«

»

Mar 05

Περί Μακεδονίας – Β Μέρος!

Εισαγωγικό σημείωμα. Για να τελειώνουμε με αυτούς!

 

Σε αυτό το άρθρο θα αναλυθούν οι όροι Μακεδονία και Μακεδόνες, θα μιλήσω για την γενεαλογία των Μακεδόνων, την ιστορία τους μέχρι το καλοκαίρι του -336 όπου δολοφονήθηκε ο Φίλιππος ο Β΄ πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα μιλήσω για την Μακεδονική γλώσσα, τα ήθη – έθιμα – παραδόσεις της Μακεδονίας, όπως και τις λατρευτικές συνήθειες και τους λατρευόμενους θεούς και ήρωες. Τα στοιχεία που θα δοθούν αποδεικνύουν περίτρανα την Ελληνικότητα της Μακεδονίας στους ξένους (και όχι μόνον) κύκλους που θέλουν να περάσουν τα όποια αντίθετα και άρα να βλάψουν την Ελλάδα. Εδώ πάντως ουδέποτε υπήρξε τέτοιο πρόβλημα μεταξύ των Ελλήνων ούτε στην αρχαία ούτε στη σύγχρονη Ελλάδα. Ευχής έργον θα ήταν να ξυπνήσει αυτό το άρθρο κάποιους Έλληνες οι οποίοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει την σοβαρότητα της κατάστασης, καθώς και να αναδείξει όλα αυτά τα έργα τα οποία έχουν γίνει από προηγούμενους Έλληνες και ξένους, τα οποία πρέπει όλοι να έχουμε εν γνώση, μιας και αυτά είναι η μόνη μας δύναμη για να αποδείξουμε στους εχθρούς μας εσωτερικούς ή εξωτερικούς ότι στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμη άνθρωποι οι οποίοι δεν ξεχνούν την ιστορία, και την τεράστια πολιτισμική κληρονομιά αυτού του τόπου αλλά και κυρίως δεν ξεχνούν τους χιλιάδες χιλιάδων Ελλήνων που έπεσαν για να περάσουν τα ιδεώδη και τα ιδανικά της Ελληνικής φυλής και του Ελληνικού έθνους στις επόμενες γενιές και να σωθούν μέχρι σήμερα. Αλοίμονό μας εαν δεν τιμούμαι τους νεκρούς μας… θα υποπέσουμε στην Άβυσσο και δεν θα υπάρξει επιστροφή….

Θα κλείσω αυτό το μεγάλο θέμα με αναφορά ιστορική στο ποιοι είναι οι Σκλάβοι – Σλάβοι και ιδιαίτερα το υπο – κρατίδιο Σκόπια, πότε εμφανίστηκαν στο προσκήνιο και θα αναφέρω όλους αυτούς τους Έλληνες και ξένους επιστήμονες που κατέρριψαν τις θεωρίες της Αμερικάνικης παραπολιτικής και μαύρης προπαγάνδας που σαν λαίλαπα εξαπολύεται επάνω στην χώρα μας… Που σαν να μη φθάνει αυτό έχουν και την βοήθεια των “Ελλήνων πολιτικών” οι οποίοι όλοι(!), όλο τυχαία, έχουν την ίδια άποψη για το θέμα να δοθεί το όνομα βόρεια Μακεδονία όπως λένε σαν γεωγραφικός όρος(!) – προσδιορισμός! Η άποψη η δική μου και φαντάζομαι πολλών ακόμη Ελλήνων και αν μη τι άλλο Μακεδόνες όπως εγώ είναι να μην υπάρξει απολύτως καμία υποχώρηση της Ελλάδος στο θέμα αυτό. Διότι το σημερινό κράτος των Σκοπίων δεν έχει ούτε είχε ποτέ απολύτως καμία σχέση με τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες… Προχωρήστε στην ανάγνωση του άρθρου και γνωρίστε από κοντά την Μακεδονία και τους κατοίκους της και πάνω από όλα είναι σημαντικό να καταλάβουμε όλοι μας δια ποιον λόγον δεν πρέπει να παραδώσουμε τον όρο Μακεδονία ούτε για δείγμα στους ιμπεριαλιστές γείτονές μας… Η Μακεδονία είναι αρχαιότατη, η Μακεδονική διάλεκτος από τις πιο γνήσιες Ελληνικές διαλέκτους, τα ήθη, τα έθιμα, η λατρεία και η αρχιτεκτονική των Μακεδόνων είναι όλα καθαρά και αυταπόδεικτα Ελληνικά στοιχεία αδιάψευστοι μάρτυρες ενάντια στον αποκεφαλισμό της ιστορίας

Και μια παράκληση προς τους πολιτικούς… Εαν δεν γνωρίζετε τι να πράξετε σε αυτό και σε άλλα θέματα, μπορείτε κάλλιστα δια της δημοκρατικής οδού να απευθύνετε το ερώτημα προς τον Ελληνικό λαό (δημοψήφισμα) ο οποίος ήταν, είναι και θα είναι πάντα έτοιμος να απαντήσει…

 

Περί Μακεδονίας Β΄ – Ως εισαγωγή.

Εκείνη την μακρινή εποχή σχεδόν τέσσερις χιλιάδες χρόνια από σήμερα η Ελλάς ήταν ένα απέραντο μέρος με αχανή και πανέμορφα δάση, με ορμητικά ποτάμια και γάργαρα νερά. Σε αυτή τη χώρα όπου και εαν γυρνούσες τα μάτια σου αντίκρυζες ιερά άλση, ιερά ποτάμια και λόφους που αργότερα χτίσθηκαν ναοί στάδια, βωμοί, θέατρα και πανέμορφες πόλεις και χωριά. Οι θρύλοι της και οι παραδόσεις πολύ έντονες, σαγήνευαν τον όποιο περαστικό επισκέπτη σε κάθε του βήμα. Μία χώρα με θεούς, δαίμονες και Μούσες, γεμάτη με ήρωες και γενναίους μαχητές, μία χώρα ζωντανή απ;o άκρη εις άκρη με κατοίκους δραστήριους, τολμηρούς και περήφανους. Ένα κομμάτι αυτής της χώρας λοιπόν ήταν και είναι και η Μακεδονία, γη ιερή και ηρωϊκή μιας και μυθολογείται ότι οι Μακεδόνες που την κατοίκησαν (και την κατοικούν) κρατούσαν από την γενιά του Ηρακλέους. Μια χώρα η οποία κατοικήθηκε για πρώτη φορά από Έλληνες με επίγνωση της καταγωγής τους (της Ελληνικής και μόνο αυτής), με Ελληνικά ήθη και έθιμα και γλώσσα Ελληνική (Δωρική διάλεκτος), με Έλληνες ήρωες και θεούς, με Ελληνική παιδεία και Ελληνικό τρόπο ζωής. Βλέπετε τότε οι Έλληνες χωρίζονταν στις διάφορες Ελληνικές φυλές (π.χ. Ίωνες, Αχαιοί, Δωριείς, Αιολείς κ.α.) αλλά ταυτόχρονα αναγνώριζαν αλλήλους ως Έλληνες που η γλώσσα τους, ο πολιτισμός τους και ο τρόπος ζωής τους, τους έκανε να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους λαούς τους οποίους επονόμαζαν βάρβαρους.

 

Το όνομα Μακεδών – Μακεδνός – Μακέτης και Μακεδονία – Μακετία ή Μακητία τι σημαίνει και σε ποιες αναφορές αρχαίων το βρίσκουμε!

Το όνομα Μακεδονία – Μακεδνία και οι κάτοικοι Μακεδόνες – Μακεδνοί αναφέρεται από τον Ηρόδοτο (Α,56) και έχει ρίζα γνήσια Ελληνική, ανατρέχοντας στα διαθέσιμα λεξικά βλέπουμε:

α) Μακεδών = Μακηδών = Μακεδνός[1] (εκ του μηκεδανός – μακεδανός) = Μακέτης = Μακεδόνας = μακρός, υψηλός, δωρικός, ψηλός και αδύνατος (σύμφωνα με τα λεξικά Δημητράκου, Μπαμπινιώτη, Μπαλτά Χαρ.), συνδέονται λεξιλογικά με τις λέξεις μάκος (δωρικός τύπος του μήκος) και μακρός. Πιο συγκεκριμένα η λέξη Μακεδόνες – Μακεδών αναλύεται σε μακί (μάκρος) + κεδών (πιθανών μακεδονικός – δωρικός τύπος της λέξεως χθών = γη)σύμφωνα με το λεξικό της νέας Ελληνικής του κ. Γ. Μπαμπινιώτη. Επίσης σύμφωνα με τον JP Hofmann Μακεδνός -οί – Μακεδόνας -όνες = εκ του μακεδανός – μηκεδανός = “ Οι κατοικούντες εις υψηλήν ορεινήν χώραν”. Το μεγάλο λεξικό του liddel scott αναγράφει τα εξής μακεδνός, ή, όν= μηκεδανός, μακρός, υψηλός, αίγειρος Οδ. Η106, ελάται Νικ. Θηρ. 472, νάπαι Λυκοφρ. 1273 στην λέξη ο Μακέτης, ου = ο Μακεδών με θυληκό η Μακέτις – ιδος και η Μακέτια – Μακητία είναι η Μακεδονία.

β) Μακετία = Μακεδνία = Μακεδονία = τοπωνύμιο, ήταν η μακρά, υψηλά κείμενη, βόρεια, ορεινή χώρα. (σύμφωνα με τα ως άνω αναφερθέντα λεξικά) προερχόμενο ετυμολογικά όπως το Μακεδνός – Μακεδόνας.

γ) Από το Perseus Project (Perseus Digital Library) έχουμε και τα εξής:

– Μᾰκέτης, ου, ὁ,
= Μακεδών, Gell.9.3, etc.:—fem. Μᾰκέτις, ιδος, Str. 10.4.10, AP7.49 (Bianor); or Μᾰκέτη, ib.51 (Adaeus).
Μᾰκηδών, όνος, ὁ, poet. for Μακεδών, Hes.Fr.5.2 (pr. n. of eponymous hero<*>), Call.Del.167; Μακηδονίη, ἡ, Hermesian.7.65, Epigr. ap. Paus.1.13.3.
μᾰκεδνός, ή, όν,
= μηκεδανός, tall, taper, αἴγειρος Od.7.106; ἐλάται Nic.Th.472; νάπαι Lyc.1273: as pr. n. of the Dorians, Δωρικόν τε καὶ M. ἔθνος Hdt.8.43, cf. 1.56; M. σκῦλα Hsch. (who glosses it by οὐράνια καὶ μεγάλα)

 

Ξεκινώντας από τον Ηρόδοτο στο βιβλίο του Κλειώ (Α,56) διαβάζουμε:

Μετὰ δὲ ταῦτα ἐφρόντιζε ἱστορέων τοὺς ἂν Ἑλλήνων δυνατωτάτους ἐόντας προσκτήσαιτο φίλους. Ἱστορέων δὲ εὕρισκε Λακεδαιμονίους τε καὶ Ἀθηναίους προέχοντας, τοὺς μὲν τοῦ Δωρικοῦ γένεος, τοὺς δὲ τοῦ Ἰωνικοῦ. Ταῦτα γὰρ ἦν τὰ προκεκριμένα, ἐόντα τὸ ἀρχαῖον τὸ μὲν Πελασγικόν, τὸ δὲ Ἑλληνικὸν ἔθνος. Καὶ τὸ μὲν οὐδαμῇ κω ἐξεχώρησε, τὸ δὲ πολυπλάνητον κάρτα. Ἐπὶ μὲν γὰρ Δευκαλίωνος βασιλέος οἴκεε γῆν τὴν φθιῶτιν, ἐπὶ δὲ Δώρου τοῦ Ἕλληνος τὴν ὑπὸ τὴν Ὄσσαν τε καὶ τὸν Ὄλυμπον χώρην, καλεομένην δὲ Ἱστιαιῶτιν· ἐκ δὲ τῆς Ἱστιαιώτιδος ὡς ἐξανέστη ὑπὸ Καδμείων, οἴκεε ἐν Πίνδῳ, Μακεδνὸν καλεόμενον· ἐνθεῦτεν δὲ αὖτις ἐς τὴν Δρυοπίδα μετέβη, καὶ ἐκ τῆς Δρυοπίδος οὕτως ἐς Πελοπόννησον ἐλθὸν Δωρικὸν ἐκλήθη.

Δηλαδή:

Αμέσως φρόντισε (ο Κροίσος) να μάθει ποιοι από τους Έλληνες ήταν οι ισχυρότεροι για να τους κάνεις συμμάχους του. Πληροφορήθηκε ότι οι κυριότερες φυλές ήταν οι Λακεδαιμόνιοι, που ήταν δωρικού γένους, και οι Αθηναίοι που ήταν ιωνικού γένους. Και οι δύο ξεχώριζαν από τους υπόλοιπους. Οι Αθηναίοι κρατούσαν από το Πελασγικό Έθνος και οι Λακεδαιμόνιοι από το Ελληνικό. Οι πρώτοι δεν μετακινήθηκαν καθόλου από τα μέρη τους ενώ οι δεύτεροι είχαν περιπλανηθεί πολύ. Όταν βασίλευε ο Δευκαλίων, οι Λακεδαιμόνιοι κατοικούσαν στη Φθιώτιδα και όταν βασίλευε ο Δώρος, ο υιός του Έλληνα, είχαν κατοικήσει τη χώρα γύρω από την Όσσα και τον Όλυμπο, που τώρα ονομάζεται Ιστιαιώτιδα. Όταν οι Κάδμειοι τους έδιωξαν από εκεί, πήγαν να κατοικήσουν στη Πίνδο, όπου ονομάστηκαν Μακεδνοί. Από εκεί έφυγαν και πήγαν στη Δρυοπίδα και μετά στη Πελοπόννησο, όπου ονομάστηκαν Δωριείς.

