Τα πρώτα δείγματα της Ελληνικής γλώσσας και γραφής πρέπει να τα αναζητούμε εις του προγόνους μας Πελασγούς, αυτούς που ήταν οι πρώτοι εκπολιτιστές της Αιγηίδος και της ευρύτερης Μεσογείου (Προ του κατακλυσμού). Οι Ελληνικές παραδόσεις ομιλούν πέρι δύο κατακλυσμών, ο πρώτος του Δευκαλίωνος, ο οποίος φέρεται να έγινε επί βασιλείας Κραναού στην Αθήνα και ο δέυτερος ο κατακλυσμός του Ωγύγου, επίσης βασιλιάς της Αθήνας.

Ως πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδος εμφανίζονται οι Πελασγοί, και αρχαιότερο γένος αυτών οι Αρκάδες. Ήταν αυτόχθονες και ο Πελασγός φέρεται ως υιός του Διός. Οι απόγονοι αυτού (του Πελασγού) αποκαλούντο και Προσέληνοι, δηλαδή ως γεννηθέντες πριν από τη Σελήνη(;).

Δεν θα προχωρήσω περαιτέρω στην ανάπτυξη του Πελασγικού θέματος διότι αυτό θα αναλυθεί εις το τμήμα της Αρχαιολογίας της υπάρχουσας ιστοσελίδας.

Εν πάσει περιπτώσει οι αρχαίες παραδόσεις που ομιλούν για τους Πελασγούς τους παρουσιάζουν να κινούνται, και να δρούν σε όλον τον Αιγαιακό χώρο, στην Ιταλία, στην Μικρά Ασία, στην Φοινίκη, στην Λιβύη (βόρεια Αφρική), στην Κυρηναϊκή και γενικά σε όλη την Μεσόγειο. Ο Αριστοφάνης λέει ότι το όνομά τους πιθανώς να προήλθε από τους πελαργούς, οι οποίοι είναι και αυτοί δραστήριοι και αλλάζουν συνεχώς τόπους. Οι Πελασγοί λοιπόν πρέπει να είναι οι πρώτοι (προκατακλυσμικά) που εισήγαγαν τα πρώτα στοιχεία της Ελληνικής Γλώσσας και γραφής εις την Κρήτη (Ετεοκρήτες), την Κύπρο και μέσω αυτών εξαπλώθηκαν ως ιδεογραμματική - ιερογλυφική γραφή αρχικά στους Xετταίους - ετταίους, στους Αιγυπτίους και στους Φοίνικες. Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη τα γράμματα που έφερε ο Κάδμος στην Ελλάδα τα ονόμαζαν <<Πελασγικά>> (Γ,67). Το φοινικικό συλλαβάριο (δεν πληρεί τις προϋποθέσεις για να ονομαστεί αλφάβητο) -1000 με -1100 προέρχεται από την συλλαβική γραφή των Κυπρίων που ήταν γείτονές τους, ή από την Κρητική γραφή. Άλλωστε και οι επιγραφές που βρέθηκαν στην Κύπρο, με φοινικική γραφή δεν είναι παλαιότερες του -9ου αιώνος. Προ του 1150 της ημερομηνίας δηλαδή όπου περίπου εμφανίστηκαν οι λεγόμενοι Φοίνικες (Ελληνικό όνομα από το φοινός που σημαίνει κόκκινος σαν αίμα, αιμοχαρής - αιμοβόρος), οι κάτοικοι της Φοινίκης όπως και της Παλαιστίνης (Παλαιά Εστία;;;) ήταν άποικοι εκ Κρήτης που μετέφεραν μαζί τους όλα τους τα πολιτισμικά στοιχεία και ασφαλώς και την Ελληνική γλώσσα και γραφή τους. Οι νεώτερες έρευνες Ελλήνων και Εβραίων αρχαιολόγων στην ερύτερη περιοχή της Ιορδανίας και της Παλαιστίνης φέρνουν στο φως όλο και περισσότερα ευρήματα της Κρητομυκηναϊκής κληρονομιάς στην περιοχή αυτή. Εν μέρη είναι γνωστό τι επακολούθησε με την κάθοδο γύρω στο -1200 - -1000 των σημιτικών φυλών οι οποίες εξόντωσαν τους Έλληνες αποίκους (βλέπε σφαγές και πολέμους εις την “Αγία” Γραφή). Πριν από το -1000 με -1200 τα σημιτικά φύλα εχειρίζοντο την σουμεριακή σφηνοειδή γραφή αλλά και πάλι όχι αρχαιότερα του -2200.

Μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος άκμασε η θαλασσοκράτειρα Μινωϊκή Κρήτη, που με την δύναμη των καραβιών της και της μακραίωνης θαλασσινής εμπειρίας της δώρισε στοιχεία της πρώτης Ελληνικής γραφής, αυτής της ιερογλυφικής και μετέπειτα της γραμμικής στους γύρω λαούς θέτοντας τις βάσεις δια την ακμή και άνθηση του Ελληνικού πολιτισμού.

Ο Μινωϊκός πολιτισμός χωρίζεται σε τρεις περιόδους α) Πρωτομινωϊκή περίοδος από το -3400 έως το -2100, β) Μεσομινωϊκή περίοδος από το -2100 έως το -1580, γ) Υστερομινωϊκή περίοδος από το -1580 έως το -1200. Κυριώτερα αστικά κέντρα θεωρούνται η Κνωσός, η Φαιστός, τα Μάλια, η Ζάκρος και η Κυδωνία (Χανιά). Συνολικά έχουν καταγραφεί 147 αρχαίες κρητικές πόλεις.

Το αρχαιότερο δείγμα Κρητικής γραφής που έχουμε βρει μέχρι σήμερα είναι αυτό της Μινωϊκής ιερογλυφικής πέρι του -2000 και ομοιάζει πάρα πολύ ως προς το σχήμα των γραμμάτων με την Αιγυπτιακή ιερογλυφική και ακόμα περισσότερο με την ιερογλυφική γραφή των Χετταίων. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε η Γραμμική Α’ (πέρι του -1800) και τέλος μετά το -1450 και την επικράτηση του Μυκηναϊκού πολιτισμού η Γραμμική Β’. Οι γραμμικές γραφές προήλθαν από τα Ελληνικά ιερογλυφικά, όχι σαν νέες γραφές αλλά σαν πιο ταχυγραφικού ιερογλυφικού τύπου γραφές. Η γραμμική γραφή Α’ και στην συνέχεια η Β’ είναι συλλαβικές γραφές δηλαδή το κάθε σημείο τους, αντιστοιχεί με μία συλλαβή. Τα γράμματα της γραμμικής γραφής χαραζόταν με αιχμηρό αντικείμενο επάνω σε πήλινες πλάκες, οι οποίες μετά ξεραίνονταν σε φούρνους. Ορισμένες από τις πλάκες που έχουν βρεθεί διατηρούνται έως σήμερα διότι η φωτιά που είχε πιάσει στην Κνωσό έψησε τον πηλό τους ο οποίος σε άλλη περίπτωση θα είχε καταστραφεί. Διάφορες Μινωϊκές επιγραφές έχουνε βρεθεί στην Πελλοπόνησο, στην Θήρα, στην Μήλο, στην Κέα, στα Κύθηρα, στη Σαμοθράκη, στη Τροία, στη Μίλητο της Μικράς Ασίας καθώς και στην Παλαιστίνη. Το περιεχόμενο των πύλινων πλακών θα λέγαμε ότι είναι “λογιστικό” ή αφιερωμάτων και αποτυπώνει ταχυγραφικά τις πληροφορίες αυτές.

Η Γραμμική γραφή Α’ δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί απλώς ο Evans που ανέσκαψε την Κνωσό κατέγραψε 135 ιερογλυφικά σύμβολα - συλλαβογράμματα. Χρονολογείται από το -1800 έως το -1500.

Η Γραμμική γραφή Β’ αποκρυπτογραφήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1950 από τον ασυρματιστή - και αποκρυπτογράφο του αγγλικού στρατού M. Ventris και απέδειξε ότι την γλώσσα που μιλούσαν στην Κνωσό, την μιλούσαν και οι Αχαιοί. Επειδή με την αποκρυπτογράφηση του Ventris δεν μπορούν να διαβαστούν επιγραφές με την ίδια γραφή που βρέθηκαν στον Ορχομενό και στην Βοιωτία ορισμένοι αρχαιολόγοι έβγαλαν το συμπέρασμα ότι η γραμμική γραφή Β’ δεν είναι μια ενιαία γραφή, αλλά συγκροτήματα γραφών που είχαν μικρές αλλαγές κατά τόπους, κυρίως στις φωνητικές αξίες των συμβόλων, δηλαδή το πιο πιθανό είναι να υπήρχαν διάφοροι διάλεκτοι της γραμμικής γραφής Β’.

