«

»

Mar 09

Κρυμμένη η οργόνη μέσα στη σύγχρονη φυσική!

Γράφει και μεταφράζει:
ο Χρήστος Μουσουλιώτης

dna

 

 

Υπάρχει διάχυτη η εντύπωση στους φυσικούς, αλλά και σε όλους εκείνους που ασχολούνται με το ζήτημα ότι η σύγχρονη επιστήμη έχει ρίξει για τα καλά τον αιθέρα στο χρονοντούλαπο τής Ιστορίας προχωρώντας σε ανακαλύψεις και εξελίξεις που απέχουν έτη φωτός από τις απόψεις ύπαρξης τού αιθέρα. Ωστόσο οι ανακαλύψεις τής σύγχρονης επιστήμης στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν κάθε τόσο ότι ένα φάντασμα συνεχίζει να δρα εκεί έξω. Η βοή που προκαλεί ο ενεργειακός παλμός του σχηματίζει μια λέξη:

ΑΙΘΕΡΑΣ…

Το κείμενο που μεταφράστηκε και ακολουθεί γράφτηκε από τον επιστημονικό συνεργάτη των «Νιου Γιορκ Τάιμς» Μάλκολμ Μπράουν και αναφέρει το απρόσμενο. Παντού εκεί έξω και παντού μέσα συνεχίζει να υπάρχει κρυμμένο στους νόμους τής φυσικής το φάντασμα τού Αιθέρα.

«Κανένας δεν μπορεί να τον δει, να τον μυρίσει και να τον αγγίξει, ωστόσο η ανθρωπότητα φαίνεται ότι νιώθει την ύπαρξή του σχεδόν από τότε που υπήρχε η γραφή.

Πριν 23 αιώνες ο Αριστοτέλης υπέθεσε την ύπαρξή του υποστηρίζοντας ότι η φύση απεχθάνεται το κενό.[1] Στην αρχαία Ρώμη οι Στωικοί πίστευαν ότι υπήρχε ένα παγκόσμιο μέσο που ονόμαζαν ”πνεύμα”. Στον Μεσαίωνα οι λόγιοι το ονόμαζαν ”plenum” (αυτό που γεμίζει το χώρο) και στη συνέχεια εμφανίστηκε με την ονομασία ”αιθέρας”.
Αυτό το αιθερικό κάτι, με μια κάπως διαφορετική φύση, επιβίωσε ακόμα και μετά τις έρευνες τής σύγχρονης φυσικής, αν και φάνηκε ότι ο Αϊνστάιν το έριξε στον σκουπιδοτενεκέ των ανοησιών.

Στην πρόσφατη ενσάρκωσή του ο αιθέρας έχει μετεξελιχθεί στον παγκόσμιο ιστό των ”κβαντικών πεδίων”.[2] Αυτό το θέμα είναι δύσκολο να το εξηγήσεις αλλά στην ουσία είναι το κάτι που υπάρχει όταν δεν υπάρχει το τίποτα. Οι θεωρητικοί έχουν ξοδέψει πολλή φαιά ουσία για χάρη του. Κατά τον 19ο αιώνα μετά την κατανόηση ότι το φως ταξιδεύει με τη μορφή κυμάτων, πολλοί φυσικοί πίστευαν ότι αρκεί να υπάρχει ένα μέσο μετάδοσης τού φωτός κάτι παρόμοιο με τα κύματα που ταξιδεύουν στον ωκεανό, μέσα από το οποίο τα κύματα φωτός θα μπορούσαν να ταξιδεύουν ακόμα και στο διαστημικό κενό. Αυτό υπονοούσε ότι το κάτι – ο αιθέρας – διαπότιζε τα πάντα στο Σύμπαν, συμπεριλαμβανομένου τού κενού διαστήματος, ακόμα και εντός των ατόμων, όπως και το κενό μεταξύ των γαλαξιών.

Ωστόσο η εκδοχή τού αιθέρα κατά τον 19ο αιώνα ήταν ημιτελής. Η υπόθεση ήταν ότι καθώς η Γη κινείται διαμέσου τού συμπαντικού αιθέρα, θα έπρεπε να υπάρχει μια ανιχνεύσιμη διαφορά μεταξύ τής ακτίνας τής ταχύτητας τού φωτός που είναι προς τη φορά στροβιλισμού τής κίνησης της Γης από μια ακτίνα φωτός αντίθετης κατεύθυνσης προς αυτή. Ακριβώς όπως συμβαίνει με την ταχύτητα που διαφέρει όταν κολυμπά κάποιος ακολουθώντας το ρεύμα τού ποταμού ή αντίθετα σε αυτό.