Δεν πρέπει να παρανοήσουμε τον Ηρόδοτο που λέει ότι οι Λακεδαιμόνιοι κρατούσαν από το Ελληνικό έθνος μιας και ο Ηρόδοτος αντιλαμβάνεται ως Έλληνες μόνο τους Δωριείς. Αλλά ως Ελληνικά φύλα υπήρχαν και άλλα και ήταν αυτά που έπαιρναν μέρος στην Αμφικτιονία. Οι Αθηναίοι μπήκαν στην Αμφικτιονία στα χρόνια του Σόλωνα. Είναι ξεκάθαρη πιστεύω η αναφορά του Ηροδότου για το Μακεδνόν έθνος και η άμεση σχέση του με το Δωρικό γένος και με το Ελληνικό γένος. Ας κρατήσουμε αυτή την πληροφορία για αργότερα.

Ακόμα δυο ενδιαφέροντα απόσπασματα που μας δίνουν μια διαφορετική προσέγγιση για το Μακεδονικό έθνος – φυλή είναι αυτό του Ελλάνικου [2] δια στόματος Στέφανου Βυζάντιου και του Ησίοδου στο βιβλίο Γυναικών κατάλογος:

<Μακεδονία> ἡ χώρα, ἀπὸ Μακεδόνος τοῦ Διὸς καὶ Θυίας τῆς Δευκαλίωνος, [ὥς φησιν Ἡσίοδος ὁ ποιητής ἡ δ’ ὑποκυσαμένη Διῒ γείνατο τερπικεραύνῳ υἷε δύω, Μάγνητα Μακηδόνα θ’ ἱππιοχάρμην, οἳ περὶ Πιερίην καὶ Ὄλυμπον δώματ’ ἔναιον. ἄλλοι δ’ ἀπὸ Μακεδόνος τοῦ Αἰόλου, ὡς Ἑλλάνικος ἱερειῶν πρώτῃ τῶν ἐν Ἄργει “καὶ Μακεδόνος [τοῦ] Αἰόλου οὕτω νῦν Μακεδόνες καλοῦνται, μόνοι μετὰ Μυσῶν τότε οἰκοῦντες”. λέγεται δὲ καὶ Μακεδονίας μοῖρα <Μακετία,> ὡς Μαρσύας ἐν πρώτῳ Μακεδονικῶν “καὶ τὴν Ὀρεστείαν δὲ Μακετίαν λέγουσιν ἀπὸ τοῦ Μακεδόνος”. ἀλλὰ καὶ τὴν ὅλην Μακεδονίαν Μακετίαν οἶδεν ὀνομαζομένην Κλείδημος ἐν πρώτῳ Ἀτθίδος “καὶ ἐξῳκίσθησαν ὑπὲρ τὸν Αἰγιαλὸν ἄνω τῆς καλουμένης Μακετίας”.] τὸ ἐθνικὸν Μακεδών ὁμοφώνως τῷ κτιστῇ, κοινὸν τῷ γένει, καὶ Μακεδονίς θηλυκῶς, καὶ Μακεδών ἀντὶ τοῦ Μακεδονικός. λέγεται καὶ Μακεδόνιος καὶ Μακεδονικὴ ἡ χώρα. λέγεται καὶ Μακέτης ἀρσενικῶς καὶ Μακέτις γυνὴ καὶ Μάκεσσα ἐπιθετικῶς, ὡς Ἡρακλείδης, καὶ Μάκεττα διὰ δύο <ττ> καὶ δι’ ἑνὸς <τ>.

Από το πρόγραμμα TLG στον συγγραφέα Stephanus Gramm. (Στέφανος Βυζάντιος) / Ethnica (epitome) – Εθνικά (επιτομή) σελίδα 427 σειρά 15 έως σελίδα 428 και σειρά 10. λήμμα Μακεδονία.

Δηλαδή:

“Μακεδονία” η χώρα, από τον υιό του Δία και της Θυίας, Μακεδόνα, όπως μαρτυρεί και ο ποιητής Ησίοδος, ο Δίας με τη Θυία έκαναν δύο παιδιά τον Μακεδόνα και τον Μάγνητα…

Και όπως λέει και ο Ελλάνικος ότι ο Μακεδών ο γενάρχης δηλαδή των Μακεδόνων, ήταν υιός του Αιόλου… (Πράγματι η Μακεδονική διάλεκτος έχει πολλά κοινά σημεία με την Αιολική διάλεκτο επαληθεύοντας τα λεγόμενα του Ελλάνικου. Αυτή η συγγενική σχέση προέρχεται από παλαιά γειτονία των δύο Ελληνικών φύλων…)

Από την γενικά αποδεκτή έννοια απέχουν κάποιοι άλλοι συγγραφείς οι οποίοι αναφέρουν άλλες γενεολογίες για τον Μακεδόνα και την Μακεδονία. Συγκεκριμένα ο ψευδο – Σκύμνος στον στίχο 622 μας λέει: Ὑπὲρ τὰ Τέμπη δ’ ἔστιν ἡ τῶν Μακεδόνων χώρα παρὰ τὸν Ὄλυμπον ἑξῆς κειμένη, ἧς φασι βασιλεῦσαι Μακεδόνα γηγενῆ! Δηλαδή ο Μακεδών ο γενάρχης της Μακεδονίας ήταν γηγενής! Επίσης ο Ψευδο Απολλόδωρος και ο Αιλιανός αναφέρουν μια άλλη χαμένη παράδοση κατά την οποία ο Μακεδών ήταν υιός του Λυκάονος.

Ο Ισοκράτης αν και υπήρξε πολέμιος της Μακεδονικής ηγεμονίας αναφέρει σε απόσπασμά του «Ομολογείται μεν γαρ την Μακεδονίαν πόλιν αρχαιοτάτην είναι και ελληνικοτάτην και μεγίστην και πάσιν ανθρώποις ονομαστοτάτην»

Υπάρχει ακόμη μία παράδοση σοζώμενη υπό της Ωγυγίας (Τόμος Β΄ σελίδα 294) του Αθανάσιου Σταγειρίτου για τον Μακεδόνα η οποία μας λέει ότι ο Μακεδών ήταν αδερφός του Οσίριδος βασιλέα πανάρχαιον της Αιγύπτου, ο οποίος αφού συνέταξε στράτευμα μέγαν υπό του στρατηγού Ηρακλέους(!), μαζί με τους αδερφούς του Άνουβι και Μακεδόνα καθώς και τον Πάνα ξεκίνησε εκστρατεία εκπολιτισμού πολλών περιοχών ανα την υφήλιο… Αναφέρεται επίσης στον Μακεδόνα και λέει ότι φορούσε ως κάλυμα της κεφαλής του μία λεοντή (όπως ο Ηρακλής) και στον Άνουβι ότι φορούσε κεφαλή κυνός (διαυτό τον λόγο και ζωγραφίζεται ως κυνοκέφαλος θεός από τους Αιγυπτίους) Η συγκεκριμένη μαρτυρία σώζεται από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη στο Ι’ 18!

Η γεωγραφία της Μακεδονίας.

Για τη γεωγραφία της αρχαίας Μακεδονίας διάβασε στο άρθρο “Περί Μακεδονίας Α΄” στην ιστοσελίδα μας όπου γίνεται εκτενής αναφορά των γεωγραφικών ορίων της Μακεδονίας από πηγές αρχαίων συγγραφέων, όπως του Στράβωνα, του Πτολεμαίου και άλλων. Κατανοούμε ότι ένα περίπου 20 % της αρχαίας Μακεδονίας βρίσκεται σήμερον υπό Σκοπιανική κατοχή (Περιοχή Μοναστηρίου) και το οποίο μάλιστα άνηκε στις περιοχές που κατέκτησε ο Φίλιππος ο Β΄ και όχι νωρίτερα. Δεν νοείτε λοιπόν η ονομασία βόρεια Μακεδονία διότι είναι μόνον το 20 % της βόρειας Μακεδονίας, ποσοστό ελάχιστο ώστε να προπαγανδίζουν έτσι οι Σκοπιανοί και από πίσω τους οι Αμερικανοί, εξάλλου η λύση της σύνθετης ονομασίας αποτελεί λύση παγίδα για τον Ελληνισμό και την Μακεδονία διότι το όνομα αυτό δεν πρόκειτε ποτέ να χρησιμοποιηθεί ως βόρεια Μακεδονία αλλά μόνο ως Μακεδονία σκέτο. Λες και απευθύνονται σε μικρά παιδιά, προσπαθούν να περάσουν τα θέλω τους και τα φέρνουν με όμορφα και διπλωματικά λόγια… Η Ελλάς ουδεμία υποχώρηση δεν πρέπει να κάνει στο θέμα αυτό, η Μακεδονία ήταν, είναι και θα παραμείνει Ελληνική και δεν μπορεί ο κάθες Σλάβος (και κανείς άλλος) που κατέβηκε στα μέρη μας μετά τον 6ο αιώνα (ως ληστής και πειρατής) εκμεταλλευόμενος βέβαια και την αδράνεια του Βυζαντινού κράτους να καπιλεύεται και να οικιοποιεί την ιστορία του τόπου μας…

 

 

Οι Μακεδονικές Επαρχίες.

Τη Μακεδονία αποτελούσαν οι εξής αμιγώς Ελληνικές περιοχές – επαρχίες της αρχαίας βόρειας Ελλάδας οι οποίες ονομάζονταν και φυλετικές χώρες όχι όμως δηλώνοντας την φυλετική διαφορετικότητα αλλά σαν διοικητικές υποδιαιρέσεις μιας και όλοι οι πληθυσμοί ήταν Έλληνες. Αυτές λοιπόν οι επαρχίες όπως θα τις λέγαμε σήμερα ήταν οι εξής: η Ελιμιώτιδα, η Ορεστίδα, η Εορδαία, η Λυγκηστίδα, η Πελαγονία και η Δερρίοπος βορειοδυτικά. Η Βοττιαία, η Αλμωπία, η Πιερία, η Αμφαξίτις και η Μυγδονία νότια και η Κρηστωνία, η Βισαλτία, η Σιντίκη, η Οδομαντική, η Ηδωνίδα και η Πιερίδα ανατολικά.

 

Περί Δωριέων – Μακεδόνων – Μαγνήτων.

Τα Δωρικά φύλα [3] εκείνη την περίοδο κατοικούσαν στις περιοχές γύρω από την Όσσα και την Πίνδο. Τμήμα και αυτών ήταν οι Μακεδόνες – Μακεδνοί όπως μας τονίζει ο Ηρόδοτος (Α,56). [αναφέρεται παραπάνω]. Ο Ηρόδοτος επίσης μας πληροφορεί ότι παλαιότερα τα δωρικά αυτά έθνη κατοικούσαν στην Φθιώτιδα και πήραν το όνομά τους από τον τότε βασιλέα τους τον Δώρο [4]. Ο Δώρος τους οδήγησε στις περιοχές πέριξ της Όσσας και του Ολύμπου, περιοχή όπου ο Ηρόδοτος την ονομάζει Ιστιαιώτιδα. Επίσης μας αναφέρει ότι διώχθηκαν από εκεί από τους Καδμείους και κατευθύνθηκαν προς την Πίνδο όπου και ονομάστηκαν Μακεδνοί – Μακεδόνες. Οι Δωριείς – Μακεδόνες ήταν ορεινό πολεμικό Ελληνικό φύλο που η κύριά τους ασχολία ήταν η ποιμενική εργασία. Οι αιτίες που τους ανάγκασαν να φύγουν από την Πίνδο μας είναι άγνωστες, μπορεί λόγω πιέσεων εχθρικών φυλών, μπορεί λόγω έλλειψης φυσικών πόρων να αναγκάσθηκαν να προχωρήσουν σε μέρη πιο πεδινά και άρα πιο έφορα.

Κατά το -1200 με -1100 το μεγαλύτερο τμήμα των δωρικών αυτών φυλών κατευθύνθηκε προς την Πελοπόννησο και εγκαταστάθηκε εκεί καταλύοντας τον Μυκηναϊκό πολιτισμό διότι διέθεταν όπλα από σίδηρο, ανώτερα από τα χάλκινα των Μυκηναίων. Η κίνηση τους αυτή ονομάστηκε “η Κάθοδος των Δωριέων” και είναι ιδιαίτερα σκοτεινή και άγνωστη λόγω έλλειψης στοιχείων αρχαιολογικών και γλωσσολογικών, διαυτό ερευνάται ακόμη συνεχώς. Στις περιοχές των Μεγάρων, της Κορίνθου και του Άργους καθώς και στις περιοχές της Αργολίδας και της Κυνουρίας είχε εγκατασταθεί αμιγώς δωρικός πληθυσμός. Επίσης αρκετοί Δωριείς παρέμειναν στη Δωρίδα. Σε δωρικό έλεγχο επίσης περιήλθαν η Κρήτη, η Θήρα, τα Κύθηρα, η Μήλος και άλλες περιοχές της νησιωτικής και Μικρασιατικής Ελλάδας.

