Ο πολυγραφότερος συγγραφεύς!

Εξέχουσα Ελληνική προσωπικότητα. Έζησε στα δύσκολα χρόνια από το 314 – 394 περίπου, δίνοντας τον δικό του τόνο εις την κοινωνία παρ όλες τις αντιξοότητες που επικρατούσαν. Απόγονος αριστοκρατικής οικογένειας έχασε τον πατέρα του νωρίς σε ηλικία έντεκα ετών. Αφιερώθηκε εις την φιλοσοφία από την ηλικία των δεκατεσσάρων, έχοντας ακούσει τον ρήτορα Ζηνόβιο εις την Αντιόχεια. Μετέπειτα σπούδασε εις την Αθήνα με δάσκαλο τον Διοφάντη, υλοποιώντας τον πρωταρχικό στόχο της ζωής του, διότι ζούσε και ανέπνεε δια την στιγμή αυτή. Εξάσκησε την ρητορική και την φιλοσοφία ξεκινώντας εκ της Κων/πολης και εν συνεχεία εις την Νικομήδεια. Το πέρασμα του από εκεί σημαδεύτηκε με την γνωριμία με τον νεαρό τότε Ιουλιανό. Μεταξύ τους δημιουργήθηκε δυνατή φιλία, διότι και οι δυο ήσαν νοσταλγοί των Πατρώων αξιών και αφιέρωσαν την ζωή τους εις την αναβιωσή αυτών. Από το 354 και έπειτα εγκαταστάθηκε μόνιμα εις την γεννέτειρά του Αντιόχεια, όπου και ίδρυσε φιλοσοφική σχολή που γρήγορα πήρε φήμη ξακουστή. Η πόλη* αυτή είχε ήδη πέσει σε πολιτισμική παρακμή, δια αυτό το λόγο η σχολή του Λιβάνιου αποτελούσε μια ηλιαχτίδα φωτός που έφεγγε τις καρδιές των όποιων φιλομαθών κατοίκων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν τα ελαφρά ήθη που είχε υιοθετήσει η πλειοψηφία των κατοίκων, και αυτό φαίνοταν πεντακάθαρα εις την καθημερινή συναναστροφή με αυτούς. Ο μέγας διανοούμενος και δάσκαλος Λιβάνιος έχαιρε της αγάπης και εκτίμησης όλων των Ελλήνων, αλλά και τον σεβασμό ρωμαίων, χριστιανών, αφού πολλοί υπήρξαν μαθητές του και διδάχθηκαν από αυτόν. Γνωστότεροι μαθητές ήσαν ο Αμμιανός Μαρκελίνος, ο φιλόσοφος Αιδέσιος, ο «μέγας» Βασίλειος και ο Ιωάννης ο "Χρυσόστομος"(;;;;;)*. Υπήρξε ο μεγαλύτερος δάσκαλος της εποχής του αποκτώντας δικαιολογημένα το προσωνύμιο του πολυγραφότερου συγγραφέα, έχοντας εντυπωσιακό αριθμό σωζόμενων συγγραμμάτων, που αριθμούν περίπου τα 1600. Δυστυχώς όμως τα περισσότερα δεν έχουν μεταφραστεί εκτός της λατινικής γλώσσας και ως εκ τούτου τα κείμενα του παραμένουν παντελώς άγνωστα εις το ευρύ κοινό. Λάτρης της Ελληνικής Γλώσσας στήριζε και αποδείκνυε καθημερινά την ανωτερότητά της σε σύγκριση με όλες τις άλλες ομιλούμενες εις την αυτοκρατορία, ακόμα και με την λατινική παρότι ήταν μετεξέλλιξη Ελληνικής διαλέκτου*.

Αποτελεί κατ εμέ διαχρονικό πρότυπο ανθρώπου, διότι αγωνίστηκε όσο λίγοι υπερασπίζοντας τα πιστεύω του με παρρησία και αυταπάρνηση, με τα κόσμια όπλα που διέθετε, βάζοντας σε κίνδυνο την ζωή του σε μια εποχή εχθρική ως προς το να λέγεται κάποιος Εθνικός. Σε ένα κόσμο που απουσιάζουν τα ινδάλματα, αποτελεί φωτεινό μονοπάτι προς όλους εμάς.

---

Υποσημειώσεις :

• Η Αντιόχεια ιδρύθηκε το – 300 εκ της δυναστείας των Σελευκιδών με αρχικό πλυθησμό 17.000 έως 25.000 που απαρτίζονταν από Αθηναίους, Μακεδόνες και Εβραίους που εξ αρχής είχαν όλοι ίσα δικαιώματα. Με την πάροδο των ετών αυξήθηκαν οι εξ' ανατολής καταγωγής κάτοικοι και αυτό είχε ως συνέπεια την έντονη επιρροή τους στα κοινωνικά δρώμενα της πόλης με συνέπεια την πολιτισμική παρακμή.
  
• Ο Βασίλειος «ο μέγας» και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος οι μετέπειτα 2 εκ των 3 ιεραρχών υπήρξαν μαθητές του Λιβάνιου. Έμαθαν τα πάντα όσο αφορά την ρητορική και την διδασκαλία, όμως η Ιστορία κατέγραψε τον «σεβασμό» που έτρεφαν προς τον δάσκαλό τους με αδειάψευστο μάρτυρα τις σωζόμενες επιστολές.
  
• Χαλκιδαϊκού αλφάβητου.

- ΙΑΣΩΝ (iason@mousaios.gr)



ΠΗΓΕΣ:

Λιβάνιος – Υπέρ των Ελληνικών Ιερών εκδόσεις Θύραθεν
Βαρδίκος – Εμείς οι Έλληνες (ΡωμαιοΒυζαντινοκρατία) εκδοτική «Άττικα»
Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό «Ήλιος»
Βικιπαίδεια – Λιβάνιος
Wikipedia – Antiochia
Live Pedia – Αντιόχεια