Όλοι μας έχουμε πάρει μέρος σε συζητήσεις όσο αφορά στο απώτατο παρελθόν, με θέματα όπως η δημιουργία του Ανθρώπου, η Γλώσσα και η Γραφή του… Βεβαίως έχουμε διδαχθεί από το σχολείο τα πολύ απλά και βασικά, δηλαδή δημιουργηθήκαμε από ένα θεό ο οποίος μας έπλασε…. και ότι η γλώσσα και η γραφή ήρθε από τους σημιτοφοίνικες… και φθάσαμε να μιλάμε για ένα ινδοευρωπαϊκό πολιτισμό… που εκτείνεται… άκουσον άκουσον απο την Φιλανδία έως την Ινδία… Έτσι απλά και λιτά μας ταίζουν κουτόχορτο, ώστε σαν πρόβατα, να μην ξανασχοληθούμε με παρόμοιους προβληματισμούς και να εξοικειωθούμε καλύτερα με την παγκοσμιοποίηση… Παρ’ όλα αυτά εφόσον κάποιος διαθέτει τις ανησυχίες και ασχοληθεί, θα βρεθεί προ εκπλήξεως διότι θα αντιληφθεί την γύμνια των παραπάνω θεωριών…

Διαβάζοντας το διάλογο Κρατύλος του Πλάτωνα, αλλά και τα πολιτικά και φυσικά του Αριστοτέλη, (2 εκ των κορυφαίων παγκοσμίως φιλοσόφων) αντιλαμβανόμαστε ότι έρχονται σε αντιπαράθεση με την επικρατούσα θεωρία περί γλώσσας και γραφής. Ας δούμε λοιπόν το λόγο…
Σήμερα έχοντας ως βάση την άποψη του Ερμογένη, οι λοιποί γλωσσολόγοι ανέπτυξαν την θεωρία περί μιας γλωσσικής καταστάσεως τυχαίας, η οποία στηρίζεται στην συμβατικότητα και στην αόριστη μεταβολή… (π.χ τα ονόματα που δίδονται σε πρόσωπα και πράγματα μπορούν να αλλάζουν από τον οποιοδήποτε, ανάλογα με τις όποιες ανάγκες δίχως να προσμετράται η φυσική ορθότις της εκάστοτε αλλαγής και να είναι εξίσου σωστά). Δεν έχει δηλαδή καμία σχέση με φυσικούς δεσμούς οι οποίοι καθοδηγούν την ανάπτυξη ενός πολιτισμού. Δια της εξυπηρέτησης των σκοπών τους έπλασαν την ιστορία περί ύπαρξης μιας μητέρας γλώσσας όπως την αποκαλούν αόριστα «ινδοευρωπαϊκή». Σε αντιδιαστολή με την σημερινή επικρατούσα θεωρία, διαβάζοντας το βιβλίο του Πλάτωνος «Κρατύλος» διατυπώνεται η αντίληψης εκ του Σωκράτους της μη συμβατικότητας και ότι η φυσική σχέση εικόνας – λόγου – γραφής – πολιτισμού είναι υπαρκτή… επάνω εις την οποία στηρίχθηκε ο σχηματισμός της Ανθρώπινης Γλώσσας στα πανάρχαια έτη. Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σωκράτης ότι “τα ονόματα πρέπει να καθορίζονται σύμφωνα με την φύση των πραγμάτων και όχι όπως θέλουμε εμείς” (η πεφυκε τα πράγματα ονομάζειν τε και ονομάζεσθαι και ώ, αλλ ‘ ούχ ή αν ημείς βουληθώμεν…), ενώ σε άλλη παράγραφο μας τονίζει ότι “ η ορθότητα των ονομάτων έγκειται όταν αποδίδεται το είδος των πραγμάτων… δηλαδή η μορφή τους όταν περνάει και στα γράμματα και στις συλλαβές”.

Συνεπώς μιλάμε ότι τα ονόματα είναι η εικόνα της αποτύπωσης της ουσίας των πραγμάτων της φύσεως. Η ύπαρξη των πραγμάτων αλλά και των ήχων, σε συνδυασμό με την ανάγκη της γνωριμίας – κατανόησης - αναλυσής τους δημιούργησαν τον λόγο. Σε συνέχεια της δημιουργίας του προφορικού λόγου, το αμέσως επόμενο βήμα ήσαν το γράφημά του, δηλαδή η αποτυπωσή του σε ξύλο - πινακίδα - χαρτί, ώστε να μην χαθούν οι όποιες έννοιες και ανακαλύψεις. Όλα αυτά προυποθέτουν και την παράλληλη ύπαρξη ενός αξιόλογου πολιτισμού ο οποίος θα σφραγίσει και τα όρια της ανάπτυξης… Άρα ο τύπος της γραφής είναι ανάλογος ως προς το ύψος του πολιτισμού. Λόγο του ότι ο κάθε τόπος είναι διαφορετικός ως προς το πλήθος των ηχητικών και οπτικών ερεθισμάτων υπάρχει μεν η σχέση τόπος - ερεθίσματα - λόγος - γραφή, αλλά η εξέλιξη της γλωσσικής δομής διαφέρει. Εάν λοιπόν αναλογιστούμε τον τεράστιο πλούτο λέξεων της Ελληνικής Γλώσσας όπως μας τον παραθέτουν οι Όμηρος και Ησίοδος, φυσικό επακόλουθο θα ήταν η επιννόηση και διάδοση μιας ανάλογης ικανής γραφής δια την αποτυπωσή του.… Παρ’όλα αυτά δεχθήκαμε και την ανακάλυψη της γραφής από τους σημιτοφοίνικες…
Οι οποίοι ήσαν πειρατές στα χρόνια του Ομήρου όπως μας το ομολογεί στην Ιλιάδα (τρώκτας = κερδοσκόποι, καταχραστές), ενώ δεν άφησαν κανένα κληρονόμημα στην παγκόσμια κοινωνία… ούτε παιδεία, ούτε φιλοσοφία, ούτε κάποια επιστημονική ανακάλυψη… Δεν είναι περίεργο πως αυτοί οι τόσο σοφοί να άφησαν ένα τόσο μεγάλο μηδενικό;

