ΠΕΡΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ Β'...
03/11/09 21:17
Εισαγωγικό σημείωμα. Για να τελειώνουμε με
αυτούς!
Σε αυτό το άρθρο το οποίο αποτελεί συνέχεια του άρθρου Περί Μακεδονίας Α΄, θα αναλυθούν οι όροι Μακεδονία και Μακεδόνες, θα μιλήσω για την γενεαλογία των Μακεδόνων, την ιστορία τους μέχρι το καλοκαίρι του -336 όπου δολοφονήθηκε ο Φίλιππος ο Β΄ πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα μιλήσω για την Μακεδονική γλώσσα, τα ήθη - έθιμα - παραδόσεις της Μακεδονίας, όπως και τις λατρευτικές συνήθειες και τους λατρευόμενους θεούς και ήρωες. Τα στοιχεία που θα δοθούν αποδεικνύουν περίτρανα την Ελληνικότητα της Μακεδονίας στους ξένους (και όχι μόνον) κύκλους που θέλουν να περάσουν τα όποια αντίθετα και άρα να βλάψουν την Ελλάδα. Εδώ πάντως ουδέποτε υπήρξε τέτοιο πρόβλημα μεταξύ των Ελλήνων ούτε στην αρχαία ούτε στη σύγχρονη Ελλάδα. Ευχής έργον θα ήταν να ξυπνήσει αυτό το άρθρο κάποιους Έλληνες οι οποίοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει την σοβαρότητα της κατάστασης, καθώς και να αναδείξει όλα αυτά τα έργα τα οποία έχουν γίνει από προηγούμενους Έλληνες και ξένους, τα οποία πρέπει όλοι να έχουμε εν γνώση, μιας και αυτά είναι η μόνη μας δύναμη για να αποδείξουμε στους εχθρούς μας εσωτερικούς ή εξωτερικούς ότι στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμη άνθρωποι οι οποίοι δεν ξεχνούν την ιστορία, και την τεράστια πολιτισμική κληρονομιά αυτού του τόπου αλλά και κυρίως δεν ξεχνούν τους χιλιάδες χιλιάδων Ελλήνων που έπεσαν για να περάσουν τα ιδεώδη και τα ιδανικά της Ελληνικής φυλής και του Ελληνικού έθνους στις επόμενες γενιές και να σωθούν μέχρι σήμερα. Αλοίμονό μας εαν δεν τιμούμαι τους νεκρούς μας... θα υποπέσουμε στην Άβυσσο και δεν θα υπάρξει επιστροφή....
Θα κλείσω αυτό το μεγάλο θέμα με αναφορά ιστορική στο ποιοι είναι οι Σκλάβοι - Σλάβοι και ιδιαίτερα το υπο - κρατίδιο Σκόπια, πότε εμφανίστηκαν στο προσκήνιο και θα αναφέρω όλους αυτούς τους Έλληνες και ξένους επιστήμονες που κατέρριψαν τις θεωρίες της Αμερικάνικης παραπολιτικής και μαύρης προπαγάνδας που σαν λαίλαπα εξαπολύεται επάνω στην χώρα μας... Που σαν να μη φθάνει αυτό έχουν και την βοήθεια των “Ελλήνων πολιτικών” οι οποίοι όλοι(!), όλο τυχαία, έχουν την ίδια άποψη για το θέμα να δοθεί το όνομα βόρεια Μακεδονία όπως λένε σαν γεωγραφικός όρος(!) - προσδιορισμός! Η άποψη η δική μου και φαντάζομαι πολλών ακόμη Ελλήνων και αν μη τι άλλο Μακεδόνες όπως εγώ είναι να μην υπάρξει απολύτως καμία υποχώρηση της Ελλάδος στο θέμα αυτό. Διότι το σημερινό κράτος των Σκοπίων δεν έχει ούτε είχε ποτέ απολύτως καμία σχέση με τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες... Προχωρήστε στην ανάγνωση του άρθρου και γνωρίστε από κοντά την Μακεδονία και τους κατοίκους της και πάνω από όλα είναι σημαντικό να καταλάβουμε όλοι μας δια ποιον λόγον δεν πρέπει να παραδώσουμε τον όρο Μακεδονία ούτε για δείγμα στους ιμπεριαλιστές γείτονές μας... Η Μακεδονία είναι αρχαιότατη, η Μακεδονική διάλεκτος από τις πιο γνήσιες Ελληνικές διαλέκτους, τα ήθη, τα έθιμα, η λατρεία και η αρχιτεκτονική των Μακεδόνων είναι όλα καθαρά και αυταπόδεικτα Ελληνικά στοιχεία αδιάψευστοι μάρτυρες ενάντια στον αποκεφαλισμό της ιστορίας...
Και μια παράκληση προς τους πολιτικούς... Εαν δεν γνωρίζετε τι να πράξετε σε αυτό και σε άλλα θέματα, μπορείτε κάλλιστα δια της δημοκρατικής οδού να απευθύνετε το ερώτημα προς τον Ελληνικό λαό (δημοψήφισμα) ο οποίος ήταν, είναι και θα είναι πάντα έτοιμος να απαντήσει...
Περί Μακεδονίας Β΄ - Ως εισαγωγή.
Εκείνη την μακρινή εποχή σχεδόν τέσσερις χιλιάδες χρόνια από σήμερα η Ελλάς ήταν ένα απέραντο μέρος με αχανή και πανέμορφα δάση, με ορμητικά ποτάμια και γάργαρα νερά. Σε αυτή τη χώρα όπου και εαν γυρνούσες τα μάτια σου αντίκρυζες ιερά άλση, ιερά ποτάμια και λόφους που αργότερα χτίσθηκαν ναοί στάδια, βωμοί, θέατρα και πανέμορφες πόλεις και χωριά. Οι θρύλοι της και οι παραδόσεις πολύ έντονες, σαγήνευαν τον όποιο περαστικό επισκέπτη σε κάθε του βήμα. Μία χώρα με θεούς, δαίμονες και Μούσες, γεμάτη με ήρωες και γενναίους μαχητές, μία χώρα ζωντανή απ;o άκρη εις άκρη με κατοίκους δραστήριους, τολμηρούς και περήφανους. Ένα κομμάτι αυτής της χώρας λοιπόν ήταν και είναι και η Μακεδονία, γη ιερή και ηρωϊκή μιας και μυθολογείται ότι οι Μακεδόνες που την κατοίκησαν (και την κατοικούν) κρατούσαν από την γενιά του Ηρακλέους. Μια χώρα η οποία κατοικήθηκε για πρώτη φορά από Έλληνες με επίγνωση της καταγωγής τους (της Ελληνικής και μόνο αυτής), με Ελληνικά ήθη και έθιμα και γλώσσα Ελληνική (Δωρική διάλεκτος), με Έλληνες ήρωες και θεούς, με Ελληνική παιδεία και Ελληνικό τρόπο ζωής. Βλέπετε τότε οι Έλληνες χωρίζονταν στις διάφορες Ελληνικές φυλές (π.χ. Ίωνες, Αχαιοί, Δωριείς, Αιολείς κ.α.) αλλά ταυτόχρονα αναγνώριζαν αλλήλους ως Έλληνες που η γλώσσα τους, ο πολιτισμός τους και ο τρόπος ζωής τους, τους έκανε να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους λαούς τους οποίους επονόμαζαν βάρβαρους.
Το όνομα Μακεδών - Μακεδνός - Μακέτης και Μακεδονία - Μακετία ή Μακητία τι σημαίνει και σε ποιες αναφορές αρχαίων το βρίσκουμε!
Το όνομα Μακεδονία - Μακεδνία και οι κάτοικοι Μακεδόνες - Μακεδνοί αναφέρεται από τον Ηρόδοτο (Α,56) και έχει ρίζα γνήσια Ελληνική, ανατρέχοντας στα διαθέσιμα λεξικά βλέπουμε:
α) Μακεδών = Μακηδών = Μακεδνός [1] (εκ του μηκεδανός - μακεδανός) = Μακέτης = Μακεδόνας = μακρός, υψηλός, δωρικός, ψηλός και αδύνατος (σύμφωνα με τα λεξικά Δημητράκου, Μπαμπινιώτη, Μπαλτά Χαρ.), συνδέονται λεξιλογικά με τις λέξεις μάκος (δωρικός τύπος του μήκος) και μακρός. Πιο συγκεκριμένα η λέξη Μακεδόνες - Μακεδών αναλύεται σε μακί (μάκρος) + κεδών (πιθανών μακεδονικός - δωρικός τύπος της λέξεως χθών = γη) σύμφωνα με το λεξικό της νέας Ελληνικής του κ. Γ. Μπαμπινιώτη. Επίσης σύμφωνα με τον JP Hofmann Μακεδνός -οί - Μακεδόνας -όνες = εκ του μακεδανός - μηκεδανός = “ Οι κατοικούντες εις υψηλήν ορεινήν χώραν”. Το μεγάλο λεξικό του liddel scott αναγράφει τα εξής μακεδνός, ή, όν= μηκεδανός, μακρός, υψηλός, αίγειρος Οδ. Η106, ελάται Νικ. Θηρ. 472, νάπαι Λυκοφρ. 1273 στην λέξη ο Μακέτης, ου = ο Μακεδών με θυληκό η Μακέτις - ιδος και η Μακέτια - Μακητία είναι η Μακεδονία.
β) Μακετία = Μακεδνία = Μακεδονία = τοπωνύμιο, ήταν η μακρά, υψηλά κείμενη, βόρεια, ορεινή χώρα. (σύμφωνα με τα ως άνω αναφερθέντα λεξικά) προερχόμενο ετυμολογικά όπως το Μακεδνός - Μακεδόνας.
γ) Από το Perseus Project (Perseus Digital Library) έχουμε και τα εξής:
- Μᾰκέτης, ου, ὁ,
= Μακεδών, Gell.9.3, etc.:—fem. Μᾰκέτις, ιδος, Str. 10.4.10, AP7.49 (Bianor); or Μᾰκέτη, ib.51 (Adaeus).
Μᾰκηδών, όνος, ὁ, poet. for Μακεδών, Hes.Fr.5.2 (pr. n. of eponymous hero<*>), Call.Del.167; Μακηδονίη, ἡ, Hermesian.7.65, Epigr. ap. Paus.1.13.3.
μᾰκεδνός, ή, όν,
= μηκεδανός, tall, taper, αἴγειρος Od.7.106; ἐλάται Nic.Th.472; νάπαι Lyc.1273: as pr. n. of the Dorians, Δωρικόν τε καὶ M. ἔθνος Hdt.8.43, cf. 1.56; M. σκῦλα Hsch. (who glosses it by οὐράνια καὶ μεγάλα)
Ξεκινώντας από τον Ηρόδοτο στο βιβλίο του Κλειώ (Α,56) διαβάζουμε:
Μετὰ δὲ ταῦτα ἐφρόντιζε ἱστορέων τοὺς ἂν Ἑλλήνων δυνατωτάτους ἐόντας προσκτήσαιτο φίλους. Ἱστορέων δὲ εὕρισκε Λακεδαιμονίους τε καὶ Ἀθηναίους προέχοντας, τοὺς μὲν τοῦ Δωρικοῦ γένεος, τοὺς δὲ τοῦ Ἰωνικοῦ. Ταῦτα γὰρ ἦν τὰ προκεκριμένα, ἐόντα τὸ ἀρχαῖον τὸ μὲν Πελασγικόν, τὸ δὲ Ἑλληνικὸν ἔθνος. Καὶ τὸ μὲν οὐδαμῇ κω ἐξεχώρησε, τὸ δὲ πολυπλάνητον κάρτα. Ἐπὶ μὲν γὰρ Δευκαλίωνος βασιλέος οἴκεε γῆν τὴν φθιῶτιν, ἐπὶ δὲ Δώρου τοῦ Ἕλληνος τὴν ὑπὸ τὴν Ὄσσαν τε καὶ τὸν Ὄλυμπον χώρην, καλεομένην δὲ Ἱστιαιῶτιν· ἐκ δὲ τῆς Ἱστιαιώτιδος ὡς ἐξανέστη ὑπὸ Καδμείων, οἴκεε ἐν Πίνδῳ, Μακεδνὸν καλεόμενον· ἐνθεῦτεν δὲ αὖτις ἐς τὴν Δρυοπίδα μετέβη, καὶ ἐκ τῆς Δρυοπίδος οὕτως ἐς Πελοπόννησον ἐλθὸν Δωρικὸν ἐκλήθη.
Δηλαδή:
Αμέσως φρόντισε (ο Κροίσος) να μάθει ποιοι από τους Έλληνες ήταν οι ισχυρότεροι για να τους κάνεις συμμάχους του. Πληροφορήθηκε ότι οι κυριότερες φυλές ήταν οι Λακεδαιμόνιοι, που ήταν δωρικού γένους, και οι Αθηναίοι που ήταν ιωνικού γένους. Και οι δύο ξεχώριζαν από τους υπόλοιπους. Οι Αθηναίοι κρατούσαν από το Πελασγικό Έθνος και οι Λακεδαιμόνιοι από το Ελληνικό. Οι πρώτοι δεν μετακινήθηκαν καθόλου από τα μέρη τους ενώ οι δεύτεροι είχαν περιπλανηθεί πολύ. Όταν βασίλευε ο Δευκαλίων, οι Λακεδαιμόνιοι κατοικούσαν στη Φθιώτιδα και όταν βασίλευε ο Δώρος, ο υιός του Έλληνα, είχαν κατοικήσει τη χώρα γύρω από την Όσσα και τον Όλυμπο, που τώρα ονομάζεται Ιστιαιώτιδα. Όταν οι Κάδμειοι τους έδιωξαν από εκεί, πήγαν να κατοικήσουν στη Πίνδο, όπου ονομάστηκαν Μακεδνοί. Από εκεί έφυγαν και πήγαν στη Δρυοπίδα και μετά στη Πελοπόννησο, όπου ονομάστηκαν Δωριείς.
Δεν πρέπει να παρανοήσουμε τον Ηρόδοτο που λέει ότι οι Λακεδαιμόνιοι κρατούσαν από το Ελληνικό έθνος μιας και ο Ηρόδοτος αντιλαμβάνεται ως Έλληνες μόνο τους Δωριείς. Αλλά ως Ελληνικά φύλα υπήρχαν και άλλα και ήταν αυτά που έπαιρναν μέρος στην Αμφικτιονία. Οι Αθηναίοι μπήκαν στην Αμφικτιονία στα χρόνια του Σόλωνα. Είναι ξεκάθαρη πιστεύω η αναφορά του Ηροδότου για το Μακεδνόν έθνος και η άμεση σχέση του με το Δωρικό γένος και με το Ελληνικό γένος. Ας κρατήσουμε αυτή την πληροφορία για αργότερα.
Ακόμα δυο ενδιαφέροντα απόσπασματα που μας δίνουν μια διαφορετική προσέγγιση για το Μακεδονικό έθνος - φυλή είναι αυτό του Ελλάνικου [2] δια στόματος Στέφανου Βυζάντιου και του Ησίοδου στο βιβλίο Γυναικών κατάλογος:
<Μακεδονία> ἡ χώρα, ἀπὸ Μακεδόνος τοῦ Διὸς καὶ Θυίας τῆς Δευκαλίωνος, [ὥς φησιν Ἡσίοδος ὁ ποιητής ἡ δ' ὑποκυσαμένη Διῒ γείνατο τερπικεραύνῳ υἷε δύω, Μάγνητα Μακηδόνα θ' ἱππιοχάρμην, οἳ περὶ Πιερίην καὶ Ὄλυμπον δώματ' ἔναιον. ἄλλοι δ' ἀπὸ Μακεδόνος τοῦ Αἰόλου, ὡς Ἑλλάνικος ἱερειῶν πρώτῃ τῶν ἐν Ἄργει “καὶ Μακεδόνος [τοῦ] Αἰόλου οὕτω νῦν Μακεδόνες καλοῦνται, μόνοι μετὰ Μυσῶν τότε οἰκοῦντες”. λέγεται δὲ καὶ Μακεδονίας μοῖρα <Μακετία,> ὡς Μαρσύας ἐν πρώτῳ Μακεδονικῶν “καὶ τὴν Ὀρεστείαν δὲ Μακετίαν λέγουσιν ἀπὸ τοῦ Μακεδόνος”. ἀλλὰ καὶ τὴν ὅλην Μακεδονίαν Μακετίαν οἶδεν ὀνομαζομένην Κλείδημος ἐν πρώτῳ Ἀτθίδος “καὶ ἐξῳκίσθησαν ὑπὲρ τὸν Αἰγιαλὸν ἄνω τῆς καλουμένης Μακετίας”.] τὸ ἐθνικὸν Μακεδών ὁμοφώνως τῷ κτιστῇ, κοινὸν τῷ γένει, καὶ Μακεδονίς θηλυκῶς, καὶ Μακεδών ἀντὶ τοῦ Μακεδονικός. λέγεται καὶ Μακεδόνιος καὶ Μακεδονικὴ ἡ χώρα. λέγεται καὶ Μακέτης ἀρσενικῶς καὶ Μακέτις γυνὴ καὶ Μάκεσσα ἐπιθετικῶς, ὡς Ἡρακλείδης, καὶ Μάκεττα διὰ δύο <ττ> καὶ δι' ἑνὸς <τ>.
Από το πρόγραμμα TLG στον συγγραφέα Stephanus Gramm. (Στέφανος Βυζάντιος) / Ethnica (epitome) - Εθνικά (επιτομή) σελίδα 427 σειρά 15 έως σελίδα 428 και σειρά 10. λήμμα Μακεδονία.
Δηλαδή:
“Μακεδονία” η χώρα, από τον υιό του Δία και της Θυίας, Μακεδόνα, όπως μαρτυρεί και ο ποιητής Ησίοδος, ο Δίας με τη Θυία έκαναν δύο παιδιά τον Μακεδόνα και τον Μάγνητα...
Και όπως λέει και ο Ελλάνικος ότι ο Μακεδών ο γενάρχης δηλαδή των Μακεδόνων, ήταν υιός του Αιόλου... (Πράγματι η Μακεδονική διάλεκτος έχει πολλά κοινά σημεία με την Αιολική διάλεκτο επαληθεύοντας τα λεγόμενα του Ελλάνικου. Αυτή η συγγενική σχέση προέρχεται από παλαιά γειτονία των δύο Ελληνικών φύλων...)
Από την γενικά αποδεκτή έννοια απέχουν κάποιοι άλλοι συγγραφείς οι οποίοι αναφέρουν άλλες γενεολογίες για τον Μακεδόνα και την Μακεδονία. Συγκεκριμένα ο ψευδο - Σκύμνος στον στίχο 622 μας λέει: Ὑπὲρ τὰ Τέμπη δ' ἔστιν ἡ τῶν Μακεδόνων χώρα παρὰ τὸν Ὄλυμπον ἑξῆς κειμένη, ἧς φασι βασιλεῦσαι Μακεδόνα γηγενῆ! Δηλαδή ο Μακεδών ο γενάρχης της Μακεδονίας ήταν γηγενής! Επίσης ο Ψευδο Απολλόδωρος και ο Αιλιανός αναφέρουν μια άλλη χαμένη παράδοση κατά την οποία ο Μακεδών ήταν υιός του Λυκάονος.
Ο Ισοκράτης αν και υπήρξε πολέμιος της Μακεδονικής ηγεμονίας αναφέρει σε απόσπασμά του «Ομολογείται μεν γαρ την Μακεδονίαν πόλιν αρχαιοτάτην είναι και ελληνικοτάτην και μεγίστην και πάσιν ανθρώποις ονομαστοτάτην»
Υπάρχει ακόμη μία παράδοση σοζώμενη υπό της Ωγυγίας (Τόμος Β΄ σελίδα 294) του Αθανάσιου Σταγειρίτου για τον Μακεδόνα η οποία μας λέει ότι ο Μακεδών ήταν αδερφός του Οσίριδος βασιλέα πανάρχαιον της Αιγύπτου, ο οποίος αφού συνέταξε στράτευμα μέγαν υπό του στρατηγού Ηρακλέους(!), μαζί με τους αδερφούς του Άνουβι και Μακεδόνα καθώς και τον Πάνα ξεκίνησε εκστρατεία εκπολιτισμού πολλών περιοχών ανα την υφήλιο... Αναφέρεται επίσης στον Μακεδόνα και λέει ότι φορούσε ως κάλυμα της κεφαλής του μία λεοντή (όπως ο Ηρακλής) και στον Άνουβι ότι φορούσε κεφαλή κυνός (διαυτό τον λόγο και ζωγραφίζεται ως κυνοκέφαλος θεός από τους Αιγυπτίους) Η συγκεκριμένη μαρτυρία σώζεται από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη στο Ι’ 18!
Η γεωγραφία της Μακεδονίας.
Για τη γεωγραφία της αρχαίας Μακεδονίας διάβασε στο άρθρο “Περί Μακεδονίας Α΄” στην ιστοσελίδα μας όπου γίνεται εκτενής αναφορά των γεωγραφικών ορίων της Μακεδονίας από πηγές αρχαίων συγγραφέων, όπως του Στράβωνα, του Πτολεμαίου και άλλων. Κατανοούμε ότι ένα περίπου 20 % της αρχαίας Μακεδονίας βρίσκεται σήμερον υπό Σκοπιανική κατοχή (Περιοχή Μοναστηρίου) και το οποίο μάλιστα άνηκε στις περιοχές που κατέκτησε ο Φίλιππος ο Β΄ και όχι νωρίτερα. Δεν νοείτε λοιπόν η ονομασία βόρεια Μακεδονία διότι είναι μόνον το 20 % της βόρειας Μακεδονίας, ποσοστό ελάχιστο ώστε να προπαγανδίζουν έτσι οι Σκοπιανοί και από πίσω τους οι Αμερικανοί, εξάλλου η λύση της σύνθετης ονομασίας αποτελεί λύση παγίδα για τον Ελληνισμό και την Μακεδονία διότι το όνομα αυτό δεν πρόκειτε ποτέ να χρησιμοποιηθεί ως βόρεια Μακεδονία αλλά μόνο ως Μακεδονία σκέτο. Λες και απευθύνονται σε μικρά παιδιά, προσπαθούν να περάσουν τα θέλω τους και τα φέρνουν με όμορφα και διπλωματικά λόγια... Η Ελλάς ουδεμία υποχώρηση δεν πρέπει να κάνει στο θέμα αυτό, η Μακεδονία ήταν, είναι και θα παραμείνει Ελληνική και δεν μπορεί ο κάθες Σλάβος (και κανείς άλλος) που κατέβηκε στα μέρη μας μετά τον 6ο αιώνα (ως ληστής και πειρατής) εκμεταλλευόμενος βέβαια και την αδράνεια του Βυζαντινού κράτους να καπιλεύεται και να οικιοποιεί την ιστορία του τόπου μας...
Οι Μακεδονικές Επαρχίες.
Τη Μακεδονία αποτελούσαν οι εξής αμιγώς Ελληνικές περιοχές - επαρχίες της αρχαίας βόρειας Ελλάδας οι οποίες ονομάζονταν και φυλετικές χώρες όχι όμως δηλώνοντας την φυλετική διαφορετικότητα αλλά σαν διοικητικές υποδιαιρέσεις μιας και όλοι οι πληθυσμοί ήταν Έλληνες. Αυτές λοιπόν οι επαρχίες όπως θα τις λέγαμε σήμερα ήταν οι εξής: η Ελιμιώτιδα, η Ορεστίδα, η Εορδαία, η Λυγκηστίδα, η Πελαγονία και η Δερρίοπος βορειοδυτικά. Η Βοττιαία, η Αλμωπία, η Πιερία, η Αμφαξίτις και η Μυγδονία νότια και η Κρηστωνία, η Βισαλτία, η Σιντίκη, η Οδομαντική, η Ηδωνίδα και η Πιερίδα ανατολικά.
Περί Δωριέων - Μακεδόνων - Μαγνήτων.
Τα Δωρικά φύλα [3] εκείνη την περίοδο κατοικούσαν στις περιοχές γύρω από την Όσσα και την Πίνδο. Τμήμα και αυτών ήταν οι Μακεδόνες - Μακεδνοί όπως μας τονίζει ο Ηρόδοτος (Α,56). [αναφέρεται παραπάνω]. Ο Ηρόδοτος επίσης μας πληροφορεί ότι παλαιότερα τα δωρικά αυτά έθνη κατοικούσαν στην Φθιώτιδα και πήραν το όνομά τους από τον τότε βασιλέα τους τον Δώρο [4]. Ο Δώρος τους οδήγησε στις περιοχές πέριξ της Όσσας και του Ολύμπου, περιοχή όπου ο Ηρόδοτος την ονομάζει Ιστιαιώτιδα. Επίσης μας αναφέρει ότι διώχθηκαν από εκεί από τους Καδμείους και κατευθύνθηκαν προς την Πίνδο όπου και ονομάστηκαν Μακεδνοί - Μακεδόνες. Οι Δωριείς - Μακεδόνες ήταν ορεινό πολεμικό Ελληνικό φύλο που η κύριά τους ασχολία ήταν η ποιμενική εργασία. Οι αιτίες που τους ανάγκασαν να φύγουν από την Πίνδο μας είναι άγνωστες, μπορεί λόγω πιέσεων εχθρικών φυλών, μπορεί λόγω έλλειψης φυσικών πόρων να αναγκάσθηκαν να προχωρήσουν σε μέρη πιο πεδινά και άρα πιο έφορα.
Κατά το -1200 με -1100 το μεγαλύτερο τμήμα των δωρικών αυτών φυλών κατευθύνθηκε προς την Πελοπόννησο και εγκαταστάθηκε εκεί καταλύοντας τον Μυκηναϊκό πολιτισμό διότι διέθεταν όπλα από σίδηρο, ανώτερα από τα χάλκινα των Μυκηναίων. Η κίνηση τους αυτή ονομάστηκε “η Κάθοδος των Δωριέων” και είναι ιδιαίτερα σκοτεινή και άγνωστη λόγω έλλειψης στοιχείων αρχαιολογικών και γλωσσολογικών, διαυτό ερευνάται ακόμη συνεχώς. Στις περιοχές των Μεγάρων, της Κορίνθου και του Άργους καθώς και στις περιοχές της Αργολίδας και της Κυνουρίας είχε εγκατασταθεί αμιγώς δωρικός πληθυσμός. Επίσης αρκετοί Δωριείς παρέμειναν στη Δωρίδα. Σε δωρικό έλεγχο επίσης περιήλθαν η Κρήτη, η Θήρα, τα Κύθηρα, η Μήλος και άλλες περιοχές της νησιωτικής και Μικρασιατικής Ελλάδας.
Οι Μακεδόνες όμως στράφηκαν ανατολικά και βόρεια. Χωρίστικαν με το αδελφό δωρικό φύλο των Μαγνήτων οι οποίοι βάδισαν προς την σημερινή Μαγνησία όπου και παρέμειναν. Είναι χαρακτηριστική η ομοιομορφία και στις λατρευτικές τελετές και στις παραδόσεις - ήθη - έθιμα όπως και στην γλώσσα μεταξύ των Μακεδόνων και των Μάγνητων (εξετάζεται παρακάτω), ας μην ξεχνάμε ότι η μυθολογία μας λέει (Ησίοδος - Γυναικών κατάλογος) ότι όταν πλάγιασε η Θυία [5] με τον Δία γέννησε δύο αδέρφια τον Μακεδόνα και τον Μάγνητα! Σχετικά με την κοινή καταγωγή των Μακεδόνων και των Δωριέων πρέπει να αναφέρουμε και το γεγονός ότι πολλές πόλεις της Μακεδονίας και της Πελλοπονήσου όπως και της Κρήτης αλλά και σε άλλα μέρη που διέτριβαν Δωριείς παρατηρούνται κοινά ονόματα δηλώνοντας το όμαιμον της καταγωγής παραδείγματος χάριν, υπάρχει Γορτύνα στη Κρήτη και Γόρτυνα στη Μακεδονία, Άργος στη Πελοπόννησο και Άργος Ορεστικόν η γεννέτειρα των Μακεδόνων...
Ένας κλάδος των Μακεδόνων οι Αργεάδες Μακεδόνες εγκαταστάθηκαν στις περιοχές στους πρόποδες του Ολύμπου που από αυτούς ονομάστηκε “Μακεδονικό βουνό”. Και συγκεκριμένα στις πεδιάδες της Πιερίας και Βοττιαίας που πήραν το όνομά τους από τα Ελληνικά φύλα που κατοικούσαν παλαιότερα εκεί, τους Πίερες και τους Βοττιείς. Τα διάφορα άλλα Μακεδονικά φύλα ιδρύουν τότε ξεχωριστά τα βασίλεια των Ορεστών, των Λυγκηστών, των Εορδών, των Ελιμιωτών κ.α. (Οι Ελιμιώτες είχαν αρχικά πρωτεύουσα την Ελίμεια αλλά αργότερα είχαν σίγουρα την Αιανή όπως απέδειξαν οι ανασκαφές).
Ως γενάρχης της και ιδρυτής της βασιλικής δυναστείας του πρώτου Μακεδονικού κράτους με πρωτεύουσα τις Αιγές κατά τον Θεόπομπο ήταν ο Κάρανος [6] του οποίου η καταγωγή κρατούσε από τους Τημενίδες του Άργους και η δυναστεία του βασίλευσε για 72 χρόνια. Θεμελιωτής του Μακεδονικού κράτους και πρώτος επίσημα βασιλέας κατά τον -7ο αιώνα θεωρείται ο Αργείος Περδίκας ο Α΄, υιός του Τήμενου από το δωρικό Άργος. Ο Τήμενος [7] ήταν βασιλέας του Άργους, εγγονός του Ηρακλή και δισέγγονος του Διός (στο γένος των Ηρακλειδών ανήκουν και οι βασιλείς των Λακεδαιμονίων, αποδεικνύοντας ακόμη μια φορά την κοινή Ελληνική τους καταγωγή). Είχε δε ο Τήμενος τρία τέκνα τους Γαυάνη, Αέροπο και τον Περδίκκα (Α΄) που ήταν και ο μικρότερος. Αργότερα την πρωτεύουσα ο Αρχέλαος (- 413) την μετέφερε στη Πέλλα. Παρόλα αυτά οι Τημενίδες βασιλιάδες θάβονταν στη παλαιά πρωτεύουσα στις Αιγές λόγω ότι υπήρχε παράδοση που έλεγε ότι όσο θα θάβονται οι Τημενίδες βασιλιάδες στις Αιγές, τόσο αυτοί και οι απόγονοί τους θα βασιλεύουν την Μακεδονία! Η παράδοση αυτή όμως διακόπηκε με την ταφή του Τημενίδη βασιλέα Μεγάλου Αλεξάνδρου σε άλλο μέρος.
Στον πίνακα φαίνεται το γενεαλογικό δέντρο του Ηρακλή: (Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για μεγαλύτερη έκδοση)
Σύντομη περιγραφή της ιστορίας της Μακεδονίας έως της ανάδειξης στο Μακεδονικό θρόνο και ηγεσίας του Αλεξάνδρου του Γ΄ (του Μέγα).
Όπως προείπαμε κατά τον -8ο αιώνα ο Περδίκκας ο Α΄ καθιέρωσε τα πρώτα όρια του Μακεδονικού βασιλείου αφού κατάφερε να συνενώσει τις πολυπλάνητες Μακεδονικές φατριές και μαχώμενος να απωθήσει και να αποκρούσει τις ουκ ολίγες επιθέσεις εχθρικών φύλων, κατάφερε να προωθήσει τα όρια της Μακεδονίας ως και τον Αξιό ποταμό και πιο πέρα ακόμη. Η εποχή που ακολουθεί μέχρι και την βασιλεία του Αμύντα του Α΄ (-548 με -518) είναι ιδιαίτερα άγνωστη και σώζονται μόνο μύθοι και δοξασίες. Το -513 με -512 τους Μακεδόνες βρήκε η Περσική κατάκτηση αλλά παρόλαυτα ο Αμύντας κράτησε πολύ καλές σχέσεις με τους Πεισιστρατίδες των Αθηνών. Το -498 τον διαδέχθηκε στον θρόνο ο υιός του ο Αλέξανδρος ο Α΄ ο οποίος κυβέρνησε από το - 498 έως και το -454. Δυστυχώς ο Αλέξανδρος αναγκάστηκε να ακολουθήσει τα Περσικά στρατεύματα κατα της νοτίου Ελλάδος αλλά δεν έπαψε στιγμή να ειδοποιεί του υπόλοιπους Έλληνες για επικείμενες ενέργειες των Περσών όπως επίσης και να καταδιώξει τους διαφεύγοντες Πέρσες μετά την ήττα τους στις Πλαταιές το -479, προκαλώντας πολλές απώλειες εκ μέρους των Περσών. Τότε ήταν και που προσάρτησε στο Μακεδονικό κράτος την Βισαλτία και την Κρηστωνία.
Άσχημες σχέσεις με την Αθηναϊκή ηγεμονία επήλθαν επί Περδίκκα Β (-454 με -414/3) όπου οι Αθηναίοι θέλωντας να ελένξουν κάποιες Μακεδονικές πόλεις απέσπασαν βίαια κάποιες παραλιακές εξ αυτών. Ο Περδίκκας κράτησε ήρεμη σχετικά στάση χωρίς να αντιδράσει βίαια εις απάντησιν των Αθηναϊκών κινήσεων και τελικά συμμάχησε μαζί τους το -431. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο θα λέγαμε ότι κράτησε μια στάση διπλωματική συμμαχόντας μια μες τους Αθηναίους και την άλλη με τους Λακεδαιμονίους. Κατάφερε με τις κινήσεις του να σώσει τη Μακεδονία από πολλούς εχθρούς και καταστροφές. Ο Αρχέλαος που τον διαδέχθηκε αναδιοργάνωσε την δομή του Μακεδονικού κράτους και έχτισε πολλά έργα. Αναδιοργάνωσε τον Μακεδονικό στρατό με βάση τα νοτιοελληνικά πρότυπα και έκτισε πολλά οχυρωματικά και αμυντικά γενικά έργα. Ήταν αυτός επίσης ο οποίος μετέφερε την πρωτεύουσα του Μακεδονικού κράτους από τις Αιγές στη Πέλλα, αλλά όπως προείπαμε οι Αιγές δεν ξεχάστηκαν αφού συνέχιζαν να ενταφιάζονται εκεί οι Τημενίδες βασιλείς.