Η δουλειά του Ventris μετατόπισε την αρχή της γλώσσας 650 χρόνια προ του Ομήρου σύμφωνα με τις επίσημες, επιστημονικά αποδεκτές πηγές. Δεν έχει εξακριβωθεί ακόμα από τους επιστήμονες το χρονικό πλαίσιο στο οποίο η Γραμμική Α έδωσε την θέση της στην Γραμμική Β, υπάρχουν πολλές θεωρίες περί αυτού. Το σίγουρο είναι ότι και οι δύο γραφές όπως και η προκάτοχός των Ελληνική ιερογλυφική, ομιλούν Ελληνικά ( και γράφτηκαν από Έλληνες!!!) και μόνο έτσι μπόρεσαν (η Γραμμική Β’) και μπορούν (η Γραμμική Α’) να αποκρυπτογραφηθούν. Σύμφωνα με τον Μ. Τσικριτσή, η Γραμμική Α’ ανταποκρίνεται στην αιολική διάλεκτο, ενώ η Β’ στην δωρική διάλεκτο. Μήπως τελικά πρόκειται για δύο διαλέκτους της ίδιας γλώσσας; Το μέλλον θα μας δείξει...

Γενικά όμως είναι αναμενόμενο η όλη χρονολόγηση περί Ελληνικής γλώσσας, να αλλάξει διότι τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει στο φως πολλά σημαντικά ευρήματα που η μελέτη τους δεν έχει τελειώσει ακόμα από τους αρμόδιους επιστήμονες. Από τα σημαντικότερα ευρήματα είναι η ξύλινη πινακίδα του Δισπηλιού Καστοριάς που την ανακάλυψε ο καθηγητής Γ. Χουρμουζιάδης και χρονολογήθηκε το -5260 (με την μέθοδο του C14 και της οπτικής θερμοφωταύγειας) και φέρει επάνω της γραφή αλφαβητική, καθώς και τα όστρακα των Γιουρών Αλοννήσου (καθηγητής Αδαμάντιος Σαμψών) όπου βρέθηκαν εγχάρακτα σύμβολα - γράμματα του κλασσικού Ελληνικού αλφαβήτου (ΑΥΔ) και χρονολογήθηκαν με τις ίδιες μεθόδους το -6000 έως το -5500, πολύ αρχαιότερα δηλαδή και από την Μινωϊκή ιερογλυφική γραφή (-2000). Επίσης ο ίδιος καθηγητής διενεργώντας το 1995 ανασκαφές στην Μήλο ανεκάλυψε αγγεία χρονολογημένα το μέσον της - τρίτης χιλιετίας, που φέρουν τα γράμματα Χ, Ν, Μ, Κ, Ξ, Π, Ο, Ε. Η μελέτη και τα αποτελέσματα της αυτών των πολύ σημαντικών ευρημάτων θα μετατοπίσουν αρκετές χιλιάδες χρόνια πίσω την απαρχή της Ελληνικής γλώσσας και όλου του Ελληνικού πολιτισμού ασφαλώς.



Υστερόγραφο:

Στους ιουδαιοχριστιανούς της ορθόδοξης ομάδας δογματικής έρευνας (!!!είναι δυνατόν;;;;; μία δογματική έρευνα να είναι ορθόδοξη, δηλαδή σωστή;;;;;) η οποία με τη γνωστή και μη εξαιρετέα ανθελληνική, εβραιόλαγνη, αντιεπιστημονική και πλήρης αγάπης και κάλους, γνήσια χριστιανική στάση της, γαλουχημένη με το ιουδαιοχριστιανικό δόγμα της “Αγίας” Γραφής και των Εβραίων πατέρων της, σκιασμένη με αιώνες καταστροφών, ανθρωποκτονιών και αιώνων πνευματικής οπισθοδρόμησης εναντίον όλων των ανθρώπων, έχουν το θράσος και αποκαλούν τους ελεύθερα σκεπτόμενους Έλληνες, παγανιστές δηλαδή χωριάτες (ρωμαϊκό pagani), ρατσιστές(;)*, υπερτροφικά εγωιστές(;) και σκοταδιστές(;)**. Τους αφιερώνω το παρακάτω απόσπασμα και ο επισκέπτης ας κρίνει, ας αποφασίσει και ας βγάλει τα συμπεράσματά του...

Το 1996 ο καθηγητής Χρ. Ντούμας ανέφερε σε διεθνές συνέδριο για την ιστορία της Ελληνικής γλώσσας και γραφής που έγινε στο Ohlstadt της Γερμανίας: <<Ήθελα να παρατηρήσω ότι σαν ομιλητής αυτής της γλώσσας, της Ελληνικής, με εντυπωσιάζει ότι στα κείμενα των μέσων περίπου της 2ας χιλιετίας πΧ στις πινακίδες ή λίγο μετά, έχουμε λέξεις, ονόματα, που παρουσιάζουν μεγάλη πλαστικότητα: κλίνονται, έχουν πάρα πολλές πτώσεις. Αυτό σημαίνει ότι έχουν περάσει μία διαδικασία αρκετών αιώνων, ώσπου να φθάσουν σε αυτή την πλαστικότητα>>. Και σε άλλο σημείο τονίζει σχετικά με τις λέξεις, οι όποιες αναφέρονται στον τομέα της εργασίας και της ναυπηγικής και έχουν καταγραφή στις πινακίδες της Γραμμικής Β΄: «Από τα αρχαιολογικά στοιχεία γνωρίζουμε ότι η διαδικασία για τον καταμερισμό της εργασίας άρχισε ακόμη προς το τέλος της Νεολιθικής, αλλά πλέον με πολύ γοργούς ρυθμούς, στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού, δηλ. στην 3η χιλιετία. Αναρωτιέμαι λοιπόν, μήπως όλη αυτή η εξέλιξις, που προδίδουν στην γλώσσα οι πινακίδες και ο καταμερισμός της εργασίας, η οποία έχει προηγηθή πάρα πολλούς αιώνες πριν, μπορούν να συσχετισθούν». Και αναφορικά με τα μέρη του πλοίου λέει: «Η δραστηριότητα, η ενασχόλησις με την θάλασσα από τους κατοίκους του Αιγαίου ανάγεται στην 7η ή στην 8η χιλιετία π.Χ. Ήδη στην 3η χιλιετία π.Χ. ξέρουμε πάρα πολύ καλά καί το είδος των πλοίων, που την διέσχιζαν. Συ-νεπώς θα πρέπει να σκεφθή κανείς μήπως και η ορολογία των μερών του πλοίου έχει κι αυτή κάποιες παλαιές ρίζες. Είναι περίεργο ότι, ενώ η Ελληνική γλώσσα θεωρείται ινδογερμανική/ίνδοευρωπαϊκή, δεν έχει καθόλου την ινδογερμανική ρίζα για την θάλασσα, mar, ενώ ο πολιτισμός των λαών, που έζησαν εκεί είναι κατ’ εξοχήν θαλασσινός. Αντίθετα, από την λέξη αλς, η οποία επίσης σημαίνει θάλασσα, έχουμε εκατοντάδες λέξεων, επιθέτων, παραγώγων η συνθέτων, ακόμη και στην μυκηναϊκή γραφή. Και μια τελευταία παρατήρησις: μου έχει κάνει εντύπωση όλα τα χρόνια, που προσπαθώ να βρω, να ερμηνεύσω τον ελληνικό πολιτισμό μέσα από την γλώσσα, το μεγάλο πλήθος των υποθετικών ριζών της ινδοευρωπαϊκής. Περίπου το 80% η 90% έχουν αστερίσκο, που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν».




* Να θυμηθώ ότι το δουλεμπόριο μαύρων κατά τον Μεσσαίωνα το ξεκίνησε η εκκλησία για να τους εξαγνίσει;;;
** Μάλλον την ιερά εξέταση της έχουν απολέσει!!!!!



- ΝΕΑΣ (neas@mousaios.gr)



ΠΗΓΕΣ:

Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ήλιου, Τόμος Νο 7, ΕΛΛΑΣ (1950), Σελίδες 14-80.
ΩΓΥΓΙΑ - Αθανάσιος Σταγειρίτης (Περί Πελασγού), Τόμος Δ, Σελίς 530.
Αιγηίς - Στρατηγός ε.α. Λίβας
Λεξικό Σουϊδά
http://www.krassanakis.gr/linear.htm
http://el.wikipedia.org/wiki/Γραμμική_Β
http://zilote.spaces.live.com/blog/cns!4AB911131313636C!3544.entry
http://zilote.spaces.live.com/blog/cns!4AB911131313636C!4051.entry
http://www.ekivolos.gr/Elliniki%20grafi.htm
http://www.arxaiologia.gr/assets/media/PDF/migrated/84_69-77.pdf
http://www.cycladic.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=resource&cresrc=
793&cnode=55&clang=0