Οι Μακεδόνες όμως στράφηκαν ανατολικά και βόρεια. Χωρίστικαν με το αδελφό δωρικό φύλο των Μαγνήτων οι οποίοι βάδισαν προς την σημερινή Μαγνησία όπου και παρέμειναν. Είναι χαρακτηριστική η ομοιομορφία και στις λατρευτικές τελετές και στις παραδόσεις – ήθη – έθιμα όπως και στην γλώσσα μεταξύ των Μακεδόνων και των Μάγνητων (εξετάζεται παρακάτω), ας μην ξεχνάμε ότι η μυθολογία μας λέει (Ησίοδος – Γυναικών κατάλογος) ότι όταν πλάγιασε η Θυία [5] με τον Δία γέννησε δύο αδέρφια τον Μακεδόνα και τον Μάγνητα! Σχετικά με την κοινή καταγωγή των Μακεδόνων και των Δωριέων πρέπει να αναφέρουμε και το γεγονός ότι πολλές πόλεις της Μακεδονίας και της Πελλοπονήσου όπως και της Κρήτης αλλά και σε άλλα μέρη που διέτριβαν Δωριείς παρατηρούνται κοινά ονόματα δηλώνοντας το όμαιμον της καταγωγής παραδείγματος χάριν, υπάρχει Γορτύνα στη Κρήτη και Γόρτυνα στη Μακεδονία, Άργος στη Πελοπόννησο και Άργος Ορεστικόν η γεννέτειρα των Μακεδόνων…

Ένας κλάδος των Μακεδόνων οι Αργεάδες Μακεδόνες εγκαταστάθηκαν στις περιοχές στους πρόποδες του Ολύμπου που από αυτούς ονομάστηκε “Μακεδονικό βουνό”. Και συγκεκριμένα στις πεδιάδες της Πιερίας και Βοττιαίας που πήραν το όνομά τους από τα Ελληνικά φύλα που κατοικούσαν παλαιότερα εκεί, τους Πίερες και τους Βοττιείς. Τα διάφορα άλλα Μακεδονικά φύλα ιδρύουν τότε ξεχωριστά τα βασίλεια των Ορεστών, των Λυγκηστών, των Εορδών, των Ελιμιωτών κ.α. (Οι Ελιμιώτες είχαν αρχικά πρωτεύουσα την Ελίμεια αλλά αργότερα είχαν σίγουρα την Αιανή όπως απέδειξαν οι ανασκαφές).

Ως γενάρχης της και ιδρυτής της βασιλικής δυναστείας του πρώτου Μακεδονικού κράτους με πρωτεύουσα τις Αιγές κατά τον Θεόπομπο ήταν ο Κάρανος [6] του οποίου η καταγωγή κρατούσε από τους Τημενίδες του Άργους και η δυναστεία του βασίλευσε για 72 χρόνια. Θεμελιωτής του Μακεδονικού κράτους και πρώτος επίσημα βασιλέας κατά τον -7ο αιώνα θεωρείται ο Αργείος Περδίκας ο Α΄, υιός του Τήμενου από το δωρικό Άργος. Ο Τήμενος [7] ήταν βασιλέας του Άργους, εγγονός του Ηρακλή και δισέγγονος του Διός (στο γένος των Ηρακλειδών ανήκουν και οι βασιλείς των Λακεδαιμονίων, αποδεικνύοντας ακόμη μια φορά την κοινή Ελληνική τους καταγωγή). Είχε δε ο Τήμενος τρία τέκνα τους Γαυάνη, Αέροπο και τον Περδίκκα (Α΄) που ήταν και ο μικρότερος. Αργότερα την πρωτεύουσα ο Αρχέλαος (- 413) την μετέφερε στη Πέλλα. Παρόλα αυτά οι Τημενίδες βασιλιάδες θάβονταν στη παλαιά πρωτεύουσα στις Αιγές λόγω ότι υπήρχε παράδοση που έλεγε ότι όσο θα θάβονται οι Τημενίδες βασιλιάδες στις Αιγές, τόσο αυτοί και οι απόγονοί τους θα βασιλεύουν την Μακεδονία! Η παράδοση αυτή όμως διακόπηκε με την ταφή του Τημενίδη βασιλέα Μεγάλου Αλεξάνδρου σε άλλο μέρος.

 

Στον πίνακα φαίνεται το γενεαλογικό δέντρο του Ηρακλή: (Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για μεγαλύτερη έκδοση)

 

 

Σύντομη περιγραφή της ιστορίας της Μακεδονίας έως της ανάδειξης στο Μακεδονικό θρόνο και ηγεσίας του Αλεξάνδρου του Γ΄ (του Μέγα).

Όπως προείπαμε κατά τον -8ο αιώνα ο Περδίκκας ο Α΄ καθιέρωσε τα πρώτα όρια του Μακεδονικού βασιλείου αφού κατάφερε να συνενώσει τις πολυπλάνητες Μακεδονικές φατριές και μαχώμενος να απωθήσει και να αποκρούσει τις ουκ ολίγες επιθέσεις εχθρικών φύλων, κατάφερε να προωθήσει τα όρια της Μακεδονίας ως και τον Αξιό ποταμό και πιο πέρα ακόμη. Η εποχή που ακολουθεί μέχρι και την βασιλεία του Αμύντα του Α΄ (-548 με -518) είναι ιδιαίτερα άγνωστη και σώζονται μόνο μύθοι και δοξασίες. Το -513 με -512 τους Μακεδόνες βρήκε η Περσική κατάκτηση αλλά παρόλαυτα ο Αμύντας κράτησε πολύ καλές σχέσεις με τους Πεισιστρατίδες των Αθηνών. Το -498 τον διαδέχθηκε στον θρόνο ο υιός του ο Αλέξανδρος ο Α΄ ο οποίος κυβέρνησε από το – 498 έως και το -454. Δυστυχώς ο Αλέξανδρος αναγκάστηκε να ακολουθήσει τα Περσικά στρατεύματα κατα της νοτίου Ελλάδος αλλά δεν έπαψε στιγμή να ειδοποιεί του υπόλοιπους Έλληνες για επικείμενες ενέργειες των Περσών όπως επίσης και να καταδιώξει τους διαφεύγοντες Πέρσες μετά την ήττα τους στις Πλαταιές το -479, προκαλώντας πολλές απώλειες εκ μέρους των Περσών. Τότε ήταν και που προσάρτησε στο Μακεδονικό κράτος την Βισαλτία και την Κρηστωνία.

Άσχημες σχέσεις με την Αθηναϊκή ηγεμονία επήλθαν επί Περδίκκα Β (-454 με -414/3) όπου οι Αθηναίοι θέλωντας να ελένξουν κάποιες Μακεδονικές πόλεις απέσπασαν βίαια κάποιες παραλιακές εξ αυτών. Ο Περδίκκας κράτησε ήρεμη σχετικά στάση χωρίς να αντιδράσει βίαια εις απάντησιν των Αθηναϊκών κινήσεων και τελικά συμμάχησε μαζί τους το -431. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο θα λέγαμε ότι κράτησε μια στάση διπλωματική συμμαχόντας μια μες τους Αθηναίους και την άλλη με τους Λακεδαιμονίους. Κατάφερε με τις κινήσεις του να σώσει τη Μακεδονία από πολλούς εχθρούς και καταστροφές. Ο Αρχέλαος που τον διαδέχθηκε αναδιοργάνωσε την δομή του Μακεδονικού κράτους και έχτισε πολλά έργα. Αναδιοργάνωσε τον Μακεδονικό στρατό με βάση τα νοτιοελληνικά πρότυπα και έκτισε πολλά οχυρωματικά και αμυντικά γενικά έργα. Ήταν αυτός επίσης ο οποίος μετέφερε την πρωτεύουσα του Μακεδονικού κράτους από τις Αιγές στη Πέλλα, αλλά όπως προείπαμε οι Αιγές δεν ξεχάστηκαν αφού συνέχιζαν να ενταφιάζονται εκεί οι Τημενίδες βασιλείς.

Από τον θάνατο του Αρχελάου ως τον Αμύντα τον Γ΄ πέρασαν δύσκολα χρόνια για τους Μακεδόνες με πολέμους και συγκρούσεις με Ιλλυρικά φύλα και μάλιστα δύο Ιλλυρικές κατακτήσεις της Μακεδονίας. Ο Περδίκκας ο Β΄ έκανε κινήσεις για να αποσχισθούν από την Αθηναϊκή ηγεμονία οι κάποτε Μακεδονικές πόλεις της Χαλκιδικής εγκαθιστώντας πολλές φορές δυναμικά μακεδονικές φρουρές. Ηττήθηκε όμως σε μάχη με τους Ιλλυρίους το -359. Η κατάσταση που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα δύσκολη διότι η Μακεδονία πιέζοταν πολύ΄είτε από τους Ιλλυρίους είτε από την Αθηναϊκή ηγεμονία που ήθελε να εξασφαλίσει μόνιμο έλεγχο στα παράλια της Θράκης και της Μακεδονίας. Την κατάσταση την έσωσε ο υιός του Αμύντα του Γ΄ ο Φίλιππος ο Β΄ ο πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος με συνεχείς πολέμους (όπου τυφλώθηκε το ένα του το μάτι και κούτσαινε από το ένα πόδι.) κατάφερε να απωθήσει τους εχθρούς του κράτους του. Ο Φίλιππος ο Β΄ αναγορεύτηκε βασιλέας από τις στρατιωτικές μονάδες της Μακεδονίας σε ηλικία μόλις 24 χρονών. Ήταν ο κύριος μεταρυθμιστής του Μακεδονικού στρατού, εισήγαγε νέα πεζοπόρα και ιππικά τμήματα καθώς και τη περίφημη Σάρισα, το μακεδονικό δόρυ. Πείρε τις στρατιωτικές στρατηγικές από τις υπόλοιπες Ελληνικές πόλεις Αθήνα – Σπάρτη – Θήβα και επαναδιοργάνωσε τον Μακεδονικό στρατό καθιστώντας τον ουσιαστικά ανίκητο. Με τις στρατιωτικές του δυνάμεις κατέλαβε την Αμφίπολη το -357 εξασφαλίζοντας την κίνηση πέρα από το Στρυμώνα και με την κατάληψη της Πύδνας και της Μεθώνης εξασφάλισε ασφαλή πορεία προς το Νότο. Υπήρξε ιδιαίτερα διπλωματικός χαρακτήρας και διατηρούσε μέσα σε άλλες Ελληνικές πόλεις φιλομακεδονικά κόμματα τα οποία χρηματοδοτούσε ο ίδιος. Το -346 προχώρησε στη λεγόμενη Φιλοκράττειο ειρήνη με τους Αθηναίους. Οι Αθηναίοι βρήκαν τον χρόνο για να κινηθούν και να προετοιμαστούν για να ξαναεπιβάλλουν την δική τους ηγεμονία, έτσι το -340 συμμαχόντας με τους Κορίνθιους και τους Μεγαρείς κυρήσουν τον πόλεμο στο Φίλιππο. Ο Φίλιππο κινήθηκε πάλι διπλωματικά και κανόνισε να φανεί ότι κηρύχθηκε πόλεμος για να επιλυθούν τα προβλήματα των Αθηναίων με τους συμμάχους τους έναντι της Μακεδονίας με εντολή των αμφικτυόνων. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στις 2 Αυγούστου του -338 στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας όπου ηττήθηκαν οι Αθηναίοι μετά από γενναία αντίσταση. Ο Φίλιππος μετά τη νίκη του δεν τους κυνήγησε να τους φονεύσει αφού ήθελε να συνενώσει όλους τους Έλληνες εναντίον των Περσών και έτσι τους άφησε να διαφύγουν. Τον χειμώνα της ίδιας χρονιάς βρέθηκαν εκπρόσωποι όλων των Ελληνικών πόλεων εκτός από τη Σπάρτη, στη Κόρινθο για να αποφασίσουν ενωμένοι πλέον τις επόμενες κινήσεις τους. Δημιουργήθηκε η πρώτη πανελλήνια συμμαχία με ηγεμόνα τον Φίλιππο και πάρθηκαν κάποιες αποφάσεις διατήρησεις πολιτικών δικαιωμάτων των Ελληνικών πόλεων – ελεύθερη διακίνηση εμπορίου κ.α. Ήταν η μεγάλη ευκαιρία που περίμενε ο Φίλιππος να συνενώσει όλους τους Έλληνες και να απελευθερώσει τις πόλεις της μικράς Ασίας από τους εισβολείς Πέρσες. Την άνοιξη του -336 έστειλε 10.000 άνδρες με επικεφαλή τον Παρμενίωνα και τον Άτταλο για να δημιουργήσουν προγεφύρωμα ώστε να ελευθερωθούν οι Ελληνικές πόλεις, αυτός θα ακολουθούσε με το υπόλοιπο στράτευμα. Το καλοκαίρι του -336 την μέρα των γάμων της κόρης του Κλεοπάτρας με τον βασιλέα της Ηπείρου Αλέξανδρο στις Αιγές, δολοφονήθηκε ανάμεσα στους δυο Αλέξανδρους (τον υιό του και τον γαμπρό του) από τον σε ηλικία 47 ετών χωρίς να προλάβει να κάνει την πολυπόθητη εκστρατεία κατά των Περσών. Τον αναδέχθηκε στην εξουσία ο υιός του ο Αλέξανδρος ο Γ΄ ο επονομαζόμενος Μέγας Αλέξανδρος ο οποίος έτυχε της συνεχούς στήριξης των δύο στρατηγών του Παρμενίωνα στην Ασία και του Αντίπατρου στη Μακεδονία.
(Η Μακεδονική ιστορία θα συνεχισθεί σε επόμενο άρθρο…)!

 

Στην φωτογραφία οι κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου: (Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για μεγαλύτερη έκδοση)

 

 

Η Ελληνική Μακεδονική διάλεκτος.

Η Μακεδονική διάλεκτος ήταν η Ελληνική διάλεκτος που μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες. Είναι κατά μεγάλη πιθανότητα παραπλήσια της Δωρικής διαλέκτου μιας και όπως είδαμε και προηγουμένως οι Δωριείς ήταν τμήμα των Μακεδόνων, άρα δεν θα μπορούσαν να μιλούσαν κάποια βάρβαρη γλώσσα. Το δυστύχημα της όλης υπόθεσης είναι ότι επί εποχής Φιλίππου του Β΄ και μετά επίσημη γλώσσα της Ελληνικής αυτοκρατορίας έγινε η Αττική διάλεκτος την οποία μιλούσαν και καταλάβαιναν όλα τα Ελληνικά φύλλα. Ο Αλέξανδρος και ο πατέρας του ο Φίλιππος βρήκαν στην Αττική διάλεκτο το εργαλείο εκείνο που αναζητούσαν για να ενώσουν όλους τους Έλληνες υπό κοινές αξίες και αρχές ώστε να στραφούν εναντίον έπειτα των Περσών. Για αυτό τον λόγο όσα σόζωνται μέχρι σήμερα και προέρχονται από Μακεδονικές πηγές τα περισσότερα είναι γραμμένα σε Αττική διάλεκτο. Τα όποια ευρήμματα της Μακεδονικής διαλέκτου είναι λιγοστά και τα πιο πολλά εξ αυτών είναι ονόματα ανθρώπων – θεών – πόλεων και ποταμών. Παρόλα αυτά μπορεί άνετα κανείς να διακρίνει την εμφανή συγγένεια με τη Δωρική διάλεκτο (πχ η αλλαγή της κατάληξης -η με -α, Ευριδίκη στην αττική – Ευριδίκα στη δωρική – μακεδονική).

Ο Γ. Μπαμπινιώτης σημειώνει στο λήμμα Μακεδονική γλώσσα στο Μέγα λεξικό της Νεοελληνικής του: “Λέγοντας μακεδονική γλώσσα εννοούμε μία αρχαία Ελληνική διάλεκτο δωρικής υφής, γνήσια και αρχαιοπινή Ελληνική γλώσσα, που την γνωρίζουμε από το περιορισμένο πράγματι υλικό που μας έχει διασωθεί (πρόκειτε για 350 περίπου λέξεις, 150 προσηγορικά και 200 κύρια ονόματα, που μαρτυρούνται από δύο λεξικογράφους τον Ησύχιο και τον Αμερία). Η διάλεκτος αυτή χρησιμοποιήθηκε κυρίως στο προφορικό λόγο διότι σαν κύρια διάλεκτος του μακεδονικού κράτους ήταν η αττική διάλεκτος (για λόγους πολιτικούς), γιαυτό και δεν έχουν σωθεί πρώιμες επιγραφικές μαρτυρίες στη διάλεκτο, ενώ σώζονται 6.000 περίπου μακεδονικές επιγραφές σε αττική διάλεκτο. Μαρτυρίες αρχαίων γραμματικών, σχολιαστών, λεξικογράφων πείθουν ότι τη μακεδονική διάλεκτο τη θεωρούσαν από τις αρχαιότερες ελληνικές διαλέκτους, χρησιμοποιώντας το υλικό της για να υποστηρίξουν διάφορες ετυμολογικές και άλλες γλωσσικές παρατηρήσεις”!!!

Αναφέρω παρακάτω μερικά από τα αποσπάσματα εκείνα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων τα οποία αποδεικνύουν το αυταπόδεικτο της Ελληνικότητας της Μακεδονικής διαλέκτου:

  • Η πιο τρανταχτή απόδειξη ότι τα Μακεδονικά είναι Ελληνικά μας την δίνει ο κωμικός Στράττις (- 5ο αιώνα) στην αττική κωμωδία του “Μακεδόνες”, όπου σε μία σκηνή της κωμωδίας φέρεται ένας Αθηναίος να ρωτάει έναν Μακεδόνα: “σελ 124” δηλαδή “τι είναι η σφύραινα;” και ο Μακεδόνας του απαντάει “” δηλαδή αυτό που εσείς οι Αθηναίοι ονομάζεται κέστρα. Από την απάντηση που έδωσε ο Μακεδόνας φαίνεται ξεκάθαρα η Ελληνικότητα της Μακεδονικής διαλέκτου (αφού περιέχει διαλεκτικά και αρχαΐζοντα και είναι σε καλά Ελληνικά, Μ Σακελλαρίου). Ας μην ξεχνάμε ότι όταν στις θεατρικές παραστάσεις μιλούσε κάποιος βάρβαρος τον έκαναν να μιλάει με σπαστά Ελληνικά (όπως φαίνεται από πολλά χωρία του Αριστοφάνη) πράγμα το οποίο δεν γίνεται στην περίπτωση του Μακεδόνα.Η πηγή από το TLG στο Strattis comic / fragmenta (28): {A} = o Αθηναίος του διαλόγου, {Β} = ο Μακεδόνας μας λέει:{Α.} εἰσὶν δὲ πόθεν αἱ παῖδες αὗται καὶ τίνες;
    {Β.} νυνὶ μὲν ἥκουσιν Μεγαρόθεν, εἰσὶ δὲ
    Κορίνθιαι· Λαῒς μὲν ἡδὶ Μεγακλέους.
    πολλῶν φλυάρων καὶ ταὧν ἀντάξια,
    οὓς βόσκεθ’ ὑμεῖς ἕνεκα τῶν ὠκυπτέρων.
    ἡ σφύραινα δ’ ἐστὶ τίς;
    {Β.} κέστραν μὲν ὕμμες ὡττικοὶ κικλήσκετε.
    πνικτόν τι τοίνυν . . ἔστω σοι συχνὸν
    τοιοῦτον.
  • Ένα άλλο χαρακτηριστικό απόσπασμα που αναφέρει και ο Μ. Σακελλαρίου είναι στο σημείο όπου ο Αλέξανδρος καλείται να επιλέξει τριάντα χιλίαδες νεαρούς Πέρσες για να πολεμήσουν στο πλευρό των Μακεδόνων και τους λέει: (Πλούταρχος, Βίος Αλεξάνδρου 47,3) και αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να συννενοηθούν με τους Μακεδόνες στρατιώτες εαν και οι ίδιοι οι Μακεδόνες δεν καταλάβαιναν την αττική;
  • Στον Λίβιο 31.29.15 μιλάει ένας πρέσβυς από την Μακεδονία και αναφέρει τους Μακεδόνες, τους Αιτωλούς και τους Ακαρνάνες ως ομόγλωσσους.
  • Οι διατυπώσεις του τύπου ανεβόα μακεδονιστί [8], μακεδονιστί τη φωνή [9]και άλλες παρόμοιες, δηλώνουν ότι και οι διατυπώσεις αιολίζειν – αιολιστί, αττικίζειν – αττικιστί, δηλαδή την ομιλία στις διάφορες Ελληνικές διαλέκτους, οι οποίες μπορεί να είχαν παραλλαγές μεταξύ τους αλλά λίγο ή πολύ μπορούσαν οι ομιλούντες να συνεννοηθούν διότι όλες αυτές οι διάλεκτοι είχαν μια κοινή ρίζα την αρχαία Ελληνική γλώσσα.
  • Οι λέξεις που μας έχουν σωθεί από τη Μακεδονική διάλεκτο κυρίως από αλεξανδρινούς λεξικογράφους είναι περίπου 65 με τις 52 από αυτές να είναι καθαρά Ελληνικές και 13 από αυτές ξενικής προέλευσης (M. Σακελλαρίου – Μ. Χατζιδάκις). Αλλά δεν μπορεί οι 13 αυτές ξενόφερτες λέξεις να αποδείξουν ότι η γλώσσα δεν είναι Ελληνική, εξάλλου πόσες είναι σήμερα οι ξενόφερτες λέξεις που χρησιμοποιούμε εμείς οι Έλληνες στην καθημερινή μας ομιλία, μήπως θα μας πούν ότι δεν είμαστε Έλληνες;

Τα συμπεράσματα των σύγχρονων γλωσσολόγων είναι ότι η Μακεδονική διάλεκτος είναι μία καθαρά Ελληνική διάλεκτος η οποία χρησιμοποιήθηκε κυρίως στο προφορικό λόγο στις Μακεδονικές επαρχίες. Επειδή τα αρχαιολογικά ευρήμματα είναι ελάχιστα και τα περισσότερα από αυτά είναι ονόματα παρόλα αυτά φαίνεται η σχέση που είχε η Μακεδονική με την Δωρική, την Αιολική, τη Θεσσαλική και γενικά τα βορειοδυτικά Ελληνικά ιδιώματα. Άρα είναι μεγάλο λάθος να μιλάμε για Μακεδονική γλώσσα [10] διότι δεν ήταν γλώσσα ήταν διάλεκτος της Ελληνικής.

Μερικές από τις αποδεδειγμένες ομοιότητες της Μακεδονικής με άλλες Ελληνικές διαλέκτους: [11]

  • Μακεδονική και δυτική διάλεκτος
    • -δδ- στη θέση του -ζζ-
    • ονομαστική ενικού ορισμένων συνθέτων σε -ας αντί σε -ος
  • Μακεδονική και αιολική
    • -νν- από -σν- ή -ν- π.χ. Το τοπωνύμιο Κράννα (δωρικό κράνα – αττικό κρήνη)
    • ονομαστική του πληθυντικού του β΄ προσώπου της προσωπικής αντωνυμίας “υμμες”.
  • Μακεδονική και Θεσσαλική
    • ω αντί του ου μαρτυρείται και στις δύο διαλέκτους
  • Μακεδονική και Αρκαδική
    • τροπή του εν σε ιν
  • Μακεδονική, Αρκαδική και Θεσσαλική
    • τροπή του α σε ε κάτω από ορισμένες συνθήκες: μακεδονικό σε- (Σέλευκος) από το διε-, που συναντάται στη Θεσσαλική (δια- στις άλλες Ελληνικές διαλέκτους), μακεδονικό ζέρεθρον όπως και το αρκαδικό ζέρεθρον, θεσσαλικό βέρεθρον αντί του βάραθρον.

Στις φωτογραφίες που ακολουθούν φαίνεται ο κατάδεσμος της Πέλλας, είναι το εύρημα που έφερε τα πάνω κάτω για την Μακεδονική διάλεκτο μιας και αποδείκνυε περίτρανα την Ελληνικότητα της Μακεδονικής διαλέκτου: (Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για μεγαλύτερη έκδοση)

 

 

Τα ονόματα της Μακεδονίας, ονόματα ανθρώπων, πόλεων, θεών, ποταμών τοπωνυμίων…

Από τα ονόματα που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες μας έχουν μείνει πολλά από επιγραφές και επιτύμβιες στήλες που έχουν βρεθεί στη Βεργίνα, στη Πέλλα αλλά και σε άλλες Μακεδονικές πόλεις. Εκτός από το εθνικό όνομα Μακεδνός – Μακεδόνας – Μακεδονία που εξηγήσαμε στην αρχή του άρθρου τι σημαίνει, ξέρουμε τα εθνικά ονόματα μερικών Μακεδονικών φυλών, αρκετές δεκάδες ονομάτων τοπωνυμίων και πόλεων στη Μακεδονία, αρκετά ονόματα και επίθετα θεών και ηρώων, έξι ονόματα εορτών και 12 ονόματα μηνών. Επίσης σώζεται ένας πολύ μεγάλος αριθμός ονομάτων ανθρώπων – ανδρών και γυναικών.

Πολλοί ήταν οι ξένοι γλωσσολόγοι οι οποίοι αμφισβήτησαν την γνησιότητα των ονομάτων των Μακεδονικών φυλών, τα οποία αυθαίρετα και αντιεπιστημονικά τα τοποθετούσαν σαν Ιλλυρικής ή άλλης, πάντως με τίποτα Ελληνικής προέλευσης. Ένα παράδειγμα είναι το όνομα “Ορέσται” της ομώνυμης Μακεδονικής φατριάς – φυλής. Οι ξένοι υποστήριξαν ότι το όνομα αυτό είναι Ιλλυρικής καταγωγής διότι περιέχει το επίθημα -στ- το οποίο συναντάται σε πολλά Ιλλυρικά ονόματα, αλλά αυτή είναι μια τελείως λανθασμένη αντίληψη διότι το σ ανήκει στη ρίζα Ορεσ- και το -ται είναι γνήσια Ελληνική κατάληξη η οποία χρησιμοποιούνταν εις όλη την Ελληνική επικράτεια. (Μ. Σακελλαρίου).

Θα αναφέρω παρακάτω μερικά από τα Μακεδονικά ονόματα:

  • Ονόματα πόλεων
    • Αιγαί
    • Αλκομεναί
    • Άργος Ορεστικόν
    • Αταλάντη
    • Δίον
    • Ειδομένη
    • Εύρωπος
    • Ηράκλεια
    • Θέρμα
    • Ίχναι
    • Κύρρος
    • Πέλλα
    • Πύδνα
    • Χαλάστρα
    • Βεργίνα
    • Βέροια
    • Άρνισσα
    • Έδεσσα
  • Ονόματα ποταμών:
    • Αλιάκμων
    • Αξιός
    • Βόρβορος
    • Ενιπεύς
    • Εριγών
    • Εχέδωρος
    • Συς
  • Ονόματα προσωνυμίες και επίθετα θεών: [12]
    • Αλκίδημος – επωνυμία της Αθηνάς
    • Άρητος – επωνυμία του Ηρακλή
    • Θούριδες – επωνυμία των Μουσών
    • Ιππάλημος – επωνυμία ήρωα
    • Κλώδωνες – οι Μαινάδες [13]
    • Κυναγίδας – επωνυμία του Ηρακλή
    • Μιμαλλόνες – οι Μαινάδες αλλιώς
    • Υπεραίτης – επωνυμία του Διός
    • Υπερβερέτας – επωνυμία του Διός
    • Υπερφερέτης – επωνυμία του Διός
    • Πασικράτα – επωνυμία της Αρτέμιδας
    • Ψευδάνωρ – επωνυμία του Διονύσου
    • Δάρρων – επωνυμία του Ασκληπιού
    • Αραντίδες – οι Ερινύες
    • Αγοραίος – επωνυμία του Διός
    • Βασιλεύς – επωνυμία του Διός
    • Ολύμπιος – επωνυμία του Διός
    • Ύφιστος – επωνυμία του Διός
    • Βασίλεια – επωνυμία της Ήρας
    • Σωτήρ – επωνυμία του Απόλλωνα
    • Αγεμόνα – εκ του Ηγεμόνη επωνυμία της Αρτέμιδας
    • Σώτειρα – επωνυμία της Αρτέμιδας
    • Βουλαία – επωνυμία της Εστίας
    • Φόβος – λατρεύονταν από τους Μακεδόνες και τους Δωριείς
    • Βλουρείτις – τοπική επωνυμία της Αρτέμιδας
    • Γαζωρείτις – τοπική επωνυμία της Αρτέμιδας
    • Εχεδωρίδες – επωνυμία Νυμφών του ποταμού Εχέδωρου
    • Πιερίδες – πανελλήνια επωνυμία των Μουσσών
    • Θαύλος [14] – ταυτίστηκε με τον Δία ή τον Άρη
    • Ζείρην – επωνυμία της Αφροδίτης
  • Ονόματα ανθρώπων ανδρών και γυναικών:
    • Βίλιππος (Φίλιππος)
    • Βερενίκη (Φερενίκη)
    • Βάλακρος
    • Κεβαλίνος (Κεφαλίνος)
    • Μάγας
    • Ξάνδος (Ξάνθος)
    • Πολυπέρχων
    • Χαρικλής
    • Χάρων (έτσι λεγόταν ο λέοντας)
    • Θαύλος
    • Πείθων
    • Αντιγόνα (τροπή του -η σε -α – Αντιγόνη)
    • Ευριδίκα (τροπή του -η σε -α – Ευριδίκη)
    • Θεσσαλονίκη
    • Νικόλαος
    • Μαχάτας
    • Αγεμόνα – η Ηγεμόνη
    • Αλκέτας
    • Αντίγονος
    • Κράτερος
    • Λάγος
    • Λεονάτος
    • Παρμενίων
    • Πευκέστας
    • Σέλευκος
    • Πτόλεμος
    • Πτολεμαίος
    • Αμύντας
    • Κάσσανδρος
    • Κάλας
    • Κοίνος
    • Κρίνων
  • Ονόματα εορτών και χορών:
    • Ξανθικά – εορτή
    • Περίτια – εορτή
    • Τελεσίας – χορός
    • Απελλαία – εορτή διαδεδομένη μεταξύ των Δωριέων
    • Εταιρείδια – κοινή εορτή Μακεδόνων και Μαγνήτων [15]
    • Καρπαία – κοινή εορτή Μακεδόνων και Μαγνήτων [16]
  • Μακεδονικό μηνολόγιο:
    • Απελλαίος
    • Αρτεμίσιος
    • Διός
    • Πάναμος ή Πάνημος (συναντάται στην στεραιά Ελλάδα και στην Ιωνία)
    • Δαίσιος (εκ του Θεοδαίσιος – εορτή Θεοδαίσια της Ρόδου)
    • Λώιος (εκ του Ομολώιος – εορτή Ομολώια του Ορωπού)
    • Δύστρος (αντί Θύστρος)
    • Περίτιος (εκ της εορτής Περίτια)
    • Υπερβερεταίος (ο Ζευς ο υπερφερής)
    • Αυδναίος
    • Γορπιαίος
    • Ξαδικός
  • Άλλες διάφορες λέξεις της Μακεδονικής διαλέκτου:
    • αγκαλίς
    • αμαλή
    • άξος (ύλη)
    • αορτή
    • γυάλας
    • γυρίτας
    • δαίτας
    • ερινάδες
    • ζέρεθρον (βάραθρον)
    • κώρυκος
    • μήκυρος
    • σαυτορία
    • χάρων (ο λέων)
    • αιγίποψ (αετός)
    • άργελλα (οίκιμα Μακεδονικό)
    • διακόνιον (διακόνιο)
    • επήβολος (ασφαλής)
    • λισσόν (το υψηλόν)
    • κομμάραι ή κομάραι (οι καρίδες)
    • ελάνα (η ελάνη αντί σελάνη = η λυχνία – η λάμπα)
    • κοράσιον
    • πυλαυρός (πυλωρός)
    • σαυτορία (σωτηρία)
    • αδή (ουρανός)
    • αδραιά (αίθρια)
    • ακρέα (θήλεια παιδιά)
    • ερκίτας (έρκος)
    • Αδαίος (άδην)
    • σάρισα
    • άλιζα (η λεύκη)
    • αρκόν (σχολή)

Έχει κανείς την αμφιβολία ότι κάποια από τις προαναφερθέντες λέξεις δεν είναι Ελληνική;

Πίνακας με τους βασιλείς της Μακεδονίας και τους χρόνους διοικήσεως έκαστου: (Πατήστε πάνω στην φωτογραφία για μεγαλύτερη έκδοση)

 

 

Η θρησκεία των Μακεδόνων.

Η θρησκεία των Μακεδόνων ήταν η ίδια με αυτή των λοιπών Ελλήνων, λατρευόταν το δωδεκάθεο σαν σύνολο και τον κάθε ένα θεό ξεχωριστά. Επίσης ας μην ξεχνάμε το βουνό – κατοικία των θεών των αρχαίων Ελλήνων ο Όλυμπος [17]που λατρευόταν ως ιερό βουνό από όλους τους Έλληνες της κυρίως Ελλάδας της Μακεδονίας, των νησιών, της Ιωνίας, της νότιας Ιταλίας και Σικελίας βρίσκεται στη Μακεδονία, και επίσης οι επίσης πανελλήνιες Πιερίδες Μούσες και αυτές στη Μακεδονία τοποθετούσαν την γέννησή τους και τη δράση τους. Επίσης λάτρευαν και τους υπόλοιπους ημίθεους και ήρωες και κυρίως τον Ηρακλή (όπως όλα τα Δωρικά φύλα) διότι ήταν απόγονοί του. Παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες στα θρησκευτικά δρώμενα, στις τελετές, στις εορτές και τους χορούς με τους Μάγνητες και με τους Αιολείς (γειτονικά φύλα από παλαιά). Ένα άλλο εξαιρετικό χαρακτηριστικό που δείχνει την Ελληνικότητα της Μακεδονικής φυλής είναι ότι οι Μακεδόνες πριν από την μάχη προσέφεραν θυσίες στον Θεό Φόβο! Αναφέρεται ότι το ίδιο έκανε και ο μυθικός Θησέας πριν πολεμήσει εναντίον των Αμαζόνων… (Μ. Σακελλαρίου).

 

Αναφορές αρχαίων συγγραφέων.

Πολλοί ήταν οι αρχαίοι Έλληνες η οποίοι δεν δίστασαν να αναφερθούν στους Μακεδόνες άλλοι με καλά λόγια και άλλοι με κακολογίες (κυρίως οι Αθηναίοι) οι οποίοι δεν μπορούσαν να δεχθούν την πτώση της Αθηναϊκής ηγεμονίας και έτσι για λόγους κυρίως ρητορικούς και πολιτικούς αναφέρθηκαν με αρνητική χροιά κυρίως για τους βασιλιάδες της Μακεδονίας και όχι καθεαυτού τον Μακεδονικό λαό. Αυτές τις αναφορές τις χρησιμοποίησαν οι ξένοι “προπαγανδιστές” και “Έλληνες” συντελεστές τους για να μηλίσουν και να δημιουργήσουν την ψευδομακεδονία του Πιρίν στην αρχή και των Σκοπίων αργότερα έως και στις μέρες μας.

Στα αποσπάσματα που ακολουθούν θα αναφέρεται ο συγγραφέας και το έργο και θα δίνεται και το αρχαίο κείμενο στα περισσότερα εκτός από αυτά που είναι στα λατινικά.

  • Ηρόδοτος Ε΄ βιβλίο 20 (5.20.20 στο TLG Herodotus – Historiai) ο Αλέξανδρος ο Α΄ απευθυνόμενος στους Πέρσες:
    <<…πρὸς δὲ καὶ βασιλέϊ τῷ πέμψαντι ἀπαγγείλητε ὡς ἀνὴρ Ἕλλην, Μακεδὼν ὕπαρχος, εὖ ὑμέας ἐδέξατο…>>.
  • Ηρόδοτος Θ΄ βιβλίο 45 (9.45.6 στο TLG Herod. – Historiai) ο Αλέξανδρος ο Α΄ απευθυνόμενος προς Αθηναίους:
    <<…μή με καὶ διαφθείρητε· οὐ γὰρ ἂν ἔλεγον, εἰ μὴ μεγάλως ἐκηδόμην συναπάσης τῆς Ἑλλάδος· αὐτός τε γὰρ Ἕλλην γένος εἰμὶ τὠρχαῖον, καὶ ἀντ’ ἐλευθέρης δεδουλωμένην οὐκ ἂν ἐθέλοιμι ὁρᾶν τὴν Ἑλλάδα.>>
  • Ηρόδοτος Ε΄ βιβλίο 22 (5.22.1 στο TLG Herod. – Historiai) λέει πάλι για τον Αλέξανδρο:
    <<Ἕλληνας δὲ εἶναι τούτους τοὺς ἀπὸ Περδίκκεω γεγονότας, κατά περ αὐτοὶ λέγουσι, αὐτός τε οὕτω τυγχάνω ἐπιστάμενος καὶ δὴ καὶ ἐν τοῖσι ὄπισθε λόγοισι ἀποδέξω ὡς εἰσὶ Ἕλληνες, πρὸς δὲ καὶ οἱ τὸν ἐν Ὀλυμπίῃ διέποντες ἀγῶνα Ἑλληνοδίκαι οὕτω ἔγνωσαν εἶναι. Ἀλεξάνδρου γὰρ ἀεθλεύειν ἑλομένου καὶ καταβάντος ἐπ’ αὐτὸ τοῦτο οἱ ἀντιθευσόμενοι Ἑλλήνων ἐξεῖργόν μιν, φάμενοι οὐ βαρβάρων ἀγωνιστέων εἶναι τὸν ἀγῶνα ἀλλὰ Ἑλλήνων. Ἀλέξανδρος δὲ ἐπειδὴ ἀπέδεξε ὡς εἴη Ἀργεῖος, ἐκρίθη τε εἶναι Ἕλλην καὶ ἀγωνιζόμενος στάδιον συνεξέπιπτε τῷ πρώτῳ. >>
  • Ηρόδοτος Α΄ βιβλίο 56 (έχουμε αναφερθεί στην αρχή του άρθρου).
  • Ηρόδοτος Η΄ βιβλίο 43 (8.43.1 στο TLG Herod. – Historiai) καθιστά σαφή την συγγενική καταγωγή των Δωριέων και των Μακεδόνων:
    <<Ἐστρατεύοντο δὲ οἵδε. Ἐκ μὲν Πελοποννήσου Λακεδαιμόνιοι ἑκκαίδεκα νέας παρεχόμενοι, Κορίνθιοι δὲ τὸ αὐτὸ πλήρωμα παρεχόμενοι τὸ καὶ ἐπ’ Ἀρτεμισίῳ· Σικυώνιοι δὲ πεντεκαίδεκα παρείχοντο νέας, Ἐπιδαύριοι δὲ δέκα, Τροιζήνιοι δὲ πέντε, Ἑρμιονέες δὲ τρεῖς, ἐόντες οὗτοι πλὴν ἙρμιονέωνΔωρικόν τε καὶ Μακεδνὸν ἔθνος , ἐξ Ἐρινεοῦ τε καὶ Πίνδου καὶ τῆς Δρυοπίδος ὕστατα ὁρμηθέντες.>>
  • Υπάρχει ένα αριθμός αρχαίων Ελλήνων οι οποίοι όταν αναφέρονται στην Ελλάδα εννοούν την περιοχή από τον Πηνειό ποταμό μέχρι και την Πελοπόννησο, αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτα διότι και η Σικελία ήταν Ελλάδα, και η Ιωνία ήταν Ελλάδα και η Κρήτη ήταν Ελλάδα και η Μακεδονία ήταν Ελλάδα. Υπάρχει λοιπόν μια διαφοροποίηση των εννοιών στην σύγχρονη και στην αρχαία Ελλάδα την οποία την εκμεταλλεύονται διάφοροι παραχαράκτες προς ιδίων όφελος. Έτσι από τους αρχαίους έχουμε αναφορές στην γεωγραφική έκταση Ελλάς αλλά από τους ίδιους και από άλλους αναφορές στην σημερινή έννοια Ελλάδα – και πληθυσμός Ελληνικός. Έχουμε λοιπόν τον Στράβωνα (Η΄334), (Η΄129), (Η΄323) στα γεωγραφικά του να τονίζει αυτή την διαφοροποίηση και να λέει ότι δύο συστήματα (γεωγραφικά) έχει η Ελλάς το ένα εντός ισθμού και το άλλο εκτός. Και επίσης ο Σκύλαξ στο Περίπλω 33 γράφει <<…Μετά δέ Μολοττίαν Αμβρακία πόλις Ελληνίς… Έντευθεν άρχεται η Ελλάς, συνεχής είναι μέχρι Πηνειού ποταμού και Ομολίου Μαγνητικής πόλεως…>>. Ο Αθηναίος στο 13 συμπληρώνει πάλι <<Ότι η μεν Ελλάς από Πελοποννήσου την αρχήν λαμβάνει, ην μέχρι του Μαγνήτων αφορίζω κόλπου>>
  • Υπάρχουν και αυτοί όμως που μιλάνε πιο οικουμενικά για τον όρο Ελλάς:
    ο Πολύβιος στο Ζ΄9,1 κεξ. << ἐναντίον θεῶν πάντων ὅσοι Μακεδονίαν καὶ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα κατέχουσιν…>>.
  • Ο Διονύσιος ο περιηγητής στο έργο του εν Οικουμένης Περιηγήσει (στίχος 398) ο οποίος οριοθετεί την Ελλάδα από την θράκη και κάτω: <<πρὸς δὲ νότον, μάλα πολλὸν ὑπὸ Θρῄκην ἐρίβωλον Ὠρικίην θ’ ὑπὲρ αἶαν, ἐρείδεται Ἑλλάδος ἀρχή…>>
  • Ο Ευστάθιος θέλοντας να συμπληρώσει τον Διονύσιο και τον Πολύβιο λέει στο έργο του Παρεκβολαίς εις Διονύσιον στίχος 321: <<Ἔοικε δὲ ὅτι καὶ ὁ Διονύσιος Ὠρίκους οἶδεν, οὓς καὶ ὁ Πολύβιος· ἐν γοῦν τοῖς ἑξῆς ἐρεῖ περὶ τὴν Ὠρικίαν γῆν εἶναι τὴν τῆς Ἑλλάδος ἀρχὴν>>
  • Ο Στράβων τώρα συγκαταλέγει την Μακεδονία στην Ελλάδα, αφού αναφέρεται στους Ιλλυρίους και στους Θράκες και όχι στη Μακεδονία άρα αυτή την προσθέτει με την Ελλάδα <<τρίτην δὲ τὴν κατὰ Μαλέας καὶ Σούνιον, ἐφ’ ἧς ἡ Ἑλλὰς πᾶσα καὶ ἡ Ἰλλυρὶς καὶ τῆς Θρᾴκης τινά>> (Γ.Ν.Χατζιδάκις)…Είναι λοιπόν πασιφανές να καταλαβαίνουμε κάθε στιγμή σε ποια έννοια Ελλάς αναφέρεται ο εκάστοτε συγγραφέας δια να κατανοήσουμε καλύτερα την ουσία του κειμένου που μας παρουσιάζει…Εξίσου σημαντικό είναι να κατανοήσουμε και ότι οι αρχαίοι από κάποιο σημείο και μετά της ιστορίας είχαν αποβάλει την εθνολογική φυλετική ιδιότητα στο όνομα Έλλην και θεωρούσαν ως Έλλην αυτόν τον οποίο μετείχε της Ελληνικής παιδείας προπαντώς αλλά και αυτόν τον άνθρωπο τον πολιτισμένο που ζει σε χώρα πολιτισμένη και εξημερωμένη, αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στον Ισοκράτη (Πανηγ.) όπου μας λέει: <<Τοσοῦτον δ’ ἀπολέλοιπεν ἡ πόλις ἡμῶν περὶ τὸ φρονεῖν καὶ λέγειν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὥσθ’ οἱ ταύτης μαθηταὶ τῶν ἄλλων διδάσκαλοι γεγόνασιν, καὶ τὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκεν μηκέτι τοῦ γένους, ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας.>>
  • Ένα πολύ ουσιαστικό απόσπασμα που τονίζει ο κ. Γ. Ν. Χατζιδάκις είναι και το εξής του Κουρτίου (είναι στα λατινικά) ο οποίος διηγούμενος την δίκη του Φιλώτα υπό του Μεγάλου Αλεξάνδρου μας λέει ότι ο Φιλώτας δίστασε να απολογηθεί διότι λέγει ο Αλέξανδρος προς αυτόν <<Κατά τον Φιλώταν άρα άνδρες εν τω στρατώ παρευρισκόμενοι και εκ της άλλης Ελλάδος καταγόμενοι ουχί εκ Μακεδονίας, όντες δε πολυάριθμοι θα κατενόουν τον λόγον αυτού εκολώτερον, αν εξεφωνείτο εν τη συνήθει γλώσση ή αν εν τη Μακεδονική.>> (Μετάφραση Χατζιδάκι) Σε αυτό το εδάφιο λοιπόν ο Μ. Αλέξανδρος καλεί τον Φιλώτα να μιλήσει στην κοινή αττική διάλεκτο διότι υπάρχουν πολλοί άνδρες οι οποίοι δεν είναι από την Μακεδονίαν και άρα θα μπορούσαν να καταλάβουν ευκολότερα(!) την κοινή από την μακεδονική διάλεκτο… Εαν όπως υποστηρίζουν οι ξένοι η Μακεδονική ήταν ξένη γλώσσα και όχι διάλεκτος τότε δεν θα καταλάβαινε κανείς από τους λοιπούς Έλληνες…
  • Ο Φίλιππος αποκαλεί τους Ρωμαίους βάρβαρους, δεν θα το έκανε εαν δεν ήταν Έλληνας. Λίβιος ΛΑ,34 λατ. και Πλούταρχος Παράλληλοι βίοι – Πύρρος: <<τάξις μέν εἶπεν ὦ Μεγάκλεις αὕτη τῶν βαρβάρων οὐ βάρβαρος, τὸ δ’ ἔργον εἰσόμεθα. >> (Μετάφραση Χατζιδάκι)
  • Οι Μακεδόνες αποκαλούν τους Ρωμαίους βάρβαρους, επίσης δεν θα το έκαναν εαν δεν ήταν Έλληνες. Πολύβιος ΙΗ΄ ,22, 8:
    <<κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν ἕτερος ἐφ’ ἑτέρῳ τῶν ἐκ τῆς ἐφεδρείας Μακεδόνων ἔθει πρὸς τὸν Φίλιππον, ἀναβοῶν Βασιλεῦ, φεύγουσιν οἱ πολέμιοι· μὴ παρῇς τὸν καιρόν· οὐ μένουσιν ἡμᾶς οἱ βάρβαροι· σὴ νῦν ἐστιν ἡμέρα, σὸς ὁ καιρός…>>
  • Οι Μακεδόνες ονομάζουν τους Ρωμαίους βάρβαρους μπροστά στους λοιπούς Έλληνες: Πλούταρχος, εν βίω Φλαμιν. Γ΄ : <<ἀκούοντες γὰρ (οι άλλοι Έλληνες) τῶν Μακεδόνων, ὡς ἄνθρωπος ἄρχων βαρβάρου στρατιᾶς ἔπεισι, δι’ ὅπλων πάντα καταστρεφόμενος καὶ δουλούμενος, εἶτ’ ἀπαντῶντες ἀνδρὶ τήν θ’ ἡλικίαν νέῳ καὶ τὴν ὄψιν φιλανθρώπῳ, φωνήν τε καὶ διάλεκτον Ἕλληνι, καὶ τιμῆς ἀληθοῦς ἐραστῇ, θαυμασίως ἐκηλοῦντο, καὶ τὰς πόλεις ἀπιόντες ἐνεπίμπλασαν εὐνοίας τῆς πρὸς αὐτόν, ὡς ἐχούσας ἡγεμόνα τῆς ἐλευθερίας. >>
  • Μετά την μάχη της Ισσού ο Μ. Αλέξανδρος έστειλε επιστολή στον Δαρείο η οποία έλεγε ότι: Αρριανός Ανάβασις 2.14.4: <<ἡ δὲ ἐπιστολὴ ἡ Ἀλεξάνδρου ἔχει ὧδε· Οἱ ὑμέτεροι πρόγονοι ἐλθόντες εἰς Μακεδονίαν καὶ εἰς τὴν ἄλλην Ἑλλάδα κακῶς ἐποίησαν ἡμᾶς οὐδὲν προηδικημένοι· ἐγὼ δὲ τῶν Ἑλλήνων ἡγεμὼν κατασταθεὶς καὶ τιμωρήσασθαι βουλόμενος Πέρσας διέβην ἐς τὴν Ἀσίαν, ὑπαρξάντων ὑμῶν.>> Σε αυτή την επιστολή φαίνεται καθαρά ότι ο Αλεξανδρος ταυτίζει τη Μακεδονία με την υπόλοιπη Ελλάδα και τα δεινά που πέρασε η Μακεδονία μαζί με την νότια Ελλάδα από τους Πέρσες. Και τονίζει ότι αυτός ως αρχιστράτηγος των Ελλήνων είλθε να τους τιμωρήσει… (Μ. Σακελλαρίου)
  • Η φράση <<Μακεδονία και η άλλη Ελλάς>> και η φράση <<οι Μακεδόνες και οι άλλοι Έλληνες>> συναντάται και στην συνθήκη που έκανε ο Φίλιππος ο Ε΄ με τον Αννίβα: Πολύβιος 7.8.9: Ὅρκος, ὃν ἔθετο Ἀννίβας ὁ στρατηγός, Μάγωνος, Μύρκανος, Βαρμόκαρος, καὶ πάντες γερουσιασταὶ Καρχηδονίων οἱ μετ’ αὐτοῦ καὶ πάντες Καρχηδόνιοι στρατευόμενοι μετ’ αὐτοῦ πρὸς Ξενοφάνη Κλεομάχου Ἀθηναῖον πρεσβευτήν, ὃν ἀπέστειλε πρὸς ἡμᾶς Φίλιππος ὁ βασιλεὺς Δημητρίου ὑπὲρ αὑτοῦ καὶ Μακεδόνων καὶ τῶν συμμάχων, ἐναντίον Διὸς καὶ Ἥρας καὶ Ἀπόλλωνος, ἐναντίον δαίμονος Καρχηδονίων καὶ Ἡρακλέους καὶ Ἰολάου, ἐναντίον Ἄρεως, Τρίτωνος, Ποσειδῶνος, ἐναντίον θεῶν τῶν συστρατευομένων καὶ Ἡλίου καὶ Σελήνης καὶ Γῆς, ἐναντίον ποταμῶν καὶ λιμένων καὶ ὑδάτων, ἐναντίον πάντων θεῶν ὅσοι κατέχουσι Καρχηδόνα, ἐναντίον θεῶν πάντων ὅσοι Μακεδονίαν καὶ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα κατέχουσιν…
  • Το – 217 ο Αγέλαος από την Ναύπακτο, μιλώντας σε συγκέντρωση στην οποία λάμβανε μέρος ο Φίλιππος ο Ε΄ και αντιπρόσωποι των συμμάχων του εξέφρασε την επιθυμία να σταματήσουν οι εμφίλιοι ενδοελληνικοί πόλεμοι. Πολύβιος 5.103.9: <<ὧν τὰς μὲν πλείους παρήσομεν διὰ τὸ μηδὲν ἔχειν ἄξιον μνήμης, τῆς δ’ Ἀγελάου τοῦ Ναυπακτίου παραινέσεως ποιησόμεθα μνήμην, ᾗ κατὰ τὴν πρώτην ἔντευξιν ἐχρήσατο πρός τε τὸν βασιλέα καὶ τοὺς παρόντας συμμάχους. ὃς ἔφη δεῖν μάλιστα μὲν μηδέποτε πολεμεῖν τοὺς Ἕλληνας ἀλλήλοις>>
  • Το – 211 ο Λυκίσκος εκπρόσωπος των Ακαρνάνων χαρακτήρισε τους Μακεδόνες ομοεθνείς των Αχαιών: Πολύβιος 9.37.1: <<ἀλλ’ οὐ τἀναντία· τότε μὲν γὰρ ὑπὲρ ἡγεμονίας καὶ δόξης ἐφιλοτιμεῖσθε πρὸς Ἀχαιοὺς καὶ Μακεδόνας ὁμοφύλους καὶ τὸν τούτων ἡγεμόνα Φίλιππον· νῦν δὲ περὶ δουλείας ἐνίσταται πόλεμος τοῖς Ἕλλησι πρὸς ἀλλοφύλους ἀνθρώπους…>>
  • Ακόμη και τον + 2ο αιώνα οι Εφέσιοι έγραψαν σε ένα ψήφισμά τους: <<Παρά δε Μακεδόσιν και τοις λοιποίς έθνεσιν τοις Ελληνικοίς>> Sig 867, σττ.38-40 (Μ. Σακελλαρίου).
  • Ο Θεόπομπος δια στόματος Πολυβίου συγκαταλέγει τους Μακεδόνες στους Έλληνες και τις πράξεις του Φιλίππου και των Μακεδόνων στις Ελληνικές: Πολύβιος 8.11.4.: <<μεταλαβὼν δὲ τὴν ὑπόθεσιν τὰς Φιλίππου πράξεις προύθετο γράφειν. καίτοι γε πολλῷ σεμνότερον ἦν καὶ δικαιότερον ἐν τῇ περὶ τῆς Ἑλλάδος ὑποθέσει τὰ πεπραγμένα Φιλίππῳ συμπεριλαβεῖν ἤπερ ἐν τῇ Φιλίππου τὰ τῆς Ἑλλάδος.>>
  • Υπάρχει και η μαρτυρία του Αυτοκράτορα Ιουλιανού τον οποίον οι χριστιανοί ονόμασαν παραβάτη λόγω της Ελληνοπρεπούς σκέψεως και ροπής του ο οποίος μας λέει στο έργο του “Εγκώμιο στην Αυτοκράτειρα Ευσεβία” αναφερόμενος στην Ελληνικότητα των Θεσσαλονικέων: “Τόσα μπορώ ίσως να πω χωρίς πολυλογίες και χωρίς να γίνω κουραστικός… Ότι είναι από γενιά καθεαυτού Ελληνική, από τους πιο γνήσιους Έλληνες, και πόλη της είναι η μητρόπολη της Μακεδονίας. Και επίσης: Μήπως χρειάζονται μεγαλύτερες αποδείξεις της παλαιάς δόξας και του μεγαλείου της Μακεδονίας; Και ο πιο σπουδαίος τόπος της Μακεδονίας είναι εκείνη η πόλη που έχτισαν, μετά την συντριβή των Θεσσαλών, νομίζω, και που πείρε το όνομά της από τη νίκη εναντίον τους… (μιλώντας για τη θεσσαλονίκη)…”
  • Ιδιαίτερα κατατοπιστικός είναι ο Στράβωνας ο οποίος μας λέγει στο έβδομο βιβλίο του αναφερόμενος στη βόρειο Ελλάδα: “ Λοιπὴ δ’ ἐστὶ τῆς Εὐρώπης ἥ τε Μακεδονία καὶ τῆς Θρᾲκης τὰ συνεχῆ ταύτῃ μέχρι Βυζαντίου καὶ ἡ Ἑλλὰς καὶ αἱ προσεχεῖς νῆσοι. ἔστι μὲν οὖν Ἑλλὰς καὶ ἡ Μακεδονία·” Το οποίο σε μετάφραση μας λέει: Απομένει από την Ευρώπη η Μακεδονία, τα γειτονικά μέρη της Θράκης έως το Βυζάντιο, η Ελλάδα και τα κοντινά νησιά. Και η Μακεδονία βεβαίως είναι Ελλάδα!!!!! Και πιο κάτω στο απόσπασμά του 7.1.21.5 πάλι στο έβδομο βιβλίο μιλώντας για τη Θεσσαλονίκη την επονομάζει πρωτεύουσα της Μακεδονίας: “εἶτα Θεσσαλονίκεια Κασάνδρου κτίσμα ἐν ἄλλοις τετταράκοντα καὶ ἡ Ἐγνατία ὁδός. ἐπωνόμασε δὲ τὴν πόλιν ἀπὸ τῆς ἑαυτοῦ γυναικὸς Θεσσαλονίκης, Φιλίππου δὲ τοῦ Ἀμύντου θυγατρός, καθελὼν τὰ ἐν τῇ Κρουσίδι πολίσματα καὶ τὰ ἐν τῷ Θερμαίῳ κόλπῳ περὶ ἓξ καὶ εἴκοσι καὶ συνοικίσας εἰς ἕν· ἡ δὲ μητρόπολις τῆς νῦν Μακεδονίας ἐστί.” Μας λέει δηλαδή ότι η Θεσσαλονίκη είναι κτίσμα του Βασιλέα της Μακεδονίας Κασσάνδρου (-315) και ονόμασε την πόλη από το όνομα της γυναίκας του της Θεσσαλονίκης που ήταν θυγατέρα του Φιλίππου του Β’ (και αδελφή του Αλεξάνδρου του Μέγα), υιού του Αμύντα. Χάλασε τους οικισμούς του στην Κρουσίδα και γύρω από τον Θερμαίο κόλπο, κάπου είκοσι έξι, και τους μάζεψε σε ένα οικισμό. Είναι η μητρόπολη της σημερινής Μακεδονίας!!!
  • Επίσης ένα ακόμη πολύ καλό στοιχείο που μας έρχεται από τον Στράβωνα είναι ότι οι Θεσπρωτοί και οι Μολοσσοί λένε τους γέρους τους πελίους και τις γραίες τους πελίες… Ακριβώς το ίδιο έκαναν όπως μας λέει και ο Στράβων και οι Μακεδονές και οι Λάκωνες (Σπαρτιάτες) και οι Μασσαλιώτες…. Ακολουθεί το απόσπασμα: “ Ὅτι κατὰ Θεσπρωτοὺς καὶ Μολοττοὺς τὰς γραίας πελίας καὶ τοὺς γέροντας πελίους, καθάπερ καὶ παρὰ Μακεδόσι· πελιγόνας γοῦν καλοῦσιν ἐκεῖνοι τοὺς ἐν τιμαῖς, καθὰ παρὰ Λάκωσι καὶ Μασσαλιώταις τοὺς γέροντας· ὅθεν καὶ τὰς ἐν τῇ Δωδωναίᾳ δρυῒ μεμυθεῦσθαι πελείας φασίν”Αξιοσημείωτο είναι να αναφέρουμε μια περσική επιγραφή που έχει βρεθεί, του έτους – 513 η οποία αναφέρει όλους τους λαούς που ήταν υποτελείς στην Περσική αυτοκρατορία. Ένας από τους λαούς αυτούς ονομάζεται“Yauna Takabara” που σημαίνει στα Περσικά <<Ίωνες με κάλυμμα της κεφαλής όμοιο με ασπίδα>> , είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι ανατολικοί λαοί στους Έλληνες αναφέρονται ως Ίωνες (γιαβάνα – γιαβάνες) από την άλλη το κάλυμμα της κεφαλής αναγνωρίστηκε πολύ εύκολα σε μακεδονικά νομίσματα. Το επιχείρημα ενισχύεται διότι σε μετέπειτα περσική επιγραφή του – 478 ή – 479 έτος που οι Μακεδόνες πολεμούσαν με τους Πέρσες το ίδιο όνομα δεν εμφανίζεται. (Μ. Σακελλαρίου)Αντίλογος στις ξένες κατηγορίες:Οι κατηγορίες των ξένων όσων αναφορά ότι σε κάποια χωρία Ελλήνων συγγραφέων αναφέρονται οι βασιλείς των Μακεδόνων ως βάρβαροι δεν ευσταθούν! Δεν κατανοούν ότι σε αυτή την περίπτωση τους χαρακτηρίζουν έτσι λόγω άσεμνης και βάρβαρης και άλλοτε βίαιας συμπεριφοράς αλλά και λόγω πολιτικών και ρητορικών λόγων, όπως στην περίπτωση του Δημοσθένη, ο οποίος δεν μπορούσε να δεχθεί να παρατήσει την Δημοκρατική Αθηναϊκή ηγεμονία και να τεθεί κάτω από καθεστώς βασιλείας του Φιλίππου του Β΄ του βασιλέα των Μακεδόνων. Ήταν δύο αντίροπες πολιτικές δυνάμεις από την μια η Μακεδονία με κληρονομική βασιλεία και από την άλλη η Δημοκρατική Αθήνα, είναι λογικό ο Δημοσθένης να εξοργίζεται… Δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά που να λένε βάρβαρους τους Μακεδόνες (τον λαό), οι μόνες αναφορές είναι να αποκαλούν βάρβαρους τους βασιλείς του με βάση τους λόγους που αναφέραμε…Ο χαρακτηρισμός φιλέλλην που αποδόθηκε στον Αλέξανδρο τον Α΄ δεν αποτελεί απόδειξη ότι οι Μακεδόνες δεν είναι Έλληνες, εξάλλου σε πολλά χωρία διαφόρων Ελλήνων συγγραφέων πολύ είναι οι Έλληνες εκείνοι οι οποίοι διεκδικούν τον αυτόν τίτλο[18]. Είναι όπως λέμε φιλόπατρις σήμερα….Σε όσα αποσπάσματα ο Αλέξανδρος καλεί τον στρατό του ως “Μακεδόνες και Έλληνες” δεν το κάνει με φυλετική διαφοροποίηση αλλά λαμβάνωντας κάθε φορά διαφορετική διοικητική στάση… Ήταν βασιλέας και συμπατριώτης για τους Μακεδόνες και Αρχιστράτηγος των υπόλοιπων Ελλήνων… Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο απλοϊκά σκέφτονται οι ξένοι κατήγοροι της Ελληνικότητας της Μακεδονίας…Οι Σκλάβοι – Σλάβοι στην Ελλάδα, πότε και που εμφανίστηκαν.Όπως μας αναφέρει ο Γερμανός ιστορικός Καρλ Χοπφ, η πρώτη μεγάλη επιδρομή των σλαβικών φυλών στην Ελλάδα έγινε το 577 μ.χ. ενώ ζούσε ο Ιουστίνος ο Β΄ ο Νεότερος (565 – 578) αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Ο Ιωάννης ο Εφέσου αναφέρει ότι οι Σκλαβήνοι [20] διέσχισαν τότε ολόκληρη την Ελλάδα και τις επαρχίες της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, όπου κατέλαβαν πολλές πόλεις και χωριά καταστρέφοντας, λεηλατώντας και πυρπολώντας τα πάντα…. << Κυρίευσαν την χώρα και κατοίκησαν εκεί ελεύθερα σαν να ήταν δική τους. Αυτό διήρκεσε τέσσερα χρόνια έως το 582, όσο δηλαδή ο αυτοκράτορας πολεμούσε εναντίον των Περσών… Την ίδια αυτή πληροφορία αναφέρει και ο ιστορικός Μένανδρος (6ου αιώνος) όπου και αυτός τονίζει τις καταστροφές που έκαναν οι Σκλαβήνοι… Αυτοί ήταν λοιπόν οι Σκλαβήνοι – Σκλάβοι – Σλάβοι οι οποίοι ήρθαν στο προσκήνιο 3.000 σχεδόν χρόνια μετά της συνεχούς παρουσίας Ελληνισμού στην Μακεδονία… Από που και ως που έχουν το θράσος να επικαλλούνται και χρησιμοποιούν Εθνικά Ελληνικά ονόματα και σύμβολα;;; Ας σημειώσουμε εδώ και μια άλλη πληροφορία που μας δίνει ο Ξ. Λίβας στην Αιγηίδα ότι οι Έλληνες τους αποκαλούσαν Σκλάβους των Αβάρων και διαυτό έμεινε σαν εθνικό τους όνομα το Σκλάβοι – Σλάβοι (ομοίως και στην Αγγλική Slavs – Slaves)!!! Επίσης ο ίδιος πάλι ιστορικός μας αναφέρει ότι αν και υπήρξε ιστορικά σε ορισμένες περιοχές της Μακεδονίας ανάμιξη σλαβικών φύλων με Ελληνικά αυτή ήταν πολύ μικρή και χάθηκε στο βάθος της ιστορίας υπό την επικρατέστερη Ελληνική παρουσία στην περιοχή η οποία τονώθηκε ακόμη παραπάνω με την άφιξη των Ελλήνων από την ανατολική Θράκη, τον Πόντο και την Μικρά Ασία… Λίγα ονόματα κυρίως χωριών μας θυμίζουν σήμερα αυτή την σλαβική παρουσία τα οποία και αυτά τείνουν να εξαφανιστούν αφού χρησιμοποιούνται σήμερα τα καθαρά Ελληνικά ονόματα… Αλλά παρόλα αυτά ο Ελληνισμός διατήρησε τα Εθνικά του ανθρωπομετρικά Ελληνικά στοιχεία και την εγχώρια Ελληνική του γλώσσα ξεπερνώντας για ακόμη μια φορά τα προβλήματα….. Τότε τους ονόμαζαν Σκλάβους – Σλάβους διότι ήταν σκλάβοι των Βουλγαροαβάρων, σήμερα είναι σκλάβοι των Αμερικανών Αγγλοσαξόνων, ο ρόλος τους μια ζωή παραμένει ο ίδιος ΣΚΛΑΒΟΙ – ΥΠΟΤΕΛΕΙΣ…..Επίσης σημαντικό θα ήταν να μην ξεχνάνε οι ιμπεριαλιστές γείτονες ότι και την αυτή την ίδια την γλώσσα τους την χρωστάνε στον Ελληνισμό…..


    Τελικά συμπεράσματα που όλα συντελούν – αποδεικνύουν την πλήρη Ελληνικότητα της Μακεδονίας.

    • Η πανάρχαια παράδοση κατά την οποίαν οι Δωριείς αποσπάσθηκαν από τους Μακεδόνες!
    • Η αυτογνωσία των Μακεδόνων Βασιλέων!
    • Η Περσική επιγραφή που βρέθηκε, και ο συσχετισμός των δεδομένων της με αντίστοιχα Ελληνικά!
    • Η μαρτυρία του Ελλανίκου που έζησε μέσα στη Μακεδονική αυλή και είναι από τους πιο παλαιούς συγγραφείς!
    • Το πλήθος των αρχαιολογικών ευρημμάτων που μαρτυρούν την Ελληνικότητα της Μακεδονίας!
    • Το πλήθος των αναφορών περί Ελληνικότητας της Μακεδονίας από αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς! Οποιαδήποτε αντίθετη άποψη έγινε ή από εξωτερικούς παρατηρητές οι οποίοι μπορούσαν να επηρεαστούν ή για λόγους πολιτικούς – ρητορικούς ή από εχθρούς των Μακεδόνων και των βασιλέων τους!
    • Η Μακεδονική – Δωρική που έχει αποδειχθεί ως ακόμη μια διάλεκτος της Ελληνικής!
    • Τα Ελληνικά ονόματα των Μακεδόνων!
    • Τα Ελληνικά ήθη, έθιμα και Μύθοι των Μακεδόνων!
    • Η Ελληνική πατρώα θρησκεία των Μακεδόνων! (ίδιοι θεοί – ημίθεοι – ήρωες)!
    • Το ιερό όρος όλων των Ελλήνων ο Όλυμπος βρισκόταν στην Μακεδονία και ο Στράβων το ονομάζει πανύψηλο μακεδονικό όρος.[19]
    • Οι Μούσες οι οποίες λατρευόταν σε όλη την Ελλάδα, κατά κοινή αποδοχή καταγόταν από την Μακεδονία (Πιερίδες).
    • Τα Ελληνικά θέατρα των Μακεδόνων που παίζονταν τραγωδίες και κωμωδίες ποιητών προερχόμενοι από διάφορα μέρη της Ελλάδος και μιλούσαν ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!!
    • Η Μακεδονική αρχιτεκτονική η οποία είναι Ελληνική!


    Το τελικό συμπέρασμα είναι ένα η Μακεδονία ήταν, είναι και θα παραμείνει Ελληνική… Η αρχαία γλώσσα της είναι από τις πιο παλιές Ελληνικές διαλέκτους σε σημείο που λεξικογράφοι του παρελθόντος να την χρησιμοποιούν για να αποδείξουν την Ελληνικότητα διαφόρων δύσκολων λέξεων…




    Υποσημειώσεις:

    [1] Στον Όμηρο συναντάται η λέξη μακεδνός με την σημασία ψηλός – ψηλόκορμος (Οδ. Η,106) “Οία τε φύλλα μακεδνής αιγείροιο”.
    [2] Ο Ελλάνικος ήταν Μιτυληναίος ιστορικός, υιός του Ανδρομένους ο οποίος έζησε στην αυλή του βασιλέα Αμύντα του Α΄ της Μακεδονίας κατά τους χρόνους του Ευρυπίδου και του Σοφοκλέους (- 5ος αιώνας). Έγραψε πολλά διηγήματα… (Λεξικό Σουΐδα). Επειδή μιλούσε την Αιολική διάλεκτο (Μιτυλήνη) όταν πήγε στην Μακεδονία αναγνώρισε την πατρώα του διάλεκτο λόγω των πολλών κοινών στοιχείων των δύο διαλέκτων.
    [3] Τα Δωρικά έθνη ήταν τα εξής: οι Υλλείς, οι Μακεδνοί, οι Πάμφυλοι, οι Δυμάνες και οι Ηπειρώτες. (Οι Μάγνητες ήταν τμήμα των Μακεδνών)…
    [4] Ο Δώρος ήταν υιός του Έλληνα και της Ορσηίδας και κατά συνέπεια εγγονός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Έχει αδελφό του τον Αίολο(!) τον επώνυμο γενάρχη των Αιόλων (η κοινή καταγωγή των Αιόλων και των Μακεδόνων εμπλουτίζεται από παντού και ιστορικά – μυθολογικά αλλά και γλωσσικά…) Υπάρχει και δεύτερη εκδοχή όπου θέλει τον Δώρο υιό του Απόλλωνα και της Φθίας και αδελφό του Λαόδοκου και του Πολυποίτη. Τα τρία αδέρφια σκοτώθηκαν στα βόρεια του Κορινθιακού κόλπου από τον Αιτωλό, τον υιό του Ενδυμίωνα, που τους πήρε το βασίλειο της Αιτωλίας (Μυθολογικό λεξικό P. Grimal)
    [5] Η Θυία ήταν κόρη του Δευκαλίωνα. (Ησίοδος) + (Μυθολογικό λεξικό P. Grimal)
    [6] Ο Κάρανος ήταν ένας εκ των Ηρακλειδών ο οποίος με στρατό από την Ελλάδα (Άργος) πήγε στην Μακεδονία η οποία τότε ήταν άδοξη. Η Δυναστεία του βασίλεψε μέχρι και Αλεξάνδρου του Γ΄ του Μέγα.(Λεξικό Σουΐδα) *Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ήταν ο Περδίκκας ο Α΄, ο πρώτος βασιλέας της Μακεδονίας και ιδρυτής της δυναστείας των Τημενιδών βασιλέων της Μακεδονίας.*
    [7] Ο Τήμενος ήταν ένας από τους Ηρακλείδες, υιός του Αριστόμαχου και δισέγγονος του Ύλλου, του υιού του Ηρακλή και της Δηιάνειρας. Αυτή είναι η πιο διαδεδομένη γενεολογία. Υπήρχε βέβαια και η άλλη παράδοση που τον ήθελε εγγονό του Ύλλου και υιό του Κλεοδαίου που στην προηγούμενη παράδοση είναι ο παππούς του. Σ΄ αυτόν τον Τήμενο και τον αδερφό του Κρεσφόντη ανέθεσαν την κατάκτηση της Πελοποννήσου που όταν ολοκληρώθηκε ο Τήμενος πήρε το Άργος. (Μυθολογικό λεξικό P. Grimal)
    [8] Πλούταρχος, Βίος Αλεξάνδρου, 51.4
    [9] Πλούταρχος, Βίος Ευμένους, 14.4
    [10] Αυτή την έκφραση χρησιμοποιούν οι Σλαβοσκοπιανοί για να δηλώσουν την υποτιθέμενη γλώσσα τους, η οποία (έκφραση) δημιουργήθηκε εντελώς ξαφνικά (!) στα σαλόνια των μεγάλων δυνάμεων αρχικά τον 19ο αιώνα και τελικά υλοποιήθηκε τον 20 αιώνα…
    [11] Από την μελέτη του Μ. Σακελλαρίου στο βιβλίο του Γ. Μπαμπινιώτη “Η γλώσσα της Μακεδονίας”.
    [12] Οι Μακεδόνες όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες λάτρευαν τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου και τους λοιπούς μικρότερους θεούς και θεές, δηλαδή λάτρευαν τον Δία, τον Πλούτωνα, την Περσεφόνη, την Αθηνά, τον Απόλλωνα, τον Ερμή, την Εστία, τη Δήμητρα, τον Ηρακλή, τον Ορφέα, τους Διόσκουρους, τις Μούσες, τις Νηρηίδες, τις Νύμφες, τις Χάριτες και τους υπόλοιπους θεούς, ημίθεους και ήρωες της αρχαίας Ελλάδας. Επίσης επειδή οι επωνυμίες των θεών που χρησιμοποιούνταν στη Μακεδονία ήταν όλες καθαρά Ελληνικές, οι ξένοι ανθέλληνες υποστήριξαν ότι τις είχαν επιβάλλει οι βασιλείς της Μακεδονίας επί Φιλίππου και έπειτα είχαν εδραιώσει σαν επίσημη γλώσσα της Μακεδονίας την Αττική (κοινή) διάλεκτο. Αυτό όμως δεν ισχύει διότι έτσι δεν θα ονόμαζαν οι Μακεδόνες τη Άρτεμη Αγεμόνα αλλά θα την έλεγαν όπως και οι λοιποί Έλληνες Ηγεμόνη… (Μ. Σακελλαρίου).
    [13] Οι Μαινάδες (οι γυναίκες που έχουν κυριευτεί από μανία) είναι οι ιερές Βάκχες, οι συνοδοί του Διονύσου. Τις παριστάνουν γυμνές ή ημίγυμνες φορώντας ένα ελαφρύ πέπλο που μόλις κρύβει την γύμνια τους. Φορούν στεφάνι από κισσό, στο χέρι κρατούν θύρσο, κάποτε κάνθαρο, και παραδίνονται σε έναν άγριο χορό παίζοντας δίαυλο ή χτυπώντας τύμπανο. Ήταν η προσωποποίηση των οργιαστικών πνευμάτων της φύσης. Στην Μυθολογία οι πρώτες Μαινάδες ήταν οι Νύμφες που ανέθρεψαν τον μικρό Διόνυσο. Τις οργιαστικές κινήσεις τους μιμόντουσαν οι ανθρώπινες Βάκχες. Οι Μαινάδες ασκούν επιρροή στα άγρια θηρία διαυτό τον λόγο τις βλέπουμε πάνω σε πάνθηρες, να κρατούν σε αγκαλιά μικρούς λύκους κ.α. (Μυθολογικό λεξικό P. Grimal).
    [14] Υπάρχει η εορτή Θαύλια των Δωριέων, ο Ζευς Θαύλιος των Θεσσαλών και ο Ζευς Θαύλων των Αθηνών…(Μ. Σακελλαρίου).
    [15][16] Αποδεικνύοντας ακόμη μία φορά την κοινή καταγωγή των Μακεδόνων με τους Μάγνητες. Εξάλλου αυτή η κοινή καταγωγή ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες (Ησίοδος). Η εορτή Εταιρείδια τελούνταν μόνο στη Μακεδονία και στη Μαγνησία, δεν έχει συναντηθεί αλλού…
    [17] Εκ του Ολόλαμπος, Ωγυγία Τόμος Α΄ “ Όλυμπος”.
    [18] Έτσι ονομάστηκε και ο Ιάσων των Φερών! (Ισοκράτης Φίλιππος 122).
    [19] <<μακεδονικόν όρος μετεωρότατον>> Στράβων Γεωγραφικά 7.329.14.
    [20] Λαός βουλγαροσλάβικης καταγωγής που ζούσε βόρεια των Καρπαθίων, γνωστός στην αρχαιότητα με το όνομα Νευροί…

     


     

    – ΝΕΑΣ (neas@mousaios.gr)


    Πηγές:

    – κ. Μιχαήλ Σακελλαρίου καθηγητής της αρχαίας ιστορίας και Πρόεδρος της ακαδημίας Αθηνών – “Η Εθνικότητα των Μακεδόνων”.
    – κ. Γεώργιος Ν. Χατζιδάκις καθηγητής γλωσσολογίας – “Περί του Ελληνισμού των Μακεδόνων Α΄ και Β΄” – Έτος εκδόσεως 1911.
    – Εγκυκλοπαίδεια Ήλιου, Τόμος 12 – “Μακεδονία”, Τόμος 7 – ”Ελλάς”.
    – Ωγυγία – Αθανάσιου Σταγειρίτου 1815 Βιέννη.
    – Ηρόδοτος – Ιστορίαι, Α΄ Βίβλος Κλειώ, Εκδόσεις Επικαιρότητα.
    – Ηρόδοτος – Ιστορίαι, Ε΄ Βίβλος Τερψιχόρη, Εκδόσεις Επικαιρότητα.
    – Ηρόδοτος – Ιστορίαι, Η΄ Βίβλος Ουρανία, Εκδόσεις Επικαιρότητα.
    – Ηρόδοτος – Ιστορίαι, Θ΄ Βίβλος Καλλιόπη, Εκδόσεις Επικαιρότητα.
    – Στραβων Γεωγραφικά Βίβλος Z΄ (Βόρεια Ελλάς) – Εκδόσεις Κάκτος.
    – Αρριανού – Αλεξάνδρου Ανάβασις – Εκδόσεις Κάκτος.
    – Μέγα λεξικόν όλης της Ελληνικής γλώσσης – Δημητράκου Δ.
    – Λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας – Μπαμπινιώτης Γ.
    – Η γλώσσα της Μακεδονίας – Μπαμπινιώτης Γεώργιος καθηγητής γλωσσολογίας.
    – Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής μυθολογίας – P. Grimal.
    – Ετυμολογικό λεξικό της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας, JP Hofmann.
    – Λεξικό της αρχαίας Ελληνικής, Μπαλτάς Χαρ.
    – Οι Σλάβοι στην Ελλάδα – Καρλ Χοπφ.
    – Η πλαστογράφηση της ιστορίας της Μακεδονίας – Νικόλαου Κ. Μάρτη.
    – Βεργίνα – Θυσαυροί, μύθοι και ιστορία της Μακεδονική γης – Λουκία Θεοδώρου και Βασιλική Γκράτζιου.
    – Η Ελληνικότητα της Μακεδονίας – Σαράντος Καργάκος.
    – Μακεδονία η γεωστρατηγική, η διαπραγμάτευση, η υπεράσπιση – Ν. Ι. Μέρτζος
    – Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Macedonian_Language
    http://el.wikipedia.org/wiki/Σλαβομακεδονική_γλώσσα
    http://www.ethnologue.com/show_language.asp?code=mkd
    http://el.wikipedia.org/wiki/Αρχαία_μακεδονική_γλώσσα
    http://el.wikipedia.org/wiki/Μακεδονία_(ορολογία)
    http://el.wikipedia.org/wiki/Κατάδεσμος_της_Πέλλας
    http://el.wikipedia.org/wiki/Αρχαία_Σπάρτη
    http://el.wikipedia.org/wiki/Δωριείς
    http://abnet.agrino.org/htmls/D/D009.html – Ιωάννης Μ. Ακαμάτης Επίκουρος καθηγητής ΑΠΘ.
    http://historyofmacedonia.wordpress.com/2006/06/20/ancient-macedonian-language-hoffman/
    http://history-of-macedonia.com/wordpress/2009/03/20/scientific-analysis-of-the-pella-curse-tablet-james-oneil-university-sydney/
    http://chania.panmacedonian.info/historyofmacedonia_in5.shtml
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=190288&ct=114&dt=03/08/2008 Μπαμπινιώτης Γ. Εφημερίς το Βήμα 3/08/08

Leave a Reply