ΠΕΡΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ

Ρατσισμός, γενικά είναι ένα είδος δόγματος με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα όπως φυλετικά – θρησκευτικά – πολιτιστικά κ.α. Το εν λόγω δόγμα το αποδέχονται τυφλά, άτομα μεμονωμένα ή οργανωμένες ομάδες που θεωρούν ότι δικαιωματικά τους αναλογούν περισσότερα προνόμια. Η ετυμολογική έννοια της λέξεως ανάγεται από την ιταλική λέξη “razza” που σημαίνει φυλή. Ως ρατσισμό θα μπορούσαμε γενικότερα να θεωρήσουμε την ενεργητική δράση κάποιων εναντίον σε κάτι πιο διαφορετικό, πιο ξένο προς αυτούς.

 

Πραγματικά είναι ένα θέμα το οποίο ταλανίζει πλέον την παγκόσμια κοινότητα, για το οποίο έχουν ειπωθεί πολλά, έχουν θεσπισθεί αυστηροί πλέον νόμοι από την ευρωπαϊκή ένωση1,2 αλλά και από την χώρα μας 3, έχουν δημιουργηθεί διαφημιστικές καμπάνιες 4,5 σε όλο τον κόσμο, ώστε να υπάρξει μείωση της αποδοχής του εν λόγω δόγματος από τους πολίτες όλων των κρατών.

 

Αν δούμε το αποτέλεσμα του ρατσισμού τότε φυσικά και θα συμφωνήσουμε με όλα τα παραπάνω μέτρα. Διότι στο όνομα του, έχουν διαπραχθεί φοβερά εγκλήματα και χιλιάδες άνθρωποι έχουν υποστεί βασανισμούς. Όμως όσο και να διάβασα για το συγκεκριμένο θέμα πάντα οι απόψεις και οι αναλύσεις δεν καταλήγουν σε βάθος παρά αναλώνονται επιφανειακά. Οι διαστάσεις και οι παράμετροι που το διέπουν ποικίλλουν και δεν είναι όλα μαύρο – άσπρο όπως προσπαθούν να μας πείσουν.

 

Μπαίνοντας στην ουσία, η όλη διαμάχη που συντελείτε από ορισμένες ομάδες ανθρώπων, η μια εξ αυτών φίλα προσκείμενη στην ακροδεξιά, εναντιώνονται στους όποιους οικονομικούς μετανάστες που ζουν στην εκάστοτε πατρίδα τους. Οι δικαιολογίες που παραθέτουν είναι η αύξηση της ανεργίας, η αύξηση της εγκληματικότητας, η διόγκωση της παραοικονομίας και εν τέλει η πτώση του βιοτικού επιπέδου του συνόλου των κατοίκων.

 

Η δε άλλη κοινωνική ομάδα, η οποία κυρίως εκπροσωπείται από τον ακροαριστερό χώρο, αλλά συντάσσονται πλέον μαζί τους είτε καθολικά είτε εν μέρει και όλα τα υπόλοιπα κόμματα του σοσιαλιστικού και φιλελεύθερου χώρου, θέλουν την πλήρη ισότητα μεταξύ των οικονομικών μεταναστών και των εντόπιων κατοίκων. Τα επιχειρήματά τους ισχυρά. Λόγοι ανθρωπιστικοί και η αλληλεγγύη που πρέπει να διέπει όλους τους ανθρώπους της γης ώστε να συμβιώνουν σε όποιο σημείο της βρίσκονται. Όλοι είμαστε κάτοικοι της ίδιας γης και πρέπει να έχουμε τα ίδια δικαιώματα.

 

Εκ πρώτης όψεως, επιφανειακά και οι δυο ομάδες έχουν δίκαια επιχειρήματα. Πως όμως φθάνουμε στο σημείο, όχι μόνο να μην συνεννοούνται για να βρεθεί μια λύση, η οποία θα επέφερε κέρδος για την παγκόσμια κοινωνία, αλλά να τους διέπει μια συνεχή πολεμική αντιπαλότητα η οποία επιφέρει διχασμό και κρίση; Μήπως τελικά οι παραπάνω ομάδες δεν ενδιαφέρονται για το κοινό καλό παρά μόνο για τα όποια συμφέροντά τους;

 

Οι μεν με άκρατο φανατισμό όχι απλά δεν δέχονται την όποια αλλαγή σε κοινωνικά στερεότυπα που πιστεύουν ότι είναι ορθά, είτε την οποιαδήποτε φυλετική ή θρησκευτική ανάμειξη, αλλά την αντίρρησή τους την εκφράζουν με επικίνδυνες – αντιδημοκρατικές – τρομοκρατικές μεθόδους. Στον αντίποδα η άλλη πλευρά δέχεται και θεωρεί φυσική συνέχεια τις όποιες αλλαγές συντελούνται σε παγκόσμια κλίμακα. (κοινωνικές – πολιτιστικές κ.α.) Όπως επίσης θεωρούν ότι ο χώρος όπου γεννηθήκαμε και μένουμε είναι τυχαία επιλογή και ότι πρέπει να τυγχάνει κοινοκτημοσύνης. Βέβαια μερίδα αυτής δρα με ανάλογο φανατισμό προς την υποστήριξη των θέσεων της.

 

Ο ρατσισμός όπως γίνετε εύκολα αντιληπτό δεν είναι γνώρισμα μόνο ορισμένων πολιτών σε συγκεκριμένα κράτη, αλλά είναι ένα γενικό κοινωνικό φαινόμενο το οποίο πολλές φορές είναι σε ύφεση ενώ σε άλλες περιπτώσεις προκαλεί εύλογα ερωτήματα για την αλματώδη έκρηξή του 6.

 

Ως κύριες αιτίες όπου εξαρτάται η γέννηση του δόγματος, έχουν αναφερθεί οι κάτωθι:

 

  • Σφοδρή επιθυμία ατόμων για απόκτηση δύναμης και εξουσίας.
  • Βιο παθητικές νευρώσεις.
  • Προκαταλήψεις.
  • Έλλειψη παιδείας.
  • Θρησκευτικός φανατισμός.
  • Οικονομικά και πολιτικά προβλήματα μιας κοινωνίας.
  • Εθνικιστικά αίτια.

 

Όπως προείπαμε το αποτέλεσμα μιας  ρατσιστικής έξαρσης είναι εφιαλτικό. Μπορεί να επιφέρει πολεμικές συγκρούσεις και κοινωνική αποσταθεροποίηση και πιθανός εμφύλιο πόλεμο.

 

Όμως για την εξάλειψη του φαινομένου δεν θα πρέπει να γνωρίσουμε και να αναλύσουμε βαθύτερα τα αίτια; Καταρχήν πρέπει να θυμηθούμε ότι για εκατοντάδες χρόνια η κάθε σπιθαμή γης αποτελούνταν από έθνη – κράτη, τα οποία είχαν δικά τους σύνορα, είχαν αναπτύξει διαφορετικούς πολιτισμούς και οι πολίτες των κρατών τους είχαν ως επί το πλείστων κοινά γνωρίσματα που έκαναν την συμβίωση πιο αρμονική. Γι’ αυτό και σήμερα σε όποιο σημείο της υφηλίου εάν ταξιδέψουμε, θα ενθουσιαστούμε από την διαφορετικότητα των πολιτισμών και θα μάθουμε νέα ήθη και έθιμα.

 

Τώρα όποια από τις παραπάνω αιτίες και να υιοθετήσουμε για μια πιθανή ρατσιστική έξαρση, αντιλαμβανόμαστε ότι η συγκεκριμένη κοινωνία στο σύνολό της, αντιμετωπίζει δυσεπίλυτα προβλήματα. Διότι εάν μια κοινωνία ζει σε μια σχετική αρμονία τότε ελαχιστοποιούνται για να μην πω ότι εξαλείφονται τα ποσοστά ρατσιστικής έξαρσης. Άρα ποιος είναι ο υπεύθυνος φορέας για να λύσει τα προβλήματα της εκάστοτε κοινωνίας…; Μα φυσικά ο εκάστοτε κρατικός μηχανισμός που ψηφίστηκε από τον τοπικό πληθυσμό.

 

Διότι απέτυχε να δώσει επαρκή μόρφωση, απέτυχε αξιοποιήσει το υπάρχον εντόπιο ανθρώπινο δυναμικό, απέτυχε να περιορίσει την είσοδο οικονομικών μεταναστών στο επίπεδο που αντέχει μια κοινωνία και η οικονομία της, απέτυχε να τους παρέχει ένα ασφαλές περιβάλλον ανάπτυξης και απέτυχε να τους προσφέρει μια στοιχειώδη οικονομική ευμάρεια.

 

Συνεπώς, η αποτυχία των κρατικών μηχανισμών να διαμορφώσουν υγιείς κοινωνίες, ώστε να υπάρχει αρμονική συμβίωση μεταξύ των κατοίκων, επιφέρει την πρωταρχική αιτία του ρατσισμού. Ακόμα και στην χώρα μας η ύπαρξη ρατσιστικών ομάδων ήταν πολύ μικρή σε εποχές με ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο, ενώ αναπτύχθηκαν κυρίως έπειτα από την ανεξέλεγκτη εισροή μεταναστών και έπειτα από την 3ετή υπαγωγή μας στα μνημόνια και την φτωχοποίηση του πληθυσμού.

 

Άρα μπορούμε με ασφάλεια να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η απότομη πτώση του βιοτικού επιπέδου του εντόπιου πληθυσμού μιας χώρας, είτε από την ραγδαία αύξηση λαθρομεταναστών είτε από δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα, ωθεί μερίδα του κόσμου να υιοθετεί ακραίες τακτικές οποιασδήποτε μορφής.

 

Όμως τι μπορεί να σημαίνει το γεγονός ότι τα ρατσιστικά προβλήματα δεν απασχολούν ένα μόνο κράτος αλλά πολλά περισσότερα; 

 

Τι μπορεί να σημαίνει ότι ο ρατσισμός στα ανεπτυγμένα κράτη της Ε.Ε έχει κορυφωθεί τα τελευταία χρόνια…; 

 

Όπως βιώνουμε πλέον στο πετσί μας, τις πολιτικές των κρατών της Ε.Ε τις συντονίζουν όχι μόνο οι εκλεγμένοι πολιτικοί του εκάστοτε τόπου, αλλά μια ομάδα μη εκλεγμένων πολιτικών οι οποίοι αποφασίζουν για τις ζωές των υπολοίπων δίχως να τους έχει δοθεί το δικαίωμα.

 

Μα ποιες είναι οι πολιτικές αυτές και γιατί επηρεάζουν την ανάπτυξη του ρατσισμού; 

 

  • Η εφαρμογή των ανοιχτών συνόρων, η οποία επέφερε την αθρόα εισροή βασανισμένων ανθρώπων από τριτοκοσμικές χώρες,
  • η νομισματική ενοποίηση η οποία κατεδάφισε τις τοπικές οικονομίες προς όφελος των μεγάλων πολυεθνικών, των αγορών και γενικά της ελίτ του χρηματοπιστωτικού συστήματος,
  • οι πολιτικές μνημονίων που εφαρμόζονται τελευταία και φτωχαίνουν την πλειονότητα των πολιτών,
  • η μηδαμινή προσπάθεια να καταπολεμηθεί το εμπόριο μεταναστών, με το να συλλαμβάνουν τους εμπόρους μέσω των μεγάλων μυστικών υπηρεσιών που διαθέτουν.

 

Οι ίδιοι φορείς δηλαδή, που από την μια θεσπίζουν νόμους κατά του ρατσισμού, από την άλλη βοηθούν με την πολιτική τους την έξαρση του φαινομένου! Ακόμα δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πολιτικά κόμματα, δρώντας διχαστικά προς τις τοπικές κοινωνίες, υποστηρίζουν απροκάλυπτα είτε τους μεν είτε τους δε, βοηθώντας στην περαιτέρω πόλωση της κοινωνίας.

 

Και τελικά ποιοι είναι οι ηττημένοι της υπόθεσης…; Μα όλοι. Και ο εντόπιος πληθυσμός και οι οικονομικοί μετανάστες. Εκμεταλλεύονται και τις δυο πλευρές. Όμως δεν αντιλαμβάνονται ότι οι πολιτικές τους συντελούν προς αυτή την κατεύθυνση; Μήπως τελικά για να επιτευχθεί η παγκοσμιοποίηση εκμεταλλεύονται κάποιοι τον πόνο φτωχών ανθρώπων από τριτοκοσμικές περιοχές, τους οποίους έφεραν “έμποροι” δήθεν για μια καλύτερη ζωή, όπως επίσης  και τους εντόπιους πληθυσμούς του δυτικού κόσμου; Μήπως η πτώση του βιοτικού επιπέδου και η βίαιη ανάμειξη πληθυσμών επιφέρει το παραπάνω αποτέλεσμα…;

 

Βέβαια για την όποια διαιώνιση του προβλήματος, μερίδιο ευθύνης φέρουν και οι εκάστοτε  “έλλογοι” πολίτες, σε όποια από τις δύο κοινωνικές ομάδες ανήκουν, διότι δεν αντιλαμβάνονται είτε δεν θέλουν να αντιληφθούν ποιος πραγματικά φταίει για την όλη κατάσταση. Ο εύκολος εχθρός θα ναι πάντα ο απέναντι συνάνθρωπός μας, με τον οποίο όμως μας ενώνουν περισσότερα απ’ ότι μας χωρίζουν. Πρέπει όμως να το συνειδητοποιήσουμε μέσα μας…

 

Εάν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε με σεβασμό προς τον οποιοδήποτε δεν μας έχει προξενήσει ουσιαστικά κακό και έπειτα ως νοήμονες να μην βλέπουμε μόνο το δέντρο χωρίς να αντιλαμβανόμαστε το δάσος, αλλά να στρεφόμαστε ενάντια σε αυτούς που μας φταίνε πραγματικά…

 

ΙΑΣΩΝ(iason@mousaios.gr)

Leave a Reply

  1. Πολύ καλή ανάλυση. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να ανήκω σε κάποια από τις δύο προαναφερθείσες ομάδες και να μην έχω απλά μια κριτική στάση απέναντι στο φαινόμενο της μετανάστευσης…Οι γενικότερες ταμπέλες αριστερού και δεξιού (με ότι αυτές πρεσβεύουν) βολεύουν τον έλεγχο του κόσμου και η ιστορία έχει δείξει πως όταν βρίσκονται στην εξουσία εναλλάξ τέτοιες πολιτικές, σε οποιοδήποτε κράτος, εφαρμόζουν τα πιο αρνητικά σημεία της πολιτικής τους και ‘ξεχνούν’ τα θετικά τους.

    • Αγαπητέ αναγνώστη. Σ’ ευχαριστούμε για το σχόλιο σου. Συμφωνώ και επαυξάνω το ότι δεν πρέπει να βάζουμε ταμπέλες ιδεολογικές και γενικά να ανήκουμε στα ξενόφερτα πολιτικά κόμματα που μας διοικούν. Άλλωστε η ένταξή μας σε κάποιο ιδεολογικό – πολιτικό χώρο σημαίνει αποδοχή της δογματικής – κομματικής γραμμής που επιβάλλουν και στην ουσία γίνεσαι υποχείριο, είσαι ανελεύθερος. Η όποια αναφορά του κειμένου σε ιδεολογικούς χώρους, έγινε για την καλύτερη κατανόηση του φαινόμενου του ρατσισμού και φυσικά δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να ανήκουν σε κάποια από αυτές, αν και αυτό τείνει να γίνει της μόδας σήμερα. Εύχομαι και ελπίζω, να φθάσουμε στο σημείο να απαγκιστρωθούμε όλοι από τα κομματικά δεσμά που μας περιβάλλουν.