Το 1887 διεξήχθη ένα κομβικό πείραμα από δύο Αμερικανούς ερευνητές τον Albert A. Michelson και τον Edward W. Morley στο οποίο δεν έγινε δυνατό να ανιχνευθεί οποιαδήποτε διαφορά στην ταχύτητα τού φωτός διαμέσου τού ωκεανού τού αιθέρα.[3]

Κατά το 1905 η θεωρία τής σχετικότητας έδωσε εντελώς νέα θεώρηση στην έννοια τού χώρου. Με τη γέννησή της έγινε σαφές ότι δεν ήταν αναγκαία η ύπαρξη τού αιθέρα ως μέσου διάδοσης τού φωτός. Ο χώρος και ο χρόνος – η περιοχή των τεσσάρων διαστάσεων τού Σύμπαντος  – όπως υπέθετε η σχετικότητα, ήταν ο σκηνικό όπου διαδραματίζονταν όλα τα φυσικά φαινόμενα, συμπεριλαμβανομένης τής διάδοσης τού φωτός.

Η θεωρία τού αιθέρα έπεσε σε δυσμένεια με την επικράτηση τής θεωρίας τής σχετικότητας τού Αϊνστάιν και αν ο αιθέρας επιβίωσε ως λέξη, έπρεπε να εγκαταλειφθεί το περιεχόμενο και η δράση του ως παγκόσμιο σταθερό μέσο που θα μπορούσε να ανιχνεύσει την απόλυτη κίνηση.

Αλλά στο πρόσφατο τεύχος τού περιοδικού ”Physics Today” ο Δρας Frank Wilczek από το Ινστιτούτο Ανώτερων Μελετών (Institute for Advanced Study) τού Πανεπιστημίου Πρίνστον στο Νιου Τζέρσι, γράφει ότι έχει δοθεί ένα κακό όνομα στον αιθέρα, κάτι που δεν του αξίζει, επειδή στην ουσία πρέπει να θεωρείται ως ο άμεσος απόγονος τής θεωρίας τού κβαντικού πεδίου.

Αυτό είναι μια λογική συνέπεια, σημειώνει ο Δρας Wilczek σε συνέντευξη που παραχώρησε. Η σύγχρονη θεωρία τού κβαντικού πεδίου είναι ή άμεση απόγονος τού ”αιθέρα”. Στο άρθρο του έγραψε ότι ‘‘υπάρχει ένα μύθος που επαναλαμβάνεται σε πολλές εκλαϊκευμένες αναφορές αλλά και σε συγγράμματα, ότι ο Αϊνστάιν κατακρήμνισε τον Αιθέρα στον σκουπιδοτενεκέ τής ιστορίας”. Στην πραγματικότητα, όπως έγραψε ο Δρας Wilczek, ο αιθέρας ”άλλαξε όνομα και ελάχιστα μεταμφιεσμένος κυριαρχεί στους αποδεκτούς νόμους τής φυσικής”.

theory-of-ether

Στο σκίτσο που συνοδεύει το άρθρο για τον αιθέρα, εμφανίζεται ο Αϊνστάιν να πετά τη θεωρία τού αιθέρα στον κάλαθο των αχρήστων και ένας έντρομος φυσικός να τη μαζεύει…

 

Σύμφωνα με αυτή την άποψη απροσδιόριστα κβαντικά πεδία πληρούν τα πάντα στο Σύμπαν ακόμα και τα κενά εντός των ατόμων και τα συμπαντικά κενά μεταξύ των γαλαξιών. Οποιοδήποτε πιθανό είδος σωματιδίου που είναι ικανό να υπάρχει διαθέτει το δικό του παγκόσμιο πεδίο που εκτείνεται στο διάστημα. Όταν οποιοδήποτε πεδίο τού κβαντικού πεδίου ”διεγείρεται” – καθώς είναι ”παστωμένο” από ενέργεια – τότε δημιουργεί τα πεδία που σχετίζονται με το σωματίδιο, ας πούμε ένα ηλεκτρόνιο ή ένα κουάρκ.

Ο εκλιπών Dr. Heinz R. Pagel στο βιβλίο του ”The Cosmic Code” έγραψε ότι το Σύμπαν μοιάζει να κάθεται σε γιγάντιες χορδές ενός κρεβατιού που κάθε μια από αυτές αντιστοιχεί στο κάθε ξεχωριστό σωματίδιο. Στα σημεία όπου οι κρεβατοχορδές – ή τα πεδία – είναι ισχυρά, εκεί αναδύεται η ύλη των σωματιδίων.

Σύμφωνα με την οπτική τού Dr. Pagel, οι κρεβατοχορδές αν και αλληλοδιαπλέκονται δεν επιδρούν άμεσα μεταξύ τους. Ωστόσο όλες είναι δυνατό να επιδράσουν σε ένα τρίτο πεδίο – ας πούμε ένα ηλεκτρομαγνητικό – κι έτσι αλληλοσυνδέονται όλα τα συσχετιζόμενα σωματίδια των τριών πεδίων. Παρόμοιες διαδικασίες υποθέτουμε ότι συνδέουν όλα τα άλλα συμπαντικά πεδία. Πολλά από αυτά βεβαίως μένει να τα ανακαλύψουμε. Ίσως με τη βοήθεια των νέων πανίσχυρων επιταχυντών.

Ο Pagel ήταν ένας προσγειωμένος φυσικός και καθόλου μυστικιστής. Ορισμένοι μη επιστήμονες έχουν δει τη θεωρία τού κβαντικού πεδίου ως μια ανανεωμένη έκδοση τού πανθεϊσμού η οποία θεωρεί ότι υφίσταται η παρουσία τής Υπέρτατης Θεότητας παντού στο Σύμπαν.

Ωστόσο η φυσική τού 20ού αιώνα απογυμνωμένη από τις θεολογικές συνδέσεις και βασισμένη στην κβαντική ηλεκτροδυναμική μάς έδειξε ότι ακόμα και το κενό τού διαστήματος, ακόμα κι αν είναι παντελώς άδειο από ύλη ή τις γνωστές ενέργειες, στην πραγματικότητα κοχλάζει από δραστηριότητα.

Για λόγους ευκολίας πολλοί φυσικοί θέλουν να πιστεύουν ότι όλη η ενέργεια τού Σύμπαντος είναι μηδενική. Ωστόσο ακόμα κι αν το δεχθούμε αυτό, συμβαίνουν απειροελάχιστες διακυμάνσεις που επιτρέπουν τη στιγμιαία ύπαρξη εικονικών σωματιδίων όλων των ειδών. Εάν κατά κάποιο τρόπο καταφέρει το εικονικό σωματίδιο και αποσπάσει ενέργεια από κάποια εξωτερική πηγή, τότε γίνεται αληθινό σωματίδιο, αλλιώς απλά εξαφανίζεται.

Αυτός ο τρόπος σκέψης δεν συνιστά μόνο μια λογική συνέχεια τής κβαντικής ηλεκτροδυναμικής. Έχει αποδειχθεί μέσω πολλών φαινομένων και πειραμάτων. Ένα σχετικό πείραμα, που μπορεί να γίνει κατανοητό ακόμα και από μη επιστήμονες, διεξήχθη πριν τρία χρόνια. Μεταξύ των συστατικών τού σύγχρονου αιθέρα – ή όπως αρέσει στους φυσικούς να τον αποκαλούν, τού κενού – είναι τα εικονικά κύματα.

Το 1948 ένας Ολλανδός φυσικός ο Hendrick B.G. Casimir προέβλεψε ότι ένα ζεύγος μεταλλικών πλακών τοποθετημένες η μια πολύ κοντά στην άλλη σε κενό χώρο θα εμποδίσουν οποιαδήποτε εικονικά κύματα που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από το μεταξύ τους υπάρχον διάστημα. Θα έχουμε λοιπόν λιγότερα κύματα (ενέργειας) μεταξύ των πλακών από όσα θα υπήρχαν σε ένα κενό χώρο. Το αποτέλεσμα θα είναι η εξωτερική (των πλακών) μικρή δύναμη να ωθεί τις πλάκες να ενωθούν.

 

 Σχηματική αναπαράσταση τής πειραματικής διάταξης με την οποία ανιχνεύεται η δύναμη  Kasimir,  δηλαδή η οργόνη ή ο αιθέρας.

Σχηματική αναπαράσταση τής πειραματικής διάταξης με την οποία ανιχνεύεται η δύναμη Kasimir, δηλαδή η οργόνη ή ο αιθέρας.

 

Για περίπου μισό αιώνα κανένας δεν είχε εξετάσει πειραματικά αυτή την πρόβλεψη, αν και οι φυσικοί θεωρούσαν τον ισχυρισμό ως αναπότρεπτο συμπέρασμα. Τελικά, το 1996 ο Δρας Steve K. Lamoreaux που εργαζόταν τότε στο Πανεπιστήμιο Washington στο Seattle δημιούργησε μια υπερβολικά ευαίσθητη συσκευή η οποία περιείχε δύο πλάκες Kasimir κι ένα σύστημα ζυγοστάθμισης, ολοκληρώνοντας έτσι το δύσκολο πείραμά του.

Η ελκτική δύναμη που διαπιστώθηκε ήταν γύρω στο 5% τής δύναμης που είχε προβλεφθεί θεωρητικά από την κβαντική ηλεκτροδυναμική, ένα γεγονός που συνιστούσε κολοσσιαία επιτυχία.

Το Νοέμβριο δύο ακόμα φυσικοί, οι Δόκτορες Unar Mlundeen και Anushree Roy από το πανεπιστήμιο τής Καλιφόρνιας στο Riverside εκτέλεσαν ένα πείραμα πολύ μεγαλύτερης ευαισθησίας, το οποίο έδειξε αποτέλεσμα στο όριο τού 1% τής τιμής που προέβλεπε η θεωρία.

Και άλλα κομμάτια δεδομένων έχουν βρεθεί στο Σύμπαν για την ύπαρξη ενός κενού πηγμένου από τον αόρατο αιθέρα – ή όπως αλλιώς ονομάζεται -. Οι αστροφυσικοί γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι υφίσταται πολύ λιγότερη ”ορατή ύλη” – που είναι άμεσα ανιχνεύσιμη – από αυτή που απαιτείται για να εξηγήσει πλήρως τις βαρυτικές δυνάμεις των γαλαξιών, των γαλαξιακών clusters και άλλων σωμάτων μεγάλης έκτασης. Η φύση των βαρυτικών δυνάμεων παραμένει άγνωστη, αλλά ένα γεγονός είναι σαφές. Το ”κενό” διάστημα είναι οτιδήποτε άλλο από κενό. Ο αιθέρας εξακολουθεί να ζει».[4]

 

Ο αιθέρας και η δύναμη Kasimir

Κλείνοντας, αξίζει να σημειώσω ότι υπήρξε μια σημαντική εξέλιξη πάνω στη δύναμη Kasimir, η οποία στην πραγματικότητα είναι μια ακόμα απόδειξη για την ύπαρξη τής οργόνης,[5] όταν το 2008 όταν ανακοινώθηκε πως η τιθάσευσή της θα οδηγήσει στην κατανόηση τής αντιβαρύτητας!

Το σκεπτικό βασίζεται στη δυνατότητα κατασκευής μικροσυσκευών, που θα μπορούν να αντιστρέφουν τη δύναμη Kasimir απωθώντας αντί να έλκουν. Όπως σημειώνεται στο ίδιο κείμενο, η δύναμη αυτή προκαλεί άπειρα προβλήματα στις νανοσυσκευές και στα ηλεκτρονικά μικροκυκλωματα, τα οποία έχουν την τάση να «κολλούν» μεταξύ τους![6]

Η δύναμη Kasimir ήρθε ως συνέπεια των ανακαλύψεων στο χώρο τής κβαντομηχανικής, τής θεωρίας που περιγράφει τον άπειρα μικρό κόσμο μας, τον ατομικό και υποατομικό. Είναι η πλέον επιτυχημένη θεωρία, την οποία εκτιμούσε ιδιαίτερα ο Ράιχ. Για την επιστήμη είναι η πλέον περίπλοκη κατάσταση, ενώ για τους απλούς ανθρώπους συνιστά το απόλυτο παράδοξο.

Screen Shot 2013-07-05 at 12.40.19 PM

Η λεζάντα αναφέρει: «Στη θεωρία η ανακάλυψη αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ανυψώσει έναν άνθρωπο»…

 

Στο μεταξύ η χρησιμοποίηση τού «κοχλάζοντος» κενού, δηλαδή τής δύναμης Καζιμίρ τείνει να γίνει το Άγιο Δισκοπότηρο για ορισμένους φυσικούς καθώς ονειρεύονται τη στιγμή που θα καταφέρουν να την τιθασεύσουν και να τη χρησιμοποιήσουν για διαστημικά ταξίδια.[7]


[1] Στην αριστοτελική φιλοσοφία η λέξη «πεμπτουσία» αναφερόταν στον αιθέρα και αποτελούσε το πέμπτο βασικό στοιχείο τής φύσης.

Δείτε τη μοναδική παγκοσμίως και έξοχη έρευνα για τη σχέση οργόνης και αιθέρα στην ιστοσελίδα:http://www.mousaios.gr/ο-βίλχελμ-ράιχ-η-οργόνη-αιθήρ-και-οι-αρ/

[2] Ο κ. Γραμματικάκης, καθηγητής φυσικής και πρώην πρύτανης τού πανεπιστημίου Κρήτης, στο βιβλίο του “Η αυτοβιογραφία τού φωτός” αναφέρει ότι η έννοια τής κβαντικής θεωρίας πεδίου υποδηλώνει ότι “το φαινομενικά άδειο κενό, ”κοχλάζει” από την παρουσία ενός είδους «ενέργειας”. Αλλού σημειώνει ότι “μια άλλη ενδιαφέρουσα άποψη αποδίδει την σκοτεινή ενέργεια στην ύπαρξη πεδίου, που ακούει στο όνομα “πεμπτουσία”.

[3] Στα πειράματα των Μίτσελσον και Μόρλεϊ για την ανίχνευση τού αιθέρα η πραγματικότητα είναι ότι βρέθηκε διαφορά, αλλά θεωρήθηκε ασήμαντη… Για την απαράδεκτη και μνημειώδη άγνοια των φυσικών, συμπεριλαμβανομένου και τού κ. Γραμματικάκη, σχετικά με τα πολλά και έγκυρα πειράματα που αποδεικνύουν την ύπαρξη τού αιθέρα δείτε το εξαιρετικό βιβλίο «Η Γένεση τού κόσμου – η αρχαία επιστήμη τής συνεχούς δημιουργίας», τού Paul A. Laviolette, Ph.D., και ειδικά το κεφάλαιο «Αιθέρας ή κενό;», εκδόσεις ΕΝΑΛΙΟΣ.

[5] For the Record: Physical Evidence for a Mass-Free Cosmic Energy, by Charles Konia, M.D. The Journal of Orgonomy, Vol. 13, No 1 1979.

[6] Η πρόσφατη ανακάλυψη του σωματιδίου Χιγκς, είναι πιθανώς μια ακόμα ένδειξη για την ύπαρξη τού αιθέρα. Πολλές αναφορές στον παγκόσμιο ιστό χαιρέτησαν την ανακάλυψη ως επιβεβαίωση τής θεωρίας τού αιθέρα. Βάσει τής θεωρίας, η οποία περιγράφει το μηχανισμό τής αλληλεπίδρασης των στοιχειωδών σωματιδίων με το πεδίο Χιγκς, τα σωματίδια αποκτούν μάζα αλληλεπιδρώντας με το πεδίο Χιγκς (Higgs Field) το οποίο «διαποτίζει» όλο το χώρο, (όπως ακριβώς η οργόνη). Δείτε για παράδειγμα μερικά άρθρα:

[7] «The latest entrant to the space race is… Egypt!19-year-old student invents futuristic ‘warp drive’ for satellites» – http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-2148877/The-latest-entrant-space-race–Egypt-19-year-old-student-invents-futuristic-warp-drive-satellites.html

Διευκρίνιση: Το άρθρο πρωτοδημοσιεύθηκε στο 5ο “Οργονομα”.

Screen Shot 2014-02-20 at 13.28.07Πηγή

Leave a Reply