Εδώ θα αναλύσω τον όρο σημιτοφοίνικες… που ανέφερα προηγουμένως… Στην διάρκεια των εποχών απο τα Μυθολογικά έτη έως τα ελληνιστικά η περιοχή που ονομαζόταν Φοινίκη δεν αποτελούνταν απο τον ίδιο βάση καταγωγής πληθυσμό. Άραγε ποιος δεν γνωρίζει τις ιστορίες του Αγήνωρ πατέρα των Κάδμου, Ευρώπης, Θάσου, Κίλικα και Φοίνικα…; Περιληπτικά θα αναφέρω ότι όταν «απήχθη η Ευρώπη απο τον ΖΕΥ και υπήρξε η μεταφορική αλλά παράλληλα σημασιολογική ένωσις… οι υιοί του Αγήνορως φεύγοντας να την ψάξουν ίδρυσαν αποικίες και πόλεις, με τον Κάδμο να ιδρύει την Θήβα και τους λοιπούς να δίνουν τα ονόματά τους στις περιοχές που ίδρυσαν….» Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι στα πανάρχαια αυτά χρόνια ο πληθυσμός των περιοχών … ήσαν Ελληνικότατος... σε αντίθεση με τα τωρινά δεδομένα… Άλλωστε η κάθοδος των σημιτικών φυλών και η διαρκής μάχη με αυτούς, είχε ως συνέπεια την αλλοίωση έως την οριστική επικράτησή τους εις βάρος των Ελληνικών πληθυσμών δυστυχώς… Αυτούς λοιπόν εννοεί ο Όμηρος «τρώκτας».
Συνεχίζοντας θα πρέπει να αναφερθούμε στην σανσκριτική (αρχαία ινδική) γλώσσα … εις την οποία εγράφησαν τα ιερά βιβλία των ινδών (βεδ), έχοντας λεχθεί ότι ήσαν παλαιότερα της Ελληνικής Γραφής. Κάλλιστα συμβαίνει το αντίθετο μελετώντας τα. Ο Madhava Acharya στο βιβλίο του Sarva - Desarva - Samgraha… δηλώνει ότι οι 3 συντάκτες των βιβλίων ήσαν απατεώνες... διότι αναφέρει ότι απο τα 361 λήμματα της σανσκριτικής τα 290 έχουν ληφθεί εκ του Ομήρου... και β) Ο Θεόφιλος Μπάγερ καθηγητής του Πανεπιστημίου Πετρούπολης ανακοίνωσε ότι η Πελασγική – Ομηρική προηγείται 2 χιλιετιών των βεδών... ως εκ τούτου η σανσκριτική γλώσσα έχει υπόβαθρο την Ελληνική... Εδώ θα αναφέρω και αποσπάσμα του Αιλιανού που λέγει.... «οι ινδοί μετέφρασαν στην δική τους γλώσσα τα έπη του Ομήρου και τα τραγουδούν, όχι μόνο αυτοί αλλά και οι βασιλείς των Περσών... ».

Βέβαια το συγκεκριμένο θέμα είναι τόσο μεγάλο που δεν αναλύεται εντός ολίγων σελίδων. Πολλοί μελετητές αποδεικνύουν πλέον ότι δεν υπάρχει καμία απτή αρχαιολογική – ιστορική – ανθρωπολογική απόδειξη για να στηριχτή η ινδοευρωπαική θεωρία. Η Γνώση δεν έχει όρια ούτε παρωπίδες... αυτό άλλωστε διεμήνυαν οι αρχαίοι προγονοί μας και στο συγκεκριμένο πλαίσιο κινούνταν η παιδεία τους.... η δική μας δυστυχώς έχει πάρει αντίστροφη πορεία....

«ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΘΕΟΝ ΤΟΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ Η ΦΥΣΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΚΑΙ ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΑΥΤΗ ΠΡΟΣΘΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΙΝ»



- ΙΑΣΩΝ (iason@mousaios.gr)



ΠΗΓΕΣ:

Ιστορία Γενέσεως Της Ελληνικής Γλώσσας (Νικ.Τσατσομοίρου).
Διάλογος Κρατύλος του Πλάτωνος (Εκδόσεις Πόλις).
Ορφεύς (Χρήστος Μπλέτας) Εκδόσεις Ερωδιώς.
www.mlahanas.de
Άπαντα (Πρόκλος).