Από τον θάνατο του Αρχελάου ως τον Αμύντα τον Γ΄ πέρασαν δύσκολα χρόνια για τους Μακεδόνες με πολέμους και συγκρούσεις με Ιλλυρικά φύλα και μάλιστα δύο Ιλλυρικές κατακτήσεις της Μακεδονίας. Ο Περδίκκας ο Β΄ έκανε κινήσεις για να αποσχισθούν από την Αθηναϊκή ηγεμονία οι κάποτε Μακεδονικές πόλεις της Χαλκιδικής εγκαθιστώντας πολλές φορές δυναμικά μακεδονικές φρουρές. Ηττήθηκε όμως σε μάχη με τους Ιλλυρίους το -359. Η κατάσταση που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα δύσκολη διότι η Μακεδονία πιέζοταν πολύ΄είτε από τους Ιλλυρίους είτε από την Αθηναϊκή ηγεμονία που ήθελε να εξασφαλίσει μόνιμο έλεγχο στα παράλια της Θράκης και της Μακεδονίας. Την κατάσταση την έσωσε ο υιός του Αμύντα του Γ΄ ο Φίλιππος ο Β΄ ο πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος με συνεχείς πολέμους (όπου τυφλώθηκε το ένα του το μάτι και κούτσαινε από το ένα πόδι.) κατάφερε να απωθήσει τους εχθρούς του κράτους του. Ο Φίλιππος ο Β΄ αναγορεύτηκε βασιλέας από τις στρατιωτικές μονάδες της Μακεδονίας σε ηλικία μόλις 24 χρονών. Ήταν ο κύριος μεταρυθμιστής του Μακεδονικού στρατού, εισήγαγε νέα πεζοπόρα και ιππικά τμήματα καθώς και τη περίφημη Σάρισα, το μακεδονικό δόρυ. Πείρε τις στρατιωτικές στρατηγικές από τις υπόλοιπες Ελληνικές πόλεις Αθήνα - Σπάρτη - Θήβα και επαναδιοργάνωσε τον Μακεδονικό στρατό καθιστώντας τον ουσιαστικά ανίκητο. Με τις στρατιωτικές του δυνάμεις κατέλαβε την Αμφίπολη το -357 εξασφαλίζοντας την κίνηση πέρα από το Στρυμώνα και με την κατάληψη της Πύδνας και της Μεθώνης εξασφάλισε ασφαλή πορεία προς το Νότο. Υπήρξε ιδιαίτερα διπλωματικός χαρακτήρας και διατηρούσε μέσα σε άλλες Ελληνικές πόλεις φιλομακεδονικά κόμματα τα οποία χρηματοδοτούσε ο ίδιος. Το -346 προχώρησε στη λεγόμενη Φιλοκράττειο ειρήνη με τους Αθηναίους. Οι Αθηναίοι βρήκαν τον χρόνο για να κινηθούν και να προετοιμαστούν για να ξαναεπιβάλλουν την δική τους ηγεμονία, έτσι το -340 συμμαχόντας με τους Κορίνθιους και τους Μεγαρείς κυρήσουν τον πόλεμο στο Φίλιππο. Ο Φίλιππο κινήθηκε πάλι διπλωματικά και κανόνισε να φανεί ότι κηρύχθηκε πόλεμος για να επιλυθούν τα προβλήματα των Αθηναίων με τους συμμάχους τους έναντι της Μακεδονίας με εντολή των αμφικτυόνων. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στις 2 Αυγούστου του -338 στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας όπου ηττήθηκαν οι Αθηναίοι μετά από γενναία αντίσταση. Ο Φίλιππος μετά τη νίκη του δεν τους κυνήγησε να τους φονεύσει αφού ήθελε να συνενώσει όλους τους Έλληνες εναντίον των Περσών και έτσι τους άφησε να διαφύγουν. Τον χειμώνα της ίδιας χρονιάς βρέθηκαν εκπρόσωποι όλων των Ελληνικών πόλεων εκτός από τη Σπάρτη, στη Κόρινθο για να αποφασίσουν ενωμένοι πλέον τις επόμενες κινήσεις τους. Δημιουργήθηκε η πρώτη πανελλήνια συμμαχία με ηγεμόνα τον Φίλιππο και πάρθηκαν κάποιες αποφάσεις διατήρησεις πολιτικών δικαιωμάτων των Ελληνικών πόλεων - ελεύθερη διακίνηση εμπορίου κ.α. Ήταν η μεγάλη ευκαιρία που περίμενε ο Φίλιππος να συνενώσει όλους τους Έλληνες και να απελευθερώσει τις πόλεις της μικράς Ασίας από τους εισβολείς Πέρσες. Την άνοιξη του -336 έστειλε 10.000 άνδρες με επικεφαλή τον Παρμενίωνα και τον Άτταλο για να δημιουργήσουν προγεφύρωμα ώστε να ελευθερωθούν οι Ελληνικές πόλεις, αυτός θα ακολουθούσε με το υπόλοιπο στράτευμα. Το καλοκαίρι του -336 την μέρα των γάμων της κόρης του Κλεοπάτρας με τον βασιλέα της Ηπείρου Αλέξανδρο στις Αιγές, δολοφονήθηκε ανάμεσα στους δυο Αλέξανδρους (τον υιό του και τον γαμπρό του) από τον σε ηλικία 47 ετών χωρίς να προλάβει να κάνει την πολυπόθητη εκστρατεία κατά των Περσών. Τον αναδέχθηκε στην εξουσία ο υιός του ο Αλέξανδρος ο Γ΄ ο επονομαζόμενος Μέγας Αλέξανδρος ο οποίος έτυχε της συνεχούς στήριξης των δύο στρατηγών του Παρμενίωνα στην Ασία και του Αντίπατρου στη Μακεδονία.
(Η Μακεδονική ιστορία θα συνεχισθεί σε επόμενο άρθρο...)!
Στην φωτογραφία οι κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου: (Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για μεγαλύτερη έκδοση)
Η Ελληνική Μακεδονική διάλεκτος.
Η Μακεδονική διάλεκτος ήταν η Ελληνική διάλεκτος που μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες. Είναι κατά μεγάλη πιθανότητα παραπλήσια της Δωρικής διαλέκτου μιας και όπως είδαμε και προηγουμένως οι Δωριείς ήταν τμήμα των Μακεδόνων, άρα δεν θα μπορούσαν να μιλούσαν κάποια βάρβαρη γλώσσα. Το δυστύχημα της όλης υπόθεσης είναι ότι επί εποχής Φιλίππου του Β΄ και μετά επίσημη γλώσσα της Ελληνικής αυτοκρατορίας έγινε η Αττική διάλεκτος την οποία μιλούσαν και καταλάβαιναν όλα τα Ελληνικά φύλλα. Ο Αλέξανδρος και ο πατέρας του ο Φίλιππος βρήκαν στην Αττική διάλεκτο το εργαλείο εκείνο που αναζητούσαν για να ενώσουν όλους τους Έλληνες υπό κοινές αξίες και αρχές ώστε να στραφούν εναντίον έπειτα των Περσών. Για αυτό τον λόγο όσα σόζωνται μέχρι σήμερα και προέρχονται από Μακεδονικές πηγές τα περισσότερα είναι γραμμένα σε Αττική διάλεκτο. Τα όποια ευρήμματα της Μακεδονικής διαλέκτου είναι λιγοστά και τα πιο πολλά εξ αυτών είναι ονόματα ανθρώπων - θεών - πόλεων και ποταμών. Παρόλα αυτά μπορεί άνετα κανείς να διακρίνει την εμφανή συγγένεια με τη Δωρική διάλεκτο (πχ η αλλαγή της κατάληξης -η με -α, Ευριδίκη στην αττική - Ευριδίκα στη δωρική - μακεδονική).
Ο Γ. Μπαμπινιώτης σημειώνει στο λήμμα Μακεδονική γλώσσα στο Μέγα λεξικό της Νεοελληνικής του: “Λέγοντας μακεδονική γλώσσα εννοούμε μία αρχαία Ελληνική διάλεκτο δωρικής υφής, γνήσια και αρχαιοπινή Ελληνική γλώσσα, που την γνωρίζουμε από το περιορισμένο πράγματι υλικό που μας έχει διασωθεί (πρόκειτε για 350 περίπου λέξεις, 150 προσηγορικά και 200 κύρια ονόματα, που μαρτυρούνται από δύο λεξικογράφους τον Ησύχιο και τον Αμερία). Η διάλεκτος αυτή χρησιμοποιήθηκε κυρίως στο προφορικό λόγο διότι σαν κύρια διάλεκτος του μακεδονικού κράτους ήταν η αττική διάλεκτος (για λόγους πολιτικούς), γιαυτό και δεν έχουν σωθεί πρώιμες επιγραφικές μαρτυρίες στη διάλεκτο, ενώ σώζονται 6.000 περίπου μακεδονικές επιγραφές σε αττική διάλεκτο. Μαρτυρίες αρχαίων γραμματικών, σχολιαστών, λεξικογράφων πείθουν ότι τη μακεδονική διάλεκτο τη θεωρούσαν από τις αρχαιότερες ελληνικές διαλέκτους, χρησιμοποιώντας το υλικό της για να υποστηρίξουν διάφορες ετυμολογικές και άλλες γλωσσικές παρατηρήσεις”!!!
Αναφέρω παρακάτω μερικά από τα αποσπάσματα εκείνα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων τα οποία αποδεικνύουν το αυταπόδεικτο της Ελληνικότητας της Μακεδονικής διαλέκτου:
Τα συμπεράσματα των σύγχρονων γλωσσολόγων είναι ότι η Μακεδονική διάλεκτος είναι μία καθαρά Ελληνική διάλεκτος η οποία χρησιμοποιήθηκε κυρίως στο προφορικό λόγο στις Μακεδονικές επαρχίες. Επειδή τα αρχαιολογικά ευρήμματα είναι ελάχιστα και τα περισσότερα από αυτά είναι ονόματα παρόλα αυτά φαίνεται η σχέση που είχε η Μακεδονική με την Δωρική, την Αιολική, τη Θεσσαλική και γενικά τα βορειοδυτικά Ελληνικά ιδιώματα. Άρα είναι μεγάλο λάθος να μιλάμε για Μακεδονική γλώσσα [10] διότι δεν ήταν γλώσσα ήταν διάλεκτος της Ελληνικής.
Μερικές από τις αποδεδειγμένες ομοιότητες της Μακεδονικής με άλλες Ελληνικές διαλέκτους: [11]
Στις φωτογραφίες που ακολουθούν φαίνεται ο κατάδεσμος της Πέλλας, είναι το εύρημα που έφερε τα πάνω κάτω για την Μακεδονική διάλεκτο μιας και αποδείκνυε περίτρανα την Ελληνικότητα της Μακεδονικής διαλέκτου: (Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για μεγαλύτερη έκδοση)
Τα ονόματα της Μακεδονίας, ονόματα ανθρώπων, πόλεων, θεών, ποταμών τοπωνυμίων...
Από τα ονόματα που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες μας έχουν μείνει πολλά από επιγραφές και επιτύμβιες στήλες που έχουν βρεθεί στη Βεργίνα, στη Πέλλα αλλά και σε άλλες Μακεδονικές πόλεις. Εκτός από το εθνικό όνομα Μακεδνός - Μακεδόνας - Μακεδονία που εξηγήσαμε στην αρχή του άρθρου τι σημαίνει, ξέρουμε τα εθνικά ονόματα μερικών Μακεδονικών φυλών, αρκετές δεκάδες ονομάτων τοπωνυμίων και πόλεων στη Μακεδονία, αρκετά ονόματα και επίθετα θεών και ηρώων, έξι ονόματα εορτών και 12 ονόματα μηνών. Επίσης σώζεται ένας πολύ μεγάλος αριθμός ονομάτων ανθρώπων - ανδρών και γυναικών.
Πολλοί ήταν οι ξένοι γλωσσολόγοι οι οποίοι αμφισβήτησαν την γνησιότητα των ονομάτων των Μακεδονικών φυλών, τα οποία αυθαίρετα και αντιεπιστημονικά τα τοποθετούσαν σαν Ιλλυρικής ή άλλης, πάντως με τίποτα Ελληνικής προέλευσης. Ένα παράδειγμα είναι το όνομα “Ορέσται” της ομώνυμης Μακεδονικής φατριάς - φυλής. Οι ξένοι υποστήριξαν ότι το όνομα αυτό είναι Ιλλυρικής καταγωγής διότι περιέχει το επίθημα -στ- το οποίο συναντάται σε πολλά Ιλλυρικά ονόματα, αλλά αυτή είναι μια τελείως λανθασμένη αντίληψη διότι το σ ανήκει στη ρίζα Ορεσ- και το -ται είναι γνήσια Ελληνική κατάληξη η οποία χρησιμοποιούνταν εις όλη την Ελληνική επικράτεια. (Μ. Σακελλαρίου).
Θα αναφέρω παρακάτω μερικά από τα Μακεδονικά ονόματα:
Έχει κανείς την αμφιβολία ότι κάποια από τις προαναφερθέντες λέξεις δεν είναι Ελληνική;
Πίνακας με τους βασιλείς της Μακεδονίας και τους χρόνους διοικήσεως έκαστου: (Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για μεγαλύτερη έκδοση)
Η θρησκεία των Μακεδόνων.
Η θρησκεία των Μακεδόνων ήταν η ίδια με αυτή των λοιπών Ελλήνων, λατρευόταν το δωδεκάθεο σαν σύνολο και τον κάθε ένα θεό ξεχωριστά. Επίσης ας μην ξεχνάμε το βουνό - κατοικία των θεών των αρχαίων Ελλήνων ο Όλυμπος [17] που λατρευόταν ως ιερό βουνό από όλους τους Έλληνες της κυρίως Ελλάδας της Μακεδονίας, των νησιών, της Ιωνίας, της νότιας Ιταλίας και Σικελίας βρίσκεται στη Μακεδονία, και επίσης οι επίσης πανελλήνιες Πιερίδες Μούσες και αυτές στη Μακεδονία τοποθετούσαν την γέννησή τους και τη δράση τους. Επίσης λάτρευαν και τους υπόλοιπους ημίθεους και ήρωες και κυρίως τον Ηρακλή (όπως όλα τα Δωρικά φύλα) διότι ήταν απόγονοί του. Παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες στα θρησκευτικά δρώμενα, στις τελετές, στις εορτές και τους χορούς με τους Μάγνητες και με τους Αιολείς (γειτονικά φύλα από παλαιά). Ένα άλλο εξαιρετικό χαρακτηριστικό που δείχνει την Ελληνικότητα της Μακεδονικής φυλής είναι ότι οι Μακεδόνες πριν από την μάχη προσέφεραν θυσίες στον Θεό Φόβο! Αναφέρεται ότι το ίδιο έκανε και ο μυθικός Θησέας πριν πολεμήσει εναντίον των Αμαζόνων... (Μ. Σακελλαρίου).
Αναφορές αρχαίων συγγραφέων.
Πολλοί ήταν οι αρχαίοι Έλληνες η οποίοι δεν δίστασαν να αναφερθούν στους Μακεδόνες άλλοι με καλά λόγια και άλλοι με κακολογίες (κυρίως οι Αθηναίοι) οι οποίοι δεν μπορούσαν να δεχθούν την πτώση της Αθηναϊκής ηγεμονίας και έτσι για λόγους κυρίως ρητορικούς και πολιτικούς αναφέρθηκαν με αρνητική χροιά κυρίως για τους βασιλιάδες της Μακεδονίας και όχι καθεαυτού τον Μακεδονικό λαό. Αυτές τις αναφορές τις χρησιμοποίησαν οι ξένοι “προπαγανδιστές” και “Έλληνες” συντελεστές τους για να μηλίσουν και να δημιουργήσουν την ψευδομακεδονία του Πιρίν στην αρχή και των Σκοπίων αργότερα έως και στις μέρες μας.
Στα αποσπάσματα που ακολουθούν θα αναφέρεται ο συγγραφέας και το έργο και θα δίνεται και το αρχαίο κείμενο στα περισσότερα εκτός από αυτά που είναι στα λατινικά.
Σε αυτό το άρθρο το οποίο αποτελεί συνέχεια του άρθρου Περί Μακεδονίας Α΄, θα αναλυθούν οι όροι Μακεδονία και Μακεδόνες, θα μιλήσω για την γενεαλογία των Μακεδόνων, την ιστορία τους μέχρι το καλοκαίρι του -336 όπου δολοφονήθηκε ο Φίλιππος ο Β΄ πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα μιλήσω για την Μακεδονική γλώσσα, τα ήθη - έθιμα - παραδόσεις της Μακεδονίας, όπως και τις λατρευτικές συνήθειες και τους λατρευόμενους θεούς και ήρωες. Τα στοιχεία που θα δοθούν αποδεικνύουν περίτρανα την Ελληνικότητα της Μακεδονίας στους ξένους (και όχι μόνον) κύκλους που θέλουν να περάσουν τα όποια αντίθετα και άρα να βλάψουν την Ελλάδα. Εδώ πάντως ουδέποτε υπήρξε τέτοιο πρόβλημα μεταξύ των Ελλήνων ούτε στην αρχαία ούτε στη σύγχρονη Ελλάδα. Ευχής έργον θα ήταν να ξυπνήσει αυτό το άρθρο κάποιους Έλληνες οι οποίοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει την σοβαρότητα της κατάστασης, καθώς και να αναδείξει όλα αυτά τα έργα τα οποία έχουν γίνει από προηγούμενους Έλληνες και ξένους, τα οποία πρέπει όλοι να έχουμε εν γνώση, μιας και αυτά είναι η μόνη μας δύναμη για να αποδείξουμε στους εχθρούς μας εσωτερικούς ή εξωτερικούς ότι στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμη άνθρωποι οι οποίοι δεν ξεχνούν την ιστορία, και την τεράστια πολιτισμική κληρονομιά αυτού του τόπου αλλά και κυρίως δεν ξεχνούν τους χιλιάδες χιλιάδων Ελλήνων που έπεσαν για να περάσουν τα ιδεώδη και τα ιδανικά της Ελληνικής φυλής και του Ελληνικού έθνους στις επόμενες γενιές και να σωθούν μέχρι σήμερα. Αλοίμονό μας εαν δεν τιμούμαι τους νεκρούς μας... θα υποπέσουμε στην Άβυσσο και δεν θα υπάρξει επιστροφή....
Θα κλείσω αυτό το μεγάλο θέμα με αναφορά ιστορική στο ποιοι είναι οι Σκλάβοι - Σλάβοι και ιδιαίτερα το υπο - κρατίδιο Σκόπια, πότε εμφανίστηκαν στο προσκήνιο και θα αναφέρω όλους αυτούς τους Έλληνες και ξένους επιστήμονες που κατέρριψαν τις θεωρίες της Αμερικάνικης παραπολιτικής και μαύρης προπαγάνδας που σαν λαίλαπα εξαπολύεται επάνω στην χώρα μας... Που σαν να μη φθάνει αυτό έχουν και την βοήθεια των “Ελλήνων πολιτικών” οι οποίοι όλοι(!), όλο τυχαία, έχουν την ίδια άποψη για το θέμα να δοθεί το όνομα βόρεια Μακεδονία όπως λένε σαν γεωγραφικός όρος(!) - προσδιορισμός! Η άποψη η δική μου και φαντάζομαι πολλών ακόμη Ελλήνων και αν μη τι άλλο Μακεδόνες όπως εγώ είναι να μην υπάρξει απολύτως καμία υποχώρηση της Ελλάδος στο θέμα αυτό. Διότι το σημερινό κράτος των Σκοπίων δεν έχει ούτε είχε ποτέ απολύτως καμία σχέση με τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες... Προχωρήστε στην ανάγνωση του άρθρου και γνωρίστε από κοντά την Μακεδονία και τους κατοίκους της και πάνω από όλα είναι σημαντικό να καταλάβουμε όλοι μας δια ποιον λόγον δεν πρέπει να παραδώσουμε τον όρο Μακεδονία ούτε για δείγμα στους ιμπεριαλιστές γείτονές μας... Η Μακεδονία είναι αρχαιότατη, η Μακεδονική διάλεκτος από τις πιο γνήσιες Ελληνικές διαλέκτους, τα ήθη, τα έθιμα, η λατρεία και η αρχιτεκτονική των Μακεδόνων είναι όλα καθαρά και αυταπόδεικτα Ελληνικά στοιχεία αδιάψευστοι μάρτυρες ενάντια στον αποκεφαλισμό της ιστορίας...
Και μια παράκληση προς τους πολιτικούς... Εαν δεν γνωρίζετε τι να πράξετε σε αυτό και σε άλλα θέματα, μπορείτε κάλλιστα δια της δημοκρατικής οδού να απευθύνετε το ερώτημα προς τον Ελληνικό λαό (δημοψήφισμα) ο οποίος ήταν, είναι και θα είναι πάντα έτοιμος να απαντήσει...
Περί Μακεδονίας Β΄ - Ως εισαγωγή.
Εκείνη την μακρινή εποχή σχεδόν τέσσερις χιλιάδες χρόνια από σήμερα η Ελλάς ήταν ένα απέραντο μέρος με αχανή και πανέμορφα δάση, με ορμητικά ποτάμια και γάργαρα νερά. Σε αυτή τη χώρα όπου και εαν γυρνούσες τα μάτια σου αντίκρυζες ιερά άλση, ιερά ποτάμια και λόφους που αργότερα χτίσθηκαν ναοί στάδια, βωμοί, θέατρα και πανέμορφες πόλεις και χωριά. Οι θρύλοι της και οι παραδόσεις πολύ έντονες, σαγήνευαν τον όποιο περαστικό επισκέπτη σε κάθε του βήμα. Μία χώρα με θεούς, δαίμονες και Μούσες, γεμάτη με ήρωες και γενναίους μαχητές, μία χώρα ζωντανή απ;o άκρη εις άκρη με κατοίκους δραστήριους, τολμηρούς και περήφανους. Ένα κομμάτι αυτής της χώρας λοιπόν ήταν και είναι και η Μακεδονία, γη ιερή και ηρωϊκή μιας και μυθολογείται ότι οι Μακεδόνες που την κατοίκησαν (και την κατοικούν) κρατούσαν από την γενιά του Ηρακλέους. Μια χώρα η οποία κατοικήθηκε για πρώτη φορά από Έλληνες με επίγνωση της καταγωγής τους (της Ελληνικής και μόνο αυτής), με Ελληνικά ήθη και έθιμα και γλώσσα Ελληνική (Δωρική διάλεκτος), με Έλληνες ήρωες και θεούς, με Ελληνική παιδεία και Ελληνικό τρόπο ζωής. Βλέπετε τότε οι Έλληνες χωρίζονταν στις διάφορες Ελληνικές φυλές (π.χ. Ίωνες, Αχαιοί, Δωριείς, Αιολείς κ.α.) αλλά ταυτόχρονα αναγνώριζαν αλλήλους ως Έλληνες που η γλώσσα τους, ο πολιτισμός τους και ο τρόπος ζωής τους, τους έκανε να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους λαούς τους οποίους επονόμαζαν βάρβαρους.
Το όνομα Μακεδών - Μακεδνός - Μακέτης και Μακεδονία - Μακετία ή Μακητία τι σημαίνει και σε ποιες αναφορές αρχαίων το βρίσκουμε!
Το όνομα Μακεδονία - Μακεδνία και οι κάτοικοι Μακεδόνες - Μακεδνοί αναφέρεται από τον Ηρόδοτο (Α,56) και έχει ρίζα γνήσια Ελληνική, ανατρέχοντας στα διαθέσιμα λεξικά βλέπουμε:
α) Μακεδών = Μακηδών = Μακεδνός [1] (εκ του μηκεδανός - μακεδανός) = Μακέτης = Μακεδόνας = μακρός, υψηλός, δωρικός, ψηλός και αδύνατος (σύμφωνα με τα λεξικά Δημητράκου, Μπαμπινιώτη, Μπαλτά Χαρ.), συνδέονται λεξιλογικά με τις λέξεις μάκος (δωρικός τύπος του μήκος) και μακρός. Πιο συγκεκριμένα η λέξη Μακεδόνες - Μακεδών αναλύεται σε μακί (μάκρος) + κεδών (πιθανών μακεδονικός - δωρικός τύπος της λέξεως χθών = γη) σύμφωνα με το λεξικό της νέας Ελληνικής του κ. Γ. Μπαμπινιώτη. Επίσης σύμφωνα με τον JP Hofmann Μακεδνός -οί - Μακεδόνας -όνες = εκ του μακεδανός - μηκεδανός = “ Οι κατοικούντες εις υψηλήν ορεινήν χώραν”. Το μεγάλο λεξικό του liddel scott αναγράφει τα εξής μακεδνός, ή, όν= μηκεδανός, μακρός, υψηλός, αίγειρος Οδ. Η106, ελάται Νικ. Θηρ. 472, νάπαι Λυκοφρ. 1273 στην λέξη ο Μακέτης, ου = ο Μακεδών με θυληκό η Μακέτις - ιδος και η Μακέτια - Μακητία είναι η Μακεδονία.
β) Μακετία = Μακεδνία = Μακεδονία = τοπωνύμιο, ήταν η μακρά, υψηλά κείμενη, βόρεια, ορεινή χώρα. (σύμφωνα με τα ως άνω αναφερθέντα λεξικά) προερχόμενο ετυμολογικά όπως το Μακεδνός - Μακεδόνας.
γ) Από το Perseus Project (Perseus Digital Library) έχουμε και τα εξής:
- Μᾰκέτης, ου, ὁ,
= Μακεδών, Gell.9.3, etc.:—fem. Μᾰκέτις, ιδος, Str. 10.4.10, AP7.49 (Bianor); or Μᾰκέτη, ib.51 (Adaeus).
Μᾰκηδών, όνος, ὁ, poet. for Μακεδών, Hes.Fr.5.2 (pr. n. of eponymous hero<*>), Call.Del.167; Μακηδονίη, ἡ, Hermesian.7.65, Epigr. ap. Paus.1.13.3.
μᾰκεδνός, ή, όν,
= μηκεδανός, tall, taper, αἴγειρος Od.7.106; ἐλάται Nic.Th.472; νάπαι Lyc.1273: as pr. n. of the Dorians, Δωρικόν τε καὶ M. ἔθνος Hdt.8.43, cf. 1.56; M. σκῦλα Hsch. (who glosses it by οὐράνια καὶ μεγάλα)
Ξεκινώντας από τον Ηρόδοτο στο βιβλίο του Κλειώ (Α,56) διαβάζουμε:
Μετὰ δὲ ταῦτα ἐφρόντιζε ἱστορέων τοὺς ἂν Ἑλλήνων δυνατωτάτους ἐόντας προσκτήσαιτο φίλους. Ἱστορέων δὲ εὕρισκε Λακεδαιμονίους τε καὶ Ἀθηναίους προέχοντας, τοὺς μὲν τοῦ Δωρικοῦ γένεος, τοὺς δὲ τοῦ Ἰωνικοῦ. Ταῦτα γὰρ ἦν τὰ προκεκριμένα, ἐόντα τὸ ἀρχαῖον τὸ μὲν Πελασγικόν, τὸ δὲ Ἑλληνικὸν ἔθνος. Καὶ τὸ μὲν οὐδαμῇ κω ἐξεχώρησε, τὸ δὲ πολυπλάνητον κάρτα. Ἐπὶ μὲν γὰρ Δευκαλίωνος βασιλέος οἴκεε γῆν τὴν φθιῶτιν, ἐπὶ δὲ Δώρου τοῦ Ἕλληνος τὴν ὑπὸ τὴν Ὄσσαν τε καὶ τὸν Ὄλυμπον χώρην, καλεομένην δὲ Ἱστιαιῶτιν· ἐκ δὲ τῆς Ἱστιαιώτιδος ὡς ἐξανέστη ὑπὸ Καδμείων, οἴκεε ἐν Πίνδῳ, Μακεδνὸν καλεόμενον· ἐνθεῦτεν δὲ αὖτις ἐς τὴν Δρυοπίδα μετέβη, καὶ ἐκ τῆς Δρυοπίδος οὕτως ἐς Πελοπόννησον ἐλθὸν Δωρικὸν ἐκλήθη.
Δηλαδή:
Αμέσως φρόντισε (ο Κροίσος) να μάθει ποιοι από τους Έλληνες ήταν οι ισχυρότεροι για να τους κάνεις συμμάχους του. Πληροφορήθηκε ότι οι κυριότερες φυλές ήταν οι Λακεδαιμόνιοι, που ήταν δωρικού γένους, και οι Αθηναίοι που ήταν ιωνικού γένους. Και οι δύο ξεχώριζαν από τους υπόλοιπους. Οι Αθηναίοι κρατούσαν από το Πελασγικό Έθνος και οι Λακεδαιμόνιοι από το Ελληνικό. Οι πρώτοι δεν μετακινήθηκαν καθόλου από τα μέρη τους ενώ οι δεύτεροι είχαν περιπλανηθεί πολύ. Όταν βασίλευε ο Δευκαλίων, οι Λακεδαιμόνιοι κατοικούσαν στη Φθιώτιδα και όταν βασίλευε ο Δώρος, ο υιός του Έλληνα, είχαν κατοικήσει τη χώρα γύρω από την Όσσα και τον Όλυμπο, που τώρα ονομάζεται Ιστιαιώτιδα. Όταν οι Κάδμειοι τους έδιωξαν από εκεί, πήγαν να κατοικήσουν στη Πίνδο, όπου ονομάστηκαν Μακεδνοί. Από εκεί έφυγαν και πήγαν στη Δρυοπίδα και μετά στη Πελοπόννησο, όπου ονομάστηκαν Δωριείς.
Δεν πρέπει να παρανοήσουμε τον Ηρόδοτο που λέει ότι οι Λακεδαιμόνιοι κρατούσαν από το Ελληνικό έθνος μιας και ο Ηρόδοτος αντιλαμβάνεται ως Έλληνες μόνο τους Δωριείς. Αλλά ως Ελληνικά φύλα υπήρχαν και άλλα και ήταν αυτά που έπαιρναν μέρος στην Αμφικτιονία. Οι Αθηναίοι μπήκαν στην Αμφικτιονία στα χρόνια του Σόλωνα. Είναι ξεκάθαρη πιστεύω η αναφορά του Ηροδότου για το Μακεδνόν έθνος και η άμεση σχέση του με το Δωρικό γένος και με το Ελληνικό γένος. Ας κρατήσουμε αυτή την πληροφορία για αργότερα.
Ακόμα δυο ενδιαφέροντα απόσπασματα που μας δίνουν μια διαφορετική προσέγγιση για το Μακεδονικό έθνος - φυλή είναι αυτό του Ελλάνικου [2] δια στόματος Στέφανου Βυζάντιου και του Ησίοδου στο βιβλίο Γυναικών κατάλογος:
<Μακεδονία> ἡ χώρα, ἀπὸ Μακεδόνος τοῦ Διὸς καὶ Θυίας τῆς Δευκαλίωνος, [ὥς φησιν Ἡσίοδος ὁ ποιητής ἡ δ' ὑποκυσαμένη Διῒ γείνατο τερπικεραύνῳ υἷε δύω, Μάγνητα Μακηδόνα θ' ἱππιοχάρμην, οἳ περὶ Πιερίην καὶ Ὄλυμπον δώματ' ἔναιον. ἄλλοι δ' ἀπὸ Μακεδόνος τοῦ Αἰόλου, ὡς Ἑλλάνικος ἱερειῶν πρώτῃ τῶν ἐν Ἄργει “καὶ Μακεδόνος [τοῦ] Αἰόλου οὕτω νῦν Μακεδόνες καλοῦνται, μόνοι μετὰ Μυσῶν τότε οἰκοῦντες”. λέγεται δὲ καὶ Μακεδονίας μοῖρα <Μακετία,> ὡς Μαρσύας ἐν πρώτῳ Μακεδονικῶν “καὶ τὴν Ὀρεστείαν δὲ Μακετίαν λέγουσιν ἀπὸ τοῦ Μακεδόνος”. ἀλλὰ καὶ τὴν ὅλην Μακεδονίαν Μακετίαν οἶδεν ὀνομαζομένην Κλείδημος ἐν πρώτῳ Ἀτθίδος “καὶ ἐξῳκίσθησαν ὑπὲρ τὸν Αἰγιαλὸν ἄνω τῆς καλουμένης Μακετίας”.] τὸ ἐθνικὸν Μακεδών ὁμοφώνως τῷ κτιστῇ, κοινὸν τῷ γένει, καὶ Μακεδονίς θηλυκῶς, καὶ Μακεδών ἀντὶ τοῦ Μακεδονικός. λέγεται καὶ Μακεδόνιος καὶ Μακεδονικὴ ἡ χώρα. λέγεται καὶ Μακέτης ἀρσενικῶς καὶ Μακέτις γυνὴ καὶ Μάκεσσα ἐπιθετικῶς, ὡς Ἡρακλείδης, καὶ Μάκεττα διὰ δύο <ττ> καὶ δι' ἑνὸς <τ>.
Από το πρόγραμμα TLG στον συγγραφέα Stephanus Gramm. (Στέφανος Βυζάντιος) / Ethnica (epitome) - Εθνικά (επιτομή) σελίδα 427 σειρά 15 έως σελίδα 428 και σειρά 10. λήμμα Μακεδονία.
Δηλαδή:
“Μακεδονία” η χώρα, από τον υιό του Δία και της Θυίας, Μακεδόνα, όπως μαρτυρεί και ο ποιητής Ησίοδος, ο Δίας με τη Θυία έκαναν δύο παιδιά τον Μακεδόνα και τον Μάγνητα...
Και όπως λέει και ο Ελλάνικος ότι ο Μακεδών ο γενάρχης δηλαδή των Μακεδόνων, ήταν υιός του Αιόλου... (Πράγματι η Μακεδονική διάλεκτος έχει πολλά κοινά σημεία με την Αιολική διάλεκτο επαληθεύοντας τα λεγόμενα του Ελλάνικου. Αυτή η συγγενική σχέση προέρχεται από παλαιά γειτονία των δύο Ελληνικών φύλων...)
Από την γενικά αποδεκτή έννοια απέχουν κάποιοι άλλοι συγγραφείς οι οποίοι αναφέρουν άλλες γενεολογίες για τον Μακεδόνα και την Μακεδονία. Συγκεκριμένα ο ψευδο - Σκύμνος στον στίχο 622 μας λέει: Ὑπὲρ τὰ Τέμπη δ' ἔστιν ἡ τῶν Μακεδόνων χώρα παρὰ τὸν Ὄλυμπον ἑξῆς κειμένη, ἧς φασι βασιλεῦσαι Μακεδόνα γηγενῆ! Δηλαδή ο Μακεδών ο γενάρχης της Μακεδονίας ήταν γηγενής! Επίσης ο Ψευδο Απολλόδωρος και ο Αιλιανός αναφέρουν μια άλλη χαμένη παράδοση κατά την οποία ο Μακεδών ήταν υιός του Λυκάονος.
Ο Ισοκράτης αν και υπήρξε πολέμιος της Μακεδονικής ηγεμονίας αναφέρει σε απόσπασμά του «Ομολογείται μεν γαρ την Μακεδονίαν πόλιν αρχαιοτάτην είναι και ελληνικοτάτην και μεγίστην και πάσιν ανθρώποις ονομαστοτάτην»
Υπάρχει ακόμη μία παράδοση σοζώμενη υπό της Ωγυγίας (Τόμος Β΄ σελίδα 294) του Αθανάσιου Σταγειρίτου για τον Μακεδόνα η οποία μας λέει ότι ο Μακεδών ήταν αδερφός του Οσίριδος βασιλέα πανάρχαιον της Αιγύπτου, ο οποίος αφού συνέταξε στράτευμα μέγαν υπό του στρατηγού Ηρακλέους(!), μαζί με τους αδερφούς του Άνουβι και Μακεδόνα καθώς και τον Πάνα ξεκίνησε εκστρατεία εκπολιτισμού πολλών περιοχών ανα την υφήλιο... Αναφέρεται επίσης στον Μακεδόνα και λέει ότι φορούσε ως κάλυμα της κεφαλής του μία λεοντή (όπως ο Ηρακλής) και στον Άνουβι ότι φορούσε κεφαλή κυνός (διαυτό τον λόγο και ζωγραφίζεται ως κυνοκέφαλος θεός από τους Αιγυπτίους) Η συγκεκριμένη μαρτυρία σώζεται από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη στο Ι’ 18!
Η γεωγραφία της Μακεδονίας.
Για τη γεωγραφία της αρχαίας Μακεδονίας διάβασε στο άρθρο “Περί Μακεδονίας Α΄” στην ιστοσελίδα μας όπου γίνεται εκτενής αναφορά των γεωγραφικών ορίων της Μακεδονίας από πηγές αρχαίων συγγραφέων, όπως του Στράβωνα, του Πτολεμαίου και άλλων. Κατανοούμε ότι ένα περίπου 20 % της αρχαίας Μακεδονίας βρίσκεται σήμερον υπό Σκοπιανική κατοχή (Περιοχή Μοναστηρίου) και το οποίο μάλιστα άνηκε στις περιοχές που κατέκτησε ο Φίλιππος ο Β΄ και όχι νωρίτερα. Δεν νοείτε λοιπόν η ονομασία βόρεια Μακεδονία διότι είναι μόνον το 20 % της βόρειας Μακεδονίας, ποσοστό ελάχιστο ώστε να προπαγανδίζουν έτσι οι Σκοπιανοί και από πίσω τους οι Αμερικανοί, εξάλλου η λύση της σύνθετης ονομασίας αποτελεί λύση παγίδα για τον Ελληνισμό και την Μακεδονία διότι το όνομα αυτό δεν πρόκειτε ποτέ να χρησιμοποιηθεί ως βόρεια Μακεδονία αλλά μόνο ως Μακεδονία σκέτο. Λες και απευθύνονται σε μικρά παιδιά, προσπαθούν να περάσουν τα θέλω τους και τα φέρνουν με όμορφα και διπλωματικά λόγια... Η Ελλάς ουδεμία υποχώρηση δεν πρέπει να κάνει στο θέμα αυτό, η Μακεδονία ήταν, είναι και θα παραμείνει Ελληνική και δεν μπορεί ο κάθες Σλάβος (και κανείς άλλος) που κατέβηκε στα μέρη μας μετά τον 6ο αιώνα (ως ληστής και πειρατής) εκμεταλλευόμενος βέβαια και την αδράνεια του Βυζαντινού κράτους να καπιλεύεται και να οικιοποιεί την ιστορία του τόπου μας...
Οι Μακεδονικές Επαρχίες.
Τη Μακεδονία αποτελούσαν οι εξής αμιγώς Ελληνικές περιοχές - επαρχίες της αρχαίας βόρειας Ελλάδας οι οποίες ονομάζονταν και φυλετικές χώρες όχι όμως δηλώνοντας την φυλετική διαφορετικότητα αλλά σαν διοικητικές υποδιαιρέσεις μιας και όλοι οι πληθυσμοί ήταν Έλληνες. Αυτές λοιπόν οι επαρχίες όπως θα τις λέγαμε σήμερα ήταν οι εξής: η Ελιμιώτιδα, η Ορεστίδα, η Εορδαία, η Λυγκηστίδα, η Πελαγονία και η Δερρίοπος βορειοδυτικά. Η Βοττιαία, η Αλμωπία, η Πιερία, η Αμφαξίτις και η Μυγδονία νότια και η Κρηστωνία, η Βισαλτία, η Σιντίκη, η Οδομαντική, η Ηδωνίδα και η Πιερίδα ανατολικά.
Περί Δωριέων - Μακεδόνων - Μαγνήτων.
Τα Δωρικά φύλα [3] εκείνη την περίοδο κατοικούσαν στις περιοχές γύρω από την Όσσα και την Πίνδο. Τμήμα και αυτών ήταν οι Μακεδόνες - Μακεδνοί όπως μας τονίζει ο Ηρόδοτος (Α,56). [αναφέρεται παραπάνω]. Ο Ηρόδοτος επίσης μας πληροφορεί ότι παλαιότερα τα δωρικά αυτά έθνη κατοικούσαν στην Φθιώτιδα και πήραν το όνομά τους από τον τότε βασιλέα τους τον Δώρο [4]. Ο Δώρος τους οδήγησε στις περιοχές πέριξ της Όσσας και του Ολύμπου, περιοχή όπου ο Ηρόδοτος την ονομάζει Ιστιαιώτιδα. Επίσης μας αναφέρει ότι διώχθηκαν από εκεί από τους Καδμείους και κατευθύνθηκαν προς την Πίνδο όπου και ονομάστηκαν Μακεδνοί - Μακεδόνες. Οι Δωριείς - Μακεδόνες ήταν ορεινό πολεμικό Ελληνικό φύλο που η κύριά τους ασχολία ήταν η ποιμενική εργασία. Οι αιτίες που τους ανάγκασαν να φύγουν από την Πίνδο μας είναι άγνωστες, μπορεί λόγω πιέσεων εχθρικών φυλών, μπορεί λόγω έλλειψης φυσικών πόρων να αναγκάσθηκαν να προχωρήσουν σε μέρη πιο πεδινά και άρα πιο έφορα.
Κατά το -1200 με -1100 το μεγαλύτερο τμήμα των δωρικών αυτών φυλών κατευθύνθηκε προς την Πελοπόννησο και εγκαταστάθηκε εκεί καταλύοντας τον Μυκηναϊκό πολιτισμό διότι διέθεταν όπλα από σίδηρο, ανώτερα από τα χάλκινα των Μυκηναίων. Η κίνηση τους αυτή ονομάστηκε “η Κάθοδος των Δωριέων” και είναι ιδιαίτερα σκοτεινή και άγνωστη λόγω έλλειψης στοιχείων αρχαιολογικών και γλωσσολογικών, διαυτό ερευνάται ακόμη συνεχώς. Στις περιοχές των Μεγάρων, της Κορίνθου και του Άργους καθώς και στις περιοχές της Αργολίδας και της Κυνουρίας είχε εγκατασταθεί αμιγώς δωρικός πληθυσμός. Επίσης αρκετοί Δωριείς παρέμειναν στη Δωρίδα. Σε δωρικό έλεγχο επίσης περιήλθαν η Κρήτη, η Θήρα, τα Κύθηρα, η Μήλος και άλλες περιοχές της νησιωτικής και Μικρασιατικής Ελλάδας.
Οι Μακεδόνες όμως στράφηκαν ανατολικά και βόρεια. Χωρίστικαν με το αδελφό δωρικό φύλο των Μαγνήτων οι οποίοι βάδισαν προς την σημερινή Μαγνησία όπου και παρέμειναν. Είναι χαρακτηριστική η ομοιομορφία και στις λατρευτικές τελετές και στις παραδόσεις - ήθη - έθιμα όπως και στην γλώσσα μεταξύ των Μακεδόνων και των Μάγνητων (εξετάζεται παρακάτω), ας μην ξεχνάμε ότι η μυθολογία μας λέει (Ησίοδος - Γυναικών κατάλογος) ότι όταν πλάγιασε η Θυία [5] με τον Δία γέννησε δύο αδέρφια τον Μακεδόνα και τον Μάγνητα! Σχετικά με την κοινή καταγωγή των Μακεδόνων και των Δωριέων πρέπει να αναφέρουμε και το γεγονός ότι πολλές πόλεις της Μακεδονίας και της Πελλοπονήσου όπως και της Κρήτης αλλά και σε άλλα μέρη που διέτριβαν Δωριείς παρατηρούνται κοινά ονόματα δηλώνοντας το όμαιμον της καταγωγής παραδείγματος χάριν, υπάρχει Γορτύνα στη Κρήτη και Γόρτυνα στη Μακεδονία, Άργος στη Πελοπόννησο και Άργος Ορεστικόν η γεννέτειρα των Μακεδόνων...
Ένας κλάδος των Μακεδόνων οι Αργεάδες Μακεδόνες εγκαταστάθηκαν στις περιοχές στους πρόποδες του Ολύμπου που από αυτούς ονομάστηκε “Μακεδονικό βουνό”. Και συγκεκριμένα στις πεδιάδες της Πιερίας και Βοττιαίας που πήραν το όνομά τους από τα Ελληνικά φύλα που κατοικούσαν παλαιότερα εκεί, τους Πίερες και τους Βοττιείς. Τα διάφορα άλλα Μακεδονικά φύλα ιδρύουν τότε ξεχωριστά τα βασίλεια των Ορεστών, των Λυγκηστών, των Εορδών, των Ελιμιωτών κ.α. (Οι Ελιμιώτες είχαν αρχικά πρωτεύουσα την Ελίμεια αλλά αργότερα είχαν σίγουρα την Αιανή όπως απέδειξαν οι ανασκαφές).
Ως γενάρχης της και ιδρυτής της βασιλικής δυναστείας του πρώτου Μακεδονικού κράτους με πρωτεύουσα τις Αιγές κατά τον Θεόπομπο ήταν ο Κάρανος [6] του οποίου η καταγωγή κρατούσε από τους Τημενίδες του Άργους και η δυναστεία του βασίλευσε για 72 χρόνια. Θεμελιωτής του Μακεδονικού κράτους και πρώτος επίσημα βασιλέας κατά τον -7ο αιώνα θεωρείται ο Αργείος Περδίκας ο Α΄, υιός του Τήμενου από το δωρικό Άργος. Ο Τήμενος [7] ήταν βασιλέας του Άργους, εγγονός του Ηρακλή και δισέγγονος του Διός (στο γένος των Ηρακλειδών ανήκουν και οι βασιλείς των Λακεδαιμονίων, αποδεικνύοντας ακόμη μια φορά την κοινή Ελληνική τους καταγωγή). Είχε δε ο Τήμενος τρία τέκνα τους Γαυάνη, Αέροπο και τον Περδίκκα (Α΄) που ήταν και ο μικρότερος. Αργότερα την πρωτεύουσα ο Αρχέλαος (- 413) την μετέφερε στη Πέλλα. Παρόλα αυτά οι Τημενίδες βασιλιάδες θάβονταν στη παλαιά πρωτεύουσα στις Αιγές λόγω ότι υπήρχε παράδοση που έλεγε ότι όσο θα θάβονται οι Τημενίδες βασιλιάδες στις Αιγές, τόσο αυτοί και οι απόγονοί τους θα βασιλεύουν την Μακεδονία! Η παράδοση αυτή όμως διακόπηκε με την ταφή του Τημενίδη βασιλέα Μεγάλου Αλεξάνδρου σε άλλο μέρος.
Στον πίνακα φαίνεται το γενεαλογικό δέντρο του Ηρακλή: (Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για μεγαλύτερη έκδοση)
Σύντομη περιγραφή της ιστορίας της Μακεδονίας έως της ανάδειξης στο Μακεδονικό θρόνο και ηγεσίας του Αλεξάνδρου του Γ΄ (του Μέγα).
Όπως προείπαμε κατά τον -8ο αιώνα ο Περδίκκας ο Α΄ καθιέρωσε τα πρώτα όρια του Μακεδονικού βασιλείου αφού κατάφερε να συνενώσει τις πολυπλάνητες Μακεδονικές φατριές και μαχώμενος να απωθήσει και να αποκρούσει τις ουκ ολίγες επιθέσεις εχθρικών φύλων, κατάφερε να προωθήσει τα όρια της Μακεδονίας ως και τον Αξιό ποταμό και πιο πέρα ακόμη. Η εποχή που ακολουθεί μέχρι και την βασιλεία του Αμύντα του Α΄ (-548 με -518) είναι ιδιαίτερα άγνωστη και σώζονται μόνο μύθοι και δοξασίες. Το -513 με -512 τους Μακεδόνες βρήκε η Περσική κατάκτηση αλλά παρόλαυτα ο Αμύντας κράτησε πολύ καλές σχέσεις με τους Πεισιστρατίδες των Αθηνών. Το -498 τον διαδέχθηκε στον θρόνο ο υιός του ο Αλέξανδρος ο Α΄ ο οποίος κυβέρνησε από το - 498 έως και το -454. Δυστυχώς ο Αλέξανδρος αναγκάστηκε να ακολουθήσει τα Περσικά στρατεύματα κατα της νοτίου Ελλάδος αλλά δεν έπαψε στιγμή να ειδοποιεί του υπόλοιπους Έλληνες για επικείμενες ενέργειες των Περσών όπως επίσης και να καταδιώξει τους διαφεύγοντες Πέρσες μετά την ήττα τους στις Πλαταιές το -479, προκαλώντας πολλές απώλειες εκ μέρους των Περσών. Τότε ήταν και που προσάρτησε στο Μακεδονικό κράτος την Βισαλτία και την Κρηστωνία.
Άσχημες σχέσεις με την Αθηναϊκή ηγεμονία επήλθαν επί Περδίκκα Β (-454 με -414/3) όπου οι Αθηναίοι θέλωντας να ελένξουν κάποιες Μακεδονικές πόλεις απέσπασαν βίαια κάποιες παραλιακές εξ αυτών. Ο Περδίκκας κράτησε ήρεμη σχετικά στάση χωρίς να αντιδράσει βίαια εις απάντησιν των Αθηναϊκών κινήσεων και τελικά συμμάχησε μαζί τους το -431. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο θα λέγαμε ότι κράτησε μια στάση διπλωματική συμμαχόντας μια μες τους Αθηναίους και την άλλη με τους Λακεδαιμονίους. Κατάφερε με τις κινήσεις του να σώσει τη Μακεδονία από πολλούς εχθρούς και καταστροφές. Ο Αρχέλαος που τον διαδέχθηκε αναδιοργάνωσε την δομή του Μακεδονικού κράτους και έχτισε πολλά έργα. Αναδιοργάνωσε τον Μακεδονικό στρατό με βάση τα νοτιοελληνικά πρότυπα και έκτισε πολλά οχυρωματικά και αμυντικά γενικά έργα. Ήταν αυτός επίσης ο οποίος μετέφερε την πρωτεύουσα του Μακεδονικού κράτους από τις Αιγές στη Πέλλα, αλλά όπως προείπαμε οι Αιγές δεν ξεχάστηκαν αφού συνέχιζαν να ενταφιάζονται εκεί οι Τημενίδες βασιλείς.
Από τον θάνατο του Αρχελάου ως τον Αμύντα τον Γ΄ πέρασαν δύσκολα χρόνια για τους Μακεδόνες με πολέμους και συγκρούσεις με Ιλλυρικά φύλα και μάλιστα δύο Ιλλυρικές κατακτήσεις της Μακεδονίας. Ο Περδίκκας ο Β΄ έκανε κινήσεις για να αποσχισθούν από την Αθηναϊκή ηγεμονία οι κάποτε Μακεδονικές πόλεις της Χαλκιδικής εγκαθιστώντας πολλές φορές δυναμικά μακεδονικές φρουρές. Ηττήθηκε όμως σε μάχη με τους Ιλλυρίους το -359. Η κατάσταση που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα δύσκολη διότι η Μακεδονία πιέζοταν πολύ΄είτε από τους Ιλλυρίους είτε από την Αθηναϊκή ηγεμονία που ήθελε να εξασφαλίσει μόνιμο έλεγχο στα παράλια της Θράκης και της Μακεδονίας. Την κατάσταση την έσωσε ο υιός του Αμύντα του Γ΄ ο Φίλιππος ο Β΄ ο πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος με συνεχείς πολέμους (όπου τυφλώθηκε το ένα του το μάτι και κούτσαινε από το ένα πόδι.) κατάφερε να απωθήσει τους εχθρούς του κράτους του. Ο Φίλιππος ο Β΄ αναγορεύτηκε βασιλέας από τις στρατιωτικές μονάδες της Μακεδονίας σε ηλικία μόλις 24 χρονών. Ήταν ο κύριος μεταρυθμιστής του Μακεδονικού στρατού, εισήγαγε νέα πεζοπόρα και ιππικά τμήματα καθώς και τη περίφημη Σάρισα, το μακεδονικό δόρυ. Πείρε τις στρατιωτικές στρατηγικές από τις υπόλοιπες Ελληνικές πόλεις Αθήνα - Σπάρτη - Θήβα και επαναδιοργάνωσε τον Μακεδονικό στρατό καθιστώντας τον ουσιαστικά ανίκητο. Με τις στρατιωτικές του δυνάμεις κατέλαβε την Αμφίπολη το -357 εξασφαλίζοντας την κίνηση πέρα από το Στρυμώνα και με την κατάληψη της Πύδνας και της Μεθώνης εξασφάλισε ασφαλή πορεία προς το Νότο. Υπήρξε ιδιαίτερα διπλωματικός χαρακτήρας και διατηρούσε μέσα σε άλλες Ελληνικές πόλεις φιλομακεδονικά κόμματα τα οποία χρηματοδοτούσε ο ίδιος. Το -346 προχώρησε στη λεγόμενη Φιλοκράττειο ειρήνη με τους Αθηναίους. Οι Αθηναίοι βρήκαν τον χρόνο για να κινηθούν και να προετοιμαστούν για να ξαναεπιβάλλουν την δική τους ηγεμονία, έτσι το -340 συμμαχόντας με τους Κορίνθιους και τους Μεγαρείς κυρήσουν τον πόλεμο στο Φίλιππο. Ο Φίλιππο κινήθηκε πάλι διπλωματικά και κανόνισε να φανεί ότι κηρύχθηκε πόλεμος για να επιλυθούν τα προβλήματα των Αθηναίων με τους συμμάχους τους έναντι της Μακεδονίας με εντολή των αμφικτυόνων. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στις 2 Αυγούστου του -338 στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας όπου ηττήθηκαν οι Αθηναίοι μετά από γενναία αντίσταση. Ο Φίλιππος μετά τη νίκη του δεν τους κυνήγησε να τους φονεύσει αφού ήθελε να συνενώσει όλους τους Έλληνες εναντίον των Περσών και έτσι τους άφησε να διαφύγουν. Τον χειμώνα της ίδιας χρονιάς βρέθηκαν εκπρόσωποι όλων των Ελληνικών πόλεων εκτός από τη Σπάρτη, στη Κόρινθο για να αποφασίσουν ενωμένοι πλέον τις επόμενες κινήσεις τους. Δημιουργήθηκε η πρώτη πανελλήνια συμμαχία με ηγεμόνα τον Φίλιππο και πάρθηκαν κάποιες αποφάσεις διατήρησεις πολιτικών δικαιωμάτων των Ελληνικών πόλεων - ελεύθερη διακίνηση εμπορίου κ.α. Ήταν η μεγάλη ευκαιρία που περίμενε ο Φίλιππος να συνενώσει όλους τους Έλληνες και να απελευθερώσει τις πόλεις της μικράς Ασίας από τους εισβολείς Πέρσες. Την άνοιξη του -336 έστειλε 10.000 άνδρες με επικεφαλή τον Παρμενίωνα και τον Άτταλο για να δημιουργήσουν προγεφύρωμα ώστε να ελευθερωθούν οι Ελληνικές πόλεις, αυτός θα ακολουθούσε με το υπόλοιπο στράτευμα. Το καλοκαίρι του -336 την μέρα των γάμων της κόρης του Κλεοπάτρας με τον βασιλέα της Ηπείρου Αλέξανδρο στις Αιγές, δολοφονήθηκε ανάμεσα στους δυο Αλέξανδρους (τον υιό του και τον γαμπρό του) από τον σε ηλικία 47 ετών χωρίς να προλάβει να κάνει την πολυπόθητη εκστρατεία κατά των Περσών. Τον αναδέχθηκε στην εξουσία ο υιός του ο Αλέξανδρος ο Γ΄ ο επονομαζόμενος Μέγας Αλέξανδρος ο οποίος έτυχε της συνεχούς στήριξης των δύο στρατηγών του Παρμενίωνα στην Ασία και του Αντίπατρου στη Μακεδονία.
(Η Μακεδονική ιστορία θα συνεχισθεί σε επόμενο άρθρο...)!
Στην φωτογραφία οι κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου: (Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για μεγαλύτερη έκδοση)
Η Ελληνική Μακεδονική διάλεκτος.
Η Μακεδονική διάλεκτος ήταν η Ελληνική διάλεκτος που μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες. Είναι κατά μεγάλη πιθανότητα παραπλήσια της Δωρικής διαλέκτου μιας και όπως είδαμε και προηγουμένως οι Δωριείς ήταν τμήμα των Μακεδόνων, άρα δεν θα μπορούσαν να μιλούσαν κάποια βάρβαρη γλώσσα. Το δυστύχημα της όλης υπόθεσης είναι ότι επί εποχής Φιλίππου του Β΄ και μετά επίσημη γλώσσα της Ελληνικής αυτοκρατορίας έγινε η Αττική διάλεκτος την οποία μιλούσαν και καταλάβαιναν όλα τα Ελληνικά φύλλα. Ο Αλέξανδρος και ο πατέρας του ο Φίλιππος βρήκαν στην Αττική διάλεκτο το εργαλείο εκείνο που αναζητούσαν για να ενώσουν όλους τους Έλληνες υπό κοινές αξίες και αρχές ώστε να στραφούν εναντίον έπειτα των Περσών. Για αυτό τον λόγο όσα σόζωνται μέχρι σήμερα και προέρχονται από Μακεδονικές πηγές τα περισσότερα είναι γραμμένα σε Αττική διάλεκτο. Τα όποια ευρήμματα της Μακεδονικής διαλέκτου είναι λιγοστά και τα πιο πολλά εξ αυτών είναι ονόματα ανθρώπων - θεών - πόλεων και ποταμών. Παρόλα αυτά μπορεί άνετα κανείς να διακρίνει την εμφανή συγγένεια με τη Δωρική διάλεκτο (πχ η αλλαγή της κατάληξης -η με -α, Ευριδίκη στην αττική - Ευριδίκα στη δωρική - μακεδονική).
Ο Γ. Μπαμπινιώτης σημειώνει στο λήμμα Μακεδονική γλώσσα στο Μέγα λεξικό της Νεοελληνικής του: “Λέγοντας μακεδονική γλώσσα εννοούμε μία αρχαία Ελληνική διάλεκτο δωρικής υφής, γνήσια και αρχαιοπινή Ελληνική γλώσσα, που την γνωρίζουμε από το περιορισμένο πράγματι υλικό που μας έχει διασωθεί (πρόκειτε για 350 περίπου λέξεις, 150 προσηγορικά και 200 κύρια ονόματα, που μαρτυρούνται από δύο λεξικογράφους τον Ησύχιο και τον Αμερία). Η διάλεκτος αυτή χρησιμοποιήθηκε κυρίως στο προφορικό λόγο διότι σαν κύρια διάλεκτος του μακεδονικού κράτους ήταν η αττική διάλεκτος (για λόγους πολιτικούς), γιαυτό και δεν έχουν σωθεί πρώιμες επιγραφικές μαρτυρίες στη διάλεκτο, ενώ σώζονται 6.000 περίπου μακεδονικές επιγραφές σε αττική διάλεκτο. Μαρτυρίες αρχαίων γραμματικών, σχολιαστών, λεξικογράφων πείθουν ότι τη μακεδονική διάλεκτο τη θεωρούσαν από τις αρχαιότερες ελληνικές διαλέκτους, χρησιμοποιώντας το υλικό της για να υποστηρίξουν διάφορες ετυμολογικές και άλλες γλωσσικές παρατηρήσεις”!!!
Αναφέρω παρακάτω μερικά από τα αποσπάσματα εκείνα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων τα οποία αποδεικνύουν το αυταπόδεικτο της Ελληνικότητας της Μακεδονικής διαλέκτου:
- Η πιο τρανταχτή απόδειξη ότι τα Μακεδονικά είναι
Ελληνικά μας την δίνει ο κωμικός Στράττις (- 5ο
αιώνα) στην αττική κωμωδία του “Μακεδόνες”, όπου σε
μία σκηνή της κωμωδίας φέρεται ένας Αθηναίος να
ρωτάει έναν Μακεδόνα: “σελ 124” δηλαδή “τι είναι η
σφύραινα;” και ο Μακεδόνας του απαντάει “” δηλαδή
αυτό που εσείς οι Αθηναίοι ονομάζεται κέστρα. Από την
απάντηση που έδωσε ο Μακεδόνας φαίνεται ξεκάθαρα η
Ελληνικότητα της Μακεδονικής διαλέκτου (αφού περιέχει
διαλεκτικά και αρχαΐζοντα και είναι σε καλά Ελληνικά,
Μ Σακελλαρίου). Ας μην ξεχνάμε ότι όταν στις
θεατρικές παραστάσεις μιλούσε κάποιος βάρβαρος τον
έκαναν να μιλάει με σπαστά Ελληνικά (όπως φαίνεται
από πολλά χωρία του Αριστοφάνη) πράγμα το οποίο δεν
γίνεται στην περίπτωση του Μακεδόνα.
Η πηγή από το TLG στο Strattis comic / fragmenta (28): {A} = o Αθηναίος του διαλόγου, {Β} = ο Μακεδόνας μας λέει:
{Α.} εἰσὶν δὲ πόθεν αἱ παῖδες αὗται καὶ τίνες;
{Β.} νυνὶ μὲν ἥκουσιν Μεγαρόθεν, εἰσὶ δὲ
Κορίνθιαι· Λαῒς μὲν ἡδὶ Μεγακλέους.
πολλῶν φλυάρων καὶ ταὧν ἀντάξια,
οὓς βόσκεθ' ὑμεῖς ἕνεκα τῶν ὠκυπτέρων.
ἡ σφύραινα δ' ἐστὶ τίς;
{Β.} κέστραν μὲν ὕμμες ὡττικοὶ κικλήσκετε.
πνικτόν τι τοίνυν . . ἔστω σοι συχνὸν
τοιοῦτον.
- Ένα άλλο χαρακτηριστικό απόσπασμα που αναφέρει
και ο Μ. Σακελλαρίου είναι στο σημείο όπου ο
Αλέξανδρος καλείται να επιλέξει τριάντα χιλίαδες
νεαρούς Πέρσες για να πολεμήσουν στο πλευρό των
Μακεδόνων και τους λέει: (Πλούταρχος, Βίος Αλεξάνδρου
47,3) και αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να
συννενοηθούν με τους Μακεδόνες στρατιώτες εαν και οι
ίδιοι οι Μακεδόνες δεν καταλάβαιναν την αττική;
- Στον Λίβιο 31.29.15 μιλάει ένας πρέσβυς από την
Μακεδονία και αναφέρει τους Μακεδόνες, τους Αιτωλούς
και τους Ακαρνάνες ως ομόγλωσσους.
- Οι διατυπώσεις του τύπου ανεβόα μακεδονιστί
[8],
μακεδονιστί τη φωνή
[9]
και άλλες παρόμοιες, δηλώνουν ότι και οι διατυπώσεις
αιολίζειν - αιολιστί, αττικίζειν - αττικιστί, δηλαδή
την ομιλία στις διάφορες Ελληνικές διαλέκτους, οι
οποίες μπορεί να είχαν παραλλαγές μεταξύ τους αλλά
λίγο ή πολύ μπορούσαν οι ομιλούντες να συνεννοηθούν
διότι όλες αυτές οι διάλεκτοι είχαν μια κοινή ρίζα
την αρχαία Ελληνική γλώσσα.
- Οι λέξεις που μας έχουν σωθεί από τη Μακεδονική διάλεκτο κυρίως από αλεξανδρινούς λεξικογράφους είναι περίπου 65 με τις 52 από αυτές να είναι καθαρά Ελληνικές και 13 από αυτές ξενικής προέλευσης (M. Σακελλαρίου - Μ. Χατζιδάκις). Αλλά δεν μπορεί οι 13 αυτές ξενόφερτες λέξεις να αποδείξουν ότι η γλώσσα δεν είναι Ελληνική, εξάλλου πόσες είναι σήμερα οι ξενόφερτες λέξεις που χρησιμοποιούμε εμείς οι Έλληνες στην καθημερινή μας ομιλία, μήπως θα μας πούν ότι δεν είμαστε Έλληνες;
Τα συμπεράσματα των σύγχρονων γλωσσολόγων είναι ότι η Μακεδονική διάλεκτος είναι μία καθαρά Ελληνική διάλεκτος η οποία χρησιμοποιήθηκε κυρίως στο προφορικό λόγο στις Μακεδονικές επαρχίες. Επειδή τα αρχαιολογικά ευρήμματα είναι ελάχιστα και τα περισσότερα από αυτά είναι ονόματα παρόλα αυτά φαίνεται η σχέση που είχε η Μακεδονική με την Δωρική, την Αιολική, τη Θεσσαλική και γενικά τα βορειοδυτικά Ελληνικά ιδιώματα. Άρα είναι μεγάλο λάθος να μιλάμε για Μακεδονική γλώσσα [10] διότι δεν ήταν γλώσσα ήταν διάλεκτος της Ελληνικής.
Μερικές από τις αποδεδειγμένες ομοιότητες της Μακεδονικής με άλλες Ελληνικές διαλέκτους: [11]
- Μακεδονική και δυτική διάλεκτος
- -δδ- στη θέση του -ζζ-
- ονομαστική ενικού ορισμένων συνθέτων σε -ας αντί σε -ος
- Μακεδονική και αιολική
- -νν- από -σν- ή -ν- π.χ. Το τοπωνύμιο Κράννα
(δωρικό κράνα - αττικό κρήνη)
- ονομαστική του πληθυντικού του β΄ προσώπου της προσωπικής αντωνυμίας “υμμες”.
- Μακεδονική και Θεσσαλική
- ω αντί του ου μαρτυρείται και στις δύο διαλέκτους
- Μακεδονική και Αρκαδική
- τροπή του εν σε ιν
- Μακεδονική, Αρκαδική και Θεσσαλική
- τροπή του α σε ε κάτω από ορισμένες συνθήκες: μακεδονικό σε- (Σέλευκος) από το διε-, που συναντάται στη Θεσσαλική (δια- στις άλλες Ελληνικές διαλέκτους), μακεδονικό ζέρεθρον όπως και το αρκαδικό ζέρεθρον, θεσσαλικό βέρεθρον αντί του βάραθρον.
Στις φωτογραφίες που ακολουθούν φαίνεται ο κατάδεσμος της Πέλλας, είναι το εύρημα που έφερε τα πάνω κάτω για την Μακεδονική διάλεκτο μιας και αποδείκνυε περίτρανα την Ελληνικότητα της Μακεδονικής διαλέκτου: (Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για μεγαλύτερη έκδοση)
Τα ονόματα της Μακεδονίας, ονόματα ανθρώπων, πόλεων, θεών, ποταμών τοπωνυμίων...
Από τα ονόματα που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες μας έχουν μείνει πολλά από επιγραφές και επιτύμβιες στήλες που έχουν βρεθεί στη Βεργίνα, στη Πέλλα αλλά και σε άλλες Μακεδονικές πόλεις. Εκτός από το εθνικό όνομα Μακεδνός - Μακεδόνας - Μακεδονία που εξηγήσαμε στην αρχή του άρθρου τι σημαίνει, ξέρουμε τα εθνικά ονόματα μερικών Μακεδονικών φυλών, αρκετές δεκάδες ονομάτων τοπωνυμίων και πόλεων στη Μακεδονία, αρκετά ονόματα και επίθετα θεών και ηρώων, έξι ονόματα εορτών και 12 ονόματα μηνών. Επίσης σώζεται ένας πολύ μεγάλος αριθμός ονομάτων ανθρώπων - ανδρών και γυναικών.
Πολλοί ήταν οι ξένοι γλωσσολόγοι οι οποίοι αμφισβήτησαν την γνησιότητα των ονομάτων των Μακεδονικών φυλών, τα οποία αυθαίρετα και αντιεπιστημονικά τα τοποθετούσαν σαν Ιλλυρικής ή άλλης, πάντως με τίποτα Ελληνικής προέλευσης. Ένα παράδειγμα είναι το όνομα “Ορέσται” της ομώνυμης Μακεδονικής φατριάς - φυλής. Οι ξένοι υποστήριξαν ότι το όνομα αυτό είναι Ιλλυρικής καταγωγής διότι περιέχει το επίθημα -στ- το οποίο συναντάται σε πολλά Ιλλυρικά ονόματα, αλλά αυτή είναι μια τελείως λανθασμένη αντίληψη διότι το σ ανήκει στη ρίζα Ορεσ- και το -ται είναι γνήσια Ελληνική κατάληξη η οποία χρησιμοποιούνταν εις όλη την Ελληνική επικράτεια. (Μ. Σακελλαρίου).
Θα αναφέρω παρακάτω μερικά από τα Μακεδονικά ονόματα:
- Ονόματα πόλεων
- Αιγαί
- Αλκομεναί
- Άργος Ορεστικόν
- Αταλάντη
- Δίον
- Ειδομένη
- Εύρωπος
- Ηράκλεια
- Θέρμα
- Ίχναι
- Κύρρος
- Πέλλα
- Πύδνα
- Χαλάστρα
- Βεργίνα
- Βέροια
- Άρνισσα
- Έδεσσα
- Ονόματα ποταμών:
- Αλιάκμων
- Αξιός
- Βόρβορος
- Ενιπεύς
- Εριγών
- Εχέδωρος
- Συς
- Ονόματα προσωνυμίες και επίθετα θεών:
[12]
- Αλκίδημος - επωνυμία της Αθηνάς
- Άρητος - επωνυμία του Ηρακλή
- Θούριδες - επωνυμία των Μουσών
- Ιππάλημος - επωνυμία ήρωα
- Κλώδωνες - οι Μαινάδες
[13]
- Κυναγίδας - επωνυμία του Ηρακλή
- Μιμαλλόνες - οι Μαινάδες αλλιώς
- Υπεραίτης - επωνυμία του Διός
- Υπερβερέτας - επωνυμία του Διός
- Υπερφερέτης - επωνυμία του Διός
- Πασικράτα - επωνυμία της Αρτέμιδας
- Ψευδάνωρ - επωνυμία του Διονύσου
- Δάρρων - επωνυμία του Ασκληπιού
- Αραντίδες - οι Ερινύες
- Αγοραίος - επωνυμία του Διός
- Βασιλεύς - επωνυμία του Διός
- Ολύμπιος - επωνυμία του Διός
- Ύφιστος - επωνυμία του Διός
- Βασίλεια - επωνυμία της Ήρας
- Σωτήρ - επωνυμία του Απόλλωνα
- Αγεμόνα - εκ του Ηγεμόνη επωνυμία της
Αρτέμιδας
- Σώτειρα - επωνυμία της Αρτέμιδας
- Βουλαία - επωνυμία της Εστίας
- Φόβος - λατρεύονταν από τους Μακεδόνες και
τους Δωριείς
- Βλουρείτις - τοπική επωνυμία της Αρτέμιδας
- Γαζωρείτις - τοπική επωνυμία της Αρτέμιδας
- Εχεδωρίδες - επωνυμία Νυμφών του ποταμού
Εχέδωρου
- Πιερίδες - πανελλήνια επωνυμία των Μουσσών
- Θαύλος
[14] - ταυτίστηκε με τον
Δία ή τον Άρη
- Ζείρην - επωνυμία της Αφροδίτης
- Ονόματα ανθρώπων ανδρών και γυναικών:
- Βίλιππος (Φίλιππος)
- Βερενίκη (Φερενίκη)
- Βάλακρος
- Κεβαλίνος (Κεφαλίνος)
- Μάγας
- Ξάνδος (Ξάνθος)
- Πολυπέρχων
- Χαρικλής
- Χάρων (έτσι λεγόταν ο λέοντας)
- Θαύλος
- Πείθων
- Αντιγόνα (τροπή του -η σε -α - Αντιγόνη)
- Ευριδίκα (τροπή του -η σε -α - Ευριδίκη)
- Θεσσαλονίκη
- Νικόλαος
- Μαχάτας
- Αγεμόνα - η Ηγεμόνη
- Αλκέτας
- Αντίγονος
- Κράτερος
- Λάγος
- Λεονάτος
- Παρμενίων
- Πευκέστας
- Σέλευκος
- Πτόλεμος
- Πτολεμαίος
- Αμύντας
- Κάσσανδρος
- Κάλας
- Κοίνος
- Κρίνων
- Ονόματα εορτών και χορών:
- Ξανθικά - εορτή
- Περίτια - εορτή
- Τελεσίας - χορός
- Απελλαία - εορτή διαδεδομένη μεταξύ των
Δωριέων
- Εταιρείδια - κοινή εορτή Μακεδόνων και
Μαγνήτων
[15]
- Καρπαία - κοινή εορτή Μακεδόνων και Μαγνήτων [16]
- Μακεδονικό μηνολόγιο:
- Απελλαίος
- Αρτεμίσιος
- Διός
- Πάναμος ή Πάνημος (συναντάται στην στεραιά
Ελλάδα και στην Ιωνία)
- Δαίσιος (εκ του Θεοδαίσιος - εορτή Θεοδαίσια
της Ρόδου)
- Λώιος (εκ του Ομολώιος - εορτή Ομολώια του
Ορωπού)
- Δύστρος (αντί Θύστρος)
- Περίτιος (εκ της εορτής Περίτια)
- Υπερβερεταίος (ο Ζευς ο υπερφερής)
- Αυδναίος
- Γορπιαίος
- Ξαδικός
- Άλλες διάφορες λέξεις της Μακεδονικής διαλέκτου:
- αγκαλίς
- αμαλή
- άξος (ύλη)
- αορτή
- γυάλας
- γυρίτας
- δαίτας
- ερινάδες
- ζέρεθρον (βάραθρον)
- κώρυκος
- μήκυρος
- σαυτορία
- χάρων (ο λέων)
- αιγίποψ (αετός)
- άργελλα (οίκιμα Μακεδονικό)
- διακόνιον (διακόνιο)
- επήβολος (ασφαλής)
- λισσόν (το υψηλόν)
- κομμάραι ή κομάραι (οι καρίδες)
- ελάνα (η ελάνη αντί σελάνη = η λυχνία - η
λάμπα)
- κοράσιον
- πυλαυρός (πυλωρός)
- σαυτορία (σωτηρία)
- αδή (ουρανός)
- αδραιά (αίθρια)
- ακρέα (θήλεια παιδιά)
- ερκίτας (έρκος)
- Αδαίος (άδην)
- σάρισα
- άλιζα (η λεύκη)
- αρκόν (σχολή)
Έχει κανείς την αμφιβολία ότι κάποια από τις προαναφερθέντες λέξεις δεν είναι Ελληνική;
Πίνακας με τους βασιλείς της Μακεδονίας και τους χρόνους διοικήσεως έκαστου: (Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για μεγαλύτερη έκδοση)
Η θρησκεία των Μακεδόνων.
Η θρησκεία των Μακεδόνων ήταν η ίδια με αυτή των λοιπών Ελλήνων, λατρευόταν το δωδεκάθεο σαν σύνολο και τον κάθε ένα θεό ξεχωριστά. Επίσης ας μην ξεχνάμε το βουνό - κατοικία των θεών των αρχαίων Ελλήνων ο Όλυμπος [17] που λατρευόταν ως ιερό βουνό από όλους τους Έλληνες της κυρίως Ελλάδας της Μακεδονίας, των νησιών, της Ιωνίας, της νότιας Ιταλίας και Σικελίας βρίσκεται στη Μακεδονία, και επίσης οι επίσης πανελλήνιες Πιερίδες Μούσες και αυτές στη Μακεδονία τοποθετούσαν την γέννησή τους και τη δράση τους. Επίσης λάτρευαν και τους υπόλοιπους ημίθεους και ήρωες και κυρίως τον Ηρακλή (όπως όλα τα Δωρικά φύλα) διότι ήταν απόγονοί του. Παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες στα θρησκευτικά δρώμενα, στις τελετές, στις εορτές και τους χορούς με τους Μάγνητες και με τους Αιολείς (γειτονικά φύλα από παλαιά). Ένα άλλο εξαιρετικό χαρακτηριστικό που δείχνει την Ελληνικότητα της Μακεδονικής φυλής είναι ότι οι Μακεδόνες πριν από την μάχη προσέφεραν θυσίες στον Θεό Φόβο! Αναφέρεται ότι το ίδιο έκανε και ο μυθικός Θησέας πριν πολεμήσει εναντίον των Αμαζόνων... (Μ. Σακελλαρίου).
Αναφορές αρχαίων συγγραφέων.
Πολλοί ήταν οι αρχαίοι Έλληνες η οποίοι δεν δίστασαν να αναφερθούν στους Μακεδόνες άλλοι με καλά λόγια και άλλοι με κακολογίες (κυρίως οι Αθηναίοι) οι οποίοι δεν μπορούσαν να δεχθούν την πτώση της Αθηναϊκής ηγεμονίας και έτσι για λόγους κυρίως ρητορικούς και πολιτικούς αναφέρθηκαν με αρνητική χροιά κυρίως για τους βασιλιάδες της Μακεδονίας και όχι καθεαυτού τον Μακεδονικό λαό. Αυτές τις αναφορές τις χρησιμοποίησαν οι ξένοι “προπαγανδιστές” και “Έλληνες” συντελεστές τους για να μηλίσουν και να δημιουργήσουν την ψευδομακεδονία του Πιρίν στην αρχή και των Σκοπίων αργότερα έως και στις μέρες μας.
Στα αποσπάσματα που ακολουθούν θα αναφέρεται ο συγγραφέας και το έργο και θα δίνεται και το αρχαίο κείμενο στα περισσότερα εκτός από αυτά που είναι στα λατινικά.
- Ηρόδοτος Ε΄ βιβλίο 20 (5.20.20 στο TLG Herodotus
- Historiai) ο Αλέξανδρος ο Α΄ απευθυνόμενος στους
Πέρσες:
<<...πρὸς δὲ καὶ βασιλέϊ τῷ πέμψαντι ἀπαγγείλητε ὡς ἀνὴρ Ἕλλην, Μακεδὼν ὕπαρχος, εὖ ὑμέας ἐδέξατο...>>.
- Ηρόδοτος Θ΄ βιβλίο 45 (9.45.6 στο TLG Herod. -
Historiai) ο Αλέξανδρος ο Α΄ απευθυνόμενος προς
Αθηναίους:
<<...μή με καὶ διαφθείρητε· οὐ γὰρ ἂν ἔλεγον, εἰ μὴ μεγάλως ἐκηδόμην συναπάσης τῆς Ἑλλάδος· αὐτός τε γὰρ Ἕλλην γένος εἰμὶ τὠρχαῖον, καὶ ἀντ' ἐλευθέρης δεδουλωμένην οὐκ ἂν ἐθέλοιμι ὁρᾶν τὴν Ἑλλάδα.>>
- Ηρόδοτος Ε΄ βιβλίο 22 (5.22.1 στο TLG Herod. -
Historiai) λέει πάλι για τον Αλέξανδρο:
<<Ἕλληνας δὲ εἶναι τούτους τοὺς ἀπὸ Περδίκκεω γεγονότας, κατά περ αὐτοὶ λέγουσι, αὐτός τε οὕτω τυγχάνω ἐπιστάμενος καὶ δὴ καὶ ἐν τοῖσι ὄπισθε λόγοισι ἀποδέξω ὡς εἰσὶ Ἕλληνες, πρὸς δὲ καὶ οἱ τὸν ἐν Ὀλυμπίῃ διέποντες ἀγῶνα Ἑλληνοδίκαι οὕτω ἔγνωσαν εἶναι. Ἀλεξάνδρου γὰρ ἀεθλεύειν ἑλομένου καὶ καταβάντος ἐπ' αὐτὸ τοῦτο οἱ ἀντιθευσόμενοι Ἑλλήνων ἐξεῖργόν μιν, φάμενοι οὐ βαρβάρων ἀγωνιστέων εἶναι τὸν ἀγῶνα ἀλλὰ Ἑλλήνων. Ἀλέξανδρος δὲ ἐπειδὴ ἀπέδεξε ὡς εἴη Ἀργεῖος, ἐκρίθη τε εἶναι Ἕλλην καὶ ἀγωνιζόμενος στάδιον συνεξέπιπτε τῷ πρώτῳ. >>
- Ηρόδοτος Α΄ βιβλίο 56 (έχουμε αναφερθεί στην αρχή
του άρθρου).
- Ηρόδοτος Η΄ βιβλίο 43 (8.43.1 στο TLG Herod. -
Historiai) καθιστά σαφή την συγγενική καταγωγή των
Δωριέων και των Μακεδόνων:
<<Ἐστρατεύοντο δὲ οἵδε. Ἐκ μὲν Πελοποννήσου Λακεδαιμόνιοι ἑκκαίδεκα νέας παρεχόμενοι, Κορίνθιοι δὲ τὸ αὐτὸ πλήρωμα παρεχόμενοι τὸ καὶ ἐπ' Ἀρτεμισίῳ· Σικυώνιοι δὲ πεντεκαίδεκα παρείχοντο νέας, Ἐπιδαύριοι δὲ δέκα, Τροιζήνιοι δὲ πέντε, Ἑρμιονέες δὲ τρεῖς, ἐόντες οὗτοι πλὴν Ἑρμιονέων Δωρικόν τε καὶ Μακεδνὸν ἔθνος , ἐξ Ἐρινεοῦ τε καὶ Πίνδου καὶ τῆς Δρυοπίδος ὕστατα ὁρμηθέντες.>>
- Υπάρχει ένα αριθμός αρχαίων Ελλήνων οι οποίοι
όταν αναφέρονται στην Ελλάδα εννοούν την περιοχή από
τον Πηνειό ποταμό μέχρι και την Πελοπόννησο, αυτό
όμως δεν σημαίνει τίποτα διότι και η Σικελία ήταν
Ελλάδα, και η Ιωνία ήταν Ελλάδα και η Κρήτη ήταν
Ελλάδα και η Μακεδονία ήταν Ελλάδα. Υπάρχει λοιπόν
μια διαφοροποίηση των εννοιών στην σύγχρονη και στην
αρχαία Ελλάδα την οποία την εκμεταλλεύονται διάφοροι
παραχαράκτες προς ιδίων όφελος. Έτσι από τους
αρχαίους έχουμε αναφορές στην γεωγραφική έκταση Ελλάς
αλλά από τους ίδιους και από άλλους αναφορές στην
σημερινή έννοια Ελλάδα - και πληθυσμός Ελληνικός.
Έχουμε λοιπόν τον Στράβωνα (Η΄334), (Η΄129), (Η΄323)
στα γεωγραφικά του να τονίζει αυτή την διαφοροποίηση
και να λέει ότι δύο συστήματα (γεωγραφικά) έχει η
Ελλάς το ένα εντός ισθμού και το άλλο εκτός. Και
επίσης ο Σκύλαξ στο Περίπλω 33 γράφει <<...Μετά
δέ Μολοττίαν Αμβρακία πόλις Ελληνίς... Έντευθεν
άρχεται η Ελλάς, συνεχής είναι μέχρι Πηνειού ποταμού
και Ομολίου Μαγνητικής πόλεως...>>. Ο Αθηναίος
στο 13 συμπληρώνει πάλι <<Ότι η μεν Ελλάς από
Πελοποννήσου την αρχήν λαμβάνει, ην μέχρι του
Μαγνήτων αφορίζω κόλπου>>
- Υπάρχουν και αυτοί όμως που μιλάνε πιο
οικουμενικά για τον όρο Ελλάς:
ο Πολύβιος στο Ζ΄9,1 κεξ. << ἐναντίον θεῶν πάντων ὅσοι Μακεδονίαν καὶ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα κατέχουσιν...>>.
- Ο Διονύσιος ο περιηγητής στο έργο του εν
Οικουμένης Περιηγήσει (στίχος 398) ο οποίος οριοθετεί
την Ελλάδα από την θράκη και κάτω: <<πρὸς δὲ
νότον, μάλα πολλὸν ὑπὸ Θρῄκην ἐρίβωλον Ὠρικίην θ'
ὑπὲρ αἶαν, ἐρείδεται Ἑλλάδος ἀρχή...>>
- Ο Ευστάθιος θέλοντας να συμπληρώσει τον Διονύσιο
και τον Πολύβιο λέει στο έργο του Παρεκβολαίς εις
Διονύσιον στίχος 321: <<Ἔοικε δὲ ὅτι καὶ ὁ
Διονύσιος Ὠρίκους οἶδεν, οὓς καὶ ὁ Πολύβιος· ἐν γοῦν
τοῖς ἑξῆς ἐρεῖ περὶ τὴν Ὠρικίαν γῆν εἶναι τὴν τῆς
Ἑλλάδος ἀρχὴν>>
- Ο Στράβων τώρα συγκαταλέγει την Μακεδονία στην
Ελλάδα, αφού αναφέρεται στους Ιλλυρίους και στους
Θράκες και όχι στη Μακεδονία άρα αυτή την προσθέτει
με την Ελλάδα <<τρίτην δὲ τὴν κατὰ Μαλέας καὶ
Σούνιον, ἐφ' ἧς ἡ Ἑλλὰς πᾶσα καὶ ἡ Ἰλλυρὶς καὶ τῆς
Θρᾴκης τινά>> (Γ.Ν.Χατζιδάκις)...
Είναι λοιπόν πασιφανές να καταλαβαίνουμε κάθε στιγμή σε ποια έννοια Ελλάς αναφέρεται ο εκάστοτε συγγραφέας δια να κατανοήσουμε καλύτερα την ουσία του κειμένου που μας παρουσιάζει...
Εξίσου σημαντικό είναι να κατανοήσουμε και ότι οι αρχαίοι από κάποιο σημείο και μετά της ιστορίας είχαν αποβάλει την εθνολογική φυλετική ιδιότητα στο όνομα Έλλην και θεωρούσαν ως Έλλην αυτόν τον οποίο μετείχε της Ελληνικής παιδείας προπαντώς αλλά και αυτόν τον άνθρωπο τον πολιτισμένο που ζει σε χώρα πολιτισμένη και εξημερωμένη, αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στον Ισοκράτη (Πανηγ.) όπου μας λέει: <<Τοσοῦτον δ' ἀπολέλοιπεν ἡ πόλις ἡμῶν περὶ τὸ φρονεῖν καὶ λέγειν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὥσθ' οἱ ταύτης μαθηταὶ τῶν ἄλλων διδάσκαλοι γεγόνασιν, καὶ τὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκεν μηκέτι τοῦ γένους, ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας.>>
- Ένα πολύ ουσιαστικό απόσπασμα που τονίζει ο κ. Γ.
Ν. Χατζιδάκις είναι και το εξής του Κουρτίου (είναι
στα λατινικά) ο οποίος διηγούμενος την δίκη του
Φιλώτα υπό του Μεγάλου Αλεξάνδρου μας λέει ότι ο
Φιλώτας δίστασε να απολογηθεί διότι λέγει ο
Αλέξανδρος προς αυτόν <<Κατά τον Φιλώταν άρα
άνδρες εν τω στρατώ παρευρισκόμενοι και εκ της άλλης
Ελλάδος καταγόμενοι ουχί εκ Μακεδονίας, όντες δε
πολυάριθμοι θα κατενόουν τον λόγον αυτού εκολώτερον,
αν εξεφωνείτο εν τη συνήθει γλώσση ή αν εν τη
Μακεδονική.>> (Μετάφραση Χατζιδάκι) Σε αυτό το
εδάφιο λοιπόν ο Μ. Αλέξανδρος καλεί τον Φιλώτα να
μιλήσει στην κοινή αττική διάλεκτο διότι υπάρχουν
πολλοί άνδρες οι οποίοι δεν είναι από την Μακεδονίαν
και άρα θα μπορούσαν να καταλάβουν ευκολότερα(!) την
κοινή από την μακεδονική διάλεκτο... Εαν όπως
υποστηρίζουν οι ξένοι η Μακεδονική ήταν ξένη γλώσσα
και όχι διάλεκτος τότε δεν θα καταλάβαινε κανείς από
τους λοιπούς Έλληνες...
- Ο Φίλιππος αποκαλεί τους Ρωμαίους
βάρβαρους, δεν θα το έκανε εαν δεν ήταν Έλληνας.
Λίβιος ΛΑ,34 λατ. και Πλούταρχος Παράλληλοι βίοι -
Πύρρος: <<τάξις μέν εἶπεν ὦ Μεγάκλεις αὕτη τῶν
βαρβάρων οὐ βάρβαρος, τὸ δ' ἔργον εἰσόμεθα. >>
(Μετάφραση Χατζιδάκι)
- Οι Μακεδόνες αποκαλούν τους Ρωμαίους
βάρβαρους, επίσης δεν θα το έκαναν εαν δεν ήταν
Έλληνες. Πολύβιος ΙΗ΄ ,22, 8:
<<κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν ἕτερος ἐφ' ἑτέρῳ τῶν ἐκ τῆς ἐφεδρείας Μακεδόνων ἔθει πρὸς τὸν Φίλιππον, ἀναβοῶν Βασιλεῦ, φεύγουσιν οἱ πολέμιοι· μὴ παρῇς τὸν καιρόν· οὐ μένουσιν ἡμᾶς οἱ βάρβαροι· σὴ νῦν ἐστιν ἡμέρα, σὸς ὁ καιρός...>>
- Οι Μακεδόνες ονομάζουν τους Ρωμαίους βάρβαρους
μπροστά στους λοιπούς Έλληνες: Πλούταρχος, εν βίω
Φλαμιν. Γ΄ : <<ἀκούοντες γὰρ (οι άλλοι Έλληνες)
τῶν Μακεδόνων, ὡς ἄνθρωπος ἄρχων βαρβάρου στρατιᾶς
ἔπεισι, δι' ὅπλων πάντα καταστρεφόμενος καὶ
δουλούμενος, εἶτ' ἀπαντῶντες ἀνδρὶ τήν θ' ἡλικίαν νέῳ
καὶ τὴν ὄψιν φιλανθρώπῳ, φωνήν τε καὶ διάλεκτον
Ἕλληνι, καὶ τιμῆς ἀληθοῦς ἐραστῇ, θαυμασίως
ἐκηλοῦντο, καὶ τὰς πόλεις ἀπιόντες ἐνεπίμπλασαν
εὐνοίας τῆς πρὸς αὐτόν, ὡς ἐχούσας ἡγεμόνα τῆς
ἐλευθερίας. >>
- Μετά την μάχη της Ισσού ο Μ. Αλέξανδρος έστειλε
επιστολή στον Δαρείο η οποία έλεγε ότι: Αρριανός
Ανάβασις 2.14.4: <<ἡ δὲ ἐπιστολὴ ἡ Ἀλεξάνδρου
ἔχει ὧδε· Οἱ ὑμέτεροι πρόγονοι ἐλθόντες εἰς
Μακεδονίαν καὶ εἰς τὴν ἄλλην Ἑλλάδα κακῶς ἐποίησαν
ἡμᾶς οὐδὲν προηδικημένοι· ἐγὼ δὲ τῶν Ἑλλήνων ἡγεμὼν
κατασταθεὶς καὶ τιμωρήσασθαι βουλόμενος Πέρσας διέβην
ἐς τὴν Ἀσίαν, ὑπαρξάντων ὑμῶν.>> Σε αυτή την
επιστολή φαίνεται καθαρά ότι ο Αλεξανδρος ταυτίζει τη
Μακεδονία με την υπόλοιπη Ελλάδα και τα δεινά που
πέρασε η Μακεδονία μαζί με την νότια Ελλάδα από τους
Πέρσες. Και τονίζει ότι αυτός ως αρχιστράτηγος των
Ελλήνων είλθε να τους τιμωρήσει... (Μ. Σακελλαρίου)
- Η φράση <<Μακεδονία και η άλλη
Ελλάς>> και η φράση <<οι Μακεδόνες και οι
άλλοι Έλληνες>> συναντάται και στην συνθήκη που
έκανε ο Φίλιππος ο Ε΄ με τον Αννίβα: Πολύβιος 7.8.9:
Ὅρκος, ὃν ἔθετο Ἀννίβας ὁ στρατηγός, Μάγωνος,
Μύρκανος, Βαρμόκαρος, καὶ πάντες γερουσιασταὶ
Καρχηδονίων οἱ μετ' αὐτοῦ καὶ πάντες Καρχηδόνιοι
στρατευόμενοι μετ' αὐτοῦ πρὸς Ξενοφάνη Κλεομάχου
Ἀθηναῖον πρεσβευτήν, ὃν ἀπέστειλε πρὸς ἡμᾶς Φίλιππος
ὁ βασιλεὺς Δημητρίου ὑπὲρ αὑτοῦ καὶ Μακεδόνων καὶ τῶν
συμμάχων, ἐναντίον Διὸς καὶ Ἥρας καὶ Ἀπόλλωνος,
ἐναντίον δαίμονος Καρχηδονίων καὶ Ἡρακλέους καὶ
Ἰολάου, ἐναντίον Ἄρεως, Τρίτωνος, Ποσειδῶνος,
ἐναντίον θεῶν τῶν συστρατευομένων καὶ Ἡλίου καὶ
Σελήνης καὶ Γῆς, ἐναντίον ποταμῶν καὶ λιμένων καὶ
ὑδάτων, ἐναντίον πάντων θεῶν ὅσοι κατέχουσι
Καρχηδόνα, ἐναντίον θεῶν πάντων ὅσοι Μακεδονίαν
καὶ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα κατέχουσιν...
- Το - 217 ο Αγέλαος από την Ναύπακτο, μιλώντας σε
συγκέντρωση στην οποία λάμβανε μέρος ο Φίλιππος ο Ε΄
και αντιπρόσωποι των συμμάχων του εξέφρασε την
επιθυμία να σταματήσουν οι εμφίλιοι ενδοελληνικοί
πόλεμοι. Πολύβιος 5.103.9: <<ὧν τὰς μὲν πλείους
παρήσομεν διὰ τὸ μηδὲν ἔχειν ἄξιον μνήμης, τῆς δ'
Ἀγελάου τοῦ Ναυπακτίου παραινέσεως ποιησόμεθα μνήμην,
ᾗ κατὰ τὴν πρώτην ἔντευξιν ἐχρήσατο πρός τε τὸν
βασιλέα καὶ τοὺς παρόντας συμμάχους. ὃς ἔφη δεῖν
μάλιστα μὲν μηδέποτε πολεμεῖν τοὺς Ἕλληνας
ἀλλήλοις>>
- Το - 211 ο Λυκίσκος εκπρόσωπος των Ακαρνάνων
χαρακτήρισε τους Μακεδόνες ομοεθνείς των Αχαιών:
Πολύβιος 9.37.1: <<ἀλλ' οὐ τἀναντία· τότε μὲν
γὰρ ὑπὲρ ἡγεμονίας καὶ δόξης ἐφιλοτιμεῖσθε πρὸς
Ἀχαιοὺς καὶ Μακεδόνας ὁμοφύλους καὶ τὸν τούτων
ἡγεμόνα Φίλιππον· νῦν δὲ περὶ δουλείας ἐνίσταται
πόλεμος τοῖς Ἕλλησι πρὸς ἀλλοφύλους
ἀνθρώπους...>>
- Ακόμη και τον + 2ο αιώνα οι Εφέσιοι έγραψαν σε
ένα ψήφισμά τους: <<Παρά δε Μακεδόσιν και τοις
λοιποίς έθνεσιν τοις Ελληνικοίς>> Sig 867,
σττ.38-40 (Μ. Σακελλαρίου).
- Ο Θεόπομπος δια στόματος Πολυβίου συγκαταλέγει τους Μακεδόνες στους Έλληνες και τις πράξεις του Φιλίππου και των Μακεδόνων στις Ελληνικές: Πολύβιος 8.11.4.: <<μεταλαβὼν δὲ τὴν ὑπόθεσιν τὰς Φιλίππου πράξεις προύθετο γράφειν. καίτοι γε πολλῷ σεμνότερον ἦν καὶ δικαιότερον ἐν τῇ περὶ τῆς Ἑλλάδος ὑποθέσει τὰ πεπραγμένα Φιλίππῳ συμπεριλαβεῖν ἤπερ ἐν τῇ Φιλίππου τὰ τῆς Ἑλλάδος.>>
- Υπάρχει και η μαρτυρία του Αυτοκράτορα Ιουλιανού
τον οποίον οι χριστιανοί ονόμασαν παραβάτη λόγω της
Ελληνοπρεπούς σκέψεως και ροπής του ο οποίος μας λέει
στο έργο του “Εγκώμιο στην Αυτοκράτειρα Ευσεβία”
αναφερόμενος στην Ελληνικότητα των Θεσσαλονικέων:
“Τόσα μπορώ ίσως να πω χωρίς πολυλογίες και χωρίς
να γίνω κουραστικός... Ότι είναι από γενιά καθεαυτού
Ελληνική, από τους πιο γνήσιους Έλληνες, και πόλη της
είναι η μητρόπολη της Μακεδονίας. Και επίσης: Μήπως
χρειάζονται μεγαλύτερες αποδείξεις της παλαιάς δόξας
και του μεγαλείου της Μακεδονίας; Και ο πιο σπουδαίος
τόπος της Μακεδονίας είναι εκείνη η πόλη που έχτισαν,
μετά την συντριβή των Θεσσαλών, νομίζω, και που πείρε
το όνομά της από τη νίκη εναντίον τους... (μιλώντας
για τη θεσσαλονίκη)...”
- Ιδιαίτερα κατατοπιστικός είναι ο Στράβωνας ο
οποίος μας λέγει στο έβδομο βιβλίο του αναφερόμενος
στη βόρειο Ελλάδα: “ Λοιπὴ δ’ ἐστὶ τῆς Εὐρώπης ἥ
τε Μακεδονία καὶ τῆς Θρᾲκης τὰ συνεχῆ ταύτῃ μέχρι
Βυζαντίου καὶ ἡ Ἑλλὰς καὶ αἱ προσεχεῖς νῆσοι. ἔστι
μὲν οὖν Ἑλλὰς καὶ ἡ Μακεδονία·” Το οποίο σε
μετάφραση μας λέει: Απομένει από την Ευρώπη η
Μακεδονία, τα γειτονικά μέρη της Θράκης έως το
Βυζάντιο, η Ελλάδα και τα κοντινά νησιά. Και η
Μακεδονία βεβαίως είναι Ελλάδα!!!!! Και πιο κάτω
στο απόσπασμά του 7.1.21.5 πάλι στο έβδομο βιβλίο
μιλώντας για τη Θεσσαλονίκη την επονομάζει πρωτεύουσα
της Μακεδονίας: “εἶτα Θεσσαλονίκεια Κασάνδρου
κτίσμα ἐν ἄλλοις τετταράκοντα καὶ ἡ Ἐγνατία ὁδός.
ἐπωνόμασε δὲ τὴν πόλιν ἀπὸ τῆς ἑαυτοῦ γυναικὸς
Θεσσαλονίκης, Φιλίππου δὲ τοῦ Ἀμύντου θυγατρός,
καθελὼν τὰ ἐν τῇ Κρουσίδι πολίσματα καὶ τὰ ἐν τῷ
Θερμαίῳ κόλπῳ περὶ ἓξ καὶ εἴκοσι καὶ συνοικίσας εἰς
ἕν· ἡ δὲ μητρόπολις τῆς νῦν Μακεδονίας ἐστί.” Μας
λέει δηλαδή ότι η Θεσσαλονίκη είναι κτίσμα του
Βασιλέα της Μακεδονίας Κασσάνδρου (-315) και ονόμασε
την πόλη από το όνομα της γυναίκας του της
Θεσσαλονίκης που ήταν θυγατέρα του Φιλίππου του Β’
(και αδελφή του Αλεξάνδρου του Μέγα), υιού του
Αμύντα. Χάλασε τους οικισμούς του στην Κρουσίδα και
γύρω από τον Θερμαίο κόλπο, κάπου είκοσι έξι, και
τους μάζεψε σε ένα οικισμό. Είναι η μητρόπολη της
σημερινής Μακεδονίας!!!
- Επίσης ένα ακόμη πολύ καλό στοιχείο που μας
έρχεται από τον Στράβωνα είναι ότι οι Θεσπρωτοί και
οι Μολοσσοί λένε τους γέρους τους πελίους και τις
γραίες τους πελίες... Ακριβώς το ίδιο έκαναν όπως μας
λέει και ο Στράβων και οι Μακεδονές και οι Λάκωνες
(Σπαρτιάτες) και οι Μασσαλιώτες.... Ακολουθεί το
απόσπασμα: “ Ὅτι κατὰ Θεσπρωτοὺς καὶ Μολοττοὺς τὰς
γραίας πελίας καὶ τοὺς γέροντας πελίους, καθάπερ καὶ
παρὰ Μακεδόσι· πελιγόνας γοῦν καλοῦσιν ἐκεῖνοι τοὺς
ἐν τιμαῖς, καθὰ παρὰ Λάκωσι καὶ Μασσαλιώταις τοὺς
γέροντας· ὅθεν καὶ τὰς ἐν τῇ Δωδωναίᾳ δρυῒ
μεμυθεῦσθαι πελείας φασίν”
Αξιοσημείωτο είναι να αναφέρουμε μια περσική επιγραφή που έχει βρεθεί, του έτους - 513 η οποία αναφέρει όλους τους λαούς που ήταν υποτελείς στην Περσική αυτοκρατορία. Ένας από τους λαούς αυτούς ονομάζεται “Yauna Takabara” που σημαίνει στα Περσικά <<Ίωνες με κάλυμμα της κεφαλής όμοιο με ασπίδα>> , είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι ανατολικοί λαοί στους Έλληνες αναφέρονται ως Ίωνες (γιαβάνα - γιαβάνες) από την άλλη το κάλυμμα της κεφαλής αναγνωρίστηκε πολύ εύκολα σε μακεδονικά νομίσματα. Το επιχείρημα ενισχύεται διότι σε μετέπειτα περσική επιγραφή του - 478 ή - 479 έτος που οι Μακεδόνες πολεμούσαν με τους Πέρσες το ίδιο όνομα δεν εμφανίζεται. (Μ. Σακελλαρίου)
Αντίλογος στις ξένες κατηγορίες:
Οι κατηγορίες των ξένων όσων αναφορά ότι σε κάποια χωρία Ελλήνων συγγραφέων αναφέρονται οι βασιλείς των Μακεδόνων ως βάρβαροι δεν ευσταθούν! Δεν κατανοούν ότι σε αυτή την περίπτωση τους χαρακτηρίζουν έτσι λόγω άσεμνης και βάρβαρης και άλλοτε βίαιας συμπεριφοράς αλλά και λόγω πολιτικών και ρητορικών λόγων, όπως στην περίπτωση του Δημοσθένη, ο οποίος δεν μπορούσε να δεχθεί να παρατήσει την Δημοκρατική Αθηναϊκή ηγεμονία και να τεθεί κάτω από καθεστώς βασιλείας του Φιλίππου του Β΄ του βασιλέα των Μακεδόνων. Ήταν δύο αντίροπες πολιτικές δυνάμεις από την μια η Μακεδονία με κληρονομική βασιλεία και από την άλλη η Δημοκρατική Αθήνα, είναι λογικό ο Δημοσθένης να εξοργίζεται... Δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά που να λένε βάρβαρους τους Μακεδόνες (τον λαό), οι μόνες αναφορές είναι να αποκαλούν βάρβαρους τους βασιλείς του με βάση τους λόγους που αναφέραμε...
Ο χαρακτηρισμός φιλέλλην που αποδόθηκε στον Αλέξανδρο τον Α΄ δεν αποτελεί απόδειξη ότι οι Μακεδόνες δεν είναι Έλληνες, εξάλλου σε πολλά χωρία διαφόρων Ελλήνων συγγραφέων πολύ είναι οι Έλληνες εκείνοι οι οποίοι διεκδικούν τον αυτόν τίτλο[18]. Είναι όπως λέμε φιλόπατρις σήμερα....
Σε όσα αποσπάσματα ο Αλέξανδρος καλεί τον στρατό του ως “Μακεδόνες και Έλληνες” δεν το κάνει με φυλετική διαφοροποίηση αλλά λαμβάνωντας κάθε φορά διαφορετική διοικητική στάση... Ήταν βασιλέας και συμπατριώτης για τους Μακεδόνες και Αρχιστράτηγος των υπόλοιπων Ελλήνων... Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο απλοϊκά σκέφτονται οι ξένοι κατήγοροι της Ελληνικότητας της Μακεδονίας...
Οι Σκλάβοι - Σλάβοι στην Ελλάδα, πότε και που εμφανίστηκαν.
Όπως μας αναφέρει ο Γερμανός ιστορικός Καρλ Χοπφ, η πρώτη μεγάλη επιδρομή των σλαβικών φυλών στην Ελλάδα έγινε το 577 μ.χ. ενώ ζούσε ο Ιουστίνος ο Β΄ ο Νεότερος (565 - 578) αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Ο Ιωάννης ο Εφέσου αναφέρει ότι οι Σκλαβήνοι [20] διέσχισαν τότε ολόκληρη την Ελλάδα και τις επαρχίες της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, όπου κατέλαβαν πολλές πόλεις και χωριά καταστρέφοντας, λεηλατώντας και πυρπολώντας τα πάντα.... << Κυρίευσαν την χώρα και κατοίκησαν εκεί ελεύθερα σαν να ήταν δική τους. Αυτό διήρκεσε τέσσερα χρόνια έως το 582, όσο δηλαδή ο αυτοκράτορας πολεμούσε εναντίον των Περσών... Την ίδια αυτή πληροφορία αναφέρει και ο ιστορικός Μένανδρος (6ου αιώνος) όπου και αυτός τονίζει τις καταστροφές που έκαναν οι Σκλαβήνοι... Αυτοί ήταν λοιπόν οι Σκλαβήνοι - Σκλάβοι - Σλάβοι οι οποίοι ήρθαν στο προσκήνιο 3.000 σχεδόν χρόνια μετά της συνεχούς παρουσίας Ελληνισμού στην Μακεδονία... Από που και ως που έχουν το θράσος να επικαλλούνται και χρησιμοποιούν Εθνικά Ελληνικά ονόματα και σύμβολα;;; Ας σημειώσουμε εδώ και μια άλλη πληροφορία που μας δίνει ο Ξ. Λίβας στην Αιγηίδα ότι οι Έλληνες τους αποκαλούσαν Σκλάβους των Αβάρων και διαυτό έμεινε σαν εθνικό τους όνομα το Σκλάβοι - Σλάβοι (ομοίως και στην Αγγλική Slavs - Slaves)!!! Επίσης ο ίδιος πάλι ιστορικός μας αναφέρει ότι αν και υπήρξε ιστορικά σε ορισμένες περιοχές της Μακεδονίας ανάμιξη σλαβικών φύλων με Ελληνικά αυτή ήταν πολύ μικρή και χάθηκε στο βάθος της ιστορίας υπό την επικρατέστερη Ελληνική παρουσία στην περιοχή η οποία τονώθηκε ακόμη παραπάνω με την άφιξη των Ελλήνων από την ανατολική Θράκη, τον Πόντο και την Μικρά Ασία... Λίγα ονόματα κυρίως χωριών μας θυμίζουν σήμερα αυτή την σλαβική παρουσία τα οποία και αυτά τείνουν να εξαφανιστούν αφού χρησιμοποιούνται σήμερα τα καθαρά Ελληνικά ονόματα... Αλλά παρόλα αυτά ο Ελληνισμός διατήρησε τα Εθνικά του ανθρωπομετρικά Ελληνικά στοιχεία και την εγχώρια Ελληνική του γλώσσα ξεπερνώντας για ακόμη μια φορά τα προβλήματα..... Τότε τους ονόμαζαν Σκλάβους - Σλάβους διότι ήταν σκλάβοι των Βουλγαροαβάρων, σήμερα είναι σκλάβοι των Αμερικανών Αγγλοσαξόνων, ο ρόλος τους μια ζωή παραμένει ο ίδιος ΣΚΛΑΒΟΙ - ΥΠΟΤΕΛΕΙΣ.....
Επίσης σημαντικό θα ήταν να μην ξεχνάνε οι ιμπεριαλιστές γείτονες ότι και την αυτή την ίδια την γλώσσα τους την χρωστάνε στον Ελληνισμό.....
Τελικά συμπεράσματα που όλα συντελούν - αποδεικνύουν την πλήρη Ελληνικότητα της Μακεδονίας.
- Η πανάρχαια παράδοση κατά την οποίαν οι
Δωριείς αποσπάσθηκαν από τους Μακεδόνες!
- Η αυτογνωσία των Μακεδόνων Βασιλέων!
- Η Περσική επιγραφή που βρέθηκε, και ο
συσχετισμός των δεδομένων της με αντίστοιχα
Ελληνικά!
- Η μαρτυρία του Ελλανίκου που έζησε μέσα
στη Μακεδονική αυλή και είναι από τους πιο
παλαιούς συγγραφείς!
- Το πλήθος των αρχαιολογικών ευρημμάτων που
μαρτυρούν την Ελληνικότητα της Μακεδονίας!
- Το πλήθος των αναφορών περί Ελληνικότητας
της Μακεδονίας από αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους
συγγραφείς! Οποιαδήποτε αντίθετη άποψη έγινε ή
από εξωτερικούς παρατηρητές οι οποίοι μπορούσαν
να επηρεαστούν ή για λόγους πολιτικούς -
ρητορικούς ή από εχθρούς των Μακεδόνων και των
βασιλέων τους!
- Η Μακεδονική - Δωρική που έχει αποδειχθεί
ως ακόμη μια διάλεκτος της Ελληνικής!
- Τα Ελληνικά ονόματα των Μακεδόνων!
- Τα Ελληνικά ήθη, έθιμα και Μύθοι των
Μακεδόνων!
- Η Ελληνική πατρώα θρησκεία των Μακεδόνων!
(ίδιοι θεοί - ημίθεοι - ήρωες)!
- Το ιερό όρος όλων των Ελλήνων ο Όλυμπος
βρισκόταν στην Μακεδονία και ο Στράβων το
ονομάζει πανύψηλο μακεδονικό όρος.[19]
- Οι Μούσες οι οποίες λατρευόταν σε όλη
την Ελλάδα, κατά κοινή αποδοχή καταγόταν από την
Μακεδονία (Πιερίδες).
- Τα Ελληνικά θέατρα των Μακεδόνων που
παίζονταν τραγωδίες και κωμωδίες ποιητών
προερχόμενοι από διάφορα μέρη της Ελλάδος και
μιλούσαν ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!!
- Η Μακεδονική αρχιτεκτονική η οποία είναι Ελληνική!
Το τελικό συμπέρασμα είναι ένα η Μακεδονία ήταν, είναι και θα παραμείνει Ελληνική... Η αρχαία γλώσσα της είναι από τις πιο παλιές Ελληνικές διαλέκτους σε σημείο που λεξικογράφοι του παρελθόντος να την χρησιμοποιούν για να αποδείξουν την Ελληνικότητα διαφόρων δύσκολων λέξεων...
Υποσημειώσεις:
[1] Στον Όμηρο συναντάται η λέξη μακεδνός με την σημασία ψηλός - ψηλόκορμος (Οδ. Η,106) “Οία τε φύλλα μακεδνής αιγείροιο”.
[2] Ο Ελλάνικος ήταν Μιτυληναίος ιστορικός, υιός του Ανδρομένους ο οποίος έζησε στην αυλή του βασιλέα Αμύντα του Α΄ της Μακεδονίας κατά τους χρόνους του Ευρυπίδου και του Σοφοκλέους (- 5ος αιώνας). Έγραψε πολλά διηγήματα... (Λεξικό Σουΐδα). Επειδή μιλούσε την Αιολική διάλεκτο (Μιτυλήνη) όταν πήγε στην Μακεδονία αναγνώρισε την πατρώα του διάλεκτο λόγω των πολλών κοινών στοιχείων των δύο διαλέκτων.
[3] Τα Δωρικά έθνη ήταν τα εξής: οι Υλλείς, οι Μακεδνοί, οι Πάμφυλοι, οι Δυμάνες και οι Ηπειρώτες. (Οι Μάγνητες ήταν τμήμα των Μακεδνών)...
[4] Ο Δώρος ήταν υιός του Έλληνα και της Ορσηίδας και κατά συνέπεια εγγονός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Έχει αδελφό του τον Αίολο(!) τον επώνυμο γενάρχη των Αιόλων (η κοινή καταγωγή των Αιόλων και των Μακεδόνων εμπλουτίζεται από παντού και ιστορικά - μυθολογικά αλλά και γλωσσικά...) Υπάρχει και δεύτερη εκδοχή όπου θέλει τον Δώρο υιό του Απόλλωνα και της Φθίας και αδελφό του Λαόδοκου και του Πολυποίτη. Τα τρία αδέρφια σκοτώθηκαν στα βόρεια του Κορινθιακού κόλπου από τον Αιτωλό, τον υιό του Ενδυμίωνα, που τους πήρε το βασίλειο της Αιτωλίας (Μυθολογικό λεξικό P. Grimal)
[5] Η Θυία ήταν κόρη του Δευκαλίωνα. (Ησίοδος) + (Μυθολογικό λεξικό P. Grimal)
[6] Ο Κάρανος ήταν ένας εκ των Ηρακλειδών ο οποίος με στρατό από την Ελλάδα (Άργος) πήγε στην Μακεδονία η οποία τότε ήταν άδοξη. Η Δυναστεία του βασίλεψε μέχρι και Αλεξάνδρου του Γ΄ του Μέγα.(Λεξικό Σουΐδα) *Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ήταν ο Περδίκκας ο Α΄, ο πρώτος βασιλέας της Μακεδονίας και ιδρυτής της δυναστείας των Τημενιδών βασιλέων της Μακεδονίας.*
[7] Ο Τήμενος ήταν ένας από τους Ηρακλείδες, υιός του Αριστόμαχου και δισέγγονος του Ύλλου, του υιού του Ηρακλή και της Δηιάνειρας. Αυτή είναι η πιο διαδεδομένη γενεολογία. Υπήρχε βέβαια και η άλλη παράδοση που τον ήθελε εγγονό του Ύλλου και υιό του Κλεοδαίου που στην προηγούμενη παράδοση είναι ο παππούς του. Σ΄ αυτόν τον Τήμενο και τον αδερφό του Κρεσφόντη ανέθεσαν την κατάκτηση της Πελοποννήσου που όταν ολοκληρώθηκε ο Τήμενος πήρε το Άργος. (Μυθολογικό λεξικό P. Grimal)
[8] Πλούταρχος, Βίος Αλεξάνδρου, 51.4
[9] Πλούταρχος, Βίος Ευμένους, 14.4
[10] Αυτή την έκφραση χρησιμοποιούν οι Σλαβοσκοπιανοί για να δηλώσουν την υποτιθέμενη γλώσσα τους, η οποία (έκφραση) δημιουργήθηκε εντελώς ξαφνικά (!) στα σαλόνια των μεγάλων δυνάμεων αρχικά τον 19ο αιώνα και τελικά υλοποιήθηκε τον 20 αιώνα...
[11] Από την μελέτη του Μ. Σακελλαρίου στο βιβλίο του Γ. Μπαμπινιώτη “Η γλώσσα της Μακεδονίας”.
[12] Οι Μακεδόνες όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες λάτρευαν τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου και τους λοιπούς μικρότερους θεούς και θεές, δηλαδή λάτρευαν τον Δία, τον Πλούτωνα, την Περσεφόνη, την Αθηνά, τον Απόλλωνα, τον Ερμή, την Εστία, τη Δήμητρα, τον Ηρακλή, τον Ορφέα, τους Διόσκουρους, τις Μούσες, τις Νηρηίδες, τις Νύμφες, τις Χάριτες και τους υπόλοιπους θεούς, ημίθεους και ήρωες της αρχαίας Ελλάδας. Επίσης επειδή οι επωνυμίες των θεών που χρησιμοποιούνταν στη Μακεδονία ήταν όλες καθαρά Ελληνικές, οι ξένοι ανθέλληνες υποστήριξαν ότι τις είχαν επιβάλλει οι βασιλείς της Μακεδονίας επί Φιλίππου και έπειτα είχαν εδραιώσει σαν επίσημη γλώσσα της Μακεδονίας την Αττική (κοινή) διάλεκτο. Αυτό όμως δεν ισχύει διότι έτσι δεν θα ονόμαζαν οι Μακεδόνες τη Άρτεμη Αγεμόνα αλλά θα την έλεγαν όπως και οι λοιποί Έλληνες Ηγεμόνη... (Μ. Σακελλαρίου).
[13] Οι Μαινάδες (οι γυναίκες που έχουν κυριευτεί από μανία) είναι οι ιερές Βάκχες, οι συνοδοί του Διονύσου. Τις παριστάνουν γυμνές ή ημίγυμνες φορώντας ένα ελαφρύ πέπλο που μόλις κρύβει την γύμνια τους. Φορούν στεφάνι από κισσό, στο χέρι κρατούν θύρσο, κάποτε κάνθαρο, και παραδίνονται σε έναν άγριο χορό παίζοντας δίαυλο ή χτυπώντας τύμπανο. Ήταν η προσωποποίηση των οργιαστικών πνευμάτων της φύσης. Στην Μυθολογία οι πρώτες Μαινάδες ήταν οι Νύμφες που ανέθρεψαν τον μικρό Διόνυσο. Τις οργιαστικές κινήσεις τους μιμόντουσαν οι ανθρώπινες Βάκχες. Οι Μαινάδες ασκούν επιρροή στα άγρια θηρία διαυτό τον λόγο τις βλέπουμε πάνω σε πάνθηρες, να κρατούν σε αγκαλιά μικρούς λύκους κ.α. (Μυθολογικό λεξικό P. Grimal).
[14] Υπάρχει η εορτή Θαύλια των Δωριέων, ο Ζευς Θαύλιος των Θεσσαλών και ο Ζευς Θαύλων των Αθηνών...(Μ. Σακελλαρίου).
[15]-[16] Αποδεικνύοντας ακόμη μία φορά την κοινή καταγωγή των Μακεδόνων με τους Μάγνητες. Εξάλλου αυτή η κοινή καταγωγή ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες (Ησίοδος). Η εορτή Εταιρείδια τελούνταν μόνο στη Μακεδονία και στη Μαγνησία, δεν έχει συναντηθεί αλλού...
[17] Εκ του Ολόλαμπος, Ωγυγία Τόμος Α΄ “ Όλυμπος”.
[18] Έτσι ονομάστηκε και ο Ιάσων των Φερών! (Ισοκράτης Φίλιππος 122).
[19] <<μακεδονικόν όρος μετεωρότατον>> Στράβων Γεωγραφικά 7.329.14.
[20] Λαός βουλγαροσλάβικης καταγωγής που ζούσε βόρεια των Καρπαθίων, γνωστός στην αρχαιότητα με το όνομα Νευροί...
- ΝΕΑΣ (neas@mousaios.gr)
Πηγές:
- κ. Μιχαήλ Σακελλαρίου καθηγητής της αρχαίας ιστορίας και Πρόεδρος της ακαδημίας Αθηνών - “Η Εθνικότητα των Μακεδόνων”.
- κ. Γεώργιος Ν. Χατζιδάκις καθηγητής γλωσσολογίας - “Περί του Ελληνισμού των Μακεδόνων Α΄ και Β΄” - Έτος εκδόσεως 1911.
- Εγκυκλοπαίδεια Ήλιου, Τόμος 12 - “Μακεδονία”, Τόμος 7 - ”Ελλάς”.
- Ωγυγία - Αθανάσιου Σταγειρίτου 1815 Βιέννη.
- Ηρόδοτος - Ιστορίαι, Α΄ Βίβλος Κλειώ, Εκδόσεις Επικαιρότητα.
- Ηρόδοτος - Ιστορίαι, Ε΄ Βίβλος Τερψιχόρη, Εκδόσεις Επικαιρότητα.
- Ηρόδοτος - Ιστορίαι, Η΄ Βίβλος Ουρανία, Εκδόσεις Επικαιρότητα.
- Ηρόδοτος - Ιστορίαι, Θ΄ Βίβλος Καλλιόπη, Εκδόσεις Επικαιρότητα.
- Στραβων Γεωγραφικά Βίβλος Z΄ (Βόρεια Ελλάς) - Εκδόσεις Κάκτος.
- Αρριανού - Αλεξάνδρου Ανάβασις - Εκδόσεις Κάκτος.
- Μέγα λεξικόν όλης της Ελληνικής γλώσσης - Δημητράκου Δ.
- Λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας - Μπαμπινιώτης Γ.
- Η γλώσσα της Μακεδονίας - Μπαμπινιώτης Γεώργιος καθηγητής γλωσσολογίας.
- Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής μυθολογίας - P. Grimal.
- Ετυμολογικό λεξικό της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας, JP Hofmann.
- Λεξικό της αρχαίας Ελληνικής, Μπαλτάς Χαρ.
- Οι Σλάβοι στην Ελλάδα - Καρλ Χοπφ.
- Η πλαστογράφηση της ιστορίας της Μακεδονίας - Νικόλαου Κ. Μάρτη.
- Βεργίνα - Θυσαυροί, μύθοι και ιστορία της Μακεδονική γης - Λουκία Θεοδώρου και Βασιλική Γκράτζιου.
- Η Ελληνικότητα της Μακεδονίας - Σαράντος Καργάκος.
- Μακεδονία η γεωστρατηγική, η διαπραγμάτευση, η υπεράσπιση - Ν. Ι. Μέρτζος
- Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών.
http://en.wikipedia.org/wiki/Macedonian_Language
http://el.wikipedia.org/wiki/Σλαβομακεδονική_γλώσσα
http://www.ethnologue.com/show_language.asp?code=mkd
http://el.wikipedia.org/wiki/Αρχαία_μακεδονική_γλώσσα
http://el.wikipedia.org/wiki/Μακεδονία_(ορολογία)
http://el.wikipedia.org/wiki/Κατάδεσμος_της_Πέλλας
http://el.wikipedia.org/wiki/Αρχαία_Σπάρτη
http://el.wikipedia.org/wiki/Δωριείς
http://abnet.agrino.org/htmls/D/D009.html - Ιωάννης Μ. Ακαμάτης Επίκουρος καθηγητής ΑΠΘ.
http://historyofmacedonia.wordpress.com/2006/06/20/ancient-macedonian-language-hoffman/
http://history-of-macedonia.com/wordpress/2009/03/20/scientific-analysis-of-the-pella-curse-tablet-james-oneil-university-sydney/
http://chania.panmacedonian.info/historyofmacedonia_in5.shtml
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=190288&ct=114&dt=03/08/2008 Μπαμπινιώτης Γ. Εφημερίς το Βήμα 3/08/08
ΠΕΡΙ ΜΟΥΣΑΙΟΥ!
07/08/09 21:04
Σύμφωνα με τις παραδόσεις είναι φίλος, μαθητής,
δάσκαλος, υιός ή απλά σύγχρονος του Ορφέα, τελικά όμως
φαίνεται πως στην Αττική μυθική παράδοση ο Μουσαίος
είναι το πρότυπο του μουσικού και κατά πάντων μιμητής
του Ορφέως και του Ορφισμού, είχε λένε την ιδιότητα να
θεραπεύει με την μουσική του τους αρρώστους, και ότι
εισήγαγε στην Αττική τα Ελευσίνια μυστήρια. Από την
αρχαιότητα ακόμη με το όνομά του κυκλοφορούσαν ποιήματα
με έμπνευση μυστικιστική.
Η Ωγυγία μας λέει ότι στην αρχαιότητα υπήρχαν τέσσερις με το όνομα Μουσαίος.
Ο πρώτος ήταν υιός του Αντιφήμου, εγγονός του Ευφήμου, και ο Εύφημος του Εκφάντου ( Ο δε Έκφαντος του Κερκύωνος, τον οποίον εφόνευσε ο Θησέας). Ήταν Ελευσίνιος, μαθητής του Ορφέως και πατέρας του Ευμόλπου, ήκμασε δε κατά τον δεύτερο Κέκροπα (βασιλέας των Αθηνών, υιός του Ερεχθέα). Εις αυτόν διηγείται ο Ορφέας τα Αργοναυτικά, και άλλα θεολογικά.
Δεύτερος δε ήταν ο Θηβαίος υιός του Θαμύρα του Φιλάμμωνος, μελοποιός και ασματοποιός και έζησε λίγο πριν από τα Τρωϊκά.
Τρίτος δε ήταν ένας Εφέσιος εποποιός, ο οποίος άκμασε κατά την νιότη του κατά τους Σελευκίδες.
Τέταρτος (κατά το λεξικό Σουΐδα) ήταν φιλόσοφος άλλοι λένε Ελευσίνιος και άλλοι Θρακιώτης.
Ο δεύτερος ο Θάμυρις αποκαλούμενος ήταν υιός του Φιλάμμωνος και της Νύμφης Αργιόπης, θρακιώτης στο γένος και μαθητής του Λίνου. Ήταν τόσο καλός στην μουσική ώστε καυχιόταν ότι ήταν καλύτερος και από τις Μούσες, τελικά στην αναμέτρηση που δόθηκε στην Μεσσηνία πλησίον της πόλης Δωρίου καλουμένης αγωνίστηκε και νικήθηκε από τις Μούσες. Ως τιμωρία οι Μούσες τον ετύφλωσαν διότι αυτή ήταν και η συμφωνία, όποιος νικήσει να τιμωρήσει τον άλλον όπως θέλει. Αυτός ηττημένος πέταξε στον εκεί ποταμό την λύρα του, δια αυτόν τον λόγο ονομάστηκε και ο ποταμός Βα-λύρας (βάλω + λύρα). Άλλοι λένε ότι οι Μούσες του έκλεψαν και το μυαλό...
Η αλήθεια βέβαια ξεπροβάλλει και έδω με τον ίδιο τρόπο όπως σε όλη την Ελληνική Μυθολογία, αποβάλλωντας τα μυθολογικά - υπερβολικά στοιχεία τα οποία έβαλαν οι άνθρωποι της εποχής πιθανώς κατά την διάρκεια των διηγήσεών τους, όπως και οι ασματοποιοί και ποιητές της εποχής εν τω έργω τους. Ο Μουσαίος ο Θάμυρις ήταν μουσικός και ποιητής και ασχολιόταν με την μελέτη κατακόρων. Η παράδοση μας λέει ότι δήθεν τον τύφλωσαν αυτόν οι Μούσες, ενώ στην πραγματικότητα αυτός είχε αφιερωθεί εξολοκλήρου στην αναζήτηση της γνώσεως και της αλήθειας. Η αναζήτηση αυτή ίσως δημιούργησε ένα χαρακτήρα πιο εκκεντρικό ως προς τους υπόλοιπους ανθρώπους, οπότε και στην ποιητική γλώσσα έμεινε ως οτι αυτός “τρελάθηκε”. Αυτός λέγεται ότι ήταν ο όγδοος ή ο έκτος προ του Ομήρου Επικός ποιητής και ήταν αυτός ο οποίος είχε εύρει την Δωρική αρμονία. Ο Σοφοκλής έγραψε δια αυτόν τραγωδία η οποία δεν σώζεται στις μέρες μας. Ο πατέρας αυτού ο Φιλάμμων ζούσε περί του Παρνασσού, ήταν και αυτός μουσικός άριστος και λέγεται ότι αυτός επινόησε τον παρθενικό χορό, διδάσκοντας τις παρθένους πως να χορεύουν εν ρυθμώ μουσικής. Μερικοί λένε ότι πήρε και μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία.
- ΝΕΑΣ (neas@mousaios.gr)
Πηγές:
- Ωγυγία - Αθανάσιου Σταγειρίτου
- Pierre Grimal - Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής μυθολογίας
Η Ωγυγία μας λέει ότι στην αρχαιότητα υπήρχαν τέσσερις με το όνομα Μουσαίος.
Ο πρώτος ήταν υιός του Αντιφήμου, εγγονός του Ευφήμου, και ο Εύφημος του Εκφάντου ( Ο δε Έκφαντος του Κερκύωνος, τον οποίον εφόνευσε ο Θησέας). Ήταν Ελευσίνιος, μαθητής του Ορφέως και πατέρας του Ευμόλπου, ήκμασε δε κατά τον δεύτερο Κέκροπα (βασιλέας των Αθηνών, υιός του Ερεχθέα). Εις αυτόν διηγείται ο Ορφέας τα Αργοναυτικά, και άλλα θεολογικά.
Δεύτερος δε ήταν ο Θηβαίος υιός του Θαμύρα του Φιλάμμωνος, μελοποιός και ασματοποιός και έζησε λίγο πριν από τα Τρωϊκά.
Τρίτος δε ήταν ένας Εφέσιος εποποιός, ο οποίος άκμασε κατά την νιότη του κατά τους Σελευκίδες.
Τέταρτος (κατά το λεξικό Σουΐδα) ήταν φιλόσοφος άλλοι λένε Ελευσίνιος και άλλοι Θρακιώτης.
Ο δεύτερος ο Θάμυρις αποκαλούμενος ήταν υιός του Φιλάμμωνος και της Νύμφης Αργιόπης, θρακιώτης στο γένος και μαθητής του Λίνου. Ήταν τόσο καλός στην μουσική ώστε καυχιόταν ότι ήταν καλύτερος και από τις Μούσες, τελικά στην αναμέτρηση που δόθηκε στην Μεσσηνία πλησίον της πόλης Δωρίου καλουμένης αγωνίστηκε και νικήθηκε από τις Μούσες. Ως τιμωρία οι Μούσες τον ετύφλωσαν διότι αυτή ήταν και η συμφωνία, όποιος νικήσει να τιμωρήσει τον άλλον όπως θέλει. Αυτός ηττημένος πέταξε στον εκεί ποταμό την λύρα του, δια αυτόν τον λόγο ονομάστηκε και ο ποταμός Βα-λύρας (βάλω + λύρα). Άλλοι λένε ότι οι Μούσες του έκλεψαν και το μυαλό...
Η αλήθεια βέβαια ξεπροβάλλει και έδω με τον ίδιο τρόπο όπως σε όλη την Ελληνική Μυθολογία, αποβάλλωντας τα μυθολογικά - υπερβολικά στοιχεία τα οποία έβαλαν οι άνθρωποι της εποχής πιθανώς κατά την διάρκεια των διηγήσεών τους, όπως και οι ασματοποιοί και ποιητές της εποχής εν τω έργω τους. Ο Μουσαίος ο Θάμυρις ήταν μουσικός και ποιητής και ασχολιόταν με την μελέτη κατακόρων. Η παράδοση μας λέει ότι δήθεν τον τύφλωσαν αυτόν οι Μούσες, ενώ στην πραγματικότητα αυτός είχε αφιερωθεί εξολοκλήρου στην αναζήτηση της γνώσεως και της αλήθειας. Η αναζήτηση αυτή ίσως δημιούργησε ένα χαρακτήρα πιο εκκεντρικό ως προς τους υπόλοιπους ανθρώπους, οπότε και στην ποιητική γλώσσα έμεινε ως οτι αυτός “τρελάθηκε”. Αυτός λέγεται ότι ήταν ο όγδοος ή ο έκτος προ του Ομήρου Επικός ποιητής και ήταν αυτός ο οποίος είχε εύρει την Δωρική αρμονία. Ο Σοφοκλής έγραψε δια αυτόν τραγωδία η οποία δεν σώζεται στις μέρες μας. Ο πατέρας αυτού ο Φιλάμμων ζούσε περί του Παρνασσού, ήταν και αυτός μουσικός άριστος και λέγεται ότι αυτός επινόησε τον παρθενικό χορό, διδάσκοντας τις παρθένους πως να χορεύουν εν ρυθμώ μουσικής. Μερικοί λένε ότι πήρε και μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία.
- ΝΕΑΣ (neas@mousaios.gr)
Πηγές:
- Ωγυγία - Αθανάσιου Σταγειρίτου
- Pierre Grimal - Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής μυθολογίας
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ!
07/08/09 20:37
Πατήστε εδώ για ένα σχέδιο της Ακρόπολης, το οποίο θα
φανεί χρήσιμο κατά την ανάγνωση, είναι από την
Εγκυκλοπαίδεια του Ήλιου!
Είναι γενικότερα γνωστός ο όρος Ακρόπολις ως το άκρο της πόλεως όχι στο μηκός αλλά ως προς το ύψος, ως δηλαδή το ψηλότερο σημείο της πόλεως, όπου εύρισκαν καταφύγιο οι πολίτες σε περίπτωση πολιορκίας ή εθροπραξιών. Στην αρχαιότατη εποχή επί Πελασγών Ελλήνων (πριν απο το - 3000) οι ακροπόλεις ονομάζονταν Λάρισες (το όνομα αυτό έμεινε αργότερα ως όνομα τοπονυμίων και πόλεων). Έχουν βρεθεί απομεινάρια από τους μυκηναϊκούς χρόνους (βασιλικά ανάκτορα) στον χώρο που αργότερα κατέλαβε το Ερέχθειο και ο λεγόμενος Εκατόμπεδος ναός του οποίου μόνο τα θεμέλια σώθηκαν έως σήμερα. Την εποχή εκείνη οι Έλληνες δεν έχτιζαν ναούς (δεν έχουν βρεθεί τουλάχιστον), ο βασιλέας ήταν και αρχιερέας και οι τελετές γίνονταν επί υπαίθριου βωμού. Τέτοιος βωμός είναι ο βωμός του Εοκείου Διός, ο οποίος βρίσκεται στην αυλή του μυκηναϊκού ανακτόρου η οποία βρίσκεται δυτικά σήμερον του Ερεχθείου. Τα υπόλοιπα μυκηναϊκά απομεινάρια σώζονται σήμερα μεταξύ του Ερεχθείου και των Προπυλαίων κατά την βορεινή πλευρά της Ακροπόλεως (μάλλον κτίσματα αξιοματούχων και ευγενών οι οποίοι διέμεναν πλησίον του βασιλέως).
Το σπουδαιότερο πάντως έργο που μας έχει απομείνει από την εποχή εκείνη (μυκηναϊκή) είναι το τείχος της Ακροπόλεως. Τούτο το τείχος της Ακροπόλεως προσομοιάζει πολύ με τα τείχη των υπολοίπων Ακροπόλεων της Μυκηναϊκής περιόδου (πχ Ακρόπολη της Τίρυνθος, Ακρόπολη Μυκηνών κτλ.). Τα τείχη αυτά οι μεταγενέστεροι των Πελασγών Έλληνες τα ονόμασαν Κυκλώπεια (έργα δηλαδή του μυθικού πρωτοελληνικού φύλου των Κυκλώπων, κατ’ Εγκυκλοπαίδειαν Ήλιου). Μία άλλη παράδοση των Αθηναίων μας λέει ότι τα ονόμαζαν και “Πελασγικά” τείχη (έργα των Πελασγών - Ελλήνων). Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Θουκυδίδης (Β,17) καθώς και επιγραφές του 5ου αιώνος που ονομάζουν το τείχος της δυτικής πλευράς και το προτείχισμα “εννεάπυλον Πελαργικόν” (η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι οι Πελασγοί να πείραν το όνομά τους εκ του Πελαργοί, διότι οι συχνές μετακινήσεις - αποικίες τους ομοίαζαν των συχνών μετακινήσεων του ομώνυμου πτηνού. Η ανάλυση του Πελαργικόν απο το πρόγραμμα Περσέας μας λέει: Perseus (TLG) analyses of Πελαργικόν: πελαργ-ικός, ή, όν = Πελασγικός : τὸ Π. the northern slope of the Acropolis at Athens, IG12.76.55, Ar.Av.832 ; τὸ Π. τεῖχος Arist.Ath.19. 5 ; written τὸ Πελαργικόν in Hdt.5.64, Th.2.17 (with v.l. Πελασγ-, but cf. Πελαργικόν· ἀντὶ τοῦ Πελασγικόν, Hsch.) ; also Τυρσηνῶν τείχισμα Π. Call. Fr.283.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι παλαιότατοι Αθηναίοι ήταν Πελασγοί και καλλούνταν Κραναοί, κατόπιν επί βασιλείας Κέκρωπος εκλήθησαν Κεκρωπίδαι και μόνο επί βασιλείας του Ερεχθέως εκλήθησαν Αθηναίοι. Επί της στραταρχείας δε του Ίωνος (υιού του Ξούθου) εκλήθησαν Ίωνες.
Ο Παυσανίας μας πληροφορεί ότι στο σημείο του πύργου της Απτέρου Νίκης βρισκόταν παλαιότατο ιερό του θεού Αιγέως (παλαιότερου του Αιγέα - πατέρα του Θησέα, ο οποίος λέγεται ότι εκρημνίσθει από το ίδιο σημείο, όταν είδε ότι το καράβι που επιστρέφει από την Κρήτη ο Θησέας είχε μαύρα πανιά, άλλοι λένε ότι εκρημνίσθει εκ του Σουνίου ακρωτηρίου εις το πέλαγος που αργότερα πείρε το όνομά του). Με την κάθοδο των Δωριέων και την συγχώνευση με τους ήδη υπάρχοντες Έλληνες επικρατεί εις άπασες τις Ελληνικές πόλεις η λατρεία του Δωδεκάθεου του Ολύμπου, η οποία λατρεία κρατάει πάρα πολλά στοιχεία της παλαιότερης σε σημείο που μπορούμε να πούμε ότι ήταν μια ανανέωσις βεβαιομένων παλαιότερων λατρειών. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι παλαιότατες λατρευτικές και εθνικές τελετές των Αθηναίων επικεντρώνονταν στην βορεινή πλευρά της Ακρόπολης εκεί όπου βρισκόταν και το Μυκηναϊκό ανάκτορο ως ο πλέον σεβάσμιος χώρος όπου η κάθε σπιθαμή χώρου αντιπροσώπευε και μία ιερή ανάμνηση.
Κατά δε τους ιστορικούς χρόνους όλες οι μεγάλες λατρευτικές τελετές ήταν για την θεά Αθηνά την Πολιούχο ή Πολίαν της πόλης των Αθηνών. Παράλληλα με την μεγάλη θεά Αθηνά οι Αθηναίοι Ίωνες το γένος χρειάζονταν και ένα μεγάλο Ήρωα εφάμιλλο του Ηρακλέους των Δωριέων, έτσι ανακάλεσαν στην μνήμη τους τον Ήρωα Θησέα (υιό του Αιγέα) του οποίου τα κατορθώματα διαδίδονταν γρήγορα λόγω των ποιημάτων και της τέχνης γενικότερα.
Δύο είναι τα μεγάλα κατορθώματα το Θησέα που σχετίζονται με τον χώρο της Ακροπόλεως:
α) Ο νικηφόρος πόλεμός του εναντίον των Αμαζόνων οι οποίες είχαν καταλάβει την Πνύκα και πολιορκούσαν την Ακρόπολη, και
β) όταν ο Θησέας κατάφερε να συνενώσει ή να υποτάξει τους διάφορους μικρότερους άρχοντες - βασιλείς της Αττικής υπό το σκήπτρο του βασιλέως των Αθηναίων.
Εξάλλου και η λαμπρότερη εορτή των Αθηναίων που ήταν τα Παναθήναια (περί τον Αύγουστο) γίνονταν εις ανάμνησιν της υπό του Θησέως συνενώσεως σε ένα κράτος, των κρατιδίων της Αττικής.
Αργότερα η Ακρόπολη καταστράφηκε από τον Ξέρξη ο οποίος κατέλαβε τον Άρειο Πάγο και από εκεί πολιόρκησε την Ακρόπολη. Αλλά επειδή δεν μπορούσε να την καταλάβει με κατά μέτοπον επίθεση, έστειλε μέρος του στρατεύματος να ανέβει στον ιερό βράχο από το μυστικό πέρασμα της βορεινής πλευράς (το οποίο ήταν παλαιότατο και βοηθούσε στην άμεση επικοινωνία του παλαιού Μυκηναϊκού ανακτόρου με την υπόλοιπη πόλη) έτσι περικύκλωσε τους αμυνόμενους και λεηλάτησε τα ιερά, κατέστρεψε μέρος του Εκατομπέδου ναού, έκαψε την “ιεράν ελαίαν” και έσφαξε του ιερείς και όσους έμειναν στην ακρόπολη για την ύστατη αντίσταση (ο λαός είχε καταφύγει στα πλοία του στόλου μαζί με τον Θεμιστοκλή και τα γυναικόπαιδα στην Τροιζήνα και στα γύρω νησάκια, λόγω χρησμού του Μαντείου των Δελφών “περί ξύλινων τειχών”, αφού είχαν πάρει το παλαιότατο ξύλινο ξόανο της θεάς μαζί τους, το οποίο πίστευαν ότι είχε πέσει από τον ουρανό!).
Αλλά οι ιερείς και διάφοροι συντηρητικοί πίστεψαν ότι τα ξύλινα τείχη ήταν τα θυρώματα των πυλών του Πελασγικού τείχους της Ακροπόλεως και αυτοί ήταν που εσφάγησαν από τους Πέρσες. Μετά την ναυμαχία της Σαλαμίνας και της μάχης των Πλαταιών όπου οι Πέρσες εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα οι Αθηναίου γύρισαν στην Αθήνα αλλά δεν βρήκαν λίθο επί λίθου. Ότι είχε δημιουργήσει ο πολιτισμός τους του 6ου αιώνα πχ τα διέλυσαν σε λίγες ημέρες οι βάρβαροι. Πάντα η καταστροφή είναι ευκολότερη από την δημιουργία. Ξεκίνησαν λοιπόν οι κατασκευές - επισκευές των τειχών της Ακρόπολης και η πρόχειρη επισκευή του Εκατομπέδου ναού όπου θα φυλασσόταν το ιερό ξόανο της Αθηνάς στην οποία απέδιδαν την σωτηρία τους.
Έπειτα περισυνέλεξαν ευλαβώς τα σπασμένα αγάλματα και τα έθαψαν εις χώρο δυτικώς του Ερεχθείου, τα οποία μετά από δυόμιση και, χιλιάδες χρόνια ξαναήρθαν στο φως υπό της αρχαιολογικής σκαπάνης.
Ο Θεμιστοκλής με το που γύρισε στην Αθήνα άρχησε τις οχυρωματικές εργασίες, ξεκίνησε να επισκευάζει τα τείχη τις Ακρόπολης, αλλά και τα Μακρά τείχη που ένωναν την πόλη με τον Πειραιά. Τοποθέτησε δε πολλά κομμάτια, καλαίσθητα μεν αλλά και επιβλητικά του Εκατομπέδου ναού προς τα έξω της βορεινής πλευράς του Θεμιστοκλείου τείχους της Ακρόπολης ώστε ο λαός να τα βλέπει από κάτω και να μην ξεχάσει ποτέ τι θα πεί ξενική κατοχή της πόλεως.
Η Ακρόπολη πήρε την τελική της μορφή περί του - 465 την οποία διατηρεί έως και σήμερα, τότε κατασκευάσθηκε και η νότεια πλευρά του τείχους το λεγόμενο Κιμώνειον τείχος.
Ο Παρθενώνας ξεκίνησε να σχεδιάζεται και να κτίζεται υπό του Περικλέους περί το - 449 (Χρυσός Αιών) από Πεντελικό μάρμαρο, όπως και το Ερέχθειον, τα Προπύλαια και ο ναός της Απτέρου Νίκης, γενικός δε επιθεωρητής όλων των έργων είχε ορίσθει ο Φειδίας. Τα έργα αυτά δεν πρόλαβαν να τελείωσουν λόγω του Πελοποννησιακού πολέμου (- 431 με - 404) ο οποίος διέλυσε την Ελλάδα και την αποδυνάμωσε τελείως.
Ο Περικλής δεν πρόλαβε να δει αυτά τα έργα ολοκληρωμένα μιας και πέθανε το δεύτερο έτος του πολέμου (από το λοιμό), και από τότε τα έργα έμειναν ημιτελή και ετσι τα βρήκαμε και εμείς σήμερα (αφού πέρασαν και άλλες πολλές καταστροφές από χριστιανούς, Τούρκους, Βενετούς, Γότθους και άλλους...).
Προπύλαια
Το να εισέρχεται ο πιστός σε ένα ιερό τέμενος ή χώρο γενικά μέσω προπυλαίων ήταν πανάρχαια παράδοση των Ελλήνων την οποία την παρατηρούμαι και στα αρχαιότατα Μυκηναϊκά ανάκτορα, και μια απλούστερη μορφή μέχρι και σήμερα σε διάφορα οικίες σε Ελληνικά χωριά. Τα προπύλαια τοποθετούνταν δια να προφυλλάτουν την κεντρική είσοδο του χώρου από τον ήλιο και την βροχή και συνήθως αποτελλούν την είσοδο καλά περιφραγμένου χώρου από τειχίο, το οποίο περικλείει μια αυλή. Πολές φορές βέβαια έχει παρατηρηθεί η ύπαρξη πρόπυλου και χωρίς τειχίο μπροστά από κεντρικές εισόδους ναών άγνωστο δια ποίο λογο.
Αρχιτέκτων των Προπυλαίων ήταν ο Μνησικλής και ξεκίνησε το κτίσιμο το - 437, εποχή κατά την οποία ο Παρθενώνας είχε ήδη κτισθεί. Αλλά οι εργασίες σταμάτησαν με την έναρξη του Πελοποννησιακού πολέμου (- 431 ) και παρέμειναν όπως τα βλέπουμε σήμερα. Εισερχόμενοι μέσα στα Προπύλαια εις την εσωτερική νοτιοανατολική γωνία μπορούμε να δούμε τα ερείπια των παλαιών πολύ μικροτέρων Προπύλαιων τα οποία είναι προσανατολισμένα στον παλαιότερο Εκατόμπεδο ναο διότι δεν υπήρχε τότε ο Παρθενώνας.
Ναός της Απτέρου Νίκης
Οι Αθηναίοι είχαν βέβαια θεά την Νίκη αλλά ουδέποτε χωρίς φτερά, ο ναΐσκος αυτός ήταν αφιερωμένος στην θεά Αθηνά Νίκη (Νικηφόρος Αθηνά), αργότερα όμως το επίθετο αντικατέστησε το ουσιαστικό όπως γίνεται σε διάφορες περιπτώσεις στην Ελληνική γλώσσα και τον ονόμασαν ναό της Απτέρου Νίκης. Διότι δεν έβλεπαν φτερά (λογικό αφού ήταν της Αθηνάς και όχι της Νίκης), έπλασαν τον μύθο ότι οι Αθηναίοι της αφαίρεσαν τα φτερά δια να μείνει για πάντα μαζί τους η θεά. Στο σημείο αυτό έχουν βρεθεί ερείπια παλαιότερου ιερού τα οποία είναι ορατά και σήμερα. Ως αρχιτέκτων φέρεται ο Καλλικράτης ο οποίος έκτισε και τα Μακρά τείχη. Ο ναΐσκος είναι Ιωνικού ρυθμού (Ιωνικός αμφυπρόστυλος) σε αντίθεση με τα Δωρικού ρυθμού Προπύλαια και είναι κτισμένος με μία μικρή κλίση του κατά μήκους άξονά του ως προς τα Προπύλαια. Ήταν δε ο μόνος ναός έξω από τα τείχη.
Παρθενώνας
Εις το υψηλότερο σημείο του ιερού βράχου εκτίσθει ο Παρθενώνας, το σημαντικότερο και επιβλυτικότερο δημιούργημα. Στην ιστορία καταγράφονται άλλα δυο κτίσματα πριν από το τελευταίο Παρθενώνα τα οποία λόγω εχθροπραξιών και άλλων λόγων δεν κατάφεραν να ολοκληρωθούν! Είναι Δωρικού ρυθμού και εσωτερικά φιλοξενεί το περίτεχνο και περιλάλητο χρυσελεφάντινο άγαλμα της Παρθένου Αθηνάς (το φιλοτέχνησε ο Φειδίας) του οποίου η κορυφή προεξείχε της στέγης του ναού.
Αρχαιότερες μαρτυρίες ονομάζουν τον ναό ως “ο μέγας νεώς”. Το άγαλμα της Αθηνάς την απεικόνιζε με μεγάλη σοβαρότητα και αλυγισία, πάνοπλη φέρουσα πανοπλία, ασπίδα και δόρυ. Απεικόνιζε τον ακόλουθο όφι (Ερεχθέας) και την αιώνια σύντροφο της θεάς την Νίκη. Ο Παρθενώνας είναι το πρώτο από τα έργα της εποχής του Περικλέους επί της Ακροπόλεως και συνετελέσθει μεταξύ των ετών - 447 εως - 438. Αρχιτέκτων φέρεται ο Ικτίνος και ίσως είχε και βοηθό τον Καλλικράτη. Ο Ναός φέρει 46 κίονες (8 κατά πλάτος και 17 κατά μήκος, με τους γωνιακούς να τους μετράμε δυο φορές). Εις το εσωτερικό υπήρχε διπλή κιονοστοιχεία Δωρικού ρυθμού με τους εσωτερικούς κατά μήκος του ναού να στηρίζουν την στέγη του ναού. Το εσωτερικό του ναού χωριζόταν σε δύο τμήματα αυτό που κοιτούσε ανατολή και το άλλο που κοιτούσε στην δύση. Δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους με εσωτερικό διάδρομο αλλά χωρίζονταν με τειχίο ψηλό. Αυτό που κοιτούσε στη δύση ήταν ο χώρος που έμεναν οι ιέριες - παρθένοι και ονομαζόταν Παρθενώνας (έδωσε το όνομά του σε ολόκληρο το κτίσμα). Το κομμάτι που κοιτούσε προς την Ανατολή ήταν ο κυρίος ναός ο λεγόμενος “σηκός”, στο εσωτερικό του οποίου έβλεπες το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς. Επειδή ο Παρθενώνας δεν είχε παράθυρα, προβληματισμό προκαλεί το ερώτημα για το πως φωτίζονταν ο χώρος του αγάλματος μιας και ο φωτισμός ο οποίος προερχόταν από την κεντρική ανατολική είσοδο έδειχνε ελλειπής. Έτσι και αλλιώς στον σήκο συνήθως δεν είχαν πρόσβαση οι πιστοί διότι τον θεωρούσαν σαν την οικία της θεάς, και όλες οι λατρευτικές τελετές γίνονταν έξω στον υπαίθριο χώρο του σήκου όπου ήταν ο βωμός της θεάς, και εκεί συγκεντρώνονταν οι πιστοί δια να τελέσσουν τις ιεροπραξίες - ιεροτελεστίες.
Οι κίονες του ναού είναι σαν ένα ζωντανό ον οι οποίοι λόγω της πλαστικότητάς τους δίνουν ρυθμό και κίνηση στο αρχιτεκτόνημα καθώς επιτρέπουν και την δημιουργία φωτοσκιάσεων οι οποίες ζωντανεύουν το σύνολο. Ο τεκτονικός προορισμός των κιόνων είναι να στηρίξουν την στέγη, της οποίας το μεγάλο βάρος είναι δυσβάσταχτο. Υπάρχουν δύο αντίρροπες δυνάμεις μία τις στέγης από άνω προς τα κάτω και μία των κιόνων κατανεμημένοι κατά μήκος της στέγης από κάτω προς τα άνω. Την σύγκρουση και ισορρόπηση των δυνάμεων πετυχαίνει η καμπυλότητα των κιόνων. Η ζωφόρος του έφερε σκοινές από την Γιγαντομαχία, την Κενταυρομαχία και άλλα θέματα. Οι δύο προσόψεις του Ναού (ανατολική και δυτική) σχηματίζουν δύο μεγάλα τρίγωνα τα αετώματα, στα οποία αναπαριστάται με ανάγλυφη παράσταση στο ανατολικό η γέννηση της Αθηνάς και στο δυτικό η έρις της Αθηνάς με τον Ποσειδώνα δια την κατοχή της πόλεως των Αθηνών. Οι γραμμές του Παρθενώνα είτε οριζόντιοι όπως ο στηλοβάτης, το επιστήλιο, το διάζωμα κτλ, είτε και οι κάθετες κίονες, τείχη κτλ, δίνουν την εντύπωση της ευθείας γραμμής. Δεν είναι όμως! Η επιφάνεια του στηλοβάτη έχει μια ελαφριά έξαρση εις κάθε μακρά πλευρά προς το μέσον, της τάξεως των 8 εκατοστών το οποίο χάνεται μπροστά στο συνολικό μήκος των 70 μέτρων περίπου του στηλοβάτη. Ανάλογη καμπυλότητα έχουν και τα επιστύλια καθώς και οι κίονες. Η όλη δυναμική αυτή κατασκευή δίνει την εντύπωση ότι το οικοδόμημα συρικνώνεται για να απογειωθεί και προσθέτει αφάνταστη τελειότητα στο όλο έργο! Οι δε κίονες λεπταίνουν όπως ανεβαίνουν από την βάση προς το κιονόκρανο, και λίγο πριν το μέσο τους υφίστανται μία εξόγκωση (η λεγόμενη έντασις) η οποία δημιουργεί επίσης καμπυλότητα! Εκτός αυτού η κλίση των κιόνων είναι ελαφρώς προς τα μέσα, ώστε εαν τους προεκτείνουμε νοερώς εις το άπειρον σε κάποιο σημείο ενώνονται και σχηματίζουν πυραμίδα οι κατά μήκος κίονες στα 2.200 μέτρα και οι κατά πλάτος στα 4.350 μέτρα. Η πυραμίδα που σχηματίζεται το μήκος της κορυφογραμμής και στις δύο περιπτώσεις φτάνει τα 35 μέτρα.
Εκατόμπεδον
Μεταξύ του Παρθενώνος και του Ερεχθείου και πολύ πιο κοντά στο Ερέχθειο διακρίνουμε τα θεμέλια του παλαιού ναού του 6ου αιώνος, τον επονομαζόμενον Εκατόμπεδον, επειδή πράγματι το κύριο οικοδόμημα είχε μήκος εκατό ποδών. Και πάλι ο ναός χωρίζεται σε δύο τμήματα το ανατολικό και το δυτικό. Ηταν Δωρικού ρυθμού και είχε δυο εισόδους, μία για κάθε τμήμα του ναού, μια από ανατολή και μια από δύση. Στο ανατολικό αέτωμα του παλαιού αυτού ναού, απεικονίζεται η πάλη του Ηρακλέους προς τον Τρίτωνα την οποία παρακολουθεί ο Άλιος Γέρων. Στο δυτικό πάλι αέτωμα διακρίνονται και εκεί πελώριες διακοσμητικές όψεις. Ο παλαιός τούτος ναός φένεται ότι ήταν κτίσμα περί του - 570. Περί του τέλους της τυραννίδος των Πεισιστρατιδών κατασκευάστηκαν νέα μαρμάρινα αετώματα εικονίζωντα την Γιγαντομαχία και εις την μέση είχαν την Αθηνά. Τον ναό αυτό κατέστρεψαν οι Πέρσες και επισκεύασαν αργότερα πρόχειρα οι Αθηναίοι για να τοποθετήσουν το ξύλινο ξόανο της Αθηνάς όπως προείπαμε (- 479).
Ερέχθειον
Είναι Ιωνικού ρυθμού ναΐσκος του οποίου το τεκτονικό λειτούργημα ήταν να συνενώσει πολλούς μικρότερους ναΐσκους αρχικά, αλλά και να καλύψει τον παλαιότερο ναό του Εκατομπέδου. Είναι χτισμένο πάνω σε ιερή γη, μιας και το άβατόν του δεν το έχουν καλύψει με την στέγη, έχουν αφήσει άνοιγμα στην οροφή διότι σε αυτό το σημείο έπεσε ο πρώτος κεραυνός ο οποίος γονιμοποίησε την γη και γεννήθηκε ο πρώτος Αθηναίος. Ήταν αφιερωμένο στην θεά Αθηνά και στον Ερεχθέα (το ακόλουθο φίδι που λατρεύεται μαζί με την θεά). Επειδή δεν θα ήταν δυνατό να σταθεί άλλος ναός Δωρικού ρυθμού δίπλα στον Δωρικό Παρθενώνα, δια αυτόν τον λόγο κτίσθηκε το Ερέχθειον εις Ιωνικό ρυθμό. Η έλλειψη κιονοστοιχείας όμως το κάνει πολύ μονότονο στην νότια πλευρά γιαυτό και τοποθετήθηκαν εκεί οι 6 Καρυάτιδες αντί κιόνων εις τις κεφαλές των οποίων στηρίζεται η στέγη της Προστάσεως. Όπισθεν ακριβώς αυτού του σημείου υπήρχε μυθικός τάφος του Κέκρωπος (πρώτου βασιλέα των Αθηνών) και δυτικώς του Ερεχθείου υπήρχε το ιερόν της κόρης της Πανδρόσου (παλαιότατο επίθετο της Γης - Χθωνός) εις το οποίο υπήρχε και η ιερά ελαία της Αθηνάς. Το Ερέχθειο όπως και τα υπόλοιπα κτίσματα της Ακροπόλεως σχεδιάστηκαν και άρχισαν να κτίζονται επί Περικλέους και συγκεκριμένα το Ερέχθειο άρχισε να κτίζεται περί του - 421 και πείρε την τελική του μορφή όπως το βλέπουμε σήμερα περί του - 407. Αρχιτέκτων του ήταν ο Φιλοκλέας. Λόγω του Πελοποννησιακού πολέμου όμως το έργο έμεινε ημιτελές (όπως και τα Προπύλαια) και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Από την ανατολική πλευρά διαμέσου έξι κιόνων ήταν η κεντρική του είσοδος.
Στο εσωτερικό του σήμερα διακρίνουμε τα λείψανα παλαιοβυζαντικής εκκλησίας. Σήμερα ο ανατολικός τοίχος δεν υπάρχει, το δυτικό τμήμα του χώρου αποτελεί τετράγωνο δωμάτιο διαστάσεων 11 χ 11 μέτρων και το πάτωμά του είναι τρία μέτρα χαμηλότερο του ανατολικού τμήματος. Εκεί βρισκόταν το ιερό του Ερεχθέως, το οποίο είχε είσοδο από τον βόρειο πυλώνα. Δυτικώς του δωματίου τούτου υπήρχε στοά η οποία μετεσκευάσθει κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους υπό το δάπεδο της οποίας υπήρχε η λεγόμενη “Ερεχθηίς πηγή” ή “η θάλασσα του Ποσειδώνος” (οι λατρίες του Ποσειδώνος και του Ερεχθέα είναι πολύ κοντά, μιας και Ποσειδώνας σχίζει με την τρίαινα την Γη, και ο Ερεχθέας σημαίνει αυτός που σχίζει την χθων, την Γη, δηλαδή ο κεραυνός). Πρέπει να συνάντησαν αρκετές δυσκολίες κατά την κατασκευή του διότι το έδαφος δεν είναι ευθύγραμμο, παρόλα αυτά ο αρχιτέκτων με φωτισμένο πνεύμα και έξυπνες προσθήκες κατάφερε να τις ξεπεράσει.
Αυτή ήταν μια σύντομη αλλά περιεκτική περιγραφή του χώρου της Ακροπόλεως των Αθηνών κατά την αρχαία εποχή, από τότε έως και σήμερα πέρασαν πολλοί κατακτητές οι οποίοι μόνο καταστροφές επέφεραν μετατρέποντας τον ιερό αυτό βράχο εις εκκλησία της εκάστοτε θρησκείας. Το αποκορύφωμα των καταστροφών το επέφερε ο Άγγλος πρόξενος Έλγιν ο οποίος αφαίρεσε μεγάλο πλείθος αγαλμάτων και διακοσμητικών στοιχείων από πολλά σημεία κατά την Τουρκοκρατία και τα μετέφερε στην Αγγλία και ο Βενετός Μοροζίνι ο οποίος σε πολιορκία της Ακρόπολης βάλλων με κανόνια ανατίναξε τον Παρθενώνα τον οποίο οι Τούρκοι είχαν μετατρέψει σε μπαρουταποθήκη.
Ας ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή τα αγάλματα και όλα αυτά που εκλάπησαν θα επιστρέψουν στην πραγματική τους πατρίδα...
- ΝΕΑΣ (neas@mousaios.gr)
Πηγές:
- Εγκυκλοπαιδικό λεξικό Ηλίου, τόμος 'β, σελίδες 107 - 120.
- Ωγυγία - Αθανάσιου Σταγειρίτου.
- Pierre Grimal - Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής μυθολογίας.
- Thesaurus Lingua Graecia Project (TLG) και το πρόγραμμα Diogenes.
- Perseus Project.
Είναι γενικότερα γνωστός ο όρος Ακρόπολις ως το άκρο της πόλεως όχι στο μηκός αλλά ως προς το ύψος, ως δηλαδή το ψηλότερο σημείο της πόλεως, όπου εύρισκαν καταφύγιο οι πολίτες σε περίπτωση πολιορκίας ή εθροπραξιών. Στην αρχαιότατη εποχή επί Πελασγών Ελλήνων (πριν απο το - 3000) οι ακροπόλεις ονομάζονταν Λάρισες (το όνομα αυτό έμεινε αργότερα ως όνομα τοπονυμίων και πόλεων). Έχουν βρεθεί απομεινάρια από τους μυκηναϊκούς χρόνους (βασιλικά ανάκτορα) στον χώρο που αργότερα κατέλαβε το Ερέχθειο και ο λεγόμενος Εκατόμπεδος ναός του οποίου μόνο τα θεμέλια σώθηκαν έως σήμερα. Την εποχή εκείνη οι Έλληνες δεν έχτιζαν ναούς (δεν έχουν βρεθεί τουλάχιστον), ο βασιλέας ήταν και αρχιερέας και οι τελετές γίνονταν επί υπαίθριου βωμού. Τέτοιος βωμός είναι ο βωμός του Εοκείου Διός, ο οποίος βρίσκεται στην αυλή του μυκηναϊκού ανακτόρου η οποία βρίσκεται δυτικά σήμερον του Ερεχθείου. Τα υπόλοιπα μυκηναϊκά απομεινάρια σώζονται σήμερα μεταξύ του Ερεχθείου και των Προπυλαίων κατά την βορεινή πλευρά της Ακροπόλεως (μάλλον κτίσματα αξιοματούχων και ευγενών οι οποίοι διέμεναν πλησίον του βασιλέως).
Το σπουδαιότερο πάντως έργο που μας έχει απομείνει από την εποχή εκείνη (μυκηναϊκή) είναι το τείχος της Ακροπόλεως. Τούτο το τείχος της Ακροπόλεως προσομοιάζει πολύ με τα τείχη των υπολοίπων Ακροπόλεων της Μυκηναϊκής περιόδου (πχ Ακρόπολη της Τίρυνθος, Ακρόπολη Μυκηνών κτλ.). Τα τείχη αυτά οι μεταγενέστεροι των Πελασγών Έλληνες τα ονόμασαν Κυκλώπεια (έργα δηλαδή του μυθικού πρωτοελληνικού φύλου των Κυκλώπων, κατ’ Εγκυκλοπαίδειαν Ήλιου). Μία άλλη παράδοση των Αθηναίων μας λέει ότι τα ονόμαζαν και “Πελασγικά” τείχη (έργα των Πελασγών - Ελλήνων). Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Θουκυδίδης (Β,17) καθώς και επιγραφές του 5ου αιώνος που ονομάζουν το τείχος της δυτικής πλευράς και το προτείχισμα “εννεάπυλον Πελαργικόν” (η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι οι Πελασγοί να πείραν το όνομά τους εκ του Πελαργοί, διότι οι συχνές μετακινήσεις - αποικίες τους ομοίαζαν των συχνών μετακινήσεων του ομώνυμου πτηνού. Η ανάλυση του Πελαργικόν απο το πρόγραμμα Περσέας μας λέει: Perseus (TLG) analyses of Πελαργικόν: πελαργ-ικός, ή, όν = Πελασγικός : τὸ Π. the northern slope of the Acropolis at Athens, IG12.76.55, Ar.Av.832 ; τὸ Π. τεῖχος Arist.Ath.19. 5 ; written τὸ Πελαργικόν in Hdt.5.64, Th.2.17 (with v.l. Πελασγ-, but cf. Πελαργικόν· ἀντὶ τοῦ Πελασγικόν, Hsch.) ; also Τυρσηνῶν τείχισμα Π. Call. Fr.283.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι παλαιότατοι Αθηναίοι ήταν Πελασγοί και καλλούνταν Κραναοί, κατόπιν επί βασιλείας Κέκρωπος εκλήθησαν Κεκρωπίδαι και μόνο επί βασιλείας του Ερεχθέως εκλήθησαν Αθηναίοι. Επί της στραταρχείας δε του Ίωνος (υιού του Ξούθου) εκλήθησαν Ίωνες.
Ο Παυσανίας μας πληροφορεί ότι στο σημείο του πύργου της Απτέρου Νίκης βρισκόταν παλαιότατο ιερό του θεού Αιγέως (παλαιότερου του Αιγέα - πατέρα του Θησέα, ο οποίος λέγεται ότι εκρημνίσθει από το ίδιο σημείο, όταν είδε ότι το καράβι που επιστρέφει από την Κρήτη ο Θησέας είχε μαύρα πανιά, άλλοι λένε ότι εκρημνίσθει εκ του Σουνίου ακρωτηρίου εις το πέλαγος που αργότερα πείρε το όνομά του). Με την κάθοδο των Δωριέων και την συγχώνευση με τους ήδη υπάρχοντες Έλληνες επικρατεί εις άπασες τις Ελληνικές πόλεις η λατρεία του Δωδεκάθεου του Ολύμπου, η οποία λατρεία κρατάει πάρα πολλά στοιχεία της παλαιότερης σε σημείο που μπορούμε να πούμε ότι ήταν μια ανανέωσις βεβαιομένων παλαιότερων λατρειών. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι παλαιότατες λατρευτικές και εθνικές τελετές των Αθηναίων επικεντρώνονταν στην βορεινή πλευρά της Ακρόπολης εκεί όπου βρισκόταν και το Μυκηναϊκό ανάκτορο ως ο πλέον σεβάσμιος χώρος όπου η κάθε σπιθαμή χώρου αντιπροσώπευε και μία ιερή ανάμνηση.
Κατά δε τους ιστορικούς χρόνους όλες οι μεγάλες λατρευτικές τελετές ήταν για την θεά Αθηνά την Πολιούχο ή Πολίαν της πόλης των Αθηνών. Παράλληλα με την μεγάλη θεά Αθηνά οι Αθηναίοι Ίωνες το γένος χρειάζονταν και ένα μεγάλο Ήρωα εφάμιλλο του Ηρακλέους των Δωριέων, έτσι ανακάλεσαν στην μνήμη τους τον Ήρωα Θησέα (υιό του Αιγέα) του οποίου τα κατορθώματα διαδίδονταν γρήγορα λόγω των ποιημάτων και της τέχνης γενικότερα.
Δύο είναι τα μεγάλα κατορθώματα το Θησέα που σχετίζονται με τον χώρο της Ακροπόλεως:
α) Ο νικηφόρος πόλεμός του εναντίον των Αμαζόνων οι οποίες είχαν καταλάβει την Πνύκα και πολιορκούσαν την Ακρόπολη, και
β) όταν ο Θησέας κατάφερε να συνενώσει ή να υποτάξει τους διάφορους μικρότερους άρχοντες - βασιλείς της Αττικής υπό το σκήπτρο του βασιλέως των Αθηναίων.
Εξάλλου και η λαμπρότερη εορτή των Αθηναίων που ήταν τα Παναθήναια (περί τον Αύγουστο) γίνονταν εις ανάμνησιν της υπό του Θησέως συνενώσεως σε ένα κράτος, των κρατιδίων της Αττικής.
Αργότερα η Ακρόπολη καταστράφηκε από τον Ξέρξη ο οποίος κατέλαβε τον Άρειο Πάγο και από εκεί πολιόρκησε την Ακρόπολη. Αλλά επειδή δεν μπορούσε να την καταλάβει με κατά μέτοπον επίθεση, έστειλε μέρος του στρατεύματος να ανέβει στον ιερό βράχο από το μυστικό πέρασμα της βορεινής πλευράς (το οποίο ήταν παλαιότατο και βοηθούσε στην άμεση επικοινωνία του παλαιού Μυκηναϊκού ανακτόρου με την υπόλοιπη πόλη) έτσι περικύκλωσε τους αμυνόμενους και λεηλάτησε τα ιερά, κατέστρεψε μέρος του Εκατομπέδου ναού, έκαψε την “ιεράν ελαίαν” και έσφαξε του ιερείς και όσους έμειναν στην ακρόπολη για την ύστατη αντίσταση (ο λαός είχε καταφύγει στα πλοία του στόλου μαζί με τον Θεμιστοκλή και τα γυναικόπαιδα στην Τροιζήνα και στα γύρω νησάκια, λόγω χρησμού του Μαντείου των Δελφών “περί ξύλινων τειχών”, αφού είχαν πάρει το παλαιότατο ξύλινο ξόανο της θεάς μαζί τους, το οποίο πίστευαν ότι είχε πέσει από τον ουρανό!).
Αλλά οι ιερείς και διάφοροι συντηρητικοί πίστεψαν ότι τα ξύλινα τείχη ήταν τα θυρώματα των πυλών του Πελασγικού τείχους της Ακροπόλεως και αυτοί ήταν που εσφάγησαν από τους Πέρσες. Μετά την ναυμαχία της Σαλαμίνας και της μάχης των Πλαταιών όπου οι Πέρσες εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα οι Αθηναίου γύρισαν στην Αθήνα αλλά δεν βρήκαν λίθο επί λίθου. Ότι είχε δημιουργήσει ο πολιτισμός τους του 6ου αιώνα πχ τα διέλυσαν σε λίγες ημέρες οι βάρβαροι. Πάντα η καταστροφή είναι ευκολότερη από την δημιουργία. Ξεκίνησαν λοιπόν οι κατασκευές - επισκευές των τειχών της Ακρόπολης και η πρόχειρη επισκευή του Εκατομπέδου ναού όπου θα φυλασσόταν το ιερό ξόανο της Αθηνάς στην οποία απέδιδαν την σωτηρία τους.
Έπειτα περισυνέλεξαν ευλαβώς τα σπασμένα αγάλματα και τα έθαψαν εις χώρο δυτικώς του Ερεχθείου, τα οποία μετά από δυόμιση και, χιλιάδες χρόνια ξαναήρθαν στο φως υπό της αρχαιολογικής σκαπάνης.
Ο Θεμιστοκλής με το που γύρισε στην Αθήνα άρχησε τις οχυρωματικές εργασίες, ξεκίνησε να επισκευάζει τα τείχη τις Ακρόπολης, αλλά και τα Μακρά τείχη που ένωναν την πόλη με τον Πειραιά. Τοποθέτησε δε πολλά κομμάτια, καλαίσθητα μεν αλλά και επιβλητικά του Εκατομπέδου ναού προς τα έξω της βορεινής πλευράς του Θεμιστοκλείου τείχους της Ακρόπολης ώστε ο λαός να τα βλέπει από κάτω και να μην ξεχάσει ποτέ τι θα πεί ξενική κατοχή της πόλεως.
Η Ακρόπολη πήρε την τελική της μορφή περί του - 465 την οποία διατηρεί έως και σήμερα, τότε κατασκευάσθηκε και η νότεια πλευρά του τείχους το λεγόμενο Κιμώνειον τείχος.
Ο Παρθενώνας ξεκίνησε να σχεδιάζεται και να κτίζεται υπό του Περικλέους περί το - 449 (Χρυσός Αιών) από Πεντελικό μάρμαρο, όπως και το Ερέχθειον, τα Προπύλαια και ο ναός της Απτέρου Νίκης, γενικός δε επιθεωρητής όλων των έργων είχε ορίσθει ο Φειδίας. Τα έργα αυτά δεν πρόλαβαν να τελείωσουν λόγω του Πελοποννησιακού πολέμου (- 431 με - 404) ο οποίος διέλυσε την Ελλάδα και την αποδυνάμωσε τελείως.
Ο Περικλής δεν πρόλαβε να δει αυτά τα έργα ολοκληρωμένα μιας και πέθανε το δεύτερο έτος του πολέμου (από το λοιμό), και από τότε τα έργα έμειναν ημιτελή και ετσι τα βρήκαμε και εμείς σήμερα (αφού πέρασαν και άλλες πολλές καταστροφές από χριστιανούς, Τούρκους, Βενετούς, Γότθους και άλλους...).
Προπύλαια
Το να εισέρχεται ο πιστός σε ένα ιερό τέμενος ή χώρο γενικά μέσω προπυλαίων ήταν πανάρχαια παράδοση των Ελλήνων την οποία την παρατηρούμαι και στα αρχαιότατα Μυκηναϊκά ανάκτορα, και μια απλούστερη μορφή μέχρι και σήμερα σε διάφορα οικίες σε Ελληνικά χωριά. Τα προπύλαια τοποθετούνταν δια να προφυλλάτουν την κεντρική είσοδο του χώρου από τον ήλιο και την βροχή και συνήθως αποτελλούν την είσοδο καλά περιφραγμένου χώρου από τειχίο, το οποίο περικλείει μια αυλή. Πολές φορές βέβαια έχει παρατηρηθεί η ύπαρξη πρόπυλου και χωρίς τειχίο μπροστά από κεντρικές εισόδους ναών άγνωστο δια ποίο λογο.
Αρχιτέκτων των Προπυλαίων ήταν ο Μνησικλής και ξεκίνησε το κτίσιμο το - 437, εποχή κατά την οποία ο Παρθενώνας είχε ήδη κτισθεί. Αλλά οι εργασίες σταμάτησαν με την έναρξη του Πελοποννησιακού πολέμου (- 431 ) και παρέμειναν όπως τα βλέπουμε σήμερα. Εισερχόμενοι μέσα στα Προπύλαια εις την εσωτερική νοτιοανατολική γωνία μπορούμε να δούμε τα ερείπια των παλαιών πολύ μικροτέρων Προπύλαιων τα οποία είναι προσανατολισμένα στον παλαιότερο Εκατόμπεδο ναο διότι δεν υπήρχε τότε ο Παρθενώνας.
Ναός της Απτέρου Νίκης
Οι Αθηναίοι είχαν βέβαια θεά την Νίκη αλλά ουδέποτε χωρίς φτερά, ο ναΐσκος αυτός ήταν αφιερωμένος στην θεά Αθηνά Νίκη (Νικηφόρος Αθηνά), αργότερα όμως το επίθετο αντικατέστησε το ουσιαστικό όπως γίνεται σε διάφορες περιπτώσεις στην Ελληνική γλώσσα και τον ονόμασαν ναό της Απτέρου Νίκης. Διότι δεν έβλεπαν φτερά (λογικό αφού ήταν της Αθηνάς και όχι της Νίκης), έπλασαν τον μύθο ότι οι Αθηναίοι της αφαίρεσαν τα φτερά δια να μείνει για πάντα μαζί τους η θεά. Στο σημείο αυτό έχουν βρεθεί ερείπια παλαιότερου ιερού τα οποία είναι ορατά και σήμερα. Ως αρχιτέκτων φέρεται ο Καλλικράτης ο οποίος έκτισε και τα Μακρά τείχη. Ο ναΐσκος είναι Ιωνικού ρυθμού (Ιωνικός αμφυπρόστυλος) σε αντίθεση με τα Δωρικού ρυθμού Προπύλαια και είναι κτισμένος με μία μικρή κλίση του κατά μήκους άξονά του ως προς τα Προπύλαια. Ήταν δε ο μόνος ναός έξω από τα τείχη.
Παρθενώνας
Εις το υψηλότερο σημείο του ιερού βράχου εκτίσθει ο Παρθενώνας, το σημαντικότερο και επιβλυτικότερο δημιούργημα. Στην ιστορία καταγράφονται άλλα δυο κτίσματα πριν από το τελευταίο Παρθενώνα τα οποία λόγω εχθροπραξιών και άλλων λόγων δεν κατάφεραν να ολοκληρωθούν! Είναι Δωρικού ρυθμού και εσωτερικά φιλοξενεί το περίτεχνο και περιλάλητο χρυσελεφάντινο άγαλμα της Παρθένου Αθηνάς (το φιλοτέχνησε ο Φειδίας) του οποίου η κορυφή προεξείχε της στέγης του ναού.
Αρχαιότερες μαρτυρίες ονομάζουν τον ναό ως “ο μέγας νεώς”. Το άγαλμα της Αθηνάς την απεικόνιζε με μεγάλη σοβαρότητα και αλυγισία, πάνοπλη φέρουσα πανοπλία, ασπίδα και δόρυ. Απεικόνιζε τον ακόλουθο όφι (Ερεχθέας) και την αιώνια σύντροφο της θεάς την Νίκη. Ο Παρθενώνας είναι το πρώτο από τα έργα της εποχής του Περικλέους επί της Ακροπόλεως και συνετελέσθει μεταξύ των ετών - 447 εως - 438. Αρχιτέκτων φέρεται ο Ικτίνος και ίσως είχε και βοηθό τον Καλλικράτη. Ο Ναός φέρει 46 κίονες (8 κατά πλάτος και 17 κατά μήκος, με τους γωνιακούς να τους μετράμε δυο φορές). Εις το εσωτερικό υπήρχε διπλή κιονοστοιχεία Δωρικού ρυθμού με τους εσωτερικούς κατά μήκος του ναού να στηρίζουν την στέγη του ναού. Το εσωτερικό του ναού χωριζόταν σε δύο τμήματα αυτό που κοιτούσε ανατολή και το άλλο που κοιτούσε στην δύση. Δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους με εσωτερικό διάδρομο αλλά χωρίζονταν με τειχίο ψηλό. Αυτό που κοιτούσε στη δύση ήταν ο χώρος που έμεναν οι ιέριες - παρθένοι και ονομαζόταν Παρθενώνας (έδωσε το όνομά του σε ολόκληρο το κτίσμα). Το κομμάτι που κοιτούσε προς την Ανατολή ήταν ο κυρίος ναός ο λεγόμενος “σηκός”, στο εσωτερικό του οποίου έβλεπες το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς. Επειδή ο Παρθενώνας δεν είχε παράθυρα, προβληματισμό προκαλεί το ερώτημα για το πως φωτίζονταν ο χώρος του αγάλματος μιας και ο φωτισμός ο οποίος προερχόταν από την κεντρική ανατολική είσοδο έδειχνε ελλειπής. Έτσι και αλλιώς στον σήκο συνήθως δεν είχαν πρόσβαση οι πιστοί διότι τον θεωρούσαν σαν την οικία της θεάς, και όλες οι λατρευτικές τελετές γίνονταν έξω στον υπαίθριο χώρο του σήκου όπου ήταν ο βωμός της θεάς, και εκεί συγκεντρώνονταν οι πιστοί δια να τελέσσουν τις ιεροπραξίες - ιεροτελεστίες.
Οι κίονες του ναού είναι σαν ένα ζωντανό ον οι οποίοι λόγω της πλαστικότητάς τους δίνουν ρυθμό και κίνηση στο αρχιτεκτόνημα καθώς επιτρέπουν και την δημιουργία φωτοσκιάσεων οι οποίες ζωντανεύουν το σύνολο. Ο τεκτονικός προορισμός των κιόνων είναι να στηρίξουν την στέγη, της οποίας το μεγάλο βάρος είναι δυσβάσταχτο. Υπάρχουν δύο αντίρροπες δυνάμεις μία τις στέγης από άνω προς τα κάτω και μία των κιόνων κατανεμημένοι κατά μήκος της στέγης από κάτω προς τα άνω. Την σύγκρουση και ισορρόπηση των δυνάμεων πετυχαίνει η καμπυλότητα των κιόνων. Η ζωφόρος του έφερε σκοινές από την Γιγαντομαχία, την Κενταυρομαχία και άλλα θέματα. Οι δύο προσόψεις του Ναού (ανατολική και δυτική) σχηματίζουν δύο μεγάλα τρίγωνα τα αετώματα, στα οποία αναπαριστάται με ανάγλυφη παράσταση στο ανατολικό η γέννηση της Αθηνάς και στο δυτικό η έρις της Αθηνάς με τον Ποσειδώνα δια την κατοχή της πόλεως των Αθηνών. Οι γραμμές του Παρθενώνα είτε οριζόντιοι όπως ο στηλοβάτης, το επιστήλιο, το διάζωμα κτλ, είτε και οι κάθετες κίονες, τείχη κτλ, δίνουν την εντύπωση της ευθείας γραμμής. Δεν είναι όμως! Η επιφάνεια του στηλοβάτη έχει μια ελαφριά έξαρση εις κάθε μακρά πλευρά προς το μέσον, της τάξεως των 8 εκατοστών το οποίο χάνεται μπροστά στο συνολικό μήκος των 70 μέτρων περίπου του στηλοβάτη. Ανάλογη καμπυλότητα έχουν και τα επιστύλια καθώς και οι κίονες. Η όλη δυναμική αυτή κατασκευή δίνει την εντύπωση ότι το οικοδόμημα συρικνώνεται για να απογειωθεί και προσθέτει αφάνταστη τελειότητα στο όλο έργο! Οι δε κίονες λεπταίνουν όπως ανεβαίνουν από την βάση προς το κιονόκρανο, και λίγο πριν το μέσο τους υφίστανται μία εξόγκωση (η λεγόμενη έντασις) η οποία δημιουργεί επίσης καμπυλότητα! Εκτός αυτού η κλίση των κιόνων είναι ελαφρώς προς τα μέσα, ώστε εαν τους προεκτείνουμε νοερώς εις το άπειρον σε κάποιο σημείο ενώνονται και σχηματίζουν πυραμίδα οι κατά μήκος κίονες στα 2.200 μέτρα και οι κατά πλάτος στα 4.350 μέτρα. Η πυραμίδα που σχηματίζεται το μήκος της κορυφογραμμής και στις δύο περιπτώσεις φτάνει τα 35 μέτρα.
Εκατόμπεδον
Μεταξύ του Παρθενώνος και του Ερεχθείου και πολύ πιο κοντά στο Ερέχθειο διακρίνουμε τα θεμέλια του παλαιού ναού του 6ου αιώνος, τον επονομαζόμενον Εκατόμπεδον, επειδή πράγματι το κύριο οικοδόμημα είχε μήκος εκατό ποδών. Και πάλι ο ναός χωρίζεται σε δύο τμήματα το ανατολικό και το δυτικό. Ηταν Δωρικού ρυθμού και είχε δυο εισόδους, μία για κάθε τμήμα του ναού, μια από ανατολή και μια από δύση. Στο ανατολικό αέτωμα του παλαιού αυτού ναού, απεικονίζεται η πάλη του Ηρακλέους προς τον Τρίτωνα την οποία παρακολουθεί ο Άλιος Γέρων. Στο δυτικό πάλι αέτωμα διακρίνονται και εκεί πελώριες διακοσμητικές όψεις. Ο παλαιός τούτος ναός φένεται ότι ήταν κτίσμα περί του - 570. Περί του τέλους της τυραννίδος των Πεισιστρατιδών κατασκευάστηκαν νέα μαρμάρινα αετώματα εικονίζωντα την Γιγαντομαχία και εις την μέση είχαν την Αθηνά. Τον ναό αυτό κατέστρεψαν οι Πέρσες και επισκεύασαν αργότερα πρόχειρα οι Αθηναίοι για να τοποθετήσουν το ξύλινο ξόανο της Αθηνάς όπως προείπαμε (- 479).
Ερέχθειον
Είναι Ιωνικού ρυθμού ναΐσκος του οποίου το τεκτονικό λειτούργημα ήταν να συνενώσει πολλούς μικρότερους ναΐσκους αρχικά, αλλά και να καλύψει τον παλαιότερο ναό του Εκατομπέδου. Είναι χτισμένο πάνω σε ιερή γη, μιας και το άβατόν του δεν το έχουν καλύψει με την στέγη, έχουν αφήσει άνοιγμα στην οροφή διότι σε αυτό το σημείο έπεσε ο πρώτος κεραυνός ο οποίος γονιμοποίησε την γη και γεννήθηκε ο πρώτος Αθηναίος. Ήταν αφιερωμένο στην θεά Αθηνά και στον Ερεχθέα (το ακόλουθο φίδι που λατρεύεται μαζί με την θεά). Επειδή δεν θα ήταν δυνατό να σταθεί άλλος ναός Δωρικού ρυθμού δίπλα στον Δωρικό Παρθενώνα, δια αυτόν τον λόγο κτίσθηκε το Ερέχθειον εις Ιωνικό ρυθμό. Η έλλειψη κιονοστοιχείας όμως το κάνει πολύ μονότονο στην νότια πλευρά γιαυτό και τοποθετήθηκαν εκεί οι 6 Καρυάτιδες αντί κιόνων εις τις κεφαλές των οποίων στηρίζεται η στέγη της Προστάσεως. Όπισθεν ακριβώς αυτού του σημείου υπήρχε μυθικός τάφος του Κέκρωπος (πρώτου βασιλέα των Αθηνών) και δυτικώς του Ερεχθείου υπήρχε το ιερόν της κόρης της Πανδρόσου (παλαιότατο επίθετο της Γης - Χθωνός) εις το οποίο υπήρχε και η ιερά ελαία της Αθηνάς. Το Ερέχθειο όπως και τα υπόλοιπα κτίσματα της Ακροπόλεως σχεδιάστηκαν και άρχισαν να κτίζονται επί Περικλέους και συγκεκριμένα το Ερέχθειο άρχισε να κτίζεται περί του - 421 και πείρε την τελική του μορφή όπως το βλέπουμε σήμερα περί του - 407. Αρχιτέκτων του ήταν ο Φιλοκλέας. Λόγω του Πελοποννησιακού πολέμου όμως το έργο έμεινε ημιτελές (όπως και τα Προπύλαια) και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Από την ανατολική πλευρά διαμέσου έξι κιόνων ήταν η κεντρική του είσοδος.
Στο εσωτερικό του σήμερα διακρίνουμε τα λείψανα παλαιοβυζαντικής εκκλησίας. Σήμερα ο ανατολικός τοίχος δεν υπάρχει, το δυτικό τμήμα του χώρου αποτελεί τετράγωνο δωμάτιο διαστάσεων 11 χ 11 μέτρων και το πάτωμά του είναι τρία μέτρα χαμηλότερο του ανατολικού τμήματος. Εκεί βρισκόταν το ιερό του Ερεχθέως, το οποίο είχε είσοδο από τον βόρειο πυλώνα. Δυτικώς του δωματίου τούτου υπήρχε στοά η οποία μετεσκευάσθει κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους υπό το δάπεδο της οποίας υπήρχε η λεγόμενη “Ερεχθηίς πηγή” ή “η θάλασσα του Ποσειδώνος” (οι λατρίες του Ποσειδώνος και του Ερεχθέα είναι πολύ κοντά, μιας και Ποσειδώνας σχίζει με την τρίαινα την Γη, και ο Ερεχθέας σημαίνει αυτός που σχίζει την χθων, την Γη, δηλαδή ο κεραυνός). Πρέπει να συνάντησαν αρκετές δυσκολίες κατά την κατασκευή του διότι το έδαφος δεν είναι ευθύγραμμο, παρόλα αυτά ο αρχιτέκτων με φωτισμένο πνεύμα και έξυπνες προσθήκες κατάφερε να τις ξεπεράσει.
Αυτή ήταν μια σύντομη αλλά περιεκτική περιγραφή του χώρου της Ακροπόλεως των Αθηνών κατά την αρχαία εποχή, από τότε έως και σήμερα πέρασαν πολλοί κατακτητές οι οποίοι μόνο καταστροφές επέφεραν μετατρέποντας τον ιερό αυτό βράχο εις εκκλησία της εκάστοτε θρησκείας. Το αποκορύφωμα των καταστροφών το επέφερε ο Άγγλος πρόξενος Έλγιν ο οποίος αφαίρεσε μεγάλο πλείθος αγαλμάτων και διακοσμητικών στοιχείων από πολλά σημεία κατά την Τουρκοκρατία και τα μετέφερε στην Αγγλία και ο Βενετός Μοροζίνι ο οποίος σε πολιορκία της Ακρόπολης βάλλων με κανόνια ανατίναξε τον Παρθενώνα τον οποίο οι Τούρκοι είχαν μετατρέψει σε μπαρουταποθήκη.
Ας ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή τα αγάλματα και όλα αυτά που εκλάπησαν θα επιστρέψουν στην πραγματική τους πατρίδα...
- ΝΕΑΣ (neas@mousaios.gr)
Πηγές:
- Εγκυκλοπαιδικό λεξικό Ηλίου, τόμος 'β, σελίδες 107 - 120.
- Ωγυγία - Αθανάσιου Σταγειρίτου.
- Pierre Grimal - Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής μυθολογίας.
- Thesaurus Lingua Graecia Project (TLG) και το πρόγραμμα Diogenes.
- Perseus Project.
Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!
14/07/09 14:08
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΔΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΔΕΣ
*ΔΙΑ ΝΑ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ (pdf) ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΑΣ ΠΑΤΗΣΤΕ ΔΕΞΙ ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΚΑΙ ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ ΩΣ...
ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ!
21/06/09 20:25
Μια εταιρεία πρότυπο. Ιδρύθηκε το 1971 από τον Άρη Πουλιανό και έκτοτε επιτελεί σπουδαίο έργο προς την πατρίδα μας. Επειδή κάθε πετυχημένη εταιρεία αποτελείτε από ικανότατα στελέχη, ιδιαίτερη μνεία χρήζει ο κος Πουλιανός του οποίου το βιογραφικό μιλάει από μόνο του. Εν συντομία αναφέρω ότι γεννήθηκε στην Ικαρία το 1924 και σπούδασε σε Αμερική και στην πρώην Ε.Σ.Σ.Δ βιολογία και ανθρωπολογία αντίστοιχα. Λόγω των σημαντικών μελετών του στις τότε περιφέρειες της Ε.Σ.Σ.Δ ανακυρήχθηκε διδάκτορας και μετείχε ως αρχηγός σε πολλές αποστολές. Από το 1965 επέστρεψε στην πατρίδα μας, βάζοντας τις βάσεις, ώστε με τους συνεργάτες του να ανακαλύψουν πληθώρα ευρημάτων που αλλάζουν τα ιστορικά δεδομένα.
Η μεγαλύτερη και συστηματικότερη μελέτη ήταν με τίτλο «Η προέλευσις των Ελλήνων». Διεξήχθη από τον Κ. Πουλιανό στην Τασκένδη από το 1956 και ήταν αυτή η εργασία που του έδωσε τον τίτλο του Διδάκτορα το 1961, μετά από αποδοχή της, και από τους 41 Ρώσους επιστήμονες!!! Το αποτελεσμά της πρωτόγνωρο... Μέσω χιλλιάδων ανθρωπολογικών μελετών φανερώνει σε όλους μας την αυτόχθονη καταγωγή των Ελλήνων. Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται λέει ο λαός μας, και στην περίπτωση αυτή έπεσε διάνα. Πολλές ακόμη μεγάλες ανακαλύψεις ήρθαν στο φώς όπως ο «πρωτοελέφαντας» του Περδίκκα Πτολεμαίδας το 1977, το βραχιόνιο της Ικαρίας το 1999, η χρονολόγηση του Μινωϊκού κρανίου και η αναλυτική εξέταση του αρχανθρώπου των Πετραλώνων, μετά την ανακαλυψή του το 1960 από τον Κο Σαρηγιαννίδη. Η χρονολόγηση του οποίου υπολογίζεται περίπου 750.000 ετών και οι στάχτες της φωτιάς 1.000.000 ετών, ενισχύοντας το αποτέλεσμα των ανθρωπολογικών του μελετών περί του αυτόχθονου πλυθησμού της περιοχής. Η συνέχεια των ερευνών αναμένεται ακόμα πιο εντυπωσιακή. Στα βιβλία του αναφέρονται τα συμπεράσματα που ανατρέπουν με στοιχεία το υπάρχον κατεστημένο.
Είναι μοναδική και πραγματικά αμύθητη η κληρονομιά που μας αφήνουν ο Κος Πουλιανός με τους συνεργάτες του και τους ευχαριστούμε πολύ. Με κόπο και πολύ κυνηγητό από διάφορους οργανισμούς και δημόσιους φορείς, κατόρθωσε να φέρει εις πέρας τις έρευνές του, των οποίων θα ήταν ακόμα μεγαλύτερα τα αποτελέσματα εάν τον άφηναν. Το ελάχιστο που μπορούμε να προσφέρουμε ως απλοί πολίτες είναι η συχνή επίσκεψή μας στο σπήλαιο, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την έμπρακτη συμπαραστασή μας στο έργο τους. Καλή συνέχεια...
- ΙΑΣΩΝ (iason@mousaios.gr)
ΠΕΡΙ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ ΝΗΣΟΥ...
21/06/09 19:26
Πραγματικά το πιο γοητευτικό, μυστηριώδες θέμα όλων των εποχών. Το παρόν κείμενο δεν έχει σκοπό να αποδείξει την υπαρξή ή όχι της Νήσου, διότι αυτές είναι δυσεύρετες ή κατεστραμένες, απλά να φανερώσει όσο περισσότερα έγκυρα στοιχεία βρέθηκαν, ώστε να καταλήξουμε στις πιο ασφαλείς υποθέσεις. Άλλωστε το δαιμόνιο του Έλληνος δεν εφησυχάζει ουδέποτε... Δια την πιο ολοκληρωμένη μελέτη θα στηριχθούμε σε αρκετές πηγές που μας προσφέρει η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία*, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν αρκετά στοιχεία νεοτέρων συγγραφέων. Αρχίζοντας λοιπόν την καταγραφή έχουμε
Πλάτων:
Στο πασίγνωστο διάλογο των Σωκράτη - Τίμαιου - Κριτία. Θα παραμείνω στα λεχθέντα του Κριτία εις την αρχή του διαλόγου όπου μας αφηγείται την επίσκεψη του Σόλωνα εις την Σαίδα και τις λεπτομερείς αποκαλύψεις των ιερέων! Τα επίμαχα λοιπόν σημεία είναι
Στίχοι:
- 22-b. «είμαστε πάντα νέοι... διότι δεν έχουμε
συγκρατήσει στις ψυχές καμία παλιά δοξασία εκ της
αρχαίας παραδόσεως, ούτε πανάρχαιες γνώσεις...»*
- 22-c. «Εξηγεί την πραγματική διάσταση του μύθου
του Φαέθωνος που δεν είναι άλλη από αστρονομική.
Δηλαδή τονίζει την παρέκκλιση της τροχιάς κάποιων
ουράνιων σωμάτων και το αποτελεσμά τους εις την Γη.*
- 23-b. «Θυμόμαστε μόνο ένα κατακλυσμό ενώ έγιναν
πολλοί*, αποτέλεσμα των οποίων ήταν να επιζούν μόνο
οι αγράμματοι.» Όσοι δηλαδή είχαν διεσωθεί εις τις
κορυφές των βουνών, μην έχοντας την πολυτέλεια (λόγω
συνθηκών επιβίωσης) της συνέχισης ή διάδοσης του
υπάρχοντος πολιτισμού.
- 24-e. «Υπάρχει πορεύσιμον πέλαγος, το Ατλαντικόν
πέλαγος έξωθεν Ηρακλέους Στήλας εις το οποίον
ευρίσκεται μεγάλη νήσος ανάμεσα σε πολλούς άλλους
(νήσους), και περνώντας εξ' αυτών φθάνουμε στην
καταντίκρυ πάσαν ήπειρον...»
- 25-c, d. «Αναφέρεται εις την επίθεση που υπέστησαν οι Έλληνες εκ των Ατλάντων και πως οι Αθηναίοι τους απέκρουσαν και ελευθέρωσαν τους εντός Ηράκλειων Στηλών λαούς... Αλλά και δια το πως πολύ αργότερα (ύστερω δε χρόνω) άρχισαν τρομεροί σεισμοί και καταποντισμοί που εξαφάνισαν όλο το γένος...»*
Αξίζει εδώ να αναφέρω ότι στο κείμενο έχει τονιστεί 2-3 φορές τουλάχιστον εκ των ομιλητών πως ο λόγος είναι αληθής.
Ησίοδος-Θεογονία :
Στίχοι:
- 215-216. «Και στις Εσπερίδες νήσους πέρην κλυτού
Ωκεάνοιου*, μήλα χρυσά κάνουν τα δέντρα, επειδή τα
φροντίζουν καλά οι κάτοικοι.
- 270-275. « Εδώ μιλάει για τους απογόνους του
Πόντου* εκ των οποίων γεννήθηκαν οι γραίες και οι
γοργούς* όπου κατοικούν εις την απέναντι πλευρά του
ξακουστού Ωκεανού όπως και οι Εσπερίδες
- 362-368. « Εκ του Ωκεανού και της Τηθύς
γεννήθηκαν πρεσβύταται κούραι πολλές μα και άλλες
τόσες, τρις γαρ χίλιαι εισι̣̣ τανισφυροι Ωκεανίναι*,
αι ρα πολυσπερεες γαιαν* στα βάθη ... άλλοι τόσοι
είναι οι ρέοντες ποταμοί, υιοί του Ωκεανού και της
αγνής Τηθύος...
- 509-511. «...Ιαπετός και Κλυμένη γέννησαν τον
κρατερόφρονα* Άτλαντα, τον Μενοίτιο, τον Προμηθέα και
τον Επιμηθέα ή (Γάδειρο).
Ας δούμε όμως τι λένε και νεότεροι επιστημονικοί κύκλοι.
Γεωλογικά στοιχεία:
Παρατηρώντας την μορφή του βυθού του Ατλαντικού Ωκεανού, διαπιστώνουμε μια μεγάλη οροσειρά η οποία κείτεται απο βορρά προς νότο παράλληλα με τις ακτές της ευρωπαϊκής και της αμερικάνικης ηπείρου. Εξ' αυτής ανυψώνονται αρκετές ηφαιστειογενείς πυραμίδες οι οποίες αναδύονται ως νήσοι εις τον Ωκεανό. Ενδιάμεσα υπάρχουν σε μεγαλύτερο βάθος μεγάλες κοιλάδες αλλά και μικρότερες οροσειρές οι οποίες φαίνονται συνέχεια της κεντρικής ως φυσικές γέφυρες με την Αμερικάνικη και την Ευρωαφρικάνικη ήπειρο. Ας έχουμε κατά νου ότι είναι κοινά αποδεκτό εις την επιστήμη της γεωλογίας η ύπαρξη μεγάλων περιοχών ξηράς ανάμεσα Ευρώπης και Β. Αμερικής και Αφρικής και Ν. Αμερικής, σε πολύ παλαιότερες περιόδους υπό πιθανόν τότε παγετώνων. Ενδιαμέσως εκτείνονταν ευρεία θάλασσα (Ωκεανός) η οποία ήταν η συνέχεια της Μεσογείου (Τιθύς)* έως τις Αντίλλες νήσους. Οι φυσικοί αυτοί σύνδεσμοι των Ηπείρων υπέστησαν επί σειράς χιλλιάδων ετών καθιζήσεις, ενώ η ύπαρξη των ηφαιστείων μαρτυρά βυθίσματα εδαφών έως το τέλος της παγετώδους περιόδους δηλαδή -12.000 έτη. Ο γεωλόγος Τερμιέ αλλά και οι Ζερμαίν, Κουρ και Ποασσόν δίνουν σημαντικές ενδείξεις περι αυτού. Προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται και τα αποτελέσματα των βιολογικών μελετών που έγιναν εις τον θαλάσσιο χώρο της Σαργασσού.
Πολλά ευρήματα συλλέχθησαν και εις τις ανατολικές περιοχές της Αμερικής με κυριότερα εκ των οποίων είναι του σπηλαίου Ράσσελ. Στο σημερινό εθνικό πάρκο τα χρονολογηθέντα αντικείμενα κυμαίνονται απο -4.000 έτη έως -15.000 έτη, και ποικίλλουν. Αναφορικά ανακαλύφθησαν οστέϊνα αγκύστρια, οστέϊνος λύχνος, πολύ καλώς κατεργασμένες αιχμές δόρατος, ασβεστολιθικές φολίδες και πολυπληθείς πυρολάκκους. Τέλος αξιοπρόσεκτα ευρήματα δηλώνουν οι μεγάλοι κατεργασμένοι οκτάγωνοι λίθοι όπου εσχημάτιζαν λιθόστρωτη οδό, κτήρια πάχους τριών ποδών, και σαράντα μαρμάρινοι κίονες οι οποίοι εσχημάτιζαν κύκλο, και εντοπίσθηκαν στο βυθό κοντά της Νήσου Μπίμινι το 1968.
Καταλήγοντας βλέπουμε ότι οι αποκαλύψεις είναι σημαντικές και δεν πρέπει να μας αφήσουν αδιάφορους. Εις τον Πλάτωνα παίρνουμε ένα μικρό δείγμα της χαμένης ιστορίας μας (μυθολογία) εκ των ιερών της Αιγύπτου, όπως είναι γνωστό οι ιερείς των εποχών κατέγραφαν την ιστορία, διότι μόνο όταν πραγματικά γνωρίζεις το παρελθόν προοδεύεις εις το μέλλον. Στον Ησίοδο αντιλαμβανόμαστε την δημιουργία των διαφόρων φυσικών φαινομένων της Γαίας στο απώτατο παρελθόν, την συγγένεια που υπάρχει μεταξύ της Ατλαντίδος και των Εσπερίδων Νήσων, μέσω μιας ποιητικής αφήγησης, και να προσθέσουμε ότι ο Ησίοδος μας παραθέτει την γνώση που κληρονόμησε εκ των Μουσών. Όλα τα παραπάνω έρχονται διάφορες επιστημονικές ομάδες* και τα επισφραγίζουν με αξιόλογες μελέτες που έχουν καταθέσει κατά καιρούς.
Σκεπτόμενος το πως μπορεί να εξελίχθηκε ο κόσμος εκ των αρχαίων εποχών και έπειτα και πάνω σε ποιες δομές έγινε αυτό, εάν αληθεύουν όλα αυτά, άραγε αυτοί που διοικούν ανά την υφήλιο θα ήταν πρόθυμοι να τα αποκαλύψουν όλα και να αλλάξουν εκ θεμελίων τις δομές και την ιστορία του κόσμου; Δυστυχώς θύματα των κατακλυσμών και των σεισμών έχουν πέσει και οι προγονοί μας στον Ελλαδικό χώρο έχοντας προκαλέσει τεράστιες επιπτώσεις στους όποιους πολιτισμούς δημιούργησαν. Το πιο δυσάρεστο είναι ότι παρότι την τελευταία θαυμαστή ανάπτυξη της κλασσικής περιόδου παραμένουμε « αγράμματοι - αμαθείς » όχι λόγω κάποιας φυσικής καταστροφής αλλά μιας λαίλαπας που κατέστρεψε εκ θεμελίων την τότε τέχνη, φιλοσοφία, τις επιστήμες αλλά το σημαντικότερο την μνήμη μας ως προς την φυσική καταγωγή μας...!
Υποσημειώσεις:
*Προσωπικά πιστεύω ότι πολλά στοιχεία που αφορούν την Ατλαντίδα και την Αργοναυτική Εκστρατεία είναι διάσπαρτα σε πολλά βιβλία της Αρχ. Ελλ. Γραμματείας.
Πλατωνικός Διάλογος
- Νεοι εστε, ‘ ειπειν, ‘ τας
ψυχας παντες ουδεμιαν γαρ εν αυταις εχετε δι αρχαιαν
ακοην παλαιαν δοξαν ουδε μαθημα χρονω πολιον ουδεν.
- Ως ποτε Φαεθων Ηλιου παις το
του πατρος αρμα ζευξας... τα τ επι γης συνεκαυσεν και
αυτος κεραυνωθεις διεφθαρη, τουτου μυθου μεν σχημα
εχον λεγεται, το δε αληθες εστι των περι γην κατ
ουρανον ιοντων παραλλαξις και δια μακρων χρονων
γιγνομενη των επι γης πυρι πολλ̣ω φθορα.
- Οι πρωτον μεν ενα γης
κατακλυσμον μεμνησθε πολλων εμπροσθεν γεγονοτων...
και τους αγραμματους τε και αμουσους ελιπεν υμων,
ωστε παλι εξαρχης οιον νεοι...
- Τα μεν των Ελληνων ηγουμενη... κρατησασα μεν των επιοντων τροπαιον εστησεν ... οσοι κατοικουμεν εντος ορων Ηρακλειων, αφθονως απαντας ελευθερωσεν... υστερω δε χρονω σεισμων εξαισιων και κατακλυσμων γενομένων...
Ησιόδου Θεογονία
- Εις την απέναντι πλευρά του ξακουστού Ωκεανού.
- Μεγάλη, Ευρύς θάλασσα = Ωκεανός
- Γοργούς = Γοργόνες οι οποίες σύμφωνα με τον μύθο
ήσαν τρεις (Σθενώ, Ευρυάλη και Μέδουσα. Την τελευταία
την σκότωσε ο Περσέας έπειτα απο εντολή της Αθηνάς. Ο
Διόδωρος Σικελιώτης μας ενημερώνει ότι οι Γοργόνες
ήσαν λαός πολεμικός ο οποίος ζούσε δίπλα απο την
Ατλαντίδα και τις Αμαζόνες. Τις επιτέθηκαν ο Περσέας
και ο Ηρακλής και τις αφάνισαν.
- «Κόρες» του Ωκεανού και της Τυθής, όμως ήταν και
αδελφές των ποταμών (Βλ. Κείμενο), αφού είχαν τους
ίδιους δημιουργούς. Τότε πως γίνετε να προσομιάζουμε
τις Ωκεανίνες? Να τις θεωρούμε δηλαδή γυναίκες?
- Χιλιάδες είναι οι ευμήκης Ωκεανίνες (Νήσους) που
ομοιάζουν ως διάσπαρτη γη. Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα ότι
πρόκειται περί μιας φυσικής περιγραφής, περί πολλών
νήσων διάσπαρτες μέσα σε μια μεγάλη θαλάσσια περιοχή.
- Ο γενναίος Άτλαντας. Ο Άτλαντας λοιπόν ήταν ο πρωτότοκος υιός και εκ της παραδόσεως γνωρίζουμε ότι αυτός συνεχίζει τον θεσμό της διαδοχής. Έτσι λοιπόν μόνο μεταφορικά δύναται να αντιληφθούμε αυτά που γράφονται στους στίχους 517-519 ότι κρατάει στους ώμους του τον ουρανό. Βάση λογικής ως γενναίος και δυνατός φυσικός διάδοχος μιας μεγάλης έκτασης γης, η οποία περικλείονταν εκ του ουράνιου θόλου και σε ορισμένα σημεία νόμιζες ότι έφθανες τον ουρανό (περοχές πλησίον Β. Πόλου), πήρε και το ονομά του.
*«Γαμεύθηκε» με τον Ωκεανό δημιουργώντας ποταμούς και νησιά. Φέρει το προσωνύμιο «κασιγνήτην» του Ωκεανού δηλαδή (ίδιος, αδελφός). Μήπως τελικά περιγράφετε η διάνοιξη του Γιβραλτάρ?
*Αναφέρομαι στους πραγματικούς κατ εμε επιστήμονες που έχοντας ανοιχτούς ορίζοντες μελετούν και αποδεικνύουν άσχετα αν βολεύει σε κάποιον το αποτέλεσμα ή όχι. Δεν είναι καρεκλοκένταυροι και δεν νοιάζονται να ευχαριστήσουν μόνο αυτούς που τους διόρισαν.
- ΙΑΣΩΝ (iason@mousaios.gr)
ΠΗΓΕΣ:
Α) Πλάτων – Τίμαιος εκδ. Πόλις
Β) Ησίοδος – Θεογονία εκδ. Κάκτος
Γ) Δαυλός τεύχη 60, 63, 74
Δ) Το Μυστικό Της Ατλαντίδας εκδ. Κάδμος
Ε) Ατλαντίς Τόπος Κατοικίας Των Θεών εκδ. Νέα Θέσις.
ΣΤ) Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ήλιος, Ιωάννου Πασσά.
Ζ) Λεξικό Ελληνικής κ Ρωμαικής Μυθολογίας Pierre Grimal.
Η) TLG κ Περσέας Βιβλιοθήκη
Θ) Ωγυγία ή Αρχαιολογία του Αθ. Σταγειρίτη εκδ. Ελεύθερη Σκέψις
Ι) Λεξικό της Ελληνικής γλώσσας lidell & Scott.
Κ) http://www.mousaios.gr/news/files/jun-2009.html#unique-entry-id-24
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:
ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ!!!!!
21/06/09 19:09
Το θέμα που προβάλλουμε παρακάτω, πρόκειται περί μιας παντελώς κρυμμένης και παραγκωνισμένης πτυχής της Ιστορίας της φυλής μας. Την περασμένη δεκαετία επήλθε εις την επιφάνεια, δημιουργώντας πολλούς διαξιφισμούς και αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε επιστήμονες και αρχαιολόγους. Το αποτέλεσμα το χείριστο που θα μπορούσε να συμβεί, το έδωσε εν τέλει … ποιός άλλος … οι εκάστοτε μηχανισμοί που διοικούν το νεοελληνικό κράτος. Με απαράμιλη μαεστρία σταμάτησαν κάθε έρευνα και μελέτη των Ελληνικών πυραμιδοειδών όταν πλέον άρχισαν να αναδύονται στο φως της δημοσιότητας έρευνες και αποτελέσματα που απαγορευόνται από το σημερινό υποπολιτιστικό κατεστημένο…
Εν συνεχεία παραθέτω επιγραμματικά τα πυραμιδοειδή κτίσματα που ανακαλύφθησαν κατά καιρούς από Έλληνες και ξένους ερευνητές, όπως εξόχως μας τα αποκαλύπτει ο Χρ. Λάζος στο βιβλίο του <Πυραμίδες στην Ελλάδα>.
Πυραμίς του Αμφείου (Θήβα)
Πυραμίς του Ελληνικού (εις το Κεφαλάρι Άργους)
Πυραμίς του Λυγουρίου (Επίδαυρος)
Πυραμίς της Καμπίας (Νέα Επίδαυρος)
Πυραμίς της Δαλαμάναρας
Πυραμίς εις την Σικυώνα (Άργος)
Πυραμίς εις τα Βιγλάφια (Νεάπολη Λακωνίας)
Δυστυχώς όλα τα προαναφερθέντα κτίσματα είτε έχουν υποστεί καταστροφές εκ θεμελίων, είτε στο μεγαλύτερο τμήμα αυτών, ως αποτέλεσμα πιθανότατα του μεσαίωνα και των μετέπειτα εποχών του, και της κουλτούρας του, δηλ. (τον αφορισμό της επιστήμης και το εις έδαφος φέρειν των αρχαίων Ελληνικών κτισμάτων!!!) Ως εκ τούτου η πυραμίς της Σικυώνας είναι πλέον ανύπαρκτη έχοντας μόνο ως ανάμνηση μια απεικόνηση του Τζον Σ. Φενέ του 1877. Το ίδιο συμβαίνει και με της Δαλαμανάρας όπου εκθεμελιώθηκε είτε δια των αναγκών της εκκλησίας του Αγ. Γεωργίου που είναι δίπλα στο σημείο όπου έπρεπε να ατενίζει κάποιος την πυραμίδα, είτε από τον κάποιον Τούρκο που έκτισε τον πύργο του, είτε και από τα δύο (2). Της Βιγλάφειας έχει ισοπεδώθει επίσης και τα όποια υπολείματα κείτονται στην γύρω περιοχή και στην τοιχοποιία των διπλάνων μαντριών και αποθηκών. Εις την Καμπία τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα αφού έχουν απομείνει δομοί σε ύψος 1 – 2 μέτρων σε κάποιες πλευρές.
Τέλος θα αναφερθώ στα πυραμιδοειδή του Ελληνικού του Λυγουρίου και του Αμφείου διότι αυτές συγκέντρωσαν τα φώτα της δημοσιότητος και διαμάχης...
Πυραμίς Αμφείου : Διαφορετική από τις υπόλοιπες λόγω της βαθμιδωτής κατασκευής της. Ανεκαλύφθει και η ανασκαφή της διεξήχθει τα έτη 1971-1973 από τον αρχαιολόγο κ. Θεόδορο Σπυρόπουλο. Το 1981 τελείωσε την μελέτη του και εξέδωσε τον δυσεύρετο πλέον τόμο Αμφείον. Θαυμαστή κατασκευή με πολλές και σημαντικές λεπτομέρειες, αλλά θα μείνουμε στα πιο σημαντικά στοιχεία.
- Ομοιάζει πολύ με την Αιγυπτιακή πυραμίδα του
ζόζερ, λόγω όπως προείπα της βαθμιδωτής πλίνθινης
κατασκευής της. Έχει 3 ξεχωριστές βαθμίδες ενώ στην
κορυφή βρίσκεται ταφικό μνημείο.
- Έχει πολλές στοές και σήραγγες στο εσωτερικό κάτω
από το τάφο, φθάνοντας συνολικά το πυραμιδοειδές
περίπου τα 15-20 μέτρα ύψους.
- Η πυραμίς του ζόζερ χρονολογείται το -2600 και
του Αμφείου περίπου το 2.700 - 2.500 π.χ. σύμφωνα με
τον κ. Σπυρόπουλο.
- Στο ταφικό μνημείο τα σημαντικότερα ευρήματα ήταν λείψανα ανθρωπίνων οστών και χρυσά κοσμήματα όπου στη βάση τους σχηματίζονται διπλές αντιθετικές σπείρες. Βάση της παραδοσεώς μας και σε συνάρτηση με τις μελέτες απεφάνθη ο κ. Σπυρόπουλος ότι είναι ο τάφος του Ζήθου και του Αμφίωνος, των μυθολογικών Διόσκουρων!
Υπό το βάρος αυτών των στοιχείων ενεργοποιήθηκαν άμεσα οι κρατικοί μηχανισμοί και σταμάτησαν απότομα κάθε εργασία. Μπάζωσαν την είσοδο της πυραμίδας, βγήκαν χωρίς επαρκή στοιχεία άλλοι αρχαιολόγοι όπως ο κ. Αραβαντινός και την χρονολόγησε πολύ νεότερη, ενώ ειπώθηκε ότι διεκόπησαν οι εργασίες λόγω του ότι θα χρειαζόταν αρκετά εκατομμύρια ευρώ δια να γίνει αποπεράτωση του έργου, ενώ ο κ. Σπυρόπουλος το υπολόγιζε σε 700.000 ευρώ. Το τελειωτικό χτύπημα ήταν όταν δενδροφυτεύτηκε ο λόφος από τους προσκόπους. Έτσι λοιπόν άλλο ένα Αρχαιοελληνικό εύρημα θάφτηκε χωρίς να συνεχιστούν εις βάθος οι έρευνες δια την εξαγωγή πιο ασφαλών συμπερασμάτων...!!!
Πυραμίδες Ελληνικού και Λυγουρίου : Τις πυραμίδες αυτές δεν τις συμπεριλαμβάνω μαζί μόνο διότι έχουν κατασκευαστικές ομοιότητες, αλλά διότι ήταν και οι μοναδικές που χρονολογήθηκαν και επιστημονικά...!
Η πιο καλά διατηρημένη Ελληνική πυραμίδα είναι του Ελληνικού. Μάλιστα σε μια πλευρά του το ύψος έφτανε τα 3,40 μ. ενώ το πλάτος της εισόδου μετρήθηκε 1,35 μ σχηματίζοντας λάμδα Λ. Βρίσκεται πάνω στον αρχαίο δρόμο από το Άργος στην Τεγέα και ο Παυσανίας τα ονομάζει ως ‘’Πολυάνδρια’’. Είναι λαξευμένη και όχι βαθμιδωτή και αρκετά στοιχεία και φωτογραφίες είχαν φέρει εις το φως της δημοσιότητος από παλιά ο κ. Αρβανιτόπουλος (1916) και μετέπειτα οι αρχαιολόγοι της Αμερικάνικης σχολής κλασσικών σπουδών Αθηνών. Βρέθηκαν αρκετά αγγεία στην περιοχή και βάση αυτών χρονολογήθηκε το -4ο αιώνα. Όμως και εδώ οι νεοελληνικές βαρβαρότητες δεν έλλειψαν όπως ανέφερε στο περιοδικό Αρχαιολογία ο Βασ. Δωροβίνος. Χαρακτηριστικά λέει ότι το 1978 κτίστηκε σε απόσταση 100 μέτρων εκ της πυραμίδος χριστιανικός ναός από τον μητροπολίτη Αργολίδος κ. Δεληγιαννόπουλο. Μάλιστα ήταν ο 2ος !!! του μικρού οικισμού του Ελληνικού χωρίς καν να γεμίζει ο πρώτος!!! Τα τραγελαφικά συνεχίζονται... Το 1981 ο Πρόεδρος του οικισμού (υιός του μητροπολίτη παρακαλώ...!!!) έδωσε εντολή και μπουλντόζες ξήλωσαν μέρος του λόφου όπου κείτεται η πυραμίς... δια την κατασκευή ποδοσφαιρικού γηπέδου...!!!!!! Ελλάς στο μεγαλείο σου!!!!!
Η πυραμίς του Λυγουρίου βρίσκεται στους πρόποδες του Αραχναίου όρους δυτικά του ομώνυμου χωριού. Η καταστασή του δεν είναι τόσο καλή αφού έχουν σωθεί λίγες μόνο σειρές από τους λαξευμένους λίθους. Οι περισσοτέρες βρίσκονται σε κατασκευές στο χωριό αλλά και σε μια βυζαντινή εκκλησία της Αγ. Μαρίνας!!!!! λίγα μέτρα από την πυραμίδα.
Όπως προείπα η μοναδική επιστημονική χρονολόγησης εις τις δύο πυραμίδες έλαβε χώρα
Α). Εις το εργαστήριο Πυρηνικής Χρονολογήσεως του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.
Β). Εις το εργαστήριο Αρχαιομετρίας του ΕΚΕΦΕ – Δημόκριτος. Οι διακεκριμένοι ακαδημαικοί οι οποιοί μετείχαν ήταν ο κ. Περικλής Θεοχάρης, ο κ. Ιωάννης Λυριτζής και ο κ. R.B Galloway.
Τα αποτελέσματα ήταν άκρως εντυπωσιακά.
- Η χρονολόγηση μέσω της μεθόδου της
θερμοφωταύγειας έδειξε δια την πυραμίδα του Ελληνικού
2.720 π.χ +- 580 έτη, του Λυγουρίου 2.100 π.χ +- 610
έτη. Αποδείχθηκε δε ότι η πρώτη μέτρηση η οποία είχε
δείξει χρονολόγηση (4ο αιώνα π.χ) έγινε σε ύστερα
κεραμικά αντικείμενα που είχαν βρεθεί μέσα στην
πυραμίδα...
- Από κεραμικά αντικείμενα που βρέθηκαν εις την
βάση της πυραμίδας τα οποία δια της μεθόδου της
γεωφυσικής διασκοπήσεως βρέθηκαν ότι ανέρχονται περι
του 3.000 π.χ.
- Χρονολόγηση του τείχους των Μυκηνών 1.100 π.χ.
+- 180 έτη. Επαλήθευσή του με την επίσημη χρονολόγηση
των αρχαιολόγων περί του 1.280 π.χ! Έτσι φαίνεται
ξεκάθαρα ότι η συγκεκριμένη διαδικασία χρονολόγησης
είναι σωστή.
- Οι κλίσεις των εδρών και των ακμών της
πυραμίδας του Ελληνικού φανερώνουν την ύπαρξη της
χαρακτηριστικής γωνίας της διευθύνσεως του
υδροστατικού άξονος. Η εν λόγω γωνία των 54,74
μοιρών, αντέχει σε πολύ υψηλές πιέσεις, ενώ στις
πυραμίδες της Αιγύπτου είναι τυχαίες.
- Υπολογίστηκαν οι προσανατολισμοί των 2 πυραμίδων σε σχέση με τον αστερισμό του Σειρίου. Βρέθηκε ότι κοιτάνε προς το Σείριο και ότι κατασκευάστηκαν περίπου με 500 έτη διαφορά δια αυτόν τον λόγο.
Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό τα αποτελέσματα σοκάρουν τους πάντες... Δια αυτό το λόγο υπήρξε άμεση αντίδραση διαφόρων «εντεταλμένων» που φωνασκούν ότι όλα είναι αναληθή, αβάσιμα και ότι πρέπει να ακούμε, να δεχόμαστε μόνο τα πορίσματα των επισήμων αρχών...!!! Σέβομαι απολύτως τις μελέτες τους, όμως εξοργίζομαι από τις παρωπίδες που βάζουν κάποιοι και δεν δέχονται κάτι το «ανατρεπτικό» είτε λόγω του ότι θίγονται τα θρησκευτικά τους πιστεύω, είτε είναι Ρωμιοί με όλη την σημασία της λέξεως...!!! Πλέον κύριοι, στην επιστημονική κοινότητα γίνεται αποδεκτό ότι δια να βγαίνουν τα ασφαλέστερα συμπεράσματα, πρέπει να συνεργάζονται πολλές ειδικότητες μαζί (π.χ. αρχαιολόγοι, αστρονόμοι, αρχιτέκτονες, χημικοί κ.α), όπως έχει επιτευχθεί άλλωστε στον Υπολογιστή των Αντικυθήρων, στην Θήρα κ.α. Πρέπει να γίνει κατανοητό απ όλους ότι είναι υποχρέωσή μας να ανασύρουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά, και να διδαχθούμε εξ αυτής!!! Να ανοίξουμε τους ορίζοντές μας, να αρχίσουμε πάλι να δημιουργούμε και να θάψουμε μια και καλή τον ραγιαδισμό που μας διακρίνει τα τελευταία 2.000 χρόνια περίπου...
- ΙΑΣΩΝ (iason@mousaios.gr)
ΠΗΓΕΣ:
Πυραμίδες στην Ελλάδα – Χρ. Λάζος
Περιοδικό Δαυλός
Συνέντευξη Κ. Σπυρόπουλου εις το περιοδικό «Τρίτο Μάτι»
http://8848m.wordpress.com/2007/04/18/ellinikoi/
http://www.geocities.com/peslisg/Chapters/MystiriodimnhmeiasthnEllada.htm
ΠΕΡΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ...
21/06/09 18:44
«ΠΑΣ ΜΗ ΕΛΛΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΣ» και όταν λέω ΈΛΛΗΝ δεν εννοώ μόνο τους κατοίκους των σημερινών γεωγραφικών συνόρων της ΕΛΛΑΔΑΣ, αλλά όλων των ανθρώπων ανά των κόσμο, που διατηρούν μέσα τους το αρχαίο Ελληνικό γονίδιο, ήθος και πνεύμα.
Η περιοχή της Μακεδονίας και γενικότερα η ευρύτερη περιοχή στην οποία κατοικούσε η Ελληνική φυλή, από τα αρχαία χρόνια έως και σήμερα, υπήρξε μήλον της έριδος πολλών φυλών, κυρίως μογγολικών, δια να ικανοποιήσουν τα επεκτατικά τους σχέδια. Έτσι λοιπόν οι Σκοπιανοί είναι μία ακόμη ωμή πρόκληση ενός βαρβαρικού φύλου και των συμμάχων τους, και δεν το λέω μόνο διότι είμαι Έλληνας... το ενστερνίζονται και πλήθος ξένου κόσμου που γνωρίζουν στοιχειοδώς την ιστορία της περιοχής, και δεν συμμετέχουν στα διαπλεκόμενα συμφέροντα της εποχής μας. Όμως πρέπει να πάρουμε τα γεγονότα από την αρχή...
Η επιστήμη της γεωλογίας μας αναφέρει : Προ 140.000.000 ετών, όταν σχεδόν ολόκληρη η γη καλυπτόταν από θάλασσα, μία γιγαντιαία ανοδική ορογενετική κίνησις ανύψωσε επάνω από τα ύδατα την Πελαγονική οροσειρά. Ήταν μία ζώνη ξηράς η οποία περιελάμβανε κομμάτι της βορειοδυτικής Μακεδονίας (Πελαγονία), τον Όλυμπο (Νότια Μακεδονία), και την ανατολική πλευρά της Θεσσαλίας. Ως εκ τούτου βάση κοινής λογικής στα εκατομμύρια χρόνια που πέρασαν έως να αναδυθούν από την επιφάνεια της θάλασσας άλλες ζώνες ξηράς, δημιουργήθηκαν οι βάσεις για να φιλοξενηθεί από πολύ παλιά η παρουσία του ανθρώπου στο χώρο της Μακεδονίας και της θεσσαλίας.
Ας εξετάσουμε τώρα από τα σημαντικά στοιχεία που έχουν διασωθεί από την αρχαιότητα, το πως γεννήθηκε το όνομα Μακεδονία. Η πρώτη αναφορά γίνεται από την Ελληνική μυθολογία - Ιστορία και μόνο... μετέπειτα συνεχίσθηκαν οι αναφορές στην κυρίως αρχαία Ελληνική ιστορία. Υπάρχουν 3 εκδοχές όσον αφορά την ύπαρξη του ονόματος.
Α) Εκ του γενάρχη Μακεδόνα υιό του Αιόλου...
Β) Εκ του Μακεδόνος υιό του Λυκάωνα (Βασιλιά της Ημαθίας)
Γ) Εκ του Μακεδών - Μακεδνού εγγονού του Δευκαλίωνος ο οποίος έχοντας γυναίκα την Πύρρα, γέννησαν τους Έλληνα, Αμφικτύωνα, και την Πρωτογένεια. Πλέον δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αρχίζει να διαφαίνεται η Ελληνικότητα της Μακεδονίας... Η πιο διαδεδομένη είναι η τρίτη εκδοχή. Ετυμολογικά τα ονόματα Μακεδόνας, Μακεδνός, Μάγνητας, Μακέτης... λογίζονται από την δωρική ρίζα μακ- από την οποία παράγονται και οι μακεδανός, μάκαρ, μακρός, μήκος... και επομένως σημαίνει τους ψηλούς τους ορεισίβιους. Παρακάτω δίδεται παραστατικός πίνακας των γνωστών γενεαρχών - βασιλέων της Μακεδονίας στα ιστορικά χρόνια.
Δυναστεία των Αργεαδών:
Περδίκκας ή Κάρανος (729-678 π.Χ.)
Αργαίος Α' (678-640 π.Χ)
Φίλιππος Α' (640-602 π.Χ)
Αέρωπος Α' (602-576 π.Χ)
Αλκήτας Α΄ (576-547 π.Χ)
Αμύντας Α' (547-498 π.Χ)
Πρώτη ιστορική περίοδος:
Περίοδος (498 – 359 π.Χ)
Αλέξανδρος Α' ο Φιλέλληνας, (498-454 π.Χ). Υιός του Αμύντας Α'.
Αλκέτας Β' (454-448 π.Χ). Υιός του Αλέξανδρου Α.
Φίλιππος - Περδίκας Α' (448-436 π.Χ). Αδέλφια του Αλκέτα Β
Περδίκκας Β' (436-413 π.Χ). νεότερος υιός Αλέξανδρου Α
Αρχέλαος Α' (413-399 π.Χ). Υιός του Περδίκκα Β
Δεκαετής αναρχία (399-389 π.Χ)
Ορέστης (399-396 π.Χ). Ανήλικος υιός του Αρχέλαου.
Αέροπος Β' (396-392 π.Χ). Δυναστεία των Λυγκιστών.
Αμύντας Β' (ο μικρός) (392-390 π.Χ)
Παυσανίας (390-389 π.Χ). Υιός του Αερόπου Β'.
Τέλος της δεκαετούς πολιτειακής αναρχίας.
Αμύντας Γ' (389-383 π.Χ). Υιός του Αρριδαίου, της Δυναστείας των Λυγκιστών.
Αργαίος Β' (383-381) π.Χ. Αδελφός του Παυσανία.
Αμύντας Γ' (381-369 π.Χ)
Αλέξανδρος Β' (369-368 π.Χ). Πρωτότοκος υιός του Αμύντα Γ.
Ευριδίκη (Βασιλομήτωρ) - Πτολεμαίος (ο Αλωρίτης) (Επίτροπος διαδόχων) (368-365)
Περδίκας Γ' (365-359) π.Χ. Υιός του Αμύντα Γ
Δεύτερη ιστορική περίοδος:
Περίοδος (359-323 π.Χ.)
Φίλιππος Β' (359-336 π.Χ)
Αλέξανδρος Γ΄ ο Μέγας (336-323 π.Χ)
Τρίτη ιστορική περίοδος:
Φίλιππος Αρριδαίος (Γ') (323-317 π.Χ) (ετεροθαλής αδελφός Μ. Αλεξάνδρου)
Αλέξανδρος Δ' (323-311) με αντιβασιλείς τους Αντίπατρο μέχρι 319, Πολυσπέρχοντα μέχρι 316,
Κάσσανδρο μέχρι 311.
Κάσσανδρος (311-297 π.Χ) - (ή 306-297 π.Χ) Υιός του Αντίπατρου
Αντίπατρος Α (297-295 π.Χ) Υιός του Κάσσανδρου
Αλέξανδρος Ε (297-295 π.Χ) Υιός του Κάσσανδρου
Δημήτριος Α ο πολιορκητής (295-287 π.Χ)
Λυσίμαχος (287-276 π.Χ)
Πτολεμαίος Κεραυνός (276)
Μελέαγρος της Μακεδονίας 276 (2 μήνες)
Αντίπατρος Β 276 (45 ημέρες) Υιός του Φιλίππου αδελφού του Κάσσανδρου.
Μικρό Πολιτειακό κενό - Σωσθένης, στρατηγός Μακεδονίας.
Δυναστεία των Αντιγονιδών:
Αντίγονος Γονατάς (Β') (276-239) - Υιός του Δημητρίου του Πολιορκητή
Δημήτριος Αιτωλικός (Β') ο καλός (239-229 π.Χ) - Υιός του Αντίγονου Β
Αντίγονος Γ΄ Δώσων (229-220 π.Χ) - Ξάδελφος του Δημητρίου Β - Επίτροπος Διαδόχου Φιλίππου.
Φίλιππος Ε' (220-179 π.Χ). Υιός του Δημητρίου Β
Περσέας (179-168 π.Χ). Υιός του Φιλίππου Ε.
ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΕΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ :
Eίναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι οι πρωτεύουσες της Αρχαίας Μακεδονίας ήταν οι Αιγές, η Πέλλα και το Δίον, και ομιλούνταν η Δωρική διάλεκτος, μια από τις ουκ ολίγες της τότε Ελληνικής Γλώσσας...!!!!
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ :
Αρκετοί ήσαν οι ιστορικοί οι οποίοι έγραψαν για τα όρια της Μακεδονίας, αναμεσά τους πιο σημαντικές μελέτες είχαν κάνει ο ΣΤΡΑΒΩΝ, ο ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ και ο ΤΙΤΟΣ ΛΙΒΙΟΣ. Έχουμε λοιπόν τα εξής όρια. Προς Νότο εκτείνεται στο Αιγαίο από τις εκβολές του Νέστου έως τις εκβολές του Πηνειού. Τα όρη Όλυμπος, Τιτάριο και Καμβούνια χώριζαν από την θεσσαλία τις επαρχίες της Πιερίας και της Ελιμίας. Προς δυτικά η οροσειρά της Πίνδου με τα όρη Τύμφη και Γράμμος χώριζαν τις δυτικές Μακεδονικές επαρχίες Ελιμία και Ορεστίδα από την Ήπειρο, και εν συνεχεία τα όρη Πέτρινο παρά της Λυγνιδού λίμνης (Αχρίδας), και Τούρια που χώριζαν τις επαρχίες Λυγκιστίδα και Πελαγονία από την Ιλλυρία. Προς Βορρά εκτείνοταν έως την οροσειρά Στόβους στη συμβολή των ποταμών Εριγώνα και Αξιού, και ανατολικά το όρος Όρβηλα και ο Νέστος ποταμός την χωρίζουν από την Θράκη. Μελετώντας ένα σημερινό χάρτη θα παρατηρήσουμε ότι οι πόλεις που σήμερα καταλαμβάνουν την περιοχή αυτή είναι οι... Αχρίδα, Μοναστήρι, Πρίλεπ, Κρούσοβο, Καβάρντατσι, Στρούμνιτσα.., και αποτελούν μόνο το 20% της Μακεδονίας...!
Ας έρθουμε όμως στο καλύτερο... Επάνω από την οροσειρά των Στόβων στα προχριστιανικά χρόνια ( -200) η περιοχή αυτή κατοικούνταν από Ιλλυρικά φύλλα, που σύμφωνα με τον Μακεδόνα Βασιλιά Περσέα το -167, όταν θα ερχόταν αντιμέτωπος με τους Ρωμαίους πήγε να ζητήσει συμμαχία μαζί τους, έχοντας στην αποστολή και πρέσβη - μεταφραστή διότι δεν μιλούσαν Ελληνικά...!!!!! Οι σημερινές πόλεις της εν λόγω περιοχής είναι οι Ντεμπάρ, Γκοστιβάρ, Τέτοβο, Σκόπια, Κουμάνοβο, Κότσανι, Σβετι νίκολε, Κρίβα Παλάνκα... κ.α. Ένα άλλο που πρέπει να τονιστεί είναι ότι οι σλάβοι, σημερινοί κάτοικοι των Σκοπίων, ήρθαν στην περιοχή περίπου τον 7ο αιώνα μ.χ!!!
Τίτο: Κάπου εδώ θα γράψω λίγες γραμμές για τον ιδρυτή των Σκοπίων (Βαρντάσκα) τον κροάτη Τίτο. Ήσαν στρατηγός των παρτιζάνων, κομμουνιστής και λόγω των νικών που είχε καταφέρει εναντίων των Γερμανών (1943), είχε αποκτήσει την εύνοια των Άγγλων. Έχοντας τη βοήθειά τους πήρε την εξουσία στην πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία. Η πολιτική που τον διέκρινε ήσαν άκρως επεκτακτική, τον διακατείχε δε ένα μεγαλεπίβολο όραμα, την δημιουργία μιας νέας κομμουνιστικής ομοσπονδίας ανάλογης της Σοβιετικής Ένωσης του Στάλιν, στα Βαλκάνια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να διακόψει τις σχέσεις του με τον Στάλιν και να συμμαχήσει με τους Άγγλους που τον βοηθούσαν να υλοποιήσει τα σχεδιά του... Δια αυτό λοιπόν ανέθεσε σε συνεργάτες του να διαστρεβλώσουν την ιστορία, να κατασκευάσουν νέα ώστε να καταφέρει να στηρίξει το ψευδοκράτος του, αφού πρωτίστως μέσα από την βουλή της Γιουγκοσλαβίας ανεξαρτητοποίησε το κρατίδιο. Στο παρόν κείμενο δεν θα αναφερθώ στις όποιες προδοτικές ενέργειες «Ελλήνων» την περίοδο μετά το 1944, όπου προς χάριν της εξουσίας δεν τους ένοιαζε εάν θα ανήκει η Μακεδονία σε εμάς ή θα εκβαρβαριστεί ξανά...
ΑΣ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ :
Α) Η προϊστορία - μυθολογία μας γνωρίζει την πραγματική ταυτότητα της φυλής των Μακεδόνων. Ο Μακεδνός υιός του Έλληνα, ήσαν ιδρυτής της φυλής.!!!
Β) Όλοι οι Βασιλείς της σωσμένης ιστορίας της Μακεδονίας, είχαν όλοι τους Ελληνικά ονόματα και ουδείς σλαβοαλβανικά όπως οι κάτοικοι της Βαρντάσκα.!!!
Γ) Όλες οι πρωτεύουσες της Αρχαίας Μακεδονίας ήσαν Ελληνικές - βρισκόταν στον Ελλαδικό χώρο και οι κάτοικοί της μιλούσαν την δωρική διάλεκτο (μια από τις αρχαίες Ελληνικές διαλέκτους) και ουδεμία υπήρξε στην γεωγραφική περιοχή της Βαρντάσκα, και ούτε υπήρξε κάποιος να ομιλεί την Ιλλυρική ή την σλαβική γλώσσα!
Δ) Η περιοχή της Μακεδονίας που βρίσκεται στο σημερινό ψευδοκρατίδιο αποτελεί ΜΟΝΟ το 20% του συνολικού ιστορικού χώρου της... Πως είναι δυνατόν να της ανήκει το υπόλοιπο 80% όταν ως επί το πλείστον ομιλούν Ελληνικά... και ανήκει από τα παναρχαία χρόνια στην Ελλάδα!!! Το πιο σωστό θα ήταν να συμβεί το αντίθετο!!!
Ε) Είναι αδιανόητο από μια φυλή η οποία μετανάστευσε τον 7ο αι. μ.χ, και από έναν σφετεριστή στρατηγό, ο οποίος προσπαθούσε να υλοποιήσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες, να αλλάξει το ρου της ιστορίας και την αλήθεια.
Ο Ελληνικός λαός έχει υποστεί πάρα πολλά στις περιόδους 1916 - 18 και το 1940 - 45 ώστε να διατηρήσει την σημερινή περιοχή της Μακεδονίας Ελληνική από τους Βούλγαρους και τους Γιουγκοσλάβους και τις εκάστοτε μεγάλες δυνάμεις που τους υποστήριζαν (Ρώσοι, Άγγλοι, Αμερικάνοι κ. α). Πραγματικά αξίζει να πάρουμε βιβλία και να μάθουμε εμείς οι νέοι τις φρικιαστικές καταστάσεις που έζησαν οι παππούδες μας...
Για το τέλος θα αφήσω να μιλήσουν τα διαχρονικά λόγια ενός δεινού φιλοσόφου, του Δίων του Προυσαεύ... που είπε : «το αληθές είναι πικρόν και αηδές εις τους ανόητους, ενώ το ψεύδος είναι γλυκύ και ευπρόσδεκτον».
- ΙΑΣΩΝ (iason@mousaios.gr)
ΠΗΓΕΣ:
Η Μακεδονία χθές, σήμερα και αύριο (Γρυλάκης Νικ.)
Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών
www.mlahanas.de
Στράβων (Γεωγραφικά) εκδ. Πάπυρος
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ...