βρέθηκαν στον Ορχομενό και στην Βοιωτία ορισμένοι αρχαιολόγοι έβγαλαν το συμπέρασμα ότι η γραμμική γραφή Β’ δεν είναι μια ενιαία γραφή, αλλά συγκροτήματα γραφών που είχαν μικρές αλλαγές κατά τόπους, κυρίως στις φωνητικές αξίες των συμβόλων, δηλαδή το πιο πιθανό είναι να υπήρχαν διάφοροι διάλεκτοι της γραμμικής γραφής Β’.

Η δουλειά του Ventris μετατόπισε την αρχή της γλώσσας 650 χρόνια προ του Ομήρου σύμφωνα με τις επίσημες, επιστημονικά αποδεκτές πηγές. Δεν έχει εξακριβωθεί ακόμα από τους επιστήμονες το χρονικό πλαίσιο στο οποίο η Γραμμική Α έδωσε την θέση της στην Γραμμική Β, υπάρχουν πολλές θεωρίες περί αυτού. Το σίγουρο είναι ότι και οι δύο γραφές όπως και η προκάτοχός των Ελληνική ιερογλυφική, ομιλούν Ελληνικά ( και γράφτηκαν από Έλληνες!!!) και μόνο έτσι μπόρεσαν (η Γραμμική Β’) και μπορούν (η Γραμμική Α’) να αποκρυπτογραφηθούν. Σύμφωνα με τον Μ. Τσικριτσή, η Γραμμική Α’ ανταποκρίνεται στην αιολική διάλεκτο, ενώ η Β’ στην δωρική διάλεκτο. Μήπως τελικά πρόκειται για δύο διαλέκτους της ίδιας γλώσσας; Το μέλλον θα μας δείξει...

Γενικά όμως είναι αναμενόμενο η όλη χρονολόγηση περί Ελληνικής γλώσσας, να αλλάξει διότι τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει στο φως πολλά σημαντικά ευρήματα που η μελέτη τους δεν έχει τελειώσει ακόμα από τους αρμόδιους επιστήμονες. Από τα σημαντικότερα ευρήματα είναι η ξύλινη πινακίδα του Δισπηλιού Καστοριάς που την ανακάλυψε ο καθηγητής Γ. Χουρμουζιάδης και χρονολογήθηκε το -5260 (με την μέθοδο του C14 και της οπτικής θερμοφωταύγειας) και φέρει επάνω της γραφή αλφαβητική, καθώς και τα όστρακα των Γιουρών Αλοννήσου (καθηγητής Αδαμάντιος Σαμψών) όπου βρέθηκαν εγχάρακτα σύμβολα - γράμματα του κλασσικού Ελληνικού αλφαβήτου (ΑΥΔ) και χρονολογήθηκαν με τις ίδιες μεθόδους το -6000 έως το -5500, πολύ αρχαιότερα δηλαδή και από την Μινωϊκή ιερογλυφική γραφή (-2000). Επίσης ο ίδιος καθηγητής διενεργώντας το 1995 ανασκαφές στην Μήλο ανεκάλυψε αγγεία χρονολογημένα το μέσον της - τρίτης χιλιετίας, που φέρουν τα γράμματα Χ, Ν, Μ, Κ, Ξ, Π, Ο, Ε. Η μελέτη και τα αποτελέσματα της αυτών των πολύ σημαντικών ευρημάτων θα μετατοπίσουν αρκετές χιλιάδες χρόνια πίσω την απαρχή της Ελληνικής γλώσσας και όλου του Ελληνικού πολιτισμού ασφαλώς.



Υστερόγραφο:

Στους ιουδαιοχριστιανούς της ορθόδοξης ομάδας δογματικής έρευνας (!!!είναι δυνατόν;;;;; μία δογματική έρευνα να είναι ορθόδοξη, δηλαδή σωστή;;;;;) η οποία με τη γνωστή και μη εξαιρετέα ανθελληνική, εβραιόλαγνη, αντιεπιστημονική και πλήρης αγάπης και κάλους, γνήσια χριστιανική στάση της, γαλουχημένη με το ιουδαιοχριστιανικό δόγμα της “Αγίας” Γραφής και των Εβραίων πατέρων της, σκιασμένη με αιώνες καταστροφών, ανθρωποκτονιών και αιώνων πνευματικής οπισθοδρόμησης εναντίον όλων των ανθρώπων, έχουν το θράσος και αποκαλούν τους ελεύθερα σκεπτόμενους Έλληνες, παγανιστές δηλαδή χωριάτες (ρωμαϊκό pagani), ρατσιστές(;)*, υπερτροφικά εγωιστές(;) και σκοταδιστές(;)**. Τους αφιερώνω το παρακάτω απόσπασμα και ο επισκέπτης ας κρίνει, ας αποφασίσει και ας βγάλει τα συμπεράσματά του...

Το 1996 ο καθηγητής Χρ. Ντούμας ανέφερε σε διεθνές συνέδριο για την ιστορία της Ελληνικής γλώσσας και γραφής που έγινε στο Ohlstadt της Γερμανίας: <<Ήθελα να παρατηρήσω ότι σαν ομιλητής αυτής της γλώσσας, της Ελληνικής, με εντυπωσιάζει ότι στα κείμενα των μέσων περίπου της 2ας χιλιετίας πΧ στις πινακίδες ή λίγο μετά, έχουμε λέξεις, ονόματα, που παρουσιάζουν μεγάλη πλαστικότητα: κλίνονται, έχουν πάρα πολλές πτώσεις. Αυτό σημαίνει ότι έχουν περάσει μία διαδικασία αρκετών αιώνων, ώσπου να φθάσουν σε αυτή την πλαστικότητα>>. Και σε άλλο σημείο τονίζει σχετικά με τις λέξεις, οι όποιες αναφέρονται στον τομέα της εργασίας και της ναυπηγικής και έχουν καταγραφή στις πινακίδες της Γραμμικής Β΄: «Από τα αρχαιολογικά στοιχεία γνωρίζουμε ότι η διαδικασία για τον καταμερισμό της εργασίας άρχισε ακόμη προς το τέλος της Νεολιθικής, αλλά πλέον με πολύ γοργούς ρυθμούς, στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού, δηλ. στην 3η χιλιετία. Αναρωτιέμαι λοιπόν, μήπως όλη αυτή η εξέλιξις, που προδίδουν στην γλώσσα οι πινακίδες και ο καταμερισμός της εργασίας, η οποία έχει προηγηθή πάρα πολλούς αιώνες πριν, μπορούν να συσχετισθούν». Και αναφορικά με τα μέρη του πλοίου λέει: «Η δραστηριότητα, η ενασχόλησις με την θάλασσα από τους κατοίκους του Αιγαίου ανάγεται στην 7η ή στην 8η χιλιετία π.Χ. Ήδη στην 3η χιλιετία π.Χ. ξέρουμε πάρα πολύ καλά καί το είδος των πλοίων, που την διέσχιζαν. Συ-νεπώς θα πρέπει να σκεφθή κανείς μήπως και η ορολογία των μερών του πλοίου έχει κι αυτή κάποιες παλαιές ρίζες. Είναι περίεργο ότι, ενώ η Ελληνική γλώσσα θεωρείται ινδογερμανική/ίνδοευρωπαϊκή, δεν έχει καθόλου την ινδογερμανική ρίζα για την θάλασσα, mar, ενώ ο πολιτισμός των λαών, που έζησαν εκεί είναι κατ’ εξοχήν θαλασσινός. Αντίθετα, από την λέξη αλς, η οποία επίσης σημαίνει θάλασσα, έχουμε εκατοντάδες λέξεων, επιθέτων, παραγώγων η συνθέτων, ακόμη και στην μυκηναϊκή γραφή. Και μια τελευταία παρατήρησις: μου έχει κάνει εντύπωση όλα τα χρόνια, που προσπαθώ να βρω, να ερμηνεύσω τον ελληνικό πολιτισμό μέσα από την γλώσσα, το μεγάλο πλήθος των υποθετικών ριζών της ινδοευρωπαϊκής. Περίπου το 80% η 90% έχουν αστερίσκο, που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν».




* Να θυμηθώ ότι το δουλεμπόριο μαύρων κατά τον Μεσσαίωνα το ξεκίνησε η εκκλησία για να τους εξαγνίσει;;;
** Μάλλον την ιερά εξέταση της έχουν απολέσει!!!!!



- ΝΕΑΣ (neas@mousaios.gr)



ΠΗΓΕΣ:

Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ήλιου, Τόμος Νο 7, ΕΛΛΑΣ (1950), Σελίδες 14-80.
ΩΓΥΓΙΑ - Αθανάσιος Σταγειρίτης (Περί Πελασγού), Τόμος Δ, Σελίς 530.
Αιγηίς - Στρατηγός ε.α. Λίβας
Λεξικό Σουϊδά
http://www.krassanakis.gr/linear.htm
http://el.wikipedia.org/wiki/Γραμμική_Β
http://zilote.spaces.live.com/blog/cns!4AB911131313636C!3544.entry
http://zilote.spaces.live.com/blog/cns!4AB911131313636C!4051.entry
http://www.ekivolos.gr/Elliniki%20grafi.htm
http://www.arxaiologia.gr/assets/media/PDF/migrated/84_69-77.pdf
http://www.cycladic.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=resource&cresrc=
793&cnode=55&clang=0

Όλοι μας έχουμε πάρει μέρος σε συζητήσεις όσο αφορά στο απώτατο παρελθόν, με θέματα όπως η δημιουργία του Ανθρώπου, η Γλώσσα και η Γραφή του… Βεβαίως έχουμε διδαχθεί από το σχολείο τα πολύ απλά και βασικά, δηλαδή δημιουργηθήκαμε από ένα θεό ο οποίος μας έπλασε…. και ότι η γλώσσα και η γραφή ήρθε από τους σημιτοφοίνικες… και φθάσαμε να μιλάμε για ένα ινδοευρωπαϊκό πολιτισμό… που εκτείνεται… άκουσον άκουσον απο την Φιλανδία έως την Ινδία… Έτσι απλά και λιτά μας ταίζουν κουτόχορτο, ώστε σαν πρόβατα, να μην ξανασχοληθούμε με παρόμοιους προβληματισμούς και να εξοικειωθούμε καλύτερα με την παγκοσμιοποίηση… Παρ’ όλα αυτά εφόσον κάποιος διαθέτει τις ανησυχίες και ασχοληθεί, θα βρεθεί προ εκπλήξεως διότι θα αντιληφθεί την γύμνια των παραπάνω θεωριών…

Διαβάζοντας το διάλογο Κρατύλος του Πλάτωνα, αλλά και τα πολιτικά και φυσικά του Αριστοτέλη, (2 εκ των κορυφαίων παγκοσμίως φιλοσόφων) αντιλαμβανόμαστε ότι έρχονται σε αντιπαράθεση με την επικρατούσα θεωρία περί γλώσσας και γραφής. Ας δούμε λοιπόν το λόγο…
Σήμερα έχοντας ως βάση την άποψη του Ερμογένη, οι λοιποί γλωσσολόγοι ανέπτυξαν την θεωρία περί μιας γλωσσικής καταστάσεως τυχαίας, η οποία στηρίζεται στην συμβατικότητα και στην αόριστη μεταβολή… (π.χ τα ονόματα που δίδονται σε πρόσωπα και πράγματα μπορούν να αλλάζουν από τον οποιοδήποτε, ανάλογα με τις όποιες ανάγκες δίχως να προσμετράται η φυσική ορθότις της εκάστοτε αλλαγής και να είναι εξίσου σωστά). Δεν έχει δηλαδή καμία σχέση με φυσικούς δεσμούς οι οποίοι καθοδηγούν την ανάπτυξη ενός πολιτισμού. Δια της εξυπηρέτησης των σκοπών τους έπλασαν την ιστορία περί ύπαρξης μιας μητέρας γλώσσας όπως την αποκαλούν αόριστα «ινδοευρωπαϊκή». Σε αντιδιαστολή με την σημερινή επικρατούσα θεωρία, διαβάζοντας το βιβλίο του Πλάτωνος «Κρατύλος» διατυπώνεται η αντίληψης εκ του Σωκράτους της μη συμβατικότητας και ότι η φυσική σχέση εικόνας – λόγου – γραφής – πολιτισμού είναι υπαρκτή… επάνω εις την οποία στηρίχθηκε ο σχηματισμός της Ανθρώπινης Γλώσσας στα πανάρχαια έτη. Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σωκράτης ότι “τα ονόματα πρέπει να καθορίζονται σύμφωνα με την φύση των πραγμάτων και όχι όπως θέλουμε εμείς” (η πεφυκε τα πράγματα ονομάζειν τε και ονομάζεσθαι και ώ, αλλ ‘ ούχ ή αν ημείς βουληθώμεν…), ενώ σε άλλη παράγραφο μας τονίζει ότι “ η ορθότητα των ονομάτων έγκειται όταν αποδίδεται το είδος των πραγμάτων… δηλαδή η μορφή τους όταν περνάει και στα γράμματα και στις συλλαβές”.

Συνεπώς μιλάμε ότι τα ονόματα είναι η εικόνα της αποτύπωσης της ουσίας των πραγμάτων της φύσεως. Η ύπαρξη των πραγμάτων αλλά και των ήχων, σε συνδυασμό με την ανάγκη της γνωριμίας – κατανόησης - αναλυσής τους δημιούργησαν τον λόγο. Σε συνέχεια της δημιουργίας του προφορικού λόγου, το αμέσως επόμενο βήμα ήσαν το γράφημά του, δηλαδή η αποτυπωσή του σε ξύλο - πινακίδα - χαρτί, ώστε να μην χαθούν οι όποιες έννοιες και ανακαλύψεις. Όλα αυτά προυποθέτουν και την παράλληλη ύπαρξη ενός αξιόλογου πολιτισμού ο οποίος θα σφραγίσει και τα όρια της ανάπτυξης… Άρα ο τύπος της γραφής είναι ανάλογος ως προς το ύψος του πολιτισμού. Λόγο του ότι ο κάθε τόπος είναι διαφορετικός ως προς το πλήθος των ηχητικών και οπτικών ερεθισμάτων υπάρχει μεν η σχέση τόπος - ερεθίσματα - λόγος - γραφή, αλλά η εξέλιξη της γλωσσικής δομής διαφέρει. Εάν λοιπόν αναλογιστούμε τον τεράστιο πλούτο λέξεων της Ελληνικής Γλώσσας όπως μας τον παραθέτουν οι Όμηρος και Ησίοδος, φυσικό επακόλουθο θα ήταν η επιννόηση και διάδοση μιας ανάλογης ικανής γραφής δια την αποτυπωσή του.… Παρ’όλα αυτά δεχθήκαμε και την ανακάλυψη της γραφής από τους σημιτοφοίνικες…
Οι οποίοι ήσαν πειρατές στα χρόνια του Ομήρου όπως μας το ομολογεί στην Ιλιάδα (τρώκτας = κερδοσκόποι, καταχραστές), ενώ δεν άφησαν κανένα κληρονόμημα στην παγκόσμια κοινωνία… ούτε παιδεία, ούτε φιλοσοφία, ούτε κάποια επιστημονική ανακάλυψη… Δεν είναι περίεργο πως αυτοί οι τόσο σοφοί να άφησαν ένα τόσο μεγάλο μηδενικό;

Εδώ θα αναλύσω τον όρο σημιτοφοίνικες… που ανέφερα προηγουμένως… Στην διάρκεια των εποχών απο τα Μυθολογικά έτη έως τα ελληνιστικά η περιοχή που ονομαζόταν Φοινίκη δεν αποτελούνταν απο τον ίδιο βάση καταγωγής πληθυσμό. Άραγε ποιος δεν γνωρίζει τις ιστορίες του Αγήνωρ πατέρα των Κάδμου, Ευρώπης, Θάσου, Κίλικα και Φοίνικα…; Περιληπτικά θα αναφέρω ότι όταν «απήχθη η Ευρώπη απο τον ΖΕΥ και υπήρξε η μεταφορική αλλά παράλληλα σημασιολογική ένωσις… οι υιοί του Αγήνορως φεύγοντας να την ψάξουν ίδρυσαν αποικίες και πόλεις, με τον Κάδμο να ιδρύει την Θήβα και τους λοιπούς να δίνουν τα ονόματά τους στις περιοχές που ίδρυσαν….» Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι στα πανάρχαια αυτά χρόνια ο πληθυσμός των περιοχών … ήσαν Ελληνικότατος... σε αντίθεση με τα τωρινά δεδομένα… Άλλωστε η κάθοδος των σημιτικών φυλών και η διαρκής μάχη με αυτούς, είχε ως συνέπεια την αλλοίωση έως την οριστική επικράτησή τους εις βάρος των Ελληνικών πληθυσμών δυστυχώς… Αυτούς λοιπόν εννοεί ο Όμηρος «τρώκτας».
Συνεχίζοντας θα πρέπει να αναφερθούμε στην σανσκριτική (αρχαία ινδική) γλώσσα … εις την οποία εγράφησαν τα ιερά βιβλία των ινδών (βεδ), έχοντας λεχθεί ότι ήσαν παλαιότερα της Ελληνικής Γραφής. Κάλλιστα συμβαίνει το αντίθετο μελετώντας τα. Ο Madhava Acharya στο βιβλίο του Sarva - Desarva - Samgraha… δηλώνει ότι οι 3 συντάκτες των βιβλίων ήσαν απατεώνες... διότι αναφέρει ότι απο τα 361 λήμματα της σανσκριτικής τα 290 έχουν ληφθεί εκ του Ομήρου... και β) Ο Θεόφιλος Μπάγερ καθηγητής του Πανεπιστημίου Πετρούπολης ανακοίνωσε ότι η Πελασγική – Ομηρική προηγείται 2 χιλιετιών των βεδών... ως εκ τούτου η σανσκριτική γλώσσα έχει υπόβαθρο την Ελληνική... Εδώ θα αναφέρω και αποσπάσμα του Αιλιανού που λέγει.... «οι ινδοί μετέφρασαν στην δική τους γλώσσα τα έπη του Ομήρου και τα τραγουδούν, όχι μόνο αυτοί αλλά και οι βασιλείς των Περσών... ».

Βέβαια το συγκεκριμένο θέμα είναι τόσο μεγάλο που δεν αναλύεται εντός ολίγων σελίδων. Πολλοί μελετητές αποδεικνύουν πλέον ότι δεν υπάρχει καμία απτή αρχαιολογική – ιστορική – ανθρωπολογική απόδειξη για να στηριχτή η ινδοευρωπαική θεωρία. Η Γνώση δεν έχει όρια ούτε παρωπίδες... αυτό άλλωστε διεμήνυαν οι αρχαίοι προγονοί μας και στο συγκεκριμένο πλαίσιο κινούνταν η παιδεία τους.... η δική μας δυστυχώς έχει πάρει αντίστροφη πορεία....

«ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΘΕΟΝ ΤΟΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ Η ΦΥΣΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΚΑΙ ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΑΥΤΗ ΠΡΟΣΘΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΙΝ»



- ΙΑΣΩΝ (iason@mousaios.gr)



ΠΗΓΕΣ:

Ιστορία Γενέσεως Της Ελληνικής Γλώσσας (Νικ.Τσατσομοίρου).
Διάλογος Κρατύλος του Πλάτωνος (Εκδόσεις Πόλις).
Ορφεύς (Χρήστος Μπλέτας) Εκδόσεις Ερωδιώς.
www.mlahanas.de
Άπαντα (Πρόκλος).