«

»

Jul 30

Το Θεώρημα του Βαρουφάκη

Yanis-Varoufakis

Γράφει ο Πιτσιρίκος

Η περίπτωση του Γιάνη Βαρουφάκη μου φέρνει στο μυαλό το «Θεώρημα» του Παζολίνι. Ο Βαρουφάκης είναι ο «Ξένος» στην ταινία.

Στο «Θεώρημα» του Παζολίνι, ο «Ξένος» εισβάλλει σε ένα μεγαλοαστικό σπίτι, και όλη η οικογένεια παραδίδεται στη γοητεία του.

Ο «Ξένος» πηδάει την μάνα, τον πατέρα, τον γιο και την κόρη. Και την υπηρέτρια. Μη νομίσει πως δεν την καταδέχεται επειδή είναι δούλα.

Μετά, αφού τους πηδήσει όλους, ο «Ξένος» φεύγει και αφήνει πίσω του συντρίμμια.

Η μεγαλοαστική οικογένεια διαλύεται, ο γιος κάνει αποτυχημένες καλλιτεχνικές προσπάθειες, η μάνα το ρίχνει στον αγοραίο έρωτα, η κόρη τρελαίνεται και ο πατέρας χαρίζει το εργοστάσιό του στους εργάτες και φεύγει γυμνός στην έρημο.

Η υπηρέτρια επιστρέφει στο χωριό της, όπου γίνεται αγία, οπότε υποθέτουμε πως αυτή την έβγαλε καθαρή επειδή συμβολίζει την εργατική τάξη απέναντι στην οικογένεια που είναι η αστική τάξη και είναι εντελώς ετοιμόρροπη, διαβρωμένη και επιφανειακή.

Αυτό τον «Ξένο» από το «Θεώρημα» μου θυμίζει ο Βαρουφάκης.

Ο Βαρουφάκης σκάει μύτη στην πολιτική ζωή του τόπου και δεν μοιάζει με κανέναν άλλο Έλληνα πολιτικό.

Δηλαδή, συγκρίνεις τον Βαρουφάκη με τον Δραγασάκη και τον Μεϊμαράκη, και δεν αναρωτιέσαι πια αν κάνουν την ίδια δουλειά αλλά αν ανήκουν στο ίδιο ζωικό είδος.

Ο Βαρουφάκης συμπεριφέρεται παντού σαν να είναι στο σπίτι του με φίλους, είναι εντελώς αντισυμβατικός και μιλάει εκτός κειμένου, ενώ οι άλλοι έχουν τον ανθρωποδιώκτη, είναι στραβοχυμένοι, και δεν μπορούν να βάλουν δυο λέξεις στη σειρά.

Ο Βαρουφάκης σκάει μύτη στις διεθνείς διασκέψεις με τα πουκάμισα απέξω, λέει τις απόψεις του χωρίς περιστροφές και σκορπίζει πανικό στους χαρτογιακάδες που έχουν μάθει πως υπάρχει μόνο ένας τρόπος να ντύνεσαι και να σκέφτεσαι, οπότε δεν ξέρουν πώς να τον αντιμετωπίσουν.

Η παρουσία του Βαρουφάκη εκθέτει τους πάντες, γιατί όλοι κάνουν τη σύγκριση.

Παράλληλα, ο Βαρουφάκης παίζει τα ΜΜΕ στα δάχτυλα, και τα χρησιμοποιεί άψογα και πολύ ευγενικά, για να κάνει γνωστές σε περισσότερο κόσμο τις απόψεις του.

Ξαφνικά, μια μέρα μετά το δημοψήφισμα, ο Βαρουφάκης παραιτείται και τότε βλέπουμε την πραγματικότητα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα θλιβερών και κακομούτσουνων τύπων που δεν μπορούν να εμπνεύσουν ούτε καθυστερημένο.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας χέστης που χαμογελάει και ποζάρει διαρκώς χωρίς λόγο, αλλά έφυγε ο Βαρουφάκης και του κόπηκε το χαμόγελο.

Επίσης, καταλαβαίνουμε πως, αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να συνεχίσει να υπάρχει, χρειάζεται περισσότερους Βαρουφάκηδες και λιγότερους Σόιμπλε, Γιούνκερ και Ντάισελμπλουμ.

Σε αντίθεση με τον «Ξένο» στην ταινία του Παζολίνι, ο Βαρουφάκης είναι ακόμα εδώ.

Η ζωή δεν τελειώνει σε δυο ώρες όπως στις ταινίες.

(Ο Γιάνης Βαρουφάκης έχει κάνει μεγάλο καλό στην ελληνική κοινωνία. Όλη του η παρουσία και συμπεριφορά φωνάζει «μη φοβάστε να υποστηρίξετε τις απόψεις σας και τον τρόπο ζωής σας, και ζήστε χωρίς συμπλέγματα». Επίσης, ο Βαρουφάκης μπορεί να κάνει τους Έλληνες να περπατάνε λίγο πιο όμορφα και να σταματήσουν να περπατάνε με αυτό το βάρος σαν να τους καταπίνει η γη.)

Ο Πιτσιρίκος

Leave